Boli mnie życie

Kari,to smutne,że twoim jedynym przyjacielem jest twój komputer.Czemu odcięłaś się od ludzi ? Jeśli chcesz,to pisz więcej.Ja z chęcią poczytam i ci odpiszę.

A nie masz dobrego kontaktu z rodziną ? Jak to sama ? Uśmiechnij się,posłuchaj jakiejś optymistycznej piosenki,przejdź się,zjedz ulubione lody.Zacznij od nowa.Przecież koniec jednego to początek nowego.Może wyciągnęłaś jakieś wnioski i dzięki temu zbudujesz swój świat lepiej ?

Kochana "Kari" (Karolina?) bardzo mi przykro z powodu Twojego byłego du..ka który był twoim chłopakiem. To nie jest Twoja wina i sądzę że szybko znajdziesz sobie nowego chłopaka bo napewno na to zasługujesz. Nie twoja wina; wiem ze okazał się palantem wiem ze cięzko o nim zapomnieć wiem że teraz cierpisz i obwiniasz się ale powiem Ci jedno nie warto

Witam Kobietki, jeśli chodzi o mnie to większość moich koleżanek ma stałych chłopaków i trochę cieżko o kontakt z nimi,  czasami sie to udaje...ale  i tak rzadziej niż bym chciała. I tez odczuwam samotność....:(  choc muszę przyznać,że ostatnio bardzo dobrze,bardzo pozytywnie na mnie podziałały szaleństwa juwenaliowe, ( tańczyłam tak, aż mi sie zrobiły dziury w butach ) )  ale na pewno żeby iść na imprezę trzeba mieć z kim ( bo samej to ;/).  Kari przydałoby Ci się dobre towarzystwo na imprezę, wtedy na pewno zapomniałabyś o problemach i zaczęła byś żyć ..jestem tego pewna.;)) Póki co masz nas netkobiety pisz o wszystkim co chcesz.. masz tu wsparcie i na pewno usłyszysz wiele dobrych rad. )

Anuska jesteś inteligentną kobieta masz na pewno wiele do powiedzenia tylko musisz sie bardziej otworzyć na ludzi, uśmiechaj się do nich, i nie przejmuj sie tym co myślą... Na pewno wnosisz wiele swoja osobą tylko sama o tym nie wiesz. Skoro masz chłopaka to na pewno  przyciągnęłaś go swoim charakterem, wyglądem, osobowością, a to oznacza ,że potrafisz  każdego zainteresować tylko bardzo proszę uwierz w siebie. !

zaciekawiło mnie to
Powiem Wam, ze wcale nie jest latwo jesli siedzi sie w domu! po rozstaniu...Ja bylam 8 lat w zwiazku...w zeszlym roku sie zareczylam i po 2 miesiacach zerwalam te zareczyny...odeszlam od mezczyzny mojego zycia...to byl wielki bol! i podobnie jak Wy...siedzialam zadreczalam sie myslami, ale powiedzialam sobie DOSC! tak zyc nie mozna! otworzylam sie na ludzi na nowo...zaczelam sie spotykac ze znajomymi, spacerwalam sobie, ogladac filmy, imprezowac...itp nie dopuszczalam do siebie mysli ze bedzie gorzej niz zle! cieszylam sie z wszystkiego co mialam, co przynosil mi kolejny dzien...po prostu CARPE DIEM!

Teraz jest juz mi lepiej...o wiele lepiej...tesknie to fakt, ale trzeba zdac sobie sprawe ze nie wchodzi sie do tej samej rzeki dwa razy! a ja weszlam az 3! ;P i po 3...na dobre odeszlam...

DOKLADNIE! musicie wyjsc do ludzi! )) powodzenia i pozdrawiam

Hej, nie tylko Ty masz takie problemy. W czasie mojego 3letniego związku urwało się większość moich przyjaźni. Siedzę całymi wieczorami przed komputerem, bo to pozwala mi się wyłączyć, zapomnieć, 'przeżyć' kolejny wieczór, by rano móc się zwlec do pracy... Czasem przychodzą taki dni jak dziś, ładna pogoda, energia roznosi, chciało by się coś porobić... ale nie ma z kim iść na spacer. Więc znów siedzę przed kompem i ryczę nad beznadzieją swojego życia. Wszyscy znajomi wciągu naszego 'narzeczeństwa' zdążyli się już pobrać i myślą o rodzinie, a ja siedzę sama w tej swojej beznadzieji...
Czemu życie jest takie okrutne?

Minął już prawie rok i jakoś nikt koło mnie się nie kręci:) Dziękuję za ciepłe słowa:) Chyba się nie da zapomnieć, ale żyć można dalej:) Pozdrawiam:)

Właśnie tylko gdzie takie towarzystwo spotkać... żeby znów zacząć żyć... Będę pisać:) Pozdrawiam:)

Kari tak bardzo Ci współczuję że od roku jesteś sama, to tak długo. Szkoda że ja jestem sama 21 lat i co?
Koleżanki są jak czegoś chcą. Nie wychodzę nigdzie, i bardzo dobrze znam przyjaźń do komputera.
Co więcej nie mam nawet perspektyw na poznanie kogoś i co?

Wychodzę... codziennie spotykam ludzi..., ale sama nie pojdę na imprezę, sama nie pójdę na niedzielny spacer, do baru, czy gdzieś, gdzie można poznać kogoś. Nie dziękuję:) Pozdrawiam:)

Oh jak dobrze Cię rozumiem... Napisz czasem jak będzie źle... Pobędziemy w tym razem:)

OOO Jesteś jedną z nielicznych która wyczuwa sarkazm, gratuluję
Nie użalaj się tak bo widzisz możesz mieć gorzej, ja zawsze byłam sama, nie poznałam smaku miłości.
Ludzi poznaję wirtualnie i na uczelni, tam głównie zadufane w sobie kobiety, myślisz że powinnam płakać?

Fakt jestem młoda bo rok od Ciebie młodsza, w takim razie Ty też jesteś młoda.
Jestem za stara na pierwszą miłość.
Od 7 roku życia pod wpływem serialu a później książek marzyłam że będę mieć w liceum taką szkolna miłość, kiedy miałam lat 20 i już byłam na studiach zorientowałam się że ja marzenia już nie spełnię, bardzo mocno to przeżyła, 13 lat marzeń i co?

Kari nie jest źle, trzeba tak myśleć. Moje motto: "Mogłoby być gorzej" Mnie zostawił chłopak po roku związku, gdy okazało się że mam raka. Teraz po dwóch operacja,mogę zapomnieć o chorobie. Piszesz, że studiujesz. To bardzo dobrze, nie ma lepszego miejsca na poznawanie nowych ludzi jak studia. Moim marzeniem po tych operacjach, był właśnie powrót na studia, udało się chociaż było ciężko. Jestem trochę na uboczu w grupie, nie miałam z nimi kontaktu przez długi cza, ale co z tego. Chodzę z nimi na imprezy, oni bawią się razem, ja tak jakby obok. Ale nie przejmuję się tym. Poznałam na jednej z imprez świetnego chłopaka, który też był niby ze znajomymi, ale tak właśnie obok. Powoli nawiązujemy znajomość. A dzisiaj napisał do mnie mój pierwszy chłopak, co nigdy mu się nie zdarzyło odkąd się rozstaliśmy. Zawsze to ja zaczynałam rozmowę, on próbował mnie spławić, aż odpuściłam, nie odzywałam się a dzisiaj on pierwszy napisał.
Opowiadam Ci to wszystko, bo chciałabym Ci pokazać, że ciągłe myślenie o tym jak bardzo jest się samotnym pogłębia naszą samotność. Ja także czułam się samotna i to bardzo. Znajomi przez moją chorobę odwrócili się ode mnie, nie wiedzieli jak ze mną rozmawiać. Potem już nawet nie miałam o czym z nimi rozmawiać, bo nie studiowałam, nie pracowałam, nie miałam chłopaka, nie chodziłam na żadne imprezy, siedziałam w domu po operacjach. Moje życie towarzyskie zamarło, ale ja sama je odnowiłam. Spróbuj i Ty. Nie myśl ciągle o tym jak bardzo jesteś samotna, nie masz do kogo się odezwać, telefon milczy. Może zapisz się na jakiś kurs. Ja wybieram się na kurs nauki gry na gitarze, zawsze o tym marzyłam. Zaczęłam chodzić na rajdy piesze. Co z tego, że większość osób jest już po 30, ale przebywam wśród ludzi, nie czuję się samotna. Spróbuj i Ty:)

Mam na myśli to, że należy się cieszyć z tego co mamy i w jakiej sytuacji jesteśmy, bo mogłoby być gorzej:) Jest dobrze. Mam nadzieję, że Kari także "chwyci" tę myśl:)

Kari, nie jesteś sama, doskonale znam Twój stan ponieważ sama aktualnie go przechodzę
wczoraj definitywnie się rozstaliśmy, w weekend mam egzaminy, nie potrafie się uczyć, ciągle w głowie mam jego, jego, jego ((
i łzy sie nie chcą skończyć, chyba musze przestac pic aby sie na maksa odwodnic, możę wtedy przestana lecieć

chyba nawet nie zdajemy sobie sprawy ile obok nas jest zlamanych i samotnych serduszek

a mnie się wydawało, zanim znalazłam to forum, ze jestem juz calkiem sama i że tylko ja tak teraz cierpię

trzymaj się chociaż wiem, że to teraz najtrudniejsza rzecz jaka mozna zrobić nawet dla samej siebie

Podziwiam Twój optymizm i siłę... Nie pozwoliłaś na słabość, na poddanie się i bardzo dobrze... Tylko czasem już nie mam siły walczyć, żeby rano wstać... Czasem myślę, że jest tylko jedno prostsze wyjście, ale później myślę o rodzinie i dla nich jestem. Chciałabym, żeby moje życie znów się zaczęło układać...
Pozdrawiam Ci i mocno ściskam...

Próbuję codziennie:) Może kiedyś znów będzie dobrze... Pozdrawiam cieplutko:)

Też tak myślałam, że tylko jedna cierpię, a dookoła widziałam same uśmiechnięte twarze... Trzymam za Ciebie kciuki... Napisz jak Ci poszły egzaminy... Mocno ściskam, aby dać Ci trochę siły:) Pozdrawiam

i tutaj mam tak samo, kolezanki po pracy i szkole od razu dzwonią do swoich misiów i leca do nich jak na skrzydałach, a ja?
a ja dzisiaj oblałam jeden z egzaminów
i teraz placze bo odpisał mi na mojego smsa, gdzie napisałam, ze tęsknię, a on: a ja nie, jest mi dobrze, szybko znajdziesz sobie nowego chlopaka, mnie juz nie ma, zapomnij, mi jest dobrze...

załamałam sie ponownie
ile jeszcze to bedzie trwało Dziewczyny?

Kurcze!!!!
To jest straszne w ogóle być samotną osoba!!!
Sluchaj ja dlatego nie mome, nie umiem zakonczyc swojego związku,który tak mnie boli!!!

Ja pamietam chwile mojego zycia gdzie ja bylam samotna bezgranicznie zakochana w jakims malolwcie mlotszym ode mnie!To naprawde bylo cos pieknego, nie umiem tego opisac...
ale... kiedys tam powiedzial mi ze nie jestem w iego typie i zostawil jak...
Wtedy cierpialam calym rokiem zatapiajac sie w pokoju w marzeniach o nim....
Gdy juz ochlonelam wszyszlam do ludzi poznalam nowych ludzi....
zakochalam sie...:]
tak powaznie myslimy teraz o slubie itd
ale ten zwiazek stal sie rutyna,chlopak mnie juz nie szanuje i musze sama sie z tym zmierzyc ale nie umiem....
wiec jak to mi nie wyszlo na dobre

Wydaje mi się,że samotność dobrze robi na krótki dystans a nowa znajomosc to bol bo bd porownywala wszystkich kandydatow do swojego bylego:[. Przepraszam,że tak dolująco

Witaj Kari...
Ja także jestem sama od roku, chociaż z byłym chłopakiem szarpałam się jeszcze dobre 8 miesięcy nim na dobre zniknął z mojego życia.Był okres przez cały ten rok w którym byłam zupełnie sama, siedziałam w czterech ścianach popijając drinki, zapychając pustke lodami,ciachami innymi tuczącymi pierdołami.Oglądałam ckliwe filmy, a gdy to się znudziło i zaczęłam mieć po uszy cudzej miłości oglądałam horrory.
Sama dobijałam się wszystkim, użalałam się nad sobą, wyprowadzałam się z domu.Aż pewnego pięknego dnia powiedziałam dość.Zastanowiłam się co robię ze swoim życiem.Jedynymi znajomymi byli ludzie z for dyskusyjnych (tak nawiasem znalazłam tutaj całkiem fajne osoby i przeniosłam parę znajomości na grunt realny).Wyszłam z domu, zaczęłam chodzić na basen, rozmawiać z ludźmi.Kiedy wyszłam ze skorupy stare znajomości zaczęły odzywać, osoby które myślałam że odeszły na zawsze wracały widząc że zaczęłam żyć.Więc zacznij się ruszać!Wyjdź z mieszkania!!Może poranny jogging?? (i jakiś przystojniak ze słuchawkami w uszach wpadnie wprost na ciebie? ) Życze powodzenia!!

GŁOWA DO GÓRY nie jesteście osamotnione w tych problemach ja również sie z nimi borykam i nie mam komu się wyżalic co mi na sercu leży też brak pracy i samotność ale staram się myśleć pozytywnie choć czasem nie wiem o co chodzi w świecie ma sie dwie zdrowe rece chęci do pracy a wszedzie plecy pokazują rozumiem są lepsi od nas ale by w kazdym miejscu się tak działo to faktycznie idzie dobić człowieka hm myslałam by otworzyć coś własnego ale pomysłu brka i funduszy zawsze sa jakieś rozwiazania pisze tak ale nie zawsze je sama widzę hm..

Kasieńko może lepiej jakbyś przestała do niego pisać, wiem, że to trudne, ale poczujesz się silniejsza. Nie powiem Ci kiedy przestanie boleć, bo u mnie już minął prawie rok i jeszcze boli, ale już nie tak jak na początku. Pamiętam pierwsze dni... Ciągle spałam i nic nie jadłam...a dwa smsy, które do niego napisałam bolały jeszcze bardziej...bo nie dostałam a nie odpowiedzi... Zniknął z mego życia tak samo jak się pojawił, ale to nie istotne... Tak miało widocznie być....
Najważniejsze, to pisz... będzie lżej:) możesz pisać do mnie:)

Wiesz ja też nie umiem być sama... pomimo tego, że chłopak mnie nie szanował, to ja i tak byłam z nim, ale w końcu mnie zdradził i odszedł... więc jeśli to ma się tak skończyć, to  może lepiej samej zrobić ten krok, może wtedy zauważy kogo stracił, a jak nie to widocznie nie był Ciebie wart...
Nie wiem, jak dalej ułoży się moje życie... Jeśli mam być w nim sama, to chyba będę musiała znaleźć sobie długo godzinną pracę, aby zmęczona wracać i tylko spać... Trzymaj się i nie pozwól, aby ktoś Cię obrażał. Pomyśl sobie, czy ślub rozwiąże Twój problem... Czy wolisz przez całe życie być nieszanowana... czy lepiej samej iść.... Ściskam:)

Optymizm:) Próbuję, ale może tak ma być... Może ja mam być sama... Pozdrawiam

Hejka:) też już  miałam taki pomysł, aby otworzyć coś swojego, tylko, że na to też są potrzebne spore pieniądze... Nie wiem, co nasz kraj robi, ale nie podoba mi się ten start w dorosłe życie... Prawie skończone studia i perspektywa bezrobocia....  Czasem to tylko siąść i płakać... Teraz mam staż z urzędu pracy, zresztą też po znajomości, bo inaczej znów siedziałabym w domu... Można oszaleć... Mocno Ci ściskam i mam nadzieję, że kiedyś będziemy mogły wybierać do jakiej pójść pracy...

Kari, myślę, że nie tylko zamykasz się w sobie, ale też sama ograniczyłaś sobie dostępny świat.
Juz wiesz, ze pary nie potrzebuja cie, ze sama nie pojdziesz na impreze itp..

Ludzi bez pary jest mnostwo, poszukaj dalej - może w necie, koleżanek, kolegów - szukaj, szukania ci trzeba i zwiększ spektrum patrzenia.
Swiat jest wiekszy niz twoja miejscowosc.
Powtarzaj sobie codziennie, jest mnostwo nowych osob do poznania i mnostwo nowych szans na radość.

Kari, otworzylas sie tytuaj to wspanialy pierwszy krok - idz dalej.

Moze zrob kurs wychowawcow i jedz z dziecmi/mlodzieża, moze znajdz hobby i ludzi, ktorzy kochaja to samo...

Jedno jest pewne, patrz dalej tam gdzie nie ma ograniczeń - bo jest nowe, którego nie znasz, a tak bardzo pragniesz.

Jak widać Kari87 jest teraz sama bez chłopaka, co nie oznacza że jest samotna, jak widać tu na forum ma wielu przyjaciół.
Samotność i bycie samym, to nie jest ten sam stan, przynajmniej się nie zamyka w sobie i kontaktuje się z ludźmi , co już jest dobrym objawem na przyszłość.

Witam:) Ja takze czuje sie samotna...mam chlopaka ale w Polsce a ja przebywam za granica....mial do mnie dojechac lecz nie podoba mu sie tu...Tez nie mam z kim za bardzo sie tu spotykac...odczuwam to bardzo bolesnie.. On sie w Polsce bawi a ja....zaplakane wieczory....
za 2 miesiace wracam na stale do kraju...ale boje sie...samotnosci. Tak boje sie samotnosci...bo on jest indywidualista i nawet samemu dobrze sie czuje...Zostalam skrzywdzona juz w 2 zwiazkach...pierwszy facet mnie oklamywal i zdradzal....drugi...to byl toksyczny zwiazek...bylam dla niego nikim...bawil sie mna jak chcial...Stalam sie osoba zaborcza o ograniczonym zaufaniu...moj chlopak troche to rozumie ale niewiem czy to ten jedyny...on ma swoje zycie i prawie mniedo niego nie wpuszcza....mam dosc tej samotnosci i facetow ktorzy tak bolesnie rania...Nie chce byc sama...chce zeby ktos mnie kochal...rozumial ale z takim bagazem bedzie mi to dane?

Ja też sie czuje samotna zawsze tak było, mam chłopaka którego obecnie nie ma przy mnie. Koleżanek też nie mam za bardzo z 3 ale to tylko czasem  sie  spotkam .One maja własne sprawy po szkole wszystko  sie rozpadło. Zawsze byłam nieśmiała i w szkole miałam tylko kilka dobrych koleżanek. Zazdrościłam innym dziewczynom że mają dużo znajomych ,że chodzą na imprezy a ja tak nigdy nie miałam.Teraz też tak jest chciałabym  sie wyrwać chodzić na jakies imprezy poszaleć ale nie mam z kim.Moja samoocena jest bardzo niska mam problemy kiedy jestem wśród dużego towarzystwa nie wiem o czym gadać bo przecież moje życie jest takie nudne Dziwie sie mojemu chłopakowi że ze mna jest z taka nudziarą  on jest duszą towarzystwa. Przyjaciółki nie miałam nigdy miałam pseudo przyjaciółki które tylko wykorzystywały moja naiwność. 
Tez sie dolaczam:(