Sprawy finansowe w związku

To zależy jak mieszkałaś wcześniej
Tak naprawdę opłaty za mieszkanie idą po połowie/rachunki/czynsz, ale też rachunki przy jednej osobie są trochę niższe.
Jedzenie? I tak musisz kupić więcej. Z drugiej strony łatwiej zjeść jeden chleb w dwie osoby niż w jedną, więc coś tam można przyoszczędzić.

Płyny do prania/proszki/detergenty? Teoretycznie łatwiej zapełnić pralkę/zmywarkę przy dwóch osobach. Można przyoszczędzić na środkach czystości typu płyn do podłogi/do mycia toalet/zlewów itd, zakładając, że sprzątasz cały czas z taką samą częstotliwością (np. 1x na tydzień)

Moim zdaniem nie wyjdą z tego jakieś ogromne kwoty różnicy gotując sama dla siebie gotuję mniej, gotując z facetem, nawet jak chcę ugotować na drugi dzień, to on jest głodomorem i doje na kolację to, co zostało ;D więc się nie opłaca.

I tak i nie. Gotując dla siebie wydawałam mniej kasy, też dlatego, że mi się po prostu nie chciało
Mieszkając razem, częściej mamy jakieś zachcianki kulinarne, wino wieczorkiem itp. Pralka chodzi częściej, zużycie mediów jest większe.
Niemniej, są to kwoty raczej nie wzięte z kosmosu.
Rachunki można płacić po połowie, więc bilans może wyjść taki sam.

A część męża na jego koncie ... rozumiem? I ty też nie masz prawa do niego?

jesli sie dzieli mniej więcej po równo to łatwiej. Ale u nas nigdy tak to nie funkcjonowało. Od poczatku to on ponosił większe koszty, bo bardzo dobrze zarabiał i taka była jego wola. Latwiej bylo wiec mnie. Jak wynajmowalismy mieszkanie to on za nie płacił. Mnie po prostu nie byłoby stać.
Myślę, ze kwestia finansów w związku to sprawa do ustalenia. Jedni wola dokładnie się dzielić, inni jeśli ich stać i maja ochote, dokładają więcej.  Głównie chyba mężczyźni inwestują w ten sposób w związek, jeśli traktują go poważnie.

Przed slubem rok mieszkalam z przyszlym męzem w akademiku, na oplaty skladalismy sie po polowie, tak mniej wiecej liczylismy wydatki, obiady w akademickiej stolowce kazdy sam oplacal, wiec wydatki tylko na jedzenie - sniadania, kolacje. No moglabym w sumie wypominac, ze on zjadal wiecej (bo wiekszy).

Potem, po slubie, to juz wspolna kasa, ale raczej nikt nikomu nie broni wydatkow.

to może rozwiń, albo załóż nowy wątek to może coś doradzimy

Możesz w tym pisać

Długo zastanawiałam się czy pisać, bo myślałam, że może problem sam rozwiąże się z czasem, ale chyba jednak nie mam co na to liczyć...
Jestem z chłopakiem od pół roku, mamy ponad 30 lat. Można powiedzieć, że jestem jego pierwszą dziewczyną, bo ostatnio spotykał się z kimś ponad 12 lat temu, jednak to nie było nic poważnego.
Po tym jak się związaliśmy wyjechał po około 2 tygodniach za granicę na 2 miesiące - rozmawialiśmy wtedy po kilka godzin na kamerce i pisaliśmy do siebie dużo, więc mimo wyjazdu związek dalej bardzo intensywnie się rozwijał. Wrócił i po miesiącu od powrotu zamieszkaliśmy razem w moim mieszkaniu. Podczas gdy był za granicą robiłam remont (też właśnie z myślą o chłopaku), na który udało mi się uciułać z zarobków z poprzedniej pracy, a wcale nie było to łatwe, bo wtedy byłam w 5,5-letnim związku z osobą, która była bardzo rozrzutna, a kasę mieliśmy wspólną. Na remont wydałam całe oszczędności i na co dzień żyję z pieniędzy, które zarabiam w nowej pracy. Pracę zmieniłam ze względu na stres, przez który nabawiłam się choroby autoimmunologicznej. Teraz zarabiam dużo mniej - 1900 zł netto, ale praca faktycznie jest dużo spokojniejsza, bezstresowa i bez nadgodzin (zmiana pracy poza tym, że ja się w poprzedniej źle czułam była również sugestią lekarza).
Z chłopakiem układa nam się bardzo dobrze, nigdy wcześniej nie spotkałam osoby, która by była dla mnie tak wyjątkowa, bardzo się stara i do wielu spraw potrafi podejść bardziej dojrzale niż ja. Chociaż nasze początki były ciężkie - myślę, że przede wszystkim dlatego, że osobie, która była sama całe życie i musiała myśleć tylko o sobie trudno było się przestawić na myślenie jeszcze o kimś i musiał nad tym trochę popracować. Bardzo się starał i w wielu aspektach naprawdę się to udało. Niestety został jeden poważny problem, który często sprawia, że coraz częściej psuje mi się humor... i chodzi tu o finanse.
On wie ile ja zarabiam - dość szybko mu o tym powiedziałam przy okazji jakiejś rozmowy. Niestety on nie powiedział mi do tej pory, jakby chciał to ukryć i zupełnie nie rozumiem czemu. Sama o to nie zapytam, wiadomo, ale we wcześniejszych związkach takie rzeczy były wiadome już dużo wcześniej w normalny, naturalny sposób.
Wiem, że ma bardzo duże oszczędności oraz, że zarabia sporo więcej ode mnie (dokładnie nie wiem ile, ale jestem księgową w firmie, w której i on pracuje i różne papierki przechodzą mi przez ręce i po prostu trudno nie zauważyć. Natomiast nigdy nie wykorzystałam tego faktu żeby podejrzeć jego miesięczne wynagrodzenie, nie miałam takiej potrzeby).
Na poważnie planujemy wspólną przyszłość i takie kwestie jak mieszkanie, ślub, dzieci mamy już omówione, natomiast kwestie finansowe to wciąż temat tabu... Nie chcę za to obwiniać tylko jego, ja też mam problem z rozmową o pieniądzach.
Przechodząc do głównego problemu - mimo niskich zarobków, finansowo lepiej sobie radziłam sama niż mieszkając z nim. Na rachunki wydawałam około 650 zł + jedzenie 200-300 zł. Nie miałam problemu z kupieniem sobie ulubionych kosmetyków, ubrań, wyjściem na miasto, kupieniem komuś dość drogiego prezentu czy dokupieniem czegoś do remontu/mieszkania, np. odkurzacza.
Pierwszy miesiąc przed zamieszkaniem razem zostawał u mnie na około 3-4 noce na tydzień. Zaczęłam kupować dużo więcej jedzenia. On lubi dobrze zjeść, a ja lubię dla kogoś gotować i piec ciasta, więc nie żałowałam mu. Już wtedy zauważyłam, że zaczyna to mocno naruszać mój budżet, tym bardziej, że planowałam jeszcze dokupić meble do całego mieszkania (oczywiście po trochu co miesiąc).
Ani razu nie zapytał mnie czy nie potrzebuję pomocy finansowej skoro mój dotychczasowy tryb życia trochę się zmienił. Chyba raz tylko zrobił zakupy na obiad. Przymykałam na to oko, bo w planach mieliśmy wspólne mieszkanie, więc sądziłam, że pewnie wtedy sytuacja ulegnie zmianie. Sytuacja się zmieniła ale na gorszą... Nigdy nie zainteresował się ile płacę za rachunki, jedzenie kupujemy mniej więcej na pół chociaż mam wrażenie, że jednak ja częściej płacę i większe sumy, a jem przecież prawie dwa razy mniej. Oczywiście mebli już nie dokupiłam bo nie mam funduszy, a on od dawna wie, że taki miałam plan, mimo to nawet nie zapytał czemu do tej pory ich nie kupiłam. Kupił telewizor, bo on chciał. Oczywiście skonsultował się w tej sprawie ze mną.
Kolejną sprawą jest to, że wcześniej kupowałam bilet miesięczny na przejazdy autobusem na 3 m-ce, bo dużo bardziej opłaca się to niż na miesiąc. Niestety przez brak funduszy nie mam teraz wyjścia i kupuję co miesiąc. Ostatnio kupowaliśmy razem, on pierwszy raz bo przeprowadził się do mnie z okolic mojego miasta. Kupił na 3 m-ce, ja na miesiąc, niestety nie zainteresowało go czemu tak robię skoro zawsze kupowałam na 3 m-ce.
Kolejna podobna sytuacja wyszła wczoraj - nasz zakład pracy organizuje wycieczkę za granicę, bardzo korzystną cenowo dla pracowników. Uzgodniliśmy, że na nią jedziemy, ale w trakcie dnia on powiedział, że zakład z wynagrodzenia mi pobierze tę kwotę całą na raz. Więc wystraszona, że prawie nic nie zostanie mi z tej wypłaty na koncie powiedziałam, że przecież nic mi nie zostanie i ja się zastanawiam czy w ogóle jechać. Nie powiedział nic...
To jego zachowanie byłoby dla mnie jasne, że jest strasznym sknerą lub mnie wykorzystuje i dałabym sobie z takim spokój, ale z drugiej strony wiem, że on chce nam kupić dom (bo jest to moje marzenie), więc czy powinnam w ogóle mieć pretensje o to, że nie płaci ze mną rachunków na pół skoro wiem, że on w najbliższym czasie zamierza kupić dom co jest przecież nieporównywalne jeśli chodzi o wkład pieniężny...
Naprawdę już nie wiem co ja mam o tym wszystkim myśleć i nie wiem co mam z tym zrobić, ale czuję, że frustracja we mnie narasta.

Myślę, że bez poważnej rozmowy, opartej na argumentach takich jak tu przedstawiłaś się nie obejdzie. Dom to on kupi, a może nie kupi.

nie po polowie, tylko proporcjonalnie
ja placilam np. za jedzenie po połowie z psycholem
i robilam obiad: zwykle cztery lub piec porcji, na dzis, jutro i reszta do zamrożenia. wiec sama mialam obiad na 5 dni. z psycholem on zjadal na raz dwie albo trzy porcje doroslego człowieka. czasem nawet nie zdazalam sobie nic odlozyc do pracy.
wiec nigdy wiecej po rowno -tylko proporcjonalnie.

Ok, a czy nie uważacie, że dziwne jest to, że nie proponuje mi, że mi pomoże finansowo?
Bo to już nie chodzi o to rachunki, jedzenie pół na pół, ale czy nie jest to po prostu dziwne, że nie proponuje pomocy lub nie interesuje się czemu kupiłam inny bilet niż zawsze? Że nie zapyta czy po prostu nie potrzebuję pieniędzy?
Moim zdaniem chociażby kultura by tego wymagała... Ja sobie nie wyobrażam, że zauważać takich problemów, nie zapytać i nie dać partnerowi pieniędzy w takich sytuacjach...

Albo sprawdza się powiedzenie "im więcej masz tym trudniej ci się podzielić"......

Z własnego doświadczenia nie uważam juz ze to jest dziwne
Prawdopodobnie nawet nie ma swiadomosci tego, ze wydajesz tyle wiecej i nawet sie nad tym nie zastanowil bo ludzie często jedzenia nie licza. Licza za to np wyjścia gdzies. I nie znaczy to, ze sa idiotami czy sknerami czy cholera wie czym. Po prostu moga nie miec tej swiadomosci.
Najprostszym rozwiazaniem bedzie z nim o tym porozmawiać i uswiadomic mu to na spokojnie zanim wybuchniesz niepotrzebnie. Jesli po rozmowie nic sie nie zmieni to wtedy faktycznie możesz sie zastanawiac nad sensem.

albo on nie ma świadomości, że jednak ciężko przędziesz, albo ma to gdzieś. My możemy sobie gdybać, a tylko rozmowa wyjaśni sytuację,

Upraszczasz sobie. Ja miałem tak z bratem. On mieszka daleko ode mnie i odwiedza mnie raz na jakiś czas. Przyjeżdża do mnie na tydzień lub 2. Gdy jesteśmy na zakupach, to on nie ma w głowie takich zwykłych zakupów. Wie, że ma kupić piwko i kawę rozpuszczalną. Reszta ma w domu być i tyle. Ale gdy np. jedziemy w góry, to wszystko on sponsoruje: nocleg, piwko, obiad, opłaty. Takie ma schematy.

Inay- tak jak dziewczyny napisaly- rozmowa to po pierwsze. Bez rozmowy niepotrzebnie będą narastaly napiecia, ktore beda musialy znalezc pozniej ujscie. 
Zrobilam ten błąd z moim bylym mężem- o niektorych rzeczach poprostu nie mowilam bo mi bylo glupio- myslalam ze jak zalozylismy rodzine to wszystko powinno byc wspolne i kazdy da z siebie jak najwiecej, więc dawalam. Myslalam ze on wie, domysli sie itp.nic bardziej mylnego. Bylo mu to na reke.  Skonczylo sie tak, ze to co bylo moje to bylo wspolne a to co bylo jego, to bylo jego. Trudno to pozniej bylo sprowadzic na odpowiednie tory, doszly inne problemy i wszystko runęło.

Nie rozmawiasz z nim o kwestiach pieniężnych i drażni Cię to, że się nie domyśla czego potrzebujesz. Cóż, nie domyśla się, więc trzeba porozmawiać chociażby po to, żeby sprawdzić czy rzeczywiście się nie domyśla, czy też domyślać się nie zamierza
Krótko i treściwie przekaż mu, że od teraz rachunkami się dzielicie oraz potrzebny jest fundusz na jedzenie, który będzie proporcjonalny, bo Twoja wypłata nie wystarcza na utrzymanie was obojga. Jeśli chce mieć utrzymanie na podobnym do dotychczasowego poziomie, to niech się dołoży. Jeśli nie, to nie, Ty zacznij żyć na poziomie jaki prowadziłaś wcześniej, nie szalej z obiadkami
Podobnie jak Brenne uważam, że powinnaś już teraz jasno postawić sprawy finansowania w związku, bo już teraz weszliście na tory "co Twoje to nasze, co moje, to moje". Sama się też do tej sytuacji sprowadziłaś, bo z jednej strony ciąży Ci ten związek finansowo, a z drugiej strony siedzisz jak trusia i obrażasz się, choć obrażenie się jest milczące i nie dające o sobie znać Takie coś nie tylko Ciebie rozsadza od środka, ale i poczucie więzi z nim.
Może się też okazać w rozmowie, że on jest ostatnim sknerą, ale wtedy przynajmniej będziesz miała kawa na ławę i co z tym zrobisz to już Twoja sprawa.

Nigdy nie postawiłam go w sytuacji, że zabrakło mi pieniędzy na dany miesiąc bo nie kupowałam nic sobie lub dużo mniej niż zawsze, więc na jedzenie i rachunki mi starczało. Kupował mi jakieś drobne rzeczy spontanicznie, np. ciastka czy ulubioną czekoladę jak miałam okres . To jest naprawdę cudowny mężczyzna, dlatego do tej pory dziwił mnie jego brak świadomości, ale wszystko się wyjaśniło . Nie zdziwi Was pewnie, że zawiódł brak odpowiedniej komunikacji.
Jako, że od kilku dni byłam smutna i nie chciałam powiedzieć o co chodzi (bo ciężko mi było zacząć rozmowę) mój chłopak w końcu wszedł na forum i przeczytał cały wątek.

Wszystko się wyjaśniło i już jest ok, dziękuję Wam za wszystkie odpowiedzi .

Opowiadałam mu o tym forum, że ludzie opisują tu swoje problemy, a reszta pomaga je rozwiązać lub próbuje coś doradzić. On nigdy mnie nie szpiegował, ale martwił go mój stan, więc postanowił działać. Nie wiedział co się dzieje, czemu jestem smutna tyle dni i nie chcę/nie umiem powiedzieć o co chodzi, więc wszedł na forum i znalazł wątek. Wieczorem powiedział mi o tym i porozmawialiśmy o tym wszystkim.

Również mnie to zdziwiło, ale bardzo dużo rozwiązało. Trochę jakbym napisała do niego list.

Proponuje jednak przeczytac wszystkie odpowiedzi.

Hejka ,
Mam znów pewien problem i będę wdzięczna za Wasze wypowiedzenie się w temacie jako osób, które potrafią spojrzeć obiektywnie na sytuację.
Jestem z moich chłopakiem bardzo blisko, bardzo szybko odkąd się związaliśmy zaczęliśmy mówić o sobie "małżeństwo bez papierka", bardzo szybko też wiedzieliśmy, że chcemy być zawsze razem. Planowaliśmy kupno domu oraz ślub. Jak znaleźliśmy odpowiedni dom i przyszło do poważnych rozmów (czyli finansowych) na ten temat niestety okazało się, że wcale nie jesteśmy takim "małżeństwem".
Na początku myślałam, że będziemy brać kredyt. Mam mieszkanie, ale nie chcieliśmy go sprzedawać tylko wynająć (i płacić rachunki w nowym domu z pieniędzy za wynajem). Po zdecydowaniu się na konkretny dom chłopak chciał ze mną porozmawiać i przedstawić mi sytuację finansową - jak to on nazwał. Powiedział, że jest w stanie z zaoszczędzonych pieniędzy kupić dom oraz wykończyć go, ale chce żeby umowa była na niego. To było wszystko co powiedział i trochę mnie to zszokowało. Przytaknęłam głową i tyle. Myślałam, że powie coś więcej, np. że po ślubie dom będzie wspólny lub chociaż, że może sprzedam mieszkanie i się dołożę żeby dom był wspólny. Niestety nie...
Kilka dni później wróciłam do tej rozmowy mówiąc mu, że fajnie, że pomyślał o tym żeby siebie zabezpieczyć przed tym żebym nigdy nie mogła mu niczego odebrać, ale szkoda, że nie pomyślał o mnie. Przecież wiadomo, że ryzykuję swoje mieszkanie i pozostawiam na pastwę wynajmujących i że jak on mnie wykopie ze swojego domu to wrócę do zniszczonego mieszkania (mieszkanie teraz jest świeżo po remoncie). Umówiliśmy się, że po ślubie on przepisze na mnie część domu, a ja na niego połowę mieszkania.
Niby wszystko było ok, ale ostatnio przy podpisywaniu umowy wstępnej (oczywiście tylko przez chłopaka) to wszystko do mnie wróciło i było mi bardzo przykro. Stwierdziłam, że też chcę czuć, że dom jest mój, a nie tylko jego jeśli mam teraz wkładać serce w urządzanie go. Zaproponowałam sprzedaż mieszkania na co mój chłopak się nie zgodził twierdząc, że musimy gdzieś mieszkać zanim zrobią nam dom i w dodatku jeśli kiedyś stwierdzę, że nie chcę z nim być to żebym miała gdzie wracać, a nie żeby mnie trzymało z nim to, że mamy wspólny dom i nie mam się gdzie podziać.
Mamy bardzo różne zdanie tu na ten temat. Moim zdaniem z obu stron zabrakło zaufania i chyba już się w tym temacie nie dogadamy. Co o tym myślicie?

Ciągle jeszcze zadziwia mnie fakt, że ludzie mają jakieś tematu tabu w związkach. Jak z kimś jesteś dłużej i go kochasz, to rozmawiać o wszystkim. To podstawa dobrego związku, inaczej wchodzą problemy typu jak wyżej.

Odbiłabym piłeczkę i powiedziała, że przykro mi, że tak niewiele dla niego znaczę, że wpisanie mnie w jakieś papierki jest dla niego tak olbrzymim problemem
Co za manipulant.

Ja się zgadzam z Twoim chłopakiem. Ba, jakbym była na Twoim miejscu to wręcz bym dążyła do takiego rozwiązania. No ale może ja jakaś dziwna jestem. Po prostu uważam, że jezeli w tym przypadku facet wkłada całość kasy w dom to on nalezy tylko do niego, a ja mając swoje mieszkanie n nigdy bym go nie sprzedała, zeby dołożyć się do domu, którego potem miałabym "tylko" połowę i przy ewentualnym rozstaniu mnóstwo problemów, jak się spłacić, gdzie mieszkać itp. Miłość to cudowna sprawa, ale nic tak Cię nie zabezpieczy, jak Twój zdrowy rozsądek i logiczne myślenie. Ludzie są nieprzewidywalni i to, że teraz się kochacie i chcecie być razem czego Wam życzę całym sercem, nie znaczy, ze tak będzie- może być, ale nie musi i co wtedy?
Ja jestem w takiej sytuacji, że oficjalnie nie mam mieszkania, wiadomo, ze w przyszłości odziedziczę mieszkanie po mamie, albo wcześniej przepiszemy je na mnie (na czym mi jakos mega nie zależy, ale i tak wiem, że to mieszkanie jest moje). Mąż, wtedy partner kupił sam mieszkanie do którego ja nawet nie chcę mieć żadnych praw bo to by było totalnie niesprawiedliwe, on sobie zapracował on ma. Urządzamy je razem- on nie ma zmysłu kolorystycznego, więc mówi co by chciał, a ja to jakoś łączę z tym co mi się podoba i jeżeli oboje jesteśmy zadowoleni to on to kupuje ze swoich pieniędzy. W przyszłości planujemy kupno nowego, wiekszego mieszkania, tzn wszystko zaklepane, budowa ruszyła. Ponieważ jesteśmy już po ślubie i tak połowa formalnie będzie moja, przy czym, ja nie chcę sobie rościć żadnych praw do tego nowego mieszkania, bo znowu to nie ja je kupuję. Wiem, że gdy coś się popsuje między nami mam ten komfort, że pakuję swoje rzeczy i mam gdzie iść i mogę na to wszystko nakichać, a nie użerać się z jakimiś podziałami.

JA rozumiem, że chcesz się czuć bezpiecznie, ale najbezpieczniej będziesz sie czuła mając coś swojego- tylko swojego, jak np. mieszkanie. Żadne dzielenie domu, a nie daj Boże w/w mieszkania, czy jego sprzedać nie daje Ci bezpieczeństwa, wręcz przeciwnie

Uściślając, ja również uważam, że samodzielne kupno domu przez partnera i pozostawienie Twojego mieszkania jest uczciowym rozwiązaniem. Jednakże strasznie mierzi mnie postawa tego mężczyzny, który zamiast uczciwie postawić sprawę (sam zapracowałem, więc chcę być jedynym właścicielem, miłość miłością, a życie życiem), wyskakuje z tekstami na poziomie przedszkolaka: "po co ci jakieś papierki, nie wystarczy ci nasza cudowna miłość?".

A ja myślę, że to Ty jesteś całkiem dobrze wdrożona w manipulację. On wie o tym wątku. Poprzedni problem rozwiązał się sam, bo ups tak jakoś wyszło, że Ty wspominałaś o forum, on wszedł na forum, poczytał i się wyjaśniło. Ty nie musiałaś w otwarty sposób rozmawiać i dalej się tego nie nauczyłaś. Niby porozmawialiście, niby wytłumaczyliście nawzajem swoje perspektywy, niby się z nim zgodziłaś i on myśli, że już wszystko wyjaśnione, ale przy podpisywaniu umowy "wszystko wróciło" Dalej kwestie konfliktowe trzymasz pod skórą i oczekujesz od otoczenia domyślania się i postępowania najlepiej zgodnie z Twoimi planami. Podobnie jak Nirvanka uważam, że prawdziwe bezpieczeństwo dla was osobno stanowi rozdzielność. On kupuje dom, Ty masz mieszkanie. O waszym byciu razem nie decyduje wspólnota majątkowa, ale chęć. Tymczasem Ty wolałabyś aby istniało jak najwięcej więzów, jak najwięcej zobowiązań, bo masz bluszczowate zapędy i nie wierzysz w trwałość relacji. Z tej niewiary bierze się strach i chęć jak najsilniejszego związania. Pal sześć jakość relacji, byleby być razem i byleby on nie mógł odejść. Bo w takich kategoriach myślisz: jego odejścia. O tym, że Ty sama mogłabyś w pewnym momencie życia dojść do wniossku, że to nie to nie myślisz wcale. Wbrew pozorom Twój plan nie przyniesie Ci więcej bezpieczeństwa, a więcej problemów, które ostatecznie mogą doprowadzić do zakończenia prędzej niż później.
Wracając zaś do kwestii tego, że on wie, że opisujesz wasze problemy na forum: mam wrażenie, że piszesz po to i przyklaskujesz postom o jego manipulacjach i złej woli po to, by stworzyć presje społeczną. Po to by móc pokazać mu, że inni tak myślą, że to Twój tok myślenia jest tym właściwym i jedynym słusznym. Ponadto te teksty o możliwym rozstaniu: nie powiedziałaś mu tego wprost, ale na forum sugerujesz to. Liczysz, że przeczyta to ultimatum (bo tym właśnie jest) i ugnie się.
Twoje dywagacje na forum z racji tego, że tak naprawdę piszesz tylko dla jednoosobowej publiki i mają ukryty cel są nieszczere i nie sądzę, żeby przyniosły coś dobrego.

Klio ma rację, to jest spektakl jednego aktora przeznaczony dla jednego widza, my jesteśmy tylko nic nieznaczącymi statystami.

Oj tak tak zapewne zapomnial. Przeciez na forum bylas ostatnio "az" miesiac temu
Podobnie jak Klio uwazam ze uskuteczniasz teraz paskudna manipulacje. Facet ma przeczytac ze rozwazasz rozstanie z nim, zesrac sie ze strachu  ze Cie straci i szybciutko zapisac dom na was oboje   
Nie rozumiem tego roszczenia sobie praw do domu ktory chlopak kupi za wlasne  pieniadze? Chcialabys zeby wyciagal lapy po Twoje mieszkanie? Pewno nie. Czym innym bylaby sytuacja gdybys nic nie miala ale masz swoje mieszkanie, ktore ma Twoje pozostac a chlopak ma dom ktory chce posiadac na wlasnosc. Burzysz sie ze on zaklada ze kiedys moze wam nie wyjsc. Ty tez to robisz bo juz sie martwisz na zapas ze bedziesz musiala wracac do swojego "zniszczonego wynajmem" lokum. Pomijajac fakt ze dom raczej tez bedzie z czasem niszczal przy uzytkowaniu to niestety trzeba brac zycie realnie. Dzis jest pieknie i slodko miedzy Wami ale za pare badz parenascie lat roznie moze byc i jesli juz dzis macie mozliwosc pewnej niezaleznosci mieszkaniowej to chyba warto ja utrzymac a nie potem zyc ze soba na sile ze wzgledu na wspolny dom. Chlopak krzywdy Ci nie robi, nie oczekuje ze bedziesz inwestowala w ten dom by potem faktycznie zostawic Cie na lodzie.

A co to zmieni? Poza tym ze faktycznie bedziesz miala na niego haka w razie rozstania ze dom trzeba sprzedac i podzielic sie kasa albo na sile ze soba trwac przez wzglad na nieruchomosc. Bo ja wolalabym wlasnie wiedziec ze w razie co mam do czego wracac i jesli jestem wciaz z partnerem to dlatego ze chce a  nie musze.
Przychodzi mi do glowy jeszcze jeden motyw.....prestiz. Bo jednak lepiej brzmi moj dom niz moje mieszkanie  prawda ?

Nie jesteście żadnymi statystami. Cenię Wasze zdanie i chciałam żeby osoby, które potrafią spojrzeć obiektywnie wypowiedziały się.
Chłopak na forum nie wejdzie kolejny raz bo teraz o sytuacji rozmawiamy, wcześniej nie wiedział o co chodzi. Po co miałby wchodzić i czytać coś co doskonale wie?
Wszystko to co tu napisałam powiedziałam i jemu.

Dogadamy, to taki eufemizm w tym przypadku. Bo przecież tu na kilometr śmierdzi próbą wymuszenia na twoim partnerze podjęcie kroków, które miałyby chociaż nieco i przynajmniej na chwilę zmniejszyć twoje lęki, Autorko.

Zgadzam się z dziewczynami, które piszą o manipulacji z twojej strony a zawieszanie w tle rozstania, jeśli sprawy nie ułożą się po twojej myśli, to zwykły szantaż.

Hahaha Uśmiałam się
„Niczego nie wymuszam, tylko proponuję, a skoro on się nie zgadza na moją propozycję, to trzeba się rozstać” I to nie jest szantaż
Nie, No oczywiście rozstanie to tylko konsekwencja jego nieposłuszeństwa

Z mojej perspektywy to rozstanie będzie dla twojego partnera błogostławieństwem.

no to ja już w ogóle nie rozumiem tego problemu. Myślicie o rozstaniu, ale jednoczeńsie kupujecie dom/ myślisz o sprzedaniu mieszkania. Coś kręcisz...