Cześć,
mam dość duży problem, ponieważ jestem w takim miejscu w życiu że nie wiem czy chciałabym być gdzie jestem.
Otóż moje studia trwały dość długo, w międzyczasie pracowałam, miałam dużo staży i zagranicznych i ogólnopolskich. Mam bardzo bogate CV. Jednak nigdy nie pracowałam w zawodzie w jedbym biurze ponad rok. Zawsze skakałam sobie przez okres studiów np rok tu, pół roku tu, później 4 miesiące za granicą.
Niby wszystko ok, zawsze ten status studenta + jakieś tam zarobki mnie zatysfakcjonowały, ale uważam że wtedy popełniłam bład.
Dodatkowo powiem, że idąc na studia, dość ciężkie, wiedziałam, ze muszę się tylko na nich skupić, kolegować się w miarę z ludzmi ze studiów, przetrwać. Teraz jestem w takiem sytuacji,że 'wróciłam' po wszystkich stażach, wyjazdach, praktykach do mojego miasta- notabene jednego z większych w Polsce, mam tytuł, szukam pracy. Ale CZUJĘ, że z moim doświadczeniem mogę więcej.
W porównianiu z innymi miastami i za granicą, w moim mieście nie płąci się zbyt dużo w moim zawodzie, mam z tym duży problem. Bo wiem, ze przedłużając sobie studia, wyjeżdżając za granicę, zażywając swiata zaprzepascilam kilka lat bycia i pracowania w moim mieście. Na obecny moment powinnam być wyżej niż jestem. Ale wlasnie nie wiem czy mam tak myslec, ze cos zaprzepascilam? Mam naprawdę otwarty umysl, ciesze sie z tego co dokonałam, mam dużo wspomnien, pracy jaką wlozylam w to aby się doskonalic, ale znowu wrocilam do punktu wyjscia z tym doswiadczeniem jakie mam. Mam z tym problem, bo myslalam, ze pod koniec studiów sobie kogos znajdę, ze pojadę za granicę, ze przemieszkam i przepracuję tam kilka lat. A tu się okazuje, ze z niektórych przyczyn jestem sama, ze trudzę się z szukaniem pracy, ze to że owo.
Mam wrazenie, ze gdybym nie wyjeżdżała, tutaj w miescie mialabym więcej konekcji, więcej możliwości, więcej znajomosci i jakby przetarłabym ten rynek wczesniej- a teraz muszę zaczynać od zera. Czuję się tak jakbym aplikowala do biura do innego miasta lub za granicę.
Jesli chcecie wiedziec, dlaczego także nie aplikuję za granicę, ze wzgledów finansowych, nie tylko rodzinnych. Nastąpila pewna rodzinna kwestia i musialam tez oddac swoje oszczednosci, ale to jest sprawa prywatna i nie chce tego rozstrzasac.
I zastanawiam sie jakbyscie zareagowali na taką historię jak moja? Mam wrazenie, ze nie jestem ustabilizowana, ze ciągne gdzies mknę mentalnie a powinnam juz np pracowac w jednym biurze więcej niz dwa lata.
Myslalam, ze bedzie latwiej, a tez nie pochodze z jakiejs bogatej rodizny, ktora moglaby mi na start kupic mieszkanie czy dać pół miliona kieszonkowego. Raczej wszystko robię sama lub z małą pomocą .
