..i już po wszystkim..

Ana, przeszłam przez to 5 tygodni temu, i też myślałam, że świat się zawalił, bo się zawalił, wpadłam w otumanienie i siedząc w domu myślałam, że to nieprawda, że to zaraz się skończy, że ex za chwilę otworzy drzwi i wejdzie do domu. Ale nic takiego się nie stało. Rozdział zamknięty. Nie mogłam normalnie funkcjonować, płacz ogarniał mnie w najmniej spodziewanym momencie, w samochodzie, w pracy, w sklepie. Napisałam jeszcze chyba 2 maile i 1 sms-a, ale pozostały bez odpowiedzi, więc ci, którzy mi radzili nie szukać kontaktu z byłym mieli rację, bo potem czułam się jeszcze bardziej upokorzona, że tak można mnie potraktować po tylu latach wspólnego życia. Mam dwóch synów. Z nimi ojciec się też od tych 5 tygodni nie kontaktuje, bo mieszka już z inną kobietą. Nie mogę spać, funkcjonuję na tabletkach nasennych, które przepisał mi lekarz pierwszego kontaktu. I teraz podam Ci metodę, która dla mnie okazała się skuteczna: tłumaczyłam sobie, że wcale go nie kochałam, że wcale nie byłam z nim szczęśliwa, że sama się oszukiwałam, że ten związek ma jakieś szanse przetrwania. To wszystko okrasiłam jeszcze moją krzywdą, którą mi wyrządził, wiążąc się z jakimś innym baboszonem, więc nie był mnie wart. Dzisiaj już nie płaczę, jestem spokojniejsza, serce rwie się jeszcze, ale gaszę je mantrą podaną powyżej. Będzie dobrze, Ano, będzie na pewno inaczej, ale ciesz się tym, co przeżyłam i nie dołuj się tym, co Cię teraz spotkało. Wykrzesaj z siebie siłę, żeby stwierdzić, że zostałaś skrzywdzona, a ktoś bliski, kto krzywdzi Ciebie i rozbija rodzinę, naprawdę nie jest wart NIC. Niech idzie w cholerę, w siną dal i gdzie tam jeszcze chce. Nie zatrzymuj go. Poczujesz ulgę, ale musisz to przerobić w głowie, a to trochę potrwa. Nie inicjuj kontaktu z nim, nie szukaj okazji do niespodziewanych spotkań. Wszystko to przerobiłam i dzisiaj mam sama do siebie o to pretensje. To już jest niestety THE END. Podźwigniesz się ! Tego Ci bardzo serdecznie życzę.

wczoraj wyryczałam się za wszystkie czasy.. myślałam że rana nie dożyję... i dożyłam

byłam dziś w bibliotece, wypożyczyłam wszystko na temat depresji, muszę zrozumieć i przeanalizować ten stan. bo mam oczywiste objawy depresji, niemal modelowe. muszę to zrozumieć żeby się z tym zmierzyć.

a kontakt z bylym ograniczam do niezbędnego minimum, sama widzę że to mi wychodzi na dobre. coraz mniej o nim myślę, zresztą staram się o nim po prostu nie myśleć i przynosi efekt
rozprawa w sądzie faktycznie wyczerpuje ale też pozwala na spojrzenie na bylego jakoś inaczej chłodniej obojętniej. bo w końcu przy obcych ludziach mówi o tobie takie rzeczy, które są dla nas niemiłe. więc za kim rozpaczamy? komputer przy którym w tej chwili siedzę daje mi więcej ciepła niż nasz były..

Sama nie wiem, czy doświadczam takich huśtawek nastrojów, czy po prostu wczoraj na rozprawie doświadczyłam dna i już tylko mogłam się od niego odbić? czuje się jakoś inaczej, jakaś taka zobojętniała, ale w sumie dobrze mi z tym

jutro skupię się na pozytywach niezależnego bytu, w końcu wyrok już zapadł i cóż tu zmienie..

dzisiaj odebrałam telefon od byłego. chciał pogadać o sprawach ktore jeszcze nas łączą a które musimy załatwić. niby gadałam lekko, nawet sobie żarty z niego stroiłam, ale w środku, w duszy ... normalnie się telepałam. miałam taki skok adrenaliny, że normalnie ręce mi się trzęsły. nienawidzę takiego braku kontroli nad sobą, to męczące uczucie..
dlaczego kobiety tak to wszystko emocjonalnie przeżywają, dlaczego nie potrafię po tym co mi zrobił były tak od razu go znienawidzieć. czy zachowuję się tak bo nadal graja we mnie emocje związane ze stresem rozstania? cały czas czuję w sobie takie napięcie, jakbym na coś czekała, tylko na co  - na cud??
musze sie z nim spotkać , z jednej strony chcę bo sobie na niego popatrzę, a z drugiej strony tej rozsądnej - nie chcęęęęęę..
muszę to przetrwać, on wyjedzie, ja się uspokoję, będzie lepiej..

niestety drogie Panie...już tak to z nami kobietami jest...
emocje, którymi obdarzyła nas natura nie da się w jednej chwili zlikwidować...
potrzeba czasu, aby nabrać dystansu do siebie i sytuacji...poukładać świat na nowo...
to boli i jest trudne, ale wierzcie, że możliwe...
mnie zajęło to dwa lata...ale było warto odzyskać swoje życie...

najlepsze rozwiązanie, aby móc zacząć normalnie funkcjonować to odciąć się od ex tak bardzo jak to możliwe...

życzę spokoju i cierpliwości w odbudowie własnego dobrego świata...

od tygodnia jestem na lekach, nieco pomogło bo jestem bardziej wyciszona i obojetna. Wreszcie przesypiam prawie całą noc, to naprawdę cudowne uczucie kłaść się wieczorem spać bez lęku ze znowu kolejna bezsenna noc przede mną.
Ale dalej jestem zdołowana, nie mogę przestać myśleć o byłym, nienawidzę go a jednocześnie zdaje sobie sprawę że nadal go kocham. To straszne uczucie mieć świadomość, że wszystko za nami że coś się zakończyło, a ja jestem bezradna i nie mam na nic wplywu.
Czuję w sobie wielki smutek, przygnębienie, mało co mnie interesuje, a cieszyć się to juz nawet nie staram.
Kiedy myślę o nadchodzących wakacjach to tylko łapie mnie płacz, bo mieliśmy tyle planów, wyjazdów, a teraz nic, pustka...
Zniszczył we mnie wiarę w ludzi, apetyt na zycie, tyle nieszczęścia tylko z woli jednej osoby.. straszne..

Wiem, że to dziwne ale za każdym razem jak czytam słowa wsparcia od Was łzy same mi spływają po policzkach. Wspaniałe, prawdziwe i tak bardzo bliskie mi słowa tu padają... ale powiedzcie szczerze... czy tak naprawdę można zapomnieć o tej prawdziwej miłości? Ja twierdzę że nie... Wiem że z czasem uda się uciszyć ten ból i rozpacz, ułożyć życie od nowa ale ta prawdziwa miłość w postaci jednej osoby na zawsze zostanie gdzieś głęboko w sercu... Mimo tego trzymam kciuki za Was wszystkie cierpiące kobietki i za siebie samą. By odnalazło nas to upragnione szczęście...

W tym miesiącu minie moja trzecia rocznica... Trzeci miesiąc minie jak rozstałam się z byłym. To byly straszne miesiące, wykończyly mnie psychicznie i fizycznie. Dzisiaj miałam niestety nieuniknione spotkanie z byłym (pewne sprawy trzeba pozamykać) i widzę że jeszcze zbyt mało czasu upłynęło. Trzymałam fason podczas spotkania, natomiast po jego wyjściu ryczałam jak dziecko. To była silna, niepohamowana potrzeba i od razu poczułam ulgę, ze już to za mną, że wreszcie nie będę go widzieć, słyszeć. Tesknota jest ogłupiająca, człowiek chce robić głupie, poniżające rzeczy, by było tak jak kiedyś. Tylko to juz było i nie wróci już. Radzę innym jak to przetrwać, bo są dni że czuję się silna ale i mnie dopadają jeszcze doły, niestety. Koniec  od jutra zająć się swoim zyciem nowym, może lepszym ale najważniejsze nie tkwić w tej chorej zależności. Czekam niecierpliwie na dzień, kiedy będe mogła oglądać fotki byłego bez emocji i wzruszenia. Oby ten dzień nadszedł jak najszybciej..

Pójdź do psychologa, i zajmij si e czymś to zapomnisz o tym, na chwile bo na chwile ale zawsze to coś pozdrawiam

Aniu... ja wypisywałam do niego.. mej wielkiej i jedynej miłości przez miesiąc a on skutecznie pokazywał jak bardzo ma mnie w d... i jak bardzo teraz zajmuje sie nowa zdobyczą...
i po każdym smsie, każdym mailu, telefonie - gdy nie odpowiedział i nie odebrał.. czułam się jeszcze gorzej
tez jestem na antydepresantach - 4 tygodnie - gdyż zupełnie sobie nie radziłam
teraz potrafię się opanować żeby już nie robić z siebie idiotki wypisującej jak bardzo kocham
smutek, żal i miłość pozostała - ale potrafię zapanować na tyle, żeby więcej nie dawać mu satysfakcji
nadal oglądam jego zdjęcia, czy zaglądam na portale na których bywa.... ale już przynajmniej nie piszę
ja nie wierzę, ze znajdę miłość, bo on jest moja miłością na którą i tak czekałam baaarrdzzzooo długo...
ja teraz mam tylko nadzieję, ze los będzie sprawiedliwy...

Muszko ja tez nie potrafię zrozumieć, że ktos, kto sam kontaktował się badzo często, dzwonił, wysyłal smsy, w pracy ciągle na gg - nagle urywa całkowicie kontakt i nic go już nie interesuje osoba, z którą spędził tyle czasu i mówił, że tak kocha.
Nie rozumiem i chyba nigdy nie będę potrafiła zrozumieć...
wiem, ze nie powinnam oglądać zdjęć, ale tak bardzo tęsknię

Dziewczyny, mnie nie spotkalo cos az tak okrutnego..
Kiedy czytam wasze posty, jakos tak mi sie smutno robi, ale i ciezsze sie ze macie sile w sobie.
Napewno jest ciezko, widze jak piszecie. MAm nadzieje ze szybko zapomnicie, i ulozycie sobie zycie na nowo.. Nalezy Wam sie.
Trzymam kciuki ! Badzcie silne !