Kiedy partner agresor nie chce isc na terapie...

Nie wiem jak jest, ale mi się w głowie nie mieści, że kochający facet może tak postąpić.

Dla mnie ten facet jest chory i szczerze mówiąć bałabym się z nim być. Bo w życiu dwojga ludzi są problemy, są kłótnie, są nieporozumienia.
Jesli zrobi coś raz- i nigdy się to nie powtórzy to jeszcze jestem w stanie w to uwierzyć, ale jesli kilka razy to ja nie wierze, ze to sie nie zmieni.

Jeśli chcesz znać moje zdanie, to ja bym proponowała odejść, szkoda twojego zycia, on Cię wyniszczy, wzbudzi w Tobie poczucie winy i Ty bedziesz zawsze przepraszała za to, że doprowadziłaś go do takiego stanu.

Podobnie jak napisała Livia ja bałabym się żyć z takim facetem. On wydaje się nieprzewidywalny, agresywny i w tej swojej agresji nie wiadomo do czego może się kiedyś posunąć. Oczywiście łatwo się pisze, trudniej podjąć taką decyzję, ale nie powinnaś z nim być. On ma naprawdę problem, ma problem z tłumieniem emocji, panowaniem nad nimi, ma problem z agresją, którą wymierza przeciwko Tobie. Spójrz, to Ty masz być zawsze uległa, podporządkowana, miła, nie masz prawa wyrazić zdania, które jest inne niż jego, nie masz też prawa sprzeciwu. To jest chory człowiek. Czy na pewno chcesz żyć w takim strachu, że będziesz trzy razy myślała nad każdym słowem zanim je wypowiesz, bo może mu się coś nie spodobać? On na pewno potrzebuje terapii, problem w tym, że boi się do tego przyznać, a już samo wypowiedzenie tego głośno zapewne uważa jako własną porażkę, dlatego tego nie zrobi. Jego zachowanie na pewno budzi lęk i jeśli już dziś posuwa się do takich czynów to z czasem będzie już tylko gorzej. Ratuj się, kobieto, nie oglądaj się na to co było, ile poświęciłaś, ale patrz w przyszłość, bo z nim jej nie ma.

Mary .... ataki agresji a potem okres miodowego miesiąca. Jeśli nie uświadomi sobie problemu nie będzie pracował nad sobą.
Nie ukrywaj tego przed światem i nie pozwól sobie na rolę ofiary. Broń się.
Bądź konsekwentna walczysz o waszą miłość. Jeśli dziś ustąpisz (okres miodowego miesiąca przypomina zachowanie zakochanego chłopaka, takiego biednego...) przegrasz siebie i jego, i kawał swojego życia.
Jeśli cię kocha dla ciebie - zwalczy zło w sobie - ale musisz być twarda.

Co może zrobić:
1. przyznać się ze ma problem
2. pracować nad sobą
- sam : są książki, jeśli jest wierzący modlitwa i rozmowa z dobrym księdzem
lub
- psychoterapia

Co możesz zrobić ty - powiedzieć mu, że to był OSTATNI raz, następnym razem już cię nie będzie wezwiesz policję i wyprowadzisz go/się  i powiedz to też jego rodzicom, to nie jest twoja tajemnica, to jest jego "PROBLEM" i potrzebujesz wsparcia rodziny, najlepiej kogos kto ma u niego autorytet>

Tak, ale jak walczyc La Que Sabe? Ja wymyslilam wspolna terapie, zapisalismy sie, a po 2 miesiacach on mi nagle, ze on sorry, ale na terapie nigdy nie pojdzie. Wiem, musze uszanowac jego zdanie, ale on tez powinien uszanowac moje, tak?Wiec kto ma odpuscic?Ja?
Mowi, ze sami musimy to zalatwic, rozmawiajac. Jakos nie wierze w to, ze ofiara moze sie dogadac z oprawca.
Wiec co innego pozostaje?

Terapia - juz powiedzial - nie ma mowy
Problem - on nie ma problemu, problem pojawia sie tylko wtedy kiedy ja nie uszanuje jego prosby czy oczekiwan
Nie ma problemu-nie trzeba terapii, to jego myslenie.

On chce tylko rozmawiac, no ale jak i o czym, bo dla mnei te rozmowy nic nie przynosza. bo co moze mi powiedziec, obieca tylko, ze to sie nie powtorzy i tyle.
I Ci powiem, ze ja juz mowilam nie raz, ze jak mnie znowu z domu wyrzuci, to wkoncu odejde, i widzisz, nie odeszlam!
Sama sobie winna jestem! Wiem! Ale tak go kochac, ze chce to za wszelka cene ratowac!

Poza tym, wydaje mi sie, ze jest inny powod, ze nie chce isc na terapie. Mianowicie, jego ex zona wniosla sprawe do sadu o ograniczenie mu kontaktu z ich dzieckiem i pelna wladze, w powodach wspomniala o jego agresji. Od wrzesnia non stop probuje na kazdym kroku pokazywac, ze nie chce z nim miec nic wspolnego, bo sie go boi, wszelkie odbierania dziecka sa przez osoby trzecie.
On idzie w maju do sadu udowodnic, ze ona sobie to wymyslila i on wcale nie jest agresywny!

A myslisz, ze nie chcialam jego rodzinie powiedziec??? ja mam z nimi bardzo dobry kontakt i oni mnie bardzo szanuja i uwielbiaja, bo wiedza jak bardzo pomoglam ich synowi wydostac sie z tego bagna po rozwodzie.
Ile razy gotowalam sie w srodku kiedy jego mama nadawala na jego ex zone mowiac, "jak ona smie mowic ze on jest agresywny!! Jakby on kiedykolwiek kobiete uderzyl to bym sama mu wlala!!"
Raz go zapytalam o to kiedy ma swoj termin na terapi, to mnie uciszyl szybko, bo to bylo przy jego tacie.
On absolutnie nie chce by ktokolwiek sie o tym dowiedzial, bo byc moze, ktos moglby to uzyc przeciw niemu w sadzie...

Jakbym to im powiedziala, to on by mi tego na pewno nie wybaczyl, a ja znam juz jego nienawisc i gniew...

Nie, on w ogole nie chce zadnej terapii, mowiac, ze nie potrzebujemy i to strata kasy, ale tez napisalam wczesniej, ze domyslam sie dlaczego tak naprawde.
Jesli mozesz, prosze skomentuj to. Dzieks.

Nieee, absolutnie!!! On to dziecko uwielbia i wrecz robi co ono chce!! I jest przemily, przedobry, przekochany, prawie nigdy nawet nie podniesie na nia glosu! W tej kwestii jestem pewna, ze nigdy sie tak wobec dziecka nie zachowa!
Ex zony tez mowil, ze ani sie z nia nigdy nie klocil tak jak ze mna, ani jej nigdy nie dotknal nawet, i caly czas przysiega, ze by kobiety nigdy nie uderzyl. Oni mieli bardziej kumpelowskie relacje, bo z tego co mi powiedzial, nie ozenil sie naprawde z milosci...dziecko mialo byc na ratowanie zwiazku, a jak sie urodzilo, wlasciwie sie rozpadl..
No ja mu zaszkodzic ani nie chce, i tez powiem szczerze, ze boje sie komukolwiek tutaj powiedziec, bo jak powiedzialam, znam wymiar jego nienawisci i juz troche wiem na co go stac. Ale przede wszystkim on naprawde jest dobrym ojcem, poswiecil wszystko, zeby w ogole nim byc, a nadal musi walczyc z ex, wiec nie zrobie nic aby mu to dziecko odebrali, bo z tym sie nie zgadzam. Dziecko tez go bardzo kocha i baaardzo przezywa rozlaki.

No tak, ale znowu, co z moim zyciem? Naszym? Nasz caly zwiazek, caly czas jest wiecznie w cieniu tej jego walki...

Witaj La Que Sabe, dzieki za odzew.
Oni byli w separacji juz jakies 2 lata przed rozwodem a sie rozwiedli z 1,5 roku temu,  wtedy sie po wielkiej wojnie jakos dogadali jesli chodzi o kontakt z dzieckiem przez mediatora i dzialalo to przez pare miesiecy. Jednak wojna znowu wybuchla i tym razem sprawa o dziecko poszla do sadu.
Nie, ja to wiem i jestem pewna, ze on nigdy nie byl i nie bedzie agresywny wobec dziecka, wrecz przeciwnie.
Co do jego ex zony, wiem tylko to co mi powiedzial on, wiec nie wierze w to specjalnie, nie znam jej wersji.
On caly czas mi mowil, jak to ona zawsze klamala i ze nagadala podobno komus, ze on ja uderzyl czy tez sie
szarpal, to mi powiedzial, ze to absolutnie nie prawda.
A swoje zachowanie tlumaczy tym samym- "przez to ze sa ludzie, (matka i jej partner), ktorzy chca zranic moje dziecko zabierajac jej ojca, jestem nadopiekunczy i jak czuje jakiekolwiek zagrozenie z kogokolwiek strony, to sie denerwuje"

Nawet jesli on ma problem, to sie do tego nie przyzna, bo moglby stracic to co dla niego najwazniejsze w zyciu - corka, wiec moje prosby, grozby, namowy nic nie znacza, jesli chodzi o nia, a chodzi zawsze o nia, wiec dlatego jest z nami jak jest.
Ja rozumiem, ze dziecko w takiej sytuacji powinno byc najwazniejsze. Ale jesli sie zdecydowal zaczac zwiazek ze mna i w nim byc juz przez 2,5 roku to uwazam, ze tez powinien wziac jakas odpowiedzialnosc i za slowa "Kocham Cie" i za " Wypier...z domu Ty dziwko".
Ja mam juz dosc wiecznie stania w cieniu jego zycia i problemow i uwazania, co i kiedy powiedziec, zeby nie "zaszkodzic"jego dziecku, albo jemu. Co to w ogole za myslenie, po tym wszystkim co dla niego zrobilam, ile poswiecilam, on mi mowi, ze ja zagrazam jego dziecku! Dziecku, ktorym i ja sie zajmuje tez! To jest po prostu przykre, kolejny raz, bo conajmniej trzeci, kiedy sie sypie nasz zwiazek, on ma ta sama wymowke i ja juz wiem, ze on dla nas nic nie zrobi, kolejny raz poswieci nasz zwiazek i mnie.
Mialam nadzieje, ze tym razem bedzie walczyl, ale znowu sie pomylilam

Pytanie, czy jesli by nie musial walczyc o to dziecko non stop, byloby miedzy nami inaczej? Walczyl by o nas? Bo mam wrazenie, ze wszystko zawsze schodzi na drugi plan, nasze problemy w zwiazku, to ze powinnismy o niego dbac i walczyc, nie ma znaczenia, bo sa wazniejsze sprawy, a ja skoro tego nie rozumiem to jestem "mala glupia dziewczynka ktora nic nie wie o zyciu i rozpuszczony bachor"

(((

MaryMary ten facet cos kreci,i chce ciebie omotac, poprostu gdyby mial czyste sumienie,by sie tak nie bal Sadu..

Widocznie sie czegos obawia,czegos co ujrzy swiatlo dzienne....mota sie w klamstwach..

Gdy ty starasz sie dotrzec do problemu ,reaguje agresja....Pomysl sama gdyby byl w porzadku wobec zony,

To co w niego wstapilo,ze jest agresywny dla ciebie i nie mily>dwa oblicza>nie daj sie zwiesc.....

Takie typy sie nie zmieniaja,gdy znowu cos stanie jemu na drodze,odegra sie na tobie..i kolo sie zamyka Przemysl to Prosze.....

Mary, to ze dziecko jest dla niego ważne to nie ulega wątpliwości, ale to jest jego jedna rola - ojca.

On i Ty to osobny związek.
Jeśli chcesz by zawalczył o ciebie, nie bój się być sobą, odważnie i spokojnie powiedz mu czego pragniesz abyście byli razem.
Czekałaś tak długo, to jeśli poprosi cię możesz poczekać do maja.
Mary,
Osoby agresywne zawsze znajdą dla siebie wytłumaczenie, dziecko, brak pracy, za dużo pracy, ból brzucha, ucha, alkohol, koledzy, twoja miesiączka, brak miesiączki, itp....itd..

Myślę, że ważne jest aby wiedział, że ty nie zapomniałas i konsekwentnie czekasz na jego działania - i robisz to dla waszego związku.

Livuś - zmieniają się.

Znam jeden przypadek - po wielu, wielu latach "Hell and Heaven" - ON miał przerobić psychoterapię, zaczął ale nie skończył ... (ONA ciągle popełniała te same błędy nie była konsekwentna, wierzyła w jego zapewnienia i przepraszanie).
Wreszcie zmieniła się z ofiary w osobę, która potrafiła się obronić (miała gaz) + wezwała jego rodziców.
Przy rodzicach udawał niewiniątko robiąc z niej wariatkę. No, cóż, stracił wtedy w jej oczach resztkę godności - ale akcja pomogła ...
Wstydził się przed rodzicami i  PRZESTAŁ BYĆ ANONIMOWYM OPRAWCĄ.
Ostatecznie ujarzmił swoje demony, prosił Boga o pomoc i tam znalazł siłę.

Puenta
Jego nowa kobieta nigdy nie pozna jego mrocznej tajemnicy.
*
Mary - Jesteś silna - to Twoje życie, więc masz o co walczyć.

Hej Kobietki.
Odbylam ze swoim partnerem znowu rozmowe. Dalej sie nie zgadza na terapie, dalej powtarza, ze nam nie potrzebna, i ze terapia to jedna wielka bzdura, ze my musimy sie sami nauczyc rozmawiac ze soba. W sumie ma racje, ale wlasnie to u nas kulalo i nam nie do konca wychodzilo. Mimo to, przebylismy ta ost rozmowe w miare spokojnie, i nawet (ba!) kiedy jego corka byla u nas, spala juz. I jakos nic sie nie stalo! 
Niestety, z dyskusji o nas, zrobil sie monolog o  mnie. Mimo, iz mial wiele racji, ze on dal mi warunki finansowe do tego, bym spokojnie zajela sie soba i szukala pracy w jego kraju, ja nie zrobilam specjalnie zbyt duzo, wydaje mi sie, ze bylam zbyt pochlonieta naszymi problemami i zwiazkiem, ale ma racje, nie powinnam miec zadnych wymowek. Dlatego ma mi to za zle, powiedzial, ze jestem zwyczajnie leniwa, i ze stalam sie nudna, dlatego tez mu nie zalezalo na spedzaniu czasu ze mna. Do tego dodal, ze nawet jego ex zona potrafila zrobic to czy tamto, a ja nie potrafie, i on nie rozumie czemu.
To mnie bardzo zabolalo. To juz kolejny raz, kiedy porownuje mnie do bylej zony, ze byla lepsza ode mnie w tym czy w tamtym, ze moze nie byla dobra kochanka, ale lepsza partnerka, bo rozumiala go i wspierala. Tylko ciekawe, ze na co dzien ja nienawidzi, za to ze mu probuje odebrac kontakt z dzieckiem, ale... i tak mnie do niej porownywal. I do swojej ex dziewczyny tez, nie raz.
Prosilam go o to by tego nie robil, bo to mnie bardzo rani i jest nie na miejscu. Ja tego jemu nie robie, tylko raz, ale to chyba tylko dlatego by mu pokazac, jak to rani. Zranilo go, ale nie przestal porownywac mnie. Na ogol mowi jaka to jestem wspaniala, pod kazdym wzgledem, ale tak naprawde w klotniach wychodzi dopiero, co on naprawde o mnie mysli, i wtedy to jest szok.
Ja mu o jego agresji, ze mu nie ufam, ze mam blokade, ze nie wiem jak mu uwierzyc, a on zamienia cala dyskusje w monolog o tym, jaka to ja jestem leniwa, nudna, gorsza od ex, i ze byc moze to ze jestem niezsczesliwa, to nie jest wina naszego zwiazku, tylko moje wewnetrzne problemy.
Juz nie wiem co mam myslec dziewczyny. Teraz jestem u rodziny, z dala od niego, nie chce sie odzywac do niego, bo nie mam sily wysluchiwac znowu jego tekstow, zwlaszcza ze ma wiele racji o tym, ze nie za wiele zrobilam, by zdobyc prace, ale jak sie do niego nie odzywam, to ciagle mysle o tym, jak on sie bardzo zdenerwuje tym, ze ja mu nie odpisuje.
On teraz tak sprawe przedstawil, ze to ja uciekam od ratowania naszego zwiazku..

Sabe, chyba sie juz wszystko wyjasnilo. No widzisz, tak sie cieszylam, ze udalo nam sie odbyc "normalna" rozmowe, bez "atrakcji", na zywo. Jednak nastepnego dnia pisal znowu w smsach, jaka to ja jestem, jaki to mam problem, powtarzal sie. ja mu tylko, ze bardzo mnie zranilo, to co mi powiedzial zeszle nocy, a on, ze robie z siebie ofiare! Powiedzialam, zeby nie pisal mi takich smsow, nie atakowal mnie, bo nie bede odpisywac. Dalej pisal, to napisalam, ze nie bede prowadzic z nim absolutnie zadnych dyskusji na nasz temat przez smsy, emaile czy internet (wczesniej za kazdym razem jak tak sie dzialo, konczylo to sie wielka awantura, wywolana zwlaszcza przez niedomowienia). Niestety dalej oskarzal, wymyslal, fantazjowal, ja to nazywam "nakrecaniem sie", moment, w ktorym on traci kontrole i daje sie poniesc emocjom, a potem to juz schemat - awantura i zrywanie ze mna, czyli zerwal ze mna przez sms.
Kiedy ja probuje dyskusje uspokoic, bo widze, ze on sie juz nakreca, to fakt, ze mu nie odpowiadam wkurza go niestety jeszcze bardziej.
Dlatego uznalam, ze potrzebna nam terapia. Teraz, po tym jak ta klotnie wywolal, a wlasciwie nawet nie klotnie, bo ja nie prowadzilam dyskusji, tylko prosilam, zeby przestal, to pokazal, ze na nic te nasze spokojne rozmowy i jego obiecanki. Zaledwie dzien po tej rozmowie zrobil akcje przez smsy.
Napisalam mu dzis emaila. W skrocie, ze tylko mi udowodnil, ze zadne rozmowy tutaj nie wystarcza i ja mu na pewno nie uwierze juz w jego slowa. Ze moim zdaniem, nadal trzeba sie z czyms takim wybrac do psychologa, razem. Ale poniewaz nie tylko sie klocil, ale i zerwal ze mna wymyslajac sobie co ja nie zrobilam i nie nagadalam ludziom, to napisalam, ze mam juz serdecznie dosc, i nie chce z nim juz wiecej rozmawiac.
Wiedzialam, ze jak mu minie "nakrecony stan" to bedzie sie przymilal. Napisal wieczorem, ze dziekuje za email, ze odpisze jutro, ze wczoraj przytrafilo mu sie cos fantastycznego, i ze nie moze sie tym podzielic ze swoja najlepsza przyjaciolka, kobieta, ktora kocha, i ze to bardzo smutne.

Ja tylko odpisalam - zamiast sie podzielic ze mna fantastyczna wiadomoscia, ty wywolales klotnie przez smsy i zerwales ze mna przez sms. Nie musisz odpowiadac mi na email, bo uwazam,ze juz i tak nie mamy o czym rozmawiac.

Nie odezwal sie.

Dopoki jestem u rodziny, jestem silna. Boje sie co bedzie, kiedy zaczne pekac...jak sobie z tym bolem poradzic. Musze zaplanowac cos, i wkoncu tez pojechac po moje rzeczy do niego, kiedys..

(((((