Mam 49 lat, niestety nie mamy dzieci, mąż jest trochę starszy. Ostatnio cały czas myślę jak nie zostać na starość samej.
Wiadomo teraz mam pracę, męża, rodziców ale z ileś lat ich wszystkich już nie będzie.
Przeraża mnie perspektywa pustego domu, samotnych wieczorów...
Jak uważacie czy można np juz w takim wieku zaplanować pobyt w jakimś domu opieki, tak by nie czekać z tym do momentu kiedy człowiek nie będzie w pełni sprawny - jak myślicie, naprawdę nie mam się kogo poradzić
- kate1
- Zaglądam tu coraz częściej
- Nieaktywny
Temat: zaplanować starość
Zobacz podobne tematy :
Odp: zaplanować starość
Ale cię kochana smutki dopadły. Wracaj myślami do tego co masz teraz.
Jak potrzebujesz to podzwoń dowiedz się jak załatwia się takie sprawy, byś była zorientowana, byś poczuła się bezpiecznie. Prawda jest taka, że ta przyszłość może być zupełnie inna niż ci się teraz wydaje.
Odp: zaplanować starość
Polskie domy stsrosci to umieralnie dla osob ktore siedza caly dzien w pamperskie. Domow 'jesieni życia' nie ma. Pozostaje mieć koty lub psy, chodzic do kpścioła lub na manify. A tak na prawde to warto tak dlugo pracowac jak sie da. Emerytura to nie wybawienie, emerytura to przeklenstwo. Zabiera mozliwosc kontaktow z ludzmi, mozliwosc bycia potrzebnym, odbiera sens wstawani rano i rytm dnia. Warto pracowac dluzej niz do wieku emerytalnego - nie z powodu pieniedzy, ale by uczestniczyc w normalnym, codziennym zyciu.
- Ela210
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Odp: zaplanować starość
Zdrowa jesteś? Możesz żyć i 30-40 lat. Nie lepiej planować życie, nie pobyt w szpitalu. ? Może czas na nowe znajomości?
- kate1
- Zaglądam tu coraz częściej
- Nieaktywny
Odp: zaplanować starość
Dziękuję za Waszą odpowiedz, może rzeczywiście dopadły mnie czarne myśli, ciężko je odgonić tym bardziej, że mąż właśnie przechodzi radioterapie a mama w zeszłym roku też miała poważne leczenie (przepraszam, że się użalam każdy ma kłopoty).
Jedno wiem, że na pewno będę tak długo jak się da pracować, nie tylko z powodów finansowych, emerytura czy renta to naprawdę nieszczęście, tak jak pisałyście.
Natomiast jesli chodzi o kontakty to uwierzcie, że kiedy jest się na zakręcie człowiek nie ma na to siły, nawet jesli logika tak mówi
Jeszcze raz dziękuję za odpowiedzi
Odp: zaplanować starość
[post przeniesiony]
kate1 napisał/a:
Dziewczyny ,
Moje pytanie jest trochę nietypowe.... mam pracę, średnio płatną, którą bardzo lubię.
Moi rodzice żyją w tym samym mieście mieszkają sami we własnym mieszkaniu w bloku, ja 12 lat temu wyszłam za mąż za starszego od siebie człowieka i mieszkam u niego, podpisaliśmy intercyzę ze względu na jego dzieci, my wspólnych nie mamy chociaż chcieliśmy.
I teraz pytanie czy uważacie, że powinnam np kupić własne małe mieszkanko?, kocham męża ale coraz częściej myślę o przyszłości (rzeczywistość jest taka, że jest starszy, niestety choruje, teraz bierze radioterapie), kiedyś z domu w którym mieszkamy wspólnie będę musiała się wyprowadzić i pytanie wtedy gdzie ? Do rodziców?, do wynajętego mieszkania ? czy na własne ?
Co byście zrobiły? , czy uważacie, że może nie powinnam się nad tym wszystkim zastanawiać? - sama już nie wiem...
- Lady Loka
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Odp: zaplanować starość
Kupuj. Jak masz za co to kupuj. Możesz zawsze je wynająć i będzie to dla Ciebie dodatkowa kasa, a w razie potrzeby możesz się tam wyprowadzić.
- Salomonka
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Odp: zaplanować starość
Jeżeli cię stać, to kup mieszkanie. Nie myśl o starości, bo do niej ci jeszcze daleko, ale o zwykłym zrządzeniu losu. Mieszkasz w domu męża, różne rzeczy mogą się wydarzyć i będziesz musiala sie wyprowadzić. Najlepiej mieć świadomość, że nie czeka cię niejasna przyszłość. To mocno podnosi pewność siebie i powoduje poczucie bezpieczeństwa, a tobie chyba właśnie tego w życiu brakuje 
- SanTi
- Cioteczka Dobra Rada
- Nieaktywny
Odp: zaplanować starość
Bluźnisz Autorko. Jak coś takiego czytam, to "zazdroszczę" (oczywiście nie choroby męża) i chce mi się płakać nad własnym losem.
Chciałbym dożyć starości, ale raczej nie będzie mi dane. Żal mi mojego męża, mamy, cioć, bo chyba mnie kochają, a ja raczej odejdę przed nimi...
Dlatego nie martw się smutną starością, tylko ciesz się, że będziesz ją miała i być może czymś ciekawym Cię zaskoczy.
A mężowi z całego serca zdrowia życzę.
