Proszę o pomoc

Chłopaku wpakowałeś się w jakiś chory układ z dziewczyną która ma duże problemy ze sobą,a Ty sam masz swoje lęki
ILE MACIE LAT?

.wcześniej się jej oświadczyłem, bo chciałem zakopać stare i złe i naprawdę zacząć coś od nowa i dobrego. Przez tydzień byłem mega dumny i szczęśliwy. Tylko przez tydzień, bo jak byłem u niej to mając wątpliwości czy na pewno jest szczera ze mną zapytałem i wtedy wywiązała się kłótnia.

Powód oświadczyn  ,,zamiatam wszystko pod dywan"z nadzieją że robale nie wylezą.No brawo
Niestety po tygodniu wątpliwości nie zniknęły

Żadne z was nie dojrzało do związku,nie mówiąc już o planowaniu przyszłości.
Chcesz wychowywać partnerkę?
Ona pochodzi z rodziny z problemami/ DDD/kiedy sama do tego dojrzeje może dla swojego dobra zacznie terapię .Na razie próbuje manipulować, emocjami wywierać wpływ na Ciebie.Nie zastanawiaj się dlaczego taka jest , taka byla zanim Cię poznała.
Nie Twoim zadaniem jest ją zmieniać .Zmienić możesz tylko siebie,popracować nad tym w czym widzisz problem,zastanowić się skąd się biorą Twoje reakcje/bo wychodzą z Ciebie/dlaczego pomimo kłamstw dziewczyny dajesz sobą manipulować,dlaczego tkwisz w czymś co nie ma /spokojnej/przyszłości
Nie tłumacz tego miłością /bo to co czujesz nie jest miłością/bo miłość to nie strach,żal,niedocenienie,brak wsparcia,wykorzystanie,upokorzenie,
PO 3,5 nie widzisz tego?
Poszukaj dziewczyny  która nie będzie wywoływała u Ciebie takich emocji,wątpliwości..

Ja to źle ująłem. Widząc, że jest lepiej pod pewnym względem, że już kłamstwa nie wychodzą chciałem zrobić krok do przodu, bo wiedziałem, że ją kocham a jakby nie było teraz piłeczka była po mojej stronie. Po prostu stanąłem przed wyborem, że czas coś zdecydować i z czystej milosci wybralem oswiadczyny. W życiu nie chciałem się oświadczyć dla lepszego traktowania mnie czy, czy ja jej. Choć od jej matki usłyszałem, że oświadczyłem się, bo chciałem zatrzymać ją przy sobie zanim ucieknie...

Ciężko mi. Płaczę często. Wstyd mi się do tego przyznawać, bo jestem dorosłym facetem. Ja naprawdę całym sobą wszedłem w ten związek i oddałem całego siebie. Nigdy nie odmówiłem pomocy. Po prostu przez te kłamstwa im dłużej one trwały tym bardziej ja stawałem się jak przestraszony kot i doszło do tego, że zacząłem sam ją atakować zanim ona zrani, choć możliwe, że już ani razu nie chciała zranić, ale ja nauczony doświadczeniem ze strachu i złości na to co było potrafiłem jej nagadać bolesnych słów. Czuję, że co bym nie zrobił to jest źle. Kiedyś cierpiałem za to, że chcę budować związek na szczerości, a teraz przez to, że sam zraniłem. Naprawdę nie chcę jej obgadywać i zwalać wszystkiego na nią. Chciałem z niej wyciągnąć dobrego człowieka, kobiecość, a nie miałem pojęcia, że jak sam będę potrzebował pomocy to zostanę porzucony jak największy zbrodniarz. Wiem, że pewne rzeczy wyglądają dziecinnie, ale zrozumcie mnie. Nas dzieliło 400 km i jak tu nie być podejrzliwym jeżeli z czymkolwiek ktoś kłamie a widzisz go co 12 dni w weekendy. Wiele razy byłem oskarżany przez nią I jej mamę, że ją kontroluje i chcę odciąć od znajomych, ale to nie tak. Jej wyjścia ze znajomymi zaczęły mi się źle kojarzyć właśnie dlatego, że po takim wyjściu o 2 w nocy, gdy ja spałem podchmielona wysłała mi wiadomość, że nie mieszka gdzie mówiła a na drugi dzień mieliśmy się spotkać. Później też kilka razy wychodziła i wracała często jakby nie moja. Planowaliśmy wiele rzeczy, a ona często pp takim wyjściu mówiła, że życie nie na tym polega, że za młodu nie trzeba pewnych rzeczy poświęcić by w przyszłości mieć lepsze życie. To wywołało u mnie swego rodzaju traumę, bo potem się balem, że znowu wróci inna po takim posiedzeniu ze znajomymi. A znajomi rozwodnicy, rozwódki starsi od niej z których człowiek często podświadomie bierze przykład. Dla takich ludzi często druga osoba mam wrażenie jest jak nowa para rękawiczek a nie ktoś na śmierć i życie. Dużo z nich zdradzało swoich partnerów a ja przerażony, że im więcej z takimi będzie przebywała tym gorzej dla naszego związku. Do tego to znisczone zaufanie i to w dodatku w związku na taką odległość. Ona jakby tego nie rozumiała, że w takiej sytuacji zupełnie inaczej trzeba podejść do sprawy. Jej mama to samo "oj tam przesadzasz, okłamala Cię 2-3 razy tylko.". A na moje pytanie czy jeżeli ja bym jej córkę traktował jak ona mnie, to czy wybiła by jej mnie z głowy odpowiedziała, że  tak... To jak mam się czuć jeżeli ja mam znosić a mnie by się wybiło z głowy. Wiem, że okrutnie ją zraniłem słowami, ale ona i jej rodzina nie patrzą w ogóle, że ja ranilem poranieniami wyrządzonymi mnie i to nie z własnej woli i decyzji, że teraz jej dowalę tylko w emocjach. Czuję się podle, bo z człowieka na zawołanie, z kogoś kto mega dużo mówił o odpowiedzialności i starał się dobrze traktować, dawał naprawdę ogrom czułości, dobrego humoru, wsparcia, stałem się jakimś tyranem w jej oczach. Mam wrażenie jakby wszystko co znosiłem się nie liczyło. Jakby to, co dałem nagle było niczym. Naprawdę mam wrażenie, że byłem wyrozumiały ponad stan, bo wybaczałem bardzo szybko i łatwo prosząc, by już więcej mnie tak nie raniła, a i tak potem obrywałem. Dla mnie jest jasne, że człowiek długo narażony na pewne traktowanie z czasem zacznie być tym co dostawał.

ale co Cię interesuje kim jesteś w ich oczach skoro Twoja prawda jest inna?
Po co ci związek pełen kłamstw,agresji,awantur?Ludzie się nie zmieniają z dnia na dzień.To wymaga pracy.Dziewczyna chce się bawić,a Ty ją ograniczasz.Więc się buntuje.Nie jest odpowiedzialna za Twoje złe skojarzenia,wątpliwości,strachy,widzenie jej znajomych w Twoim świetle,
Chciałem z niej wyciągnąć dobrego człowieka, kobiecość, ,a skąd Ty wiesz co z niej jest do wyciągnięcia?Według Ciebie związek to naprawianie partnera pod siebie,dopasowywanie według swoich potrzeb?A co z jej potrzebami skoro są inne?
Daj sobie spokój z nią,zajmij się swoimi emocjami,ogarnij swoje problemy,braki.Najlepiej z pomocą.Masz dużo do przepracowania 3.5 roku trwania w czymś takim skądś się wzięło

Uciekaj z tego związku, skoro masz okazję! Krótko mówiąc: ona jest toksyczna i Ty przez nią stałeś się toksyczny. Nie tak wygląda dobry związek, nie tak. Nie bądź dla niej toksycznym ratownikiem, bo ona uratować musi sie sama, a Ty przez to ratowanie wychodzisz ze związku poniszczony. Mam nadzieję, że wiesz, że będziesz musiał przepracować złe wzorce, by stworzyć dojrzały, partnerski związek.

Nie chodzi, że chciałem ograniczać, bo ja wiele razy wyciągnąłem rękę. W życiu o niczym za nią nie zdecydowałem. Mi chodziło tylko o to, by jakoś stopniowo pomogła mi na nowo być spokojnym o przyszłość i ufnym. Nie miałem problemu z jej znajomymi, bo chciałem ją zatrzymać dla siebie. Az tak to nie. Przecież znajomych z pracy jej nie zmienię ani ona mi. Po prostu przez kilka przykrych sytuacji te wyjścia tak mi się źle skojarzyły, że był strach, ale w życiu nie powiedziałem, że jak wyjdzie do znajomych to koniec. Chciałem tylko by była jedna i stała, a nie raz taka a za jakiś czas inna. Chciałem przewidywalności. Ona mam wrażenie, że to zrozumiała tylko po bardzo długim czasie. Nie słuchała jak mówiłem, że pewnego dnia jak dalej tak będzie, to stanie się jak z politykami, że nawet jak mówią prawdę, wyglądają jakby kłamali. Nie chcę o niej aż tak źle mówić i nazywać toksyczną. Znaczy to co robiła przez długi czas było złe, a ja ją usprawiedliwiałem brakiem dobrego wzorca w rodzinie i nie chciałem skreślać za to, że czegoś takiego się nauczyła mimowolnie od innych.
Napisałem tutaj, bo już nie wiem czy to ja jestem na wyrost osądzany niewspółmiernie do winy, ponieważ w coś takiego zostałem wciągnięty wbrew woli, czy naprawdę nie miałem prawa się zmienić w oschłego i nerwowego bez względu na to jak jestem traktowany i mimo wszystko zagryzać zęby i nie pozwolić sobie na żadne negatywne emocje.

Ale nie Twoim zadaniem jest jej usprawiedliwianie, bo to nie Twój problem.
Z jakiej racji masz się z kimś męczyć, bo miał trudne dzieciństwo, ona się nie zmieni, a Ty robiłeś cały czas za ratownika, to nie jest rola partnera.

Poza tym, co to za związek na odległość, bez sensu, do tego w tej sytuacji oświadczyny, gdzie praktycznie się nie znacie, też bez sensu.

Wy nie dalibyście rady razem mieszkać, skoro na odległość nie mogliście się dogadać, dlatego nie żałuj,  bo z tej mąki i tak nie byłoby chleba, dlatego podziękuj jej, że chce zerwać związek bez przyszłości.

Dlaczego jesteś w tym związku?
Co pozytywnego wnosi ta kobieta do twojego życia?
Bo przedstawiłeś same negatywy.

I to był błąd, bo teraz to wygląda jak zupełna patologia.
Ona nie jest złym człowiekiem. Świetnie mi się zawsze z nią rozmawiało (pomijam tematy, gdy nie było szczerości), ale tak ogólnie to potrafiliśmy gadać do czwartej nad ranem. Wiele uśmiechu z nią miałem i dobrych chwil. Potrafila o mnie pomyśleć i zrobić mi coś do jedzenia, romantyczną kolację itd. Naprawdę to nie było aż takie złe jak wygląda po opisie. Po prostu chciałem zawrzeć kluczowe sprawy, bo przecież gdyby było tak tragicznie bez humoru, czułości, rozmów to byśmy dawno się pozabijali.
Chodzi mi o to, że oboje moim zdaniem nie spojrzeliśmy na to tak jak powinniśmy. Jak się pogodziliśmy to uznaliśmy, że sprawa załatwiona, a to było zwykłe zamiecenie pod dywan. Największy błąd to brak przepracowania pewnych negatywnych emocji, poranień i kończenia w zarodku sporu, który pojawiał się na horyzoncie. Ona nie jest złym człowiekiem. Bardzo mnie zraniła i wykorzystała moją ufność i ja nie powinienem być jej nauczycielem i uczyć co jest dobre a co złe, ale już nim zostałem. Tego jakoś bardzo nie żałuję, bo też nie można od razu skreślać kogoś. Nie jest moim zdaniem jej winą, że przez otoczenie została nauczona takich schematów. Naprawdę dostrzeglem w niej zmianę i dobrą osobę, tylko ja poraniony bałem się, że mimo wszystko będzie chciała mnie znowu zranić. Z jednej strony widziałem poprawę, a z drugiej gdzieś tam z tyłu był ten strach. Ja wiem, że mogłem dać jej więcej kredytu zaufania, tylko mam wrażenie, że to zrozumie tylko ktoś, kto przez coś podobnego przechodził. Rozsądek widzi zmianę i poprawę, ale ten uraz jakby hamuje bezgraniczne zaufanie. Boli mnie, że tak mało dała mi rozmowy. Ja jestem kimś kto nie boi się rozmawiać na poważne tematy, a ona z kolei woli takie na luzie. To nie jest złe moim zdaniem, tylko, żeby mi pomóc ona musiałaby być bardziej otwarta na inicjowanie poważnej rozmowy, a tak ja myślałem, że ona nie chce mi pomóc i czułem frustracje, że poważnie o nas myślę tylko ja. Nie jest tak, że nie zrobiła nic, ale na skalę problemu ciut za mało. Może jestem w błędzie, ale czuje po kościach, że do przełomu nie było trzeba wiele. A raczej tego co powiedział jej ojciec, że jedyne co trzeba było zrobić to usiąść i wszystko przegadać od początku, bo to było takie rozdrapywanie strupków co jakiś czas, a jedna porządna rozmowa wiem, że dałaby jakiś taki ład i nie byłoby trzeba co jakiś czas wracać do pojedynczych rzeczy. Oboje nawaliliśmy. Też nie będę zwalał wszystkiego na nią, bo to niesprawiedliwe wobec jej zmiany. Tylko prawda jest taka, że ona raniła mnie tak po prostu za ufność, a ja zachowałem się jak bity pies, że wyciągnięta ręka kojarzyła mi się z chęcią zrobienia krzywdy.

Tylko, że to nie jest "kryzys" który można pokonać - od początku z tą kobietą były jakieś problemy, ale Ty od początku z jakiegoś powodu się pchasz w tą relacje.
Małżeństwo, wspólne życie to nie tylko miłe chwile i ugotowanie obiadu raz na jakiś czas.
Musisz się zastanowić, czy chcesz spędzić z nią resztę życia. Skoro jesteś z nią ile, trzy lata, i jesteś wykończony psychicznie, jaki będziesz po 10, 20 latach?

No ale to nie rozumiem.
Piszesz, że chciałbyś zwiazek na jakichś zasadach, ale ona nie chcę.
Piszesz coś o zasadach, ale ona tego nie rozumie.
Sam sobie odpowiadasz na to pytanie. Ty chcesz czegoś, czego ona nie chcę. Tego nie zmienisz, to ona sama z siebie musiałaby wyrazić chęć zmiany.
Jak nie zrobiła tego do tej pory, to po ślubie nic się nie zmieni.
Moim zdaniem będziesz nieszczęśliwy, i po czasie wyprany z uczuć.
A nie daj boże ona cię zostawi po tym wszystkim.
Masz w głowie jakąś wizje zwiazku. I ona jest osiągalna. Ale nie z nią.

Trzy lata naprawiliście się wzajemnie i co z tego wyszło... Rozmowy też wszystkiego nie załatwią, ja nie wiem jak możesz ufać dziewczynie która kłamstwo ma we krwi...

Ciężko się z Tobą rozmawia, bo nic nie przyjmujesz do wiadomości, wiesz swoje i koniec, więc czemu tu napisałeś....

My Ci dziewczyny nie naprawimy, ani nie spowodujemy, że spojrzy na Ciebie łaskawym okiem.
Bo tylko Ty widzisz dla was przyszłość, ani my, ani ona tego nie widzi, pozostaje się pogodzić z faktami.

Wiesz jak będzie ? Parę razy się rozstaniecie i zejdziecie jeszcze pewnie i prawdopodobnie.
Stale będzie tak huśtawka tak zwane wzloty i upadki na ostrych diapazonach, samo jej nie przejdzie ,jeżeli w niej nie nastąpi chęć na zmiany,a dla Ciebie się nie zmieni bo i po co,ma nad Tobą władzę którą sam jej dałeś
też po coś Ci to było potrzebne.Bycie poranioną ofiarą bywa niektórym przydatne w pokrętny sposób,ale zdrowe to nie jest jest natomiast podświadome według jakiegoś chorego wzorca takie schematy nie biorą się z powietrza i to nie pech,przypadek czy przeznaczenie.
Na koniec takiej huśtawki i tak ona Ciebie zostawi to taki typ

Drogi autorze posłuze się pewną metaforą, ale to co napisze potraktuj jak najbardziej dosłownie.

Wyobraź sobie że wpadłeś do głębokiej studni...
Żaden człowiek nie wygra w takich warunkach z wodą..
Zrób wszystko żeby z niej wyjść.
Będzie zajebiście ciężko.
Będzie bolało.
Ale walcz o siebie, bo utoniesz.

Na początek, jak chcesz cokolwiek pokonywać i o coś walczyć, to wyhoduj jakieś jaja... Żal tyłek ściska jak się to czyta...

Po drugie, sam też masz zaburzony obraz tej dziewczyny, czy związku w ogóle, bo to, że chcesz walczyć i widzisz w niej to mityczne "coś", czego inni nie widzą, świadczy tylko o tym, że masz skrzywione postrzeganie świata.

Jesteś wdeptany w ziemię i nawet tego nie widzisz.

Nie jesteś w stanie jej pomóc.
Nie rób z siebie zbawcy świata...
Też pewne sprawy ciężko Ci pojąć...
Możesz pomóc sobie, odcięciem się od tej toksycznej relacji.

M!ri jak możesz tak pisać o zagubionej życiowo niewieście?!?
Przecież ona kłamie, prowokuje, manipuluje tylko z miłości do autora

Właśnie nie imponuje mi jej zachowanie wcale. Wręcz przeciwnie. Miała nad nim pracować.
Mi po prostu ciężko przychodzi zrezygnować z czegoś, gdy już ogrom pracy i całego siebie w coś włożyłem.
A to, że jej się przestało podobać jak sama oberwała rykoszetem to widzę i się domyślam, ale ona taka niestety jest. Jak rani kogoś to nie umie postawić się w sytuacji osoby skrzywdzonej, a z kolei ktoś zrani ją to przeżywa o wiele bardziej. Do tego mówi innym nie całość, tylko wybrane fragmenty, zwłaszcza te, które ją zraniły, a to co ona zrobiła opowiada w wykastrowany sposób. Takim sposobem ma w otoczeniu pełno przytakiwaczy, którzy tylko ją utwierdzają w takim spojrzeniu, ale co się dziwić jak oni słyszą tylko niewielki procent wydarzeń. To mnie w niej przeraża. Krzyczy najbardziej a nie rozumie, że jak kogoś tak długo źle traktowała, to się to nie odbije bez konsekwencji na drugim człowieku, bo nikt z kamienia nie jest.

To normalne i ludzkie, ale im szybciej dostrzeżesz, że zrobiłeś błąd i się z tego błędu wycofasz tym straty będą mniejsze.

Jakoś mi tak ciężko na sercu. Nie myślałem, że coś takiego mnie spotka. Tak się zawziąłem jak zaczęliśmy być ze sobą, że będę dbał o ten związek, starał się tak jak powinienem, że długi czas nie widziałem, że tylko ja mam takie podejście. Ja wiem, że ona ma poważny problem z empatią i braniem odpowiedzialności za swoje czyny. W pewnym momencie myślałem, że zrozumiała coś, bo potrafiła przyznać, że domyśla się dlaczego taka jest, ale wystarczyło, że ze mną się zadziało coś niedobrego i mówi, że czuje do mnie nienawiść. Jeszcze jej matka, która moim zdaniem aż do przesady ją usprawiedliwia. Ja rozumiem, że rodzic broni swoje dziecko, ale ona w ogóle nie nauczyła jej odpowiedzialności i brania konsekwencji za swoje postępowanie. Ja jak czasami coś konkretnie nazwałem i postawiłem jakiś wymóg lub granicę, to jak u mnie była i rozmawiała z mamą na głośnomówiącym usłyszałem "nie daj sobie wejść mu na głowę". Czy coś w tym stylu. Oczywiście o nic się nie pokłóciliśmy. Przyjechała do mnie i zadzwoniła do mamy, że już jest na miejscu, a ta jej taką radę daje. Ja mam wrażenie, że jej matka patrzy na facetów jak na chodzące zło, które ma być posłuszne, bo kobieta przez samo bycie z facetem ma być dla niego wyjątkową. Coś w stylu "kobiecie wystarczy, że ma waginę". A przez nią moja narzeczona tak mnie traktuje. Nieważne, że ja byłem dobry, troskliwy, potrafiłem jak zmarła jej babcia wziąć urlop, wsiąść w samochód tego samego dnia i jechać pół Polski do niej, bo mnie potrzebowała. Nie liczy się to, że ani razu jak poprosiła o pomoc to nigdy nie odmówiłem. To wygląda jakby ogrom dobra się nie liczył, bo zostało przykryte przykrymi słowami, które jakby nie było, były wywołane moim załamniem nerwowym, strachem, że może nadal kłamać i złością na to, że tak mnie traktowała. Ona jest bardzo wybuchową i nerwową osobą, a jak mi się udzieliło to nie ma dla mnie zrozumienia, że to nie sam z siebie taki się stałem. To bardzo boli, bo wychodzi, że równie dobrze mogłem się z niczym nie starać a finał byłby taki sam, tylko wcześniej.

Nie przyjmujesz do wiadomości, że można mieć różne zaburzenia, włącznie z postrzeganiem sytuacji.
Nie powinieneś wchodzić w tę relację, jak wyszły pierwsze kłamstwa, ale uważałeś, że człowieka da się naprawić, ale tu nie ma części zamiennych... I się nie da.

Coś jest  w człowieku, że brnie w ślepą uliczkę, nie wierzy, że wybrał źle, woli kogoś zmienić  niż siebie samego.Tak mnie natchnęło filozoficznie/

To spróbuj wyobrazić siebie w tym związku za parę lat.

Ja jej po prostu nie rozumiem. Tak długo krzywdziła, manipulowała i ona myśli, że człowiek, który z dnia na dzień zadręczał się coraz bardziej nie ma prawa się zmienić. Mnie traktuje jak zbrodniarza, a nie widzi ile znosiłem, jak zagryzałem zęby, a w tym wszystkim jeszcze okazywałem czulosc. Widocznie za mało dawałem o tym znać po sobie, bo skoro tak łatwo wybaczałem i wyciągałem rękę do zgody, to jej się przyjęło, że to nic takiego czym mnie rani. W sumie raz mi powiedziała pretensjonalnym tonem "taką wielką rzecz musiałeś zrobić wybaczając mi". Czuję się jak frajer. Oddałem całego siebie, a jak ktoś wywołał u mnie zmianę przez którą oberwał, to jest mi to tak wypominane, jakbym przez trzy lata udawał dobrego i kochanego, by nagle odpalić. Tak długo znosiłem i byłem bez pomocy, że nawet kamień by się chyba zmienił. Nie rozumiem tej niewdzięczności i pretensji do człowieka, który stał się ofiarą, bo nie dość, że dałem wszystko co najlepsze można w związku dać, to jeszcze zatraciłem prawdziwego i dobrego siebie. Nie rozumiem jej spojrzenia i przeraża mnie jej ocena mnie...

Wcale nie oczekiwałem wdzięczności. Ja po prostu robiłem swoje, by dawać najlepsze co potrafiłem. Tylko gdzieś tam po cichu liczyłem na to samo z jej strony.Trudne to jest dla mnie i bardzo bolesne. Najbardziej nie rozumiem tych podwójnych standardów i braku wyobraźni, że złe traktowanie nie przyniesie nic dobrego.

Wiem, ale ja nie brałem pod uwagę, że będzie mi to robiła osoba, którą kocham i która mówi, że mnie kocha. Nie chciałem też z góry zakładać, że jest zła, bo co to za związek jak mam tak myśleć o drugiej osobie. Nie wiem... Może patrzyłem przez pryzmat siebie, że ja nigdy bym tak nie potraktował drugiej osoby.

Dokładnie to samo jej powiedziałem, że wychodzi na to, że bez znaczenia czy robię coś dobrze czy źle, na końcu to i tak jestem tym, który prosi o łaskę. To mnie dobija, bo człowiek z góry jest na przegranej pozycji... Byłem uważam naprawdę dobrym człowiekiem dla niej i bardzo wyrozumiałym. Nie umiem pogodzić się z tym, że wyprułem się dosłownie ze wszystkiego co miałem. Miłość, troska, czułość, przebaczenie, nawet honor i to na końcu okazało się nic nie warte. Jakby leżało na ulicy. A teraz? Jestem jak przybity do krzyża. Schudłem 10 kg z tego żalu i braku apetytu.

Skądś to znam. Niestety nie mam dobrych wieści jeśli się zejdziecie.
Bo zobacz. Są tacy ludzie co się nadają do prac społecznych. Dużo z siebie dają. Lubią. Tak widzą uczciwe życie: dawać z siebie. Pomagać. I to działa o tyle o ile nie dasz sobie wejść na głowę. I nie dasz się nabrać na manipulacje. Nie dasz się wykorzystywać oraz dać sobie wmówić, że to do Ciebie należy obowiązek troszczyć się absolutnie o wszystko, znosić wszystko, przyjmować kopy potulnie i nie mieć prawa do własnych reakcji na to wszystko. A druga osoba przeciwnie. Tej to trzeba wszystko wybaczać, nie ma prawa dostać choćby najmniejszego kopniaczka, nawet jak zasłużyła, nie odpowiada absolutnie za swoje czyny i słowa, nie zniesie najmniejszego wyrzeczenia, nie może troszczyć się o nic... Zatem są ludzie przegięci w tym dawaniu. I są ludzie co pasują do takich jak ulał, co się lubią właśnie do takich doczepić, bo lubią brać, lubią dostawać, lubią dostawać za darmo, lubią dostawać za dużo, lubią wykorzystywać, lubią oszukiwać, lubią naruszać granice, lubią je przesuwać, lubią patrzeć jak się męczysz, lubią patrzeć jak się poniżasz... dla niej, wspaniałej, cudownej, królowej, bogini. A ty nędzarz, gorszy sort. Lubią po prostu czuć władzę. To są świetne profity. Władza podobno bardziej kręci niż seks i pieniądze. Nie każdy to rozumie. Ja nie. Ty nie. Ale można to zaobserwować, że takich ludzi jest naprawdę dużo. I to nie musi być jakaś wada czy zaleta. Ani Twoje podejście ani jej. Chodzi bardziej o zbalansowanie tych cech. Ona nie jest zbalansowana i kij z nią. Ty nie jesteś zbalansowany również. Tylko w drugą stronę. Dlatego się przyciągacie Ale spróbuj się zbalansować to ta osoba co zrobi? A, no, odepchnie Cię, żebyś wrócił na swoje miejsce, tam gdzie ona może być pierdolnięta i Ty też, tylko każdy na swój sposób. Bez urazy, bo chodzi o przegięcie tak? Przeginasz z tą wyrozumiałością a ona sika na to. Idealny duet Tam, gdzie Ty powinieneś być asertywny tam ona powinna szanować... czaisz? To w parze idzie. Jeśli Ciebie stać na asertywność a ją nie stać na szacunek to się związek rypnie. I się rypnął. Jeśli chcesz do tego wrócić to musiałbyś wrócić do roli jaka ostatnio Ci się tak mocno przykrzyła (nie dziwota).