Nie umiem sobie radzić z problemami....

Witam wszystkie kobietki. Na wstępie dziękuje wszystkim tym, które dotrwają do końca mojej opowieści.
A więc. Wszystko zaczeło się od tego, że ponad dwa lata temu poznałam cudownego chłopaka. I staliśmy się parą. Parą.. ale jaką. Taka miłość, można powiedzieć zdarza sie tylko w filmach. Oboje szukalismy szczescia, nigdy go wczesniej nie znalezlismy, a tu bumm.. wpadlismy na siebie, dwa takie same stworzenia, o takich samych temperamentach, tych samych osobowościach, tych samych zdaniach, podobnych pasjach i takim samym podejściu do zycia. Poznaliśmy się na feriach w górach, byliśmy w wiekszym gronie. Po kilku godzinach przebywania z nim, powiedziałam 'hej, czy Ty przypadkiem nie jesteś moim bratem bliźniakiem? Nie wiedziałam, ze są osoby podobne do mnie, myslałam, ze jestem unikatowa  ' . Od tego wszystko się własnie zaczeło. No i zakochanie, mega chemia miedzy nami, potem wielka miłość.
Jestem strasznie szaloną osobą. Tego szukałam zawsze u faceta, a wczesniej trafiałam własnie na strasznie spokojnych. A on... ideał. Wracając z ferii zatrzymał się na poboczu jezdni, włączył piosenkę 'Kawiarenki' i zaczął ze mną tańczyć przy ulicy... Nie patrząc czy ktoś pomyśli, że idioci, czy coś. Było mi przy nim cudownie. Dla mnie to była miłość do grobu. Więc razem wyjechalismy na studia. Wszystko ułożyło się pomyślnie, dostalismy się do wymarzonego miasta tak jak planowaliśmy. Zamieszkaliśmy razem. I co...? Wszystko sie zepsuło 
Nagle okazało się, że te nasze temperamenty, nieco wybuchowe, nie potrafią iść na kompromisy i przestać być tak uparte. Zaczeliśmy kłócić się dosłownie o wszystko... O najgorsze duperele.
Żeby przybliżyć tą sytuację opowiem coś wiecej o sobie. Mam 20 lat. Jestem na pierwszym roku studiów. Zaczynając od mojego wieku 14 lat wplątałam się w hmm... teraz się mi to śmieszne wydaje, ale myśle, ze jak na ten wiek, to poważny związek. Potem w następny, bardzo toksyczny i jeszcze w jeden, jeszcze bardziej toksyczny. Straciłam całą młodość na chłopaków i ich ograniczanie mnie. A jaka jestem z natury? Dziewczyną typową 'kumpelką' która cieszy się życiem i chce z niego korzystać póki jest młoda i patrząc na to, że pewnie za kilka lat bede chciała założyć rodzinę to teraz chcę się bawić na maxa. Dosłownie. Chce wracać z imprezy o 6 nad ranem a o 7 iść na kacu na wykłady. Wiem, że to może dziwnie brzmieć z ust dziewczyny, ale ja się nie wyszumiałam w czasie kiedy inne dziewczyny zdąrzyły to zrobić. Chciałam zaznać życia studenckiego o którym wszyscy tak kolorowo opowiadali. I chciałam zaznać tego razem z nim, nie mówię, że sama. Razem z nim chodzić na imprezy, razem z nim się bawić. A on... odkąd zamieszkaliśmy razem stał się taki... depresyjny? Nie wiem jak to nazwać - 'zycie jest złe, nic mi się nie chce, nie mam ochoty iść z wami na piwo, bo mam zły humor i Twoi znajomi odbiorą mnie jako snoba' . To są słowa, które słysze na codzień. Po szkole potrafimy spedzić ze sobą pól godziny i doprowadzić siebie nawzajem do szału. I potrafimy się tak pokłocić, ze mało kto tak potrafi. Mnie gryzie to, że odkąd z nim mieszkam już nie jestem tą taką cudowną jaką mnie odebrał na początku - ale wiem, ze to normalne, w koncu po jakimś czasie związek powszednieje... Ale ja wtedy się czułam jakby świat nalezał do mnie... I tego mi brakuje. I odczuwam to zbyt często, potrafie z tego powodu płakać, ale wiem, ze taka kolej rzeczy. Ale kurde, ja mam 20 lat, najlepsze lata przede mną, a ja się czuję jak stara żona. Przepraszam za te okręslenie, nie chce nikogo obrazić, to jest taka przenośnia. A on mi nagle tak spoważniał, jak taki praworządny mąż. Ja jestem dojrzałą dziewczyną, mądrą, ale kurde, chce się bawić! Póki na świat nie przyjdą moje dzieci, chcę żeby 'zycie było jedna wielką imprezą'. Inaczej wyobrażałam sobie lata studenckie niż pranie, sprzatanie, gotowanie. Czasami zadaje sobie pytanie co bym robiła gdybym była tu i teraz nie mając chłopaka, będąc kompletnie wolna. Odpowiedz jest jedna - fajnie bym się bawiła, cokolwiek to znaczy, czy impreza, czy wyjscie gdzies z kolezankami, czy siedzenie ze znajomymi.
Podsumowując to wszystko co napisałam w jednym zdaniu, uznaje, ze zycie stało się totalnie nudne. A to wielka roznica, z tego co było wczesniej między nami w porownaniu z tym co jest teraz.
Z tego wszystkiego mam kolejny problem. Zakupy. Żeby ten problem opisac zagłębię się w przeszłość. Moi rodzice są prawnikami. Od dziecka mało ich miałam bo wciąż pracowali. Więc moim wrogiem nr 1 były pieniadze bo to one mi rodzicow zabrały. Wiec starałam się ich używać najmniej jak tylko mozna. Aż we wrzesniu, poznałam nowe kolezanki, poszlysmy do galerii, wydałam kupe pieniedzy, poczułam satysfakcje. Każdego kolejnego dnia mając zły humor szłam na zakupy. Każdego dnia poprawiało mi to humor. Czułam jak zapominam o problemach. Jak zycie staje się piekniejsze. I tak w kółko. Aż do dziś. Dziś kiedy byłam w galerii nie kupiłam sobie nic. I idąc do samochodu, poczułam jak mi źle. Źle, ze nic sobie nie kupiłam. Wróciłam i kupiłam sobie bluzkę, która wcale mi się nie podobała. Ale było mi dobrze, że coś sobie kupiłam. Ogólnie, rasumując, jest do dup**.
Jak dotarłaś do końca to proszę, napisz co o tym wszystkim myslisz... Mną kierują emocje, uczucia, nerwy. A Ty patrzysz z trzeźwego punktu widzenia, dllatego zależy mi na opinii każdej z was.