Miłość na włosku. Proszę Panie o pomoc.

No ale wiesz, troche tak beznadziejnie wyszło po tej naszej wczorajszej rozmowie, że się do siebie, no nie wiem, "postanowiliśmy" nie odzywać, wiedziałem po prostu, że to dla niej i tak było za dużo wrażeń jak na raz i wulgaryzm nam się kolejna impreza ;/ Więc jak mam utrzymywać tą przyjaźń, nazwijmy to w ten sposób. To ja zaproponowałem, żebyśmy trochę "odetchnęli", co prawda i tak będzie to trudne, bo mamy razem zajęcia na uczelni, więc i tak będziemy się widzieć non stop, tego uniknąć się nie da. Ale mam może do niej mniej pisać? Może w ogóle? Mam ją na uczelni mijać tylko ze słowami "cześć" ? Bo to bez sensu chyba. Jak wy rozumiecie taką, nazwijmy to, przerwę?

Używanie wulgaryzmów łamie regulamin. Zapoznaj się z nim proszę. Moderatorka Yvette

Mi sie wydaje, że jeżeli chodzi o sprawy międzyludzkie, a zwłaszcza związek kobiety i mężczyzny to nikt nie jest na tyle mądry, żeby napisać coś co jest "złotym środkiem" na szczęście.
Hmm a teraz jeszcze tak się przyznam, że to odetchnięcie to wyszło jednak trochę jak dramat rozstania ;/ W ogóle wtedy się oboje trochę wzruszyliśmy, ale mnie to już poniosło z prądem...Z tego co pamiętam, to chyba powiedziałem jej coś takiego, że nie będę umiał żyć obok niej, bez niej czy coś w tym stylu ;/ Wiem mocne, głupie słowa, ale konia z rzędem temu kto okiełzna emocje jakie targają człowiekiem, który widzi, że traci kogoś ważnego. No nie wiem co teraz, kontynuować tą ciszę po rozmowie, czy próbować ostrożnie i powoli wrócić na tor z którego wypadłem? Po prostu dalej przy niej być, bogatszy w to co było powiedziane, podchodzić do naszej znajomości jeszcze ostrożniej i pokazać jej, że to co powoli buduję nie jest budowaniem na piasku? Co myślicie drogie Panie?

No ja wiem, ja walczyć mogę, ale na przykład było powiedziane, że nie mogę na siłę. Nie chcę jej przestraszyć, choć najchętniej zrobiłbym coś szalonego od zaraz, coś czym ją upewnię i rozwieję obawy. Ale może lepiej  z tym poczekać? Nie wiem właśnie ;/

Byłam kiedyś w jej skórze.

Kiedy zakończył się mój bardzo poważny związek, przez następne kilka miesięcy żaden mężczyzna - a uwierz mi, chodziłam na wiele randek - nie mógł mnie zatrzymać. Nieważne, co by robił, jak bardzo przychylał mi nieba, mógł wygrać tylko mój czas (i tak z góry określony), a nie uczucia. Odrzucałam facetów za pierdoły, raniłam brakiem zaangażowania. Nie było mi z tym dobrze, bo doskonale wiedziałam, że niektórzy z nich byli świetnymi, czułymi facetami, na których można było polegać, ale nie potrafiłam się zakochać.

Obawiam się, że ona musi przez to po prostu przejść. To, co się z nią dzieje ma przyczyny w niej, w jej przeszłości, a nie w tym, co robisz i choćbyś nie wiadomo jak stawał na głowie, wszystko zależy od niej i od tego, jak szybko się pozbiera. To, co zaś możesz robić - bez ryzykowania, że ją zupełnie wystraszysz - to stać z boku i czekać. Niech wie, że jeżeli poczuje się gotowa, może do Ciebie zadzwonić.

Arti, tak jak piszą kobiety powyżej poddaj się przepływowi, nie zatrzymasz nurtu rzeki. Bądź sobą, rozwijaj się i daj jej poczucie bezpieczeństwa i tego, że jest kochana.
Nie rób nic wbrew sobie, na siłę, nie odmawiaj sobie przyjemności wysłania jej smsa gdy będziesz miał ochotę i zabrania jej na spacer, lub w piękne miejsca.

Jesteś wrażliwy, wyczujesz kiedy warto byś na chwilę usunął się i zajął sobą.

Mój ukochany zdobył mnie swoją wytrwałością też nie byłam gotowa, a on nie przejmował sie i pisał, i był.
Dziś kocham go bardzo. Za to, że jest.

Arti, to nasze forum otwarte dla ludzi o wielkich sercach.
Też wierzę, że będzie dobrze - sprawiasz wrażenie osoby pewnej siebie, która wie czego chce, i tak trzymaj.

Daj spokój ! To forum jest tylko z nazwy dla kobiet,ale są też "netchłopaki'' Wiem,bo czytałam ich wypowiedzi.