Rozstanie

Mam dosyć!
Jesteśmy w związku ponad 10 lat, mamy dziecko. Nie dogadujemy się od dłuższego czasu. Daję mu do zrozumienia, że nie chcę już z nim być. Twierdzi, że będzie się starał, ale tak naprawdę nie robi nic by cokolwiek zmienić. Czuję rezygnację... prosiłam go dosłownie kilka lat żebyśmy pracowali nad relacją, więcej rozmawiali, bez skutku. Chodzi do pracy, pomaga mi w domu, ale... oprócz kilku obowiązków domowych i zobowiązań nie mamy wiele wspólnego. Nie chce ze mną spędzać czasu. Dla dziecka też nie ma czasu. Nie dotrzymuje obietnic. Nie chce rozmawiać. Nie chce uprawiać seksu. Dużo pracuje, to prawda. Ja to rozumiem, ale nie rozumiem że nawet raz w tygodniu nie jest w stanie poświęcić mi jednego wieczoru. I do tego twierdzi, że on przecież chce

Behemoth666 napisał/a:

Znajdź nieroba. Będzie miał czas i siły na rozmowy.

Bardzo chętnie, bo dla mnie ważna jest dobra relacja z facetem a nie jego pieniądze.
Zresztą, on nie musi tyle pracować.

Na wszystkie moje wnioski i zarzuty odpowiada zawsze - "nie jest tak". I na tym praktycznie kończy się nasza dyskusja. Ja swoje, on swoje. I nijak nie możemy się dogadać.

Mart190 prócz emocji bije od ciebie jeszcze agresją.

Po co są takie fora? Nie wiem.

Nikt normalny nie pyta na forum jak chce żeby wyglądało jego życie.

@Tylwyth Teg dobre ci przysłowie podsunęła. Tylko nie zrozumiałaś ani mnie ani jej.

Weź się najpierw uspokój.

Zresztą już w tytule chyba zawarłaś swoje rozwiązanie. Działaj. Wyprowadź się.
Miej jaja jak ci źle a rozmowa nic nie daje.

Żebyś tylko nie zatęskniła za tymi czasami.

Mart190 grono ludzi, których musisz objechać rośnie dość szybko. My jak my, za chwilę o tym zapomnimy, a twój mąż ma to na co dzień.

@mart190 przestań z tymi hejterami. Suszysz strasznie.

Co gorsza dla ciebie, myślę yak samo jak
@Legat.

Behemoth666 napisał/a:

Mart190 prócz emocji bije od ciebie jeszcze agresją.

Po co są takie fora? Nie wiem.

Nikt normalny nie pyta na forum jak chce żeby wyglądało jego życie.

@Tylwyth Teg dobre ci przysłowie podsunęła. Tylko nie zrozumiałaś ani mnie ani jej.

Weź się najpierw uspokój.

Zresztą już w tytule chyba zawarłaś swoje rozwiązanie. Działaj. Wyprowadź się.
Miej jaja jak ci źle a rozmowa nic nie daje.

Żebyś tylko nie zatęskniła za tymi czasami.

Nie pytam nikogo jak ma wyglądać moje życie. Nie wiem skąd takie wnioski. Opisuje swoją historię, pytam, bo może ktoś był (na pewno był) w takiej sytuacji i zechce opisać swoje odczucia, podzielić się swoją historią. Wesprzeć. Fora służą do rozmawiania, więc to właśnie czynię. W zamian otrzymuję falę hejtu, a niby tyle się o tym mówi w sieci, czym jest i jakie szkody może wyrządzić. Nie znacie mnie, a oceniliście całą moją osobę po jednym wpisie. Mi to krzywdy nie zrobi, ale komuś by mogło. Miejcie świadomość, że w internecie nie jesteście anonimowi, i że takie komentarze nie mają nic wspólnego z normalną rozmową, tylko z hejtem.
Do kobiety na ulicy, przykładowo starszej od Ciebie też powiesz per "dziecko", albo będziesz czynił głupie aluzje? Jak ktoś na Ciebie napluje to pokornie spuścisz głowę i pójdziesz dalej? Na hejt nie da się inaczej reagować. A więc może w końcu zaczniecie normalnie rozmawiać, albo przestańcie w ogóle zaglądać do tego wątku. Dzięki.

mart190 napisał/a:

Behemoth666 napisał/a:

Mart190 prócz emocji bije od ciebie jeszcze agresją.

Po co są takie fora? Nie wiem.

Nikt normalny nie pyta na forum jak chce żeby wyglądało jego życie.

@Tylwyth Teg dobre ci przysłowie podsunęła. Tylko nie zrozumiałaś ani mnie ani jej.

Weź się najpierw uspokój.

Zresztą już w tytule chyba zawarłaś swoje rozwiązanie. Działaj. Wyprowadź się.
Miej jaja jak ci źle a rozmowa nic nie daje.

Żebyś tylko nie zatęskniła za tymi czasami.

Nie pytam nikogo jak ma wyglądać moje życie. Nie wiem skąd takie wnioski. Opisuje swoją historię, pytam, bo może ktoś był (na pewno był) w takiej sytuacji i zechce opisać swoje odczucia, podzielić się swoją historią. Wesprzeć. Fora służą do rozmawiania, więc to właśnie czynię. W zamian otrzymuję falę hejtu, a niby tyle się o tym mówi w sieci, czym jest i jakie szkody może wyrządzić. Nie znacie mnie, a oceniliście całą moją osobę po jednym wpisie. Mi to krzywdy nie zrobi, ale komuś by mogło. Miejcie świadomość, że w internecie nie jesteście anonimowi, i że takie komentarze nie mają nic wspólnego z normalną rozmową, tylko z hejtem.
Do kobiety na ulicy, przykładowo starszej od Ciebie też powiesz per "dziecko", albo będziesz czynił głupie aluzje? Jak ktoś na Ciebie napluje to pokornie spuścisz głowę i pójdziesz dalej? Na hejt nie da się inaczej reagować. A więc może w końcu zaczniecie normalnie rozmawiać, albo przestańcie w ogóle zaglądać do tego wątku. Dzięki.

Behemoth ma rację, straszna złość i agresja z Ciebie bije. Nie rozumiesz kontekstu i atakujesz na ślepo wszystko i wszystkich. Wdech i wydech

Ani grama hejtu tutaj nikt nie wylał, a to, że doznajesz emocjonalnej, przesadzonej reakcji na zwykłe i luźne komentarze, to jest Twój problem, a nie nasz. Więc nie oskarżaj wszystkich o hejt, tylko zacznij czytać ze zrozumieniem, włącz myślenie i wyłącz emocje.
Nikt aluzji nie czyni, a "dziecko" było na określenie Twoich słów o tym, że wolałabyś nieroba, bylebyś miała towarzystwo, bo pieniądze nie są dla Ciebie wazne. Jaka dorosła, dojrzała osoba tak powie? I nie jestem facetem, jestem kobietą i wydaje mi się, że chyba jednak starszą od Ciebie

Jeżeli rozmowy nic nie dają i on kompletnie nie jest zainteresowany naprawianiem czegokolwiek, to chyba wiesz co trzeba robić?

Wstawię jak obraz wygląda z drugiej strony

Mam dosyć.
Jesteśmy w związku ponad 10 lat, mamy dziecko. Nie dogadujemy się od dłuższego czasu. Widzę, że nie jest zadowolona. Staram się, ale ona tego nie widzi i nie docenia. Czuję rezygnację... od kilku lat pracujemy nad relacją, staram się więcej rozmawiać, ale rozmowy nie przynoszą skutku. Chodzę do pracy, pomagam w domu, ale... oprócz kilku obowiązków domowych i zobowiązań nie mamy wiele wspólnego. Nie chce ze mną spędzać czasu. Przez pracę i obowiązki brakuje mi czasu dla dziecka, czego bardzo żałuję. Przez pracę zawaliłem kilka spraw. Nie chcę rozmawiać, bo zawsze czuję się atakowany. Z tego napięcia i stresu przeszła mi ochota na seks. Dużo pracuję. Brakuje mi czasu aż tak, że nie jestem w stanie poświęcić jej nawet jednego wieczoru i przez to relacje się pogarszają. Szczerze chciałbym, ale nie mam jak i kiedy. Widzę, że sytuacja ją wkurza i irytuje. Jej podejście do mnie kojarzy mi się z samymi negatywnymi emocjami. Nie chcę tego. Zaczynam odczuwać złość. Chciałbym być spokojny i szczęśliwy. Jej zachowanie sprawia, że chodzę wiecznie nerwowy i poirytowany. Po kilku latach mam dosyć słuchania awantur w kółko o te same sprawy. Czuję, że ta sytuacja mnie wykończa... Kłóci się ze mną – nie mam już nawet sił, by się z nią znów kłócić. Słucham i milczę, bo ona i tak wie lepiej i to zawsze moja wina. Stałem się obojętny, weszła mi na głowę. Doszedłem do takiego etapu , na który uważam ona ciężko zapracowała. - chcę się rozstać. Również dla dobra dziecka. Nie chcę dla niego takiego dzieciństwa, gdzie słucha w tygodniu kilku kłótni, a jego rodzice ewidentnie się nie lubią. Czuję się szczęśliwy gdy jestem w pracy, gdzie ona nie stoi nade mną i znów nie robi jakiejś awantury. Wtedy jest mi dobrze. A przy niej... szkoda gadać. Tylko nie wiem... jak odejść? Nie chcę opuszczać dziecka. Nie jesteśmy małżeństwem. A ona na pewno nie będzie chciała się rozstać, bo nie ma pieniędzy i miałaby ciężko. Owszem, mógłbym się wyprowadzić... - mieszkanie jest jej, ale mam jeszcze do niej szacunek. Czułbym się źle wiedząc, że miałaby problem samemu się utrzymać. Czuję się odpowiedzialny również za nią, ze względu na dawne uczucia i spędzone wspólnie lata. Nie wiem co robić.

Anders11 napisał/a:

Ja zawsze podchodzę do takich spraw pragmatycznie.Uwazam,że lepszy "diabeł" ten którego znasz niż nowy książę który może okazać się dużo gorszy.Pogadaj z nim.Powiedz ,że składasz papiery rozwodowe, może to nim wstrząśnie.Zawsze możesz papiery wycofać.

Tak, ale jak się męczysz z kimś i przez to czujesz się źle sama ze sobą, to jednak przestajesz widzieć sens takiej relacji. Mimo, że kochasz...

Mam dosyć.
Jesteśmy w związku ponad 10 lat, mamy dziecko. Nie dogadujemy się od dłuższego czasu. Daję mu do zrozumienia, że nie chcę już z nim być. Twierdzi, że będzie się starał, ale tak naprawdę nie robi nic by cokolwiek zmienić. Czuję rezygnację... prosiłam go dosłownie kilka lat żebyśmy pracowali nad relacją, więcej rozmawiali, bez skutku. Chodzi do pracy, pomaga mi w domu, ale... oprócz kilku obowiązków domowych i zobowiązań nie mamy wiele wspólnego. Nie chce ze mną spędzać czasu. Dla dziecka też nie ma czasu. Nie dotrzymuje obietnic. Nie chce rozmawiać. Nie chce uprawiać seksu. Dużo pracuje, to prawda. Ja to rozumiem, ale nie rozumiem że nawet raz w tygodniu nie jest w stanie poświęcić mi jednego wieczoru. I do tego twierdzi, że on przecież chce moim zdaniem jakby chciał, to znalazłby okazje. Na każdym kroku mnie wkurza i irytuje. Miłość zaczęła kojarzyć mi się z samymi negatywnymi emocjami. Nie chcę tego. Nie lubię siebie takiej. Chciałabym być spokojna i szczęśliwa. A chodzę wiecznie nerwowa i poirytowana. Po kilku latach mam dosyć wkurzania się w kółko o te same sprawy. Czuję się wykończona... Kłócę się z nim - on nawet nie potrafi się pokłócić. Słucha i milczy, nie potrafi wydusić słowa. Obojętność. Doszłam do takiego etapu , na który uważam on ciężko zapracował. - chcę się rozstać. Również dla dobra dziecka. Nie chcę dla niego takiego dzieciństwa, gdzie słucha w tygodniu kilku kłótni, a jego rodzice ewidentnie się nie lubią. Czuję się szczęśliwa gdy jestem sama, gdy on jest w pracy, gdy jestem sama z dzieckiem. Wtedy jest mi dobrze. A przy nim... szkoda gadać. Tylko nie wiem... jak odejść? Nie stać mnie by utrzymać się samej. Nie jesteśmy małżeństwem. A on na pewno nie będzie chciał się rozstać. Owszem, mogłabym mu wystawić walizki za drzwi... - mieszkanie akurat jest moje, ale pod tym względem mam jeszcze do niego szacunek. Czułabym się źle wiedząc, że nie ma dokąd pójść. Czuję się odpowiedzialna również za niego, ze względu na dawne uczucia i spędzone wspólnie lata. Nie wiem co robić.

Wielu ludzi nie doczytało,ale oni nie są małżeństwem.

Więc pierwsze pytanie:
Dlaczego nie jesteście małżeństwem,skoro mieszkacie razem,i macie dziecko?
On ci się nie oświadczył?
Nie chcecie brać ślubu?
dlaczego zgodziłaś sie na dziecko bez ślubu?

Ty go nie kochasz, takie sa fakty.
Trzeba sobie zadać pytanie co doprowadziło do tego wszystkiego.
mimo ze nie jesteście małżeństwem, to żyjecie teoretycznie jak mąż i żona.
Bo tutaj partner nie wywiązuje sie z swoich obowiązków "małżeńskich"
Jest to niedopuszczalne.
Jak piszesz: nie chce seksu,bliskości,nie chce spędzać czasu ani z tobą ani z dzieckiem.
Smutna lokatorska relacja,kompletnie nie dziwie ci sie że masz dość.
juz sam fakt że nie cieszysz sie z jego powrotów z pracy, i cieszysz sie gdy go nie ma, bardzo wiele mówi o tym związku.

rozumiałbym gdyby unikał bliskości z tobą bo cos tam, ale dlaczego nie chce spędzać czasu z dzieckiem?
dziecko było planowane?
Moze chłopczyk nie dorósł ani do roli "męża" ani do roli ojca, i teraz obrażony na cały świat,ów cały świat ignoruje?

Powiedz szczerze autorko, czy on ma powodu zeby tak sie zachowywać?
W sensie czy było tak,ze najpierw ty zlewałaś go po całości w trakcie i po ciąży, ignorowałaś jego osobę i on po prostu nauczył sie zyc sam?
Bo niestety wiele kobiet robi cos takiego,a potem płacz ze  jest sie dla partnera obca osoba.

Myśle że musisz mu postawić ultimatum, albo praca nad waza relacja, terapia dla par, albo sie rozchodzicie.

Szeptuch napisał/a:

Wielu ludzi nie doczytało,ale oni nie są małżeństwem.

Więc pierwsze pytanie:
Dlaczego nie jesteście małżeństwem,skoro mieszkacie razem,i macie dziecko?
On ci się nie oświadczył?
Nie chcecie brać ślubu?
dlaczego zgodziłaś sie na dziecko bez ślubu?

Ty go nie kochasz, takie sa fakty.
Trzeba sobie zadać pytanie co doprowadziło do tego wszystkiego.
mimo ze nie jesteście małżeństwem, to żyjecie teoretycznie jak mąż i żona.
Bo tutaj partner nie wywiązuje sie z swoich obowiązków "małżeńskich"
Jest to niedopuszczalne.
Jak piszesz: nie chce seksu,bliskości,nie chce spędzać czasu ani z tobą ani z dzieckiem.
Smutna lokatorska relacja,kompletnie nie dziwie ci sie że masz dość.
juz sam fakt że nie cieszysz sie z jego powrotów z pracy, i cieszysz sie gdy go nie ma, bardzo wiele mówi o tym związku.

rozumiałbym gdyby unikał bliskości z tobą bo cos tam, ale dlaczego nie chce spędzać czasu z dzieckiem?
dziecko było planowane?
Moze chłopczyk nie dorósł ani do roli "męża" ani do roli ojca, i teraz obrażony na cały świat,ów cały świat ignoruje?

Powiedz szczerze autorko, czy on ma powodu zeby tak sie zachowywać?
W sensie czy było tak,ze najpierw ty zlewałaś go po całości w trakcie i po ciąży, ignorowałaś jego osobę i on po prostu nauczył sie zyc sam?
Bo niestety wiele kobiet robi cos takiego,a potem płacz ze  jest sie dla partnera obca osoba.

Myśle że musisz mu postawić ultimatum, albo praca nad waza relacja, terapia dla par, albo sie rozchodzicie.

Właśnie u nas jest zupełnie odwrotnie wszystko... Na początku nasze pożycie było super, po dziecku też. Z czasem mam wrażenie, u niego ta ochota na zbliżenia malała. Od dłuższego czasu prawie tylko ja incjowałam. I wiedziałam, że jak przestanę to seksu praktycznie nie będzie. I niestety tak się dzieje. No nie będę się dłużej prosić, powiedziałam dosyć. Tak samo z innymi rzeczami - prosiłam o więcej czasu tylko we dwoje, że nie tylko dziecko tylko dbamy też o związek. O rozmowy - no jak dbać o relację bez tego? takie głębsze rozmowy, swoje oczekiwania względem siebie, plany. Tłumaczenie na bieżąco nieporozumień. A nie tylko - co na obiad i kiedy jedziemy na zakupy. Żeby chociaż ten film wieczorem razem obejrzeć. Często ma kilka dni wolnego pod rząd, ale to nic nie zmienia. Siedzi w drugim pokoju, albo idzie wcześnie spać.
Każda aktywność poza pracą, rodzinne wycieczki, wakacje, remonty itp. to wszystko ja organizuje, cała inicjatywa jest po mojej stronie. Nie mówię, że jestem idealna - na pewno też ma do mnie jakieś ukryte pretensje, swoje potrzeby. Jednak w przeciwieństwie do niego - ja chcę o tym mówić głośno. Jestem na niego otwarta. Tutaj nie mogę sobie nic zarzucić.
Oświadczył mi się po miesiącu znajomości, ale ten ślub odwlekalismy w czasie. Bo finanse, bo praca, bo coś tam...
Dokładnie tak jak napisałaś. Czuję jakbym mieszkała że współlokatorem, a nie swoim "mężem".

mart190 napisał/a:

Szeptuch napisał/a:

Wielu ludzi nie doczytało,ale oni nie są małżeństwem.

Więc pierwsze pytanie:
Dlaczego nie jesteście małżeństwem,skoro mieszkacie razem,i macie dziecko?
On ci się nie oświadczył?
Nie chcecie brać ślubu?
dlaczego zgodziłaś sie na dziecko bez ślubu?

Ty go nie kochasz, takie sa fakty.
Trzeba sobie zadać pytanie co doprowadziło do tego wszystkiego.
mimo ze nie jesteście małżeństwem, to żyjecie teoretycznie jak mąż i żona.
Bo tutaj partner nie wywiązuje sie z swoich obowiązków "małżeńskich"
Jest to niedopuszczalne.
Jak piszesz: nie chce seksu,bliskości,nie chce spędzać czasu ani z tobą ani z dzieckiem.
Smutna lokatorska relacja,kompletnie nie dziwie ci sie że masz dość.
juz sam fakt że nie cieszysz sie z jego powrotów z pracy, i cieszysz sie gdy go nie ma, bardzo wiele mówi o tym związku.

rozumiałbym gdyby unikał bliskości z tobą bo cos tam, ale dlaczego nie chce spędzać czasu z dzieckiem?
dziecko było planowane?
Moze chłopczyk nie dorósł ani do roli "męża" ani do roli ojca, i teraz obrażony na cały świat,ów cały świat ignoruje?

Powiedz szczerze autorko, czy on ma powodu zeby tak sie zachowywać?
W sensie czy było tak,ze najpierw ty zlewałaś go po całości w trakcie i po ciąży, ignorowałaś jego osobę i on po prostu nauczył sie zyc sam?
Bo niestety wiele kobiet robi cos takiego,a potem płacz ze  jest sie dla partnera obca osoba.

Myśle że musisz mu postawić ultimatum, albo praca nad waza relacja, terapia dla par, albo sie rozchodzicie.

Właśnie u nas jest zupełnie odwrotnie wszystko... Na początku nasze pożycie było super, po dziecku też. Z czasem mam wrażenie, u niego ta ochota na zbliżenia malała. Od dłuższego czasu prawie tylko ja incjowałam. I wiedziałam, że jak przestanę to seksu praktycznie nie będzie. I niestety tak się dzieje. No nie będę się dłużej prosić, powiedziałam dosyć. Tak samo z innymi rzeczami - prosiłam o więcej czasu tylko we dwoje, że nie tylko dziecko tylko dbamy też o związek. O rozmowy - no jak dbać o relację bez tego? takie głębsze rozmowy, swoje oczekiwania względem siebie, plany. Tłumaczenie na bieżąco nieporozumień. A nie tylko - co na obiad i kiedy jedziemy na zakupy. Żeby chociaż ten film wieczorem razem obejrzeć. Często ma kilka dni wolnego pod rząd, ale to nic nie zmienia. Siedzi w drugim pokoju, albo idzie wcześnie spać.
Każda aktywność poza pracą, rodzinne wycieczki, wakacje, remonty itp. to wszystko ja organizuje, cała inicjatywa jest po mojej stronie. Nie mówię, że jestem idealna - na pewno też ma do mnie jakieś ukryte pretensje, swoje potrzeby. Jednak w przeciwieństwie do niego - ja chcę o tym mówić głośno. Jestem na niego otwarta. Tutaj nie mogę sobie nic zarzucić.
Oświadczył mi się po miesiącu znajomości, ale ten ślub odwlekalismy w czasie. Bo finanse, bo praca, bo coś tam...
Dokładnie tak jak napisałaś. Czuję jakbym mieszkała że współlokatorem, a nie swoim "mężem".

Smutne to.
Myślę ze jedyne co możesz zrobić to postawić sprawę  jasno.
albo idzie z tobą na terapie, i mówi co mu na duszy siedzi, albo ma miesiąc czasu ma wyprowadzkę.
Ze to koniec.
Zasługujesz na kogoś kto wypełnia swoje obowiązki względem zony i dziecka.
On tego nie robi, i szczerze,raczej wątpię że zacznie.
chcesz żyć bez miłości,bliskości, dotyku?
chcesz żeby twoje dziecko de facto wychowywało się bez ojca?

Moze tak być ze terapia pomoże mu to wszystko zrozumieć, ze zaniedbywał ciebie i dziecko.
I moze sprawi że odnajdziecie jeszcze ta miłość.
warto spróbować, choćby ze  względu na dziecko.

@Szeptuch, ty tak na poważnie czy się z niej śmiejesz?

Poczytaj dokładnie co ONA odpiernicza i odpierniczała.

Dziewcze szuka atencji.

Szeptuch napisał/a:

Bardzo fajnie ulle dopisałaś to co sam chciałem tutaj jeszcze zamieścić.

Szeptuch przyznaj, ci ludzie nie żyją normalnie. Autorka posiada jeszcze jakieś zdrowe odruchy i myślenie, ale ten facet, to jakieś indywiduum.
Ciekawe czy poczuwa się do finansowania rodziny i czy nie sypia po nocach myśląc o przyszłości dziecka, czy ten człowiek w ogóle myśli?

ulle napisał/a:

Ciekawe czy poczuwa się do finansowania rodziny i czy nie sypia po nocach myśląc o przyszłości dziecka, czy ten człowiek w ogóle myśli?

Ale trzymajmy się przynajmniej jej jednostronnego opisu. A nie idziesz wytyczoną drogą, on bestia, a ona ofiara.
Z tego opisu wynika, że facet dużo pracuje. Prawdopodobnie ucieka w pracę od domowych problemów. Zapewne on głównie utrzymuje rodzinę, bo tutaj żona nic mu nie zarzuca. (Chyba, że coś mi uciekło)  Pomaga w domowych obowiązkach i to też ona przyznaje. Pomija sprawę najnormalniejszego zmęczenia męża pracą.
To co ona mu zarzuca, to nie zajmowanie się dzieckiem i to bardzo poważny zarzut. Do tego zarzuca mu brak rozmowy i poświęcenia czasu jej.
Ale. Tutaj mogliśmy trochę poznać jej charakter. Dużo tu było agresji, zarzutów o hejt i cynicznego spuszczania z nurtem rzeki wypowiadających się użytkowników. Co może pokazywać jakie ona ma podejście też do męża. Nie wiadomo czy nie utrudnia mu kontaktu z dzieckiem. Bo są kobiety, które uważają, że ojciec robi wszystko źle. A przez jej zachowanie, zapewne trudno o rozmowę bez zarzutów i cynicznych gierek.
W ostatnim poście ona pisze, że sobie to wszystko przemyśli. Tak jakby przyszła po naszych wypowiedziach przynajmniej niewielka refleksja.

Tamiraa napisał/a:

Im bardziej ona chce być bliżej, tym bardziej on chce być dalej. Zastanawiam się, gdzie on pracuje skoro marzy tylko o spokoju, a rodzina raczej go nie obchodzi. Jednocześnie bardzo mu odpowiada taki układ, komu by nie odpowiadało żyć bez żadnych obowiązków.

Nie wiem na jakiej podstawie uważasz, że ona chce być bliżej. Jej zachowanie w tym wątku pokazuje, że potrafi być agresywna i cyniczna.
A w związku jest tak, że seksem gra strona słabsza. Niekoniecznie musi to być kobieta.

Nie chce ze mną spędzać czasu. Dla dziecka też nie ma czasu. Nie dotrzymuje obietnic. Nie chce rozmawiać. Nie chce uprawiać seksu. Dużo pracuje, to prawda. Ja to rozumiem, ale nie rozumiem że nawet raz w tygodniu nie jest w stanie poświęcić mi jednego wieczoru. I do tego twierdzi, że on przecież chce moim zdaniem jakby chciał, to znalazłby okazje. .

kto da tytuł wątkowi "Rozstanie", jeśli chce być bliżej męża?