rozstanie bardzo boli

ja mam 22 on 27

wiem ze po slubie nic by sie nie zmienilo i jego matka wtracala by sie w nasze zycie bo od poczatku chciala rzadzic mna tak jak przez cale zycie nim tylko ze ja sie dalam i to jej sie nie podobalo. a co do tego ze zawsze by stal za mamusia to jest pewne bo nawet jak bylismy ze soba to nigdy nie poszedl za mna tylko zawsze za matka. ale bylam z nim bardzo szczesliwa i ja w przeciwienstwie do niego zawsze stalam za nim a on porzucil mnie jak smiecia nie wiem po co planowal ze mna slub po co wogole ze mna byl tego nie moge zrozumiec

Jak widac tą osoba najwazniejsza byla jego matka, on widocznie kest z nia bardzo zwiazany ale to chorobliwie.Mysle ze z kazda inna dziewczyna byloby to samo .Nie ma nic gorszego niz ingerencja tesciowej . a jak on tak za mamusia wiec niech sobie z nia zyje, moze kiedys zrozumie i oczy mu sie otworza.

Uważam że w takich sprawach jak milość ważne jest kierowanie się uczuciami, a nie tym co rodzina w tym wypadku powie jego mama. Bardzo mi przykro że CIe spotkalo coś takiego...
Ale skoro JEGO mama podjęla taką decyzję, a on niepotrafi się temu przeciwstawić, musisz zapomnieć , nie będzie latwo w końcu mieszkacie na jednym osiedlu, ale z czasem sobie poradzisz. A i przyjdzie chwila kiedy on zmądrzeje i uzna że to nie mama miala być najwazniejszą kobietą na świecie dla Niego tylko Ty to pożaluje, a Ty obyś wtedy byla już szczęśliwa.

mika... a możesz powiedzieć, dlaczego jego mama może mieć o Tobie takie złe zdanie?

o kurcze.... jest źle, chora ta kobita, zazdrosna matka... nie dobrze niestety w tym rzypadku, wszystko w rękach Twojego ukochanego. Jeżeli on nie zrozumie, że mama nie może tak bardzo manipulować jego życiem, że wsyzstko ma swoje granice... a przede wszystkim , ze ma już 27 lat i jest dorosły, a co za tym idzie, musi sam podejmować decyzje życiowe... no ale skoro on nie potrafi sobie z tym poradzić... z toksycznością własnej matki... to tylko Ci współczuję, bo tylko on jest w stanie cokolwiek zmienić

Mój chłopak wyprowadził się jak byłam w pracy, po prostu spakował się i nie zamierzał się nawet pozegnać.
Mieszkaliśmy we 4, ja , moj chłopak i dwojka naszych przyjacioł.
To był normalny dzien..az do godziny 20, kiedy dostałam smsa od naszego wspołlokatora , że moj chłopak się wyprowadza...nie myślac zwolniłam się z roboty i zamówiłam taryfę...oczywiście jak mnie moj ukochany zobaczył to sie bardzo zdziwił, ale powiedział zebym nie rpobowała go powstrzymać..że zostawił mi list.
W liście mi napisał, że zależy mu na nim samym bardziej niż na mnie i że nie zamierza juz dłużej ukrywać że w jego życiu nie ma miejsca dla mnie....zabolało, tym bardziej boli, że odszedł w ten poniedziałek 8.06.2010, a w weekend jeszcze spaliśmy ze sobą...Co to było? Pozegnanie, czy perfidny sposob zatajenia planów, żebym nieczego nie podejrzewała???

Dziś jest środa, nie byłam wstanie wczoraj iśc do pracy po nieprzespanej nocy, dziś probuję się wziąć w garść, ale to tak bardzo boli, wciąz tak bardzo go kocham. Nie wiem co zrobić, by zapomnieć...

Zapomniałam dodać ze jestem w Anglii..wieć mi tym bardziej trudno, a mój były..chyba tak powinnam pisać BYŁY, wyprowadził się do innego miasta...

Byliśmy ze soba 2 lata, ja mam 28, on 31 (wczoraj byłaby nasza rocznica)

Droga Gosiu96 doskonale wiem co czujesz. Od mojego rozstania minął miesiąc. Mój narzeczony też zapewniał mnie o swojej dozgonnej miłości, mówił, ze nigdy mnie nie zostawi, że kocha ponad życie i to prędzej ja go porzucę. Wierzyłam mu, ufałam bezgranicznie. Planował ślub, przed samym rozstaniem nawet mówił o szczegółach wesela, o tym jak cudowanie będzie, kiedy będziemy już małżeństwem. Nie wiem nawet jak to się stało, ale pewnego dnia zadzwoniłam do niego, a on oznajmił mi, że nie wie co do mnie czuję, że chce pobyć sam, mówił, ze mnie okłamywał, że go nie podniecam. Załamałam się, przez kilka tygodni chciałam walczyć, ratować to co było, a on dokładnie tak jak Twój ex dawał mi nadzieje, pisał i prosił, żebym dała mu trochę czasu. Kiedy nie wytrzymałam i poprosiłam o ostateczną decyzję, bo ciągłe czekanie mnie zabija oznajmił, ze mu jest lepiej beze mnie. W jednej chwili wyrzucił te wszystkie wspólne, cudowne lata do śmieci razem z moją miłością.
Gosiu jeżeli cokolwiek miałabym Ci w tej chwili poradzić to najlepiej będzie jak zapomnisz. Wiem, że jest ciężko, że świat Ci się zawalił, wiem, ze myślisz, ze już nikogo nie pokochasz tak jak jego...wiem bo sama przez to przechodzę. Ale jeżeli facet tak po prostu w jednej chwili Cie zostawia to chyba nie jest wart tej miłości, Twoich łez. Będzie ciężko, ból nie do zniesienia, wspomnienia będą niszczyć. Nie jestem w stanie Cię w tej chwili pocieszyć, bo wiem dokładnie, ze nie ma słów pocieszenia, mogę jedynie powiedzieć Ci jak ja sobie staram się poradzić. Poszłam do psychologa, biorę leki uspokajające i nasenne, staram się wychodzić do ludzi, choć wiem jak ciężko jest uśmiechać się na przekór sobie. Ciągle powtarzam sobie, że facet nie jest mnie wart, ze wyrządził mi wielką krzywdę. Po miesiącu jest trochę lepiej. Co będzie dalej???? Nie wiem. Mam nadzieję, że będzie tak jak mówią...czas leczy rany.
Pomyśl w tej chwili o sobie, nie o nim i radzę zerwij całkowicie kontakt, choć wiem, ze to jest najgorsze, ale jeżeli będziesz dawała się wciągnąć w te jego gierki to nigdy nie uwolnisz się od myśli o nim.
Życzę ci powodzenia.

dzieki muszko23 nawet nie wiesz jak mi przykro ze nie tylko ja przez to przechodze nie wiedzialam ze czlowiek moze tak mocno cos przezywac

mika22 bez obaw! Bądź cierpliwa. On w końcu zrozumie, że nie może bez Ciebie żyć, przestanie obchodzić Go zdanie Jego Matki i wróci do Ciebie. Daj Mu wówczas szansę. Jeśli jednak nie wróci, to dobrze się stało, że się rozstaliście, bo nie miałabyś łatwego życia...

Witam wszystkich :> jestem tu nowa i w sumie zdecydowałam się zapisać na forum, aby się trochę wyżalić.... Wiem, dziwnie to brzmi... sama nie wiem, jak zacząć. Ale jestem ostatnio w kiepskim stanie z racji rozstania z moim chłopakiem, z którym byłam prawie 3 lata.
To była jego decyzja, aby się rozstać. Bo nie widział sensu, bo nie wierzył, że coś z tego związku będzie... A ja tak naprawdę nie wiem, co się stało. Dlaczego najpierw półtora miesiąca wczesniej ustalilismy, ze bedziemy problowali i starali sie naprawić nasz związek... I ja sie wywiazywalam ze swoich zobowiazań... a na pytanie, co on chce teraz dalej robic dostałam odpowiedz, że mu już nie zależy. Rozstalismy sie tydzien temu.
Nie rozumiem, co sie stalo... nie wierze, ze w ciagu miesiaca nagle stwierdzil, ze to nie ma sensu. Nie chciał tego wiedzieć, wolał sam przed sobą udawać, że jest wszystko ok? Nie wiem... mam taki metlik w glowie, ze nie wiem, co mam myslec...
Czuje się oszukana, zdradzona i wykorzystana.
Całe moje życie podporządkowałam temu związkowi: zrezygnowałam z pracy, aby się do tego ostatecznie przeprowadzić (przebywamy w innych miastach), znalazłam już nową... Ale zregynowałam z niej... Nie potrafiłam tam pojechać...
Sama nie wiem. Teraz tylko myślę o tym, że to może żart, że tak naprawdę wróci do mnie. Ale w głębi serca wiem, że nie mogę sobie robić nadziei. Przestałam być dla niego ważna, przestał mnie kochać, o ile kiedykolwiek kochał. Nie potrafił pracować nad tym związkiem i tak naprawdę zauważyłam jego brak zaangażowania już od września zeszłego roku. Kiedy znazł pracę w warszawie i zachłysnął się nowym otoczeniem... Robiłam wiele, aby utrzymać kontakt, ale widziałam brak zaangażowania z jego strony. Widziałam sygnały, że coś jest nie tak, ale wolałam udawać, że to minie... I nie mijało... i teraz jestem sama i tak trudno jest mi sobie z tym poradzic :<
Ciężko mi uwierzyć, że w ogole może mnie coś dobrego spotkać, że będę potrafiła się jeszcze zakochać.... że w ogóle ktoś mnie będzie chciał.
Nic już nie wiem ;(

Cześć wszystkim:) mam podobne problemy..przedwczoraj rozstałam się z facetem po 4 latach toksycznego związku. Decyzja ostatecznie moja, choć nasz związek zmierzał ku destrukcji od dawna. Rozstawalismy się i wracaliśmy juz kilkanaście razy. W końcu zrozumiałam, że to nie ma sensu, że to tylko zwiększa cierpienie. Lepiej się rozstać raz, przeżyć jakoś ten potworny ból i stopniowo zapomnieć. To sobie powtarzam od 2 dni, bo też nie jest łatwo. Ciągle płaczę, zachowuję się dziwnie, nie moge sobie znaleźć miejsca, przytłaczają mnie wspomnienia i niezrealizowane plany.. Myśle ciągle czy to była dobra decyzja.. Powiem Wam, że rok temu rozstaliśmy się przez niego, czułam się porzucona i bezwartościowa ale wydaje mi się teraz że tamta rola była łatwiejsza niż poczucie winy i ciągłe zastanawianie się czy dobrze zrobiłam, bo ból, tęsknota jest tak samo silna..:(
.. Właśnie słuchanie rozumu niż serca to jest najgorsze... Robisz cos co powinnaś, co jest konieczne, co inni Ci radzą, ale serce nie c hce się z tym zgodzić..to straszne przeżywać taki konflikt w sobie.. czemu rozum nie mógłby sterować sercem i jakoś bardziej z nim współdziałać

no mamusie są najgorsze wiem cos o tym w ten sposób krzywdzą swoje dzieci nie wiedzą chyba o tym , tylko co będzie potem jak mamy nie będzie? ja tego nie rozumiem , moja była tesciowa niby sie nie wtrącała ale i tak latała koło niego jak na zesranie normalnie ,facet 30 lat a mama mu kanapki do pracy robi koszule prasuje, wszystko ma pod nosem , ze mna mieszkal 5 dni i juz go uwieralo to ze nie robi mu nikt i potem i tak siedzial w domu calymi dniami a na noc przyjezdzal tylko i juz byl wykapany tylko by sie polozyc do lóżka i iść spać , jeszcze przyjeżdżał i miał gotowe wszystko. To jest koszmar