Muszę gdzieś się wyżalić bo ja po prostu już nie mam sił! Nie mam już siły do tego żeby prowadzić życia w pojedynkę. A ja chciałabym po prostu żeby był ktoś kto mnie wysłucha, zrozumie i powie że wszystko będzie dobrze! Miałam naprawdę ciężki tydzień w pracy i w dodatku nikt mnie nie docenił a teraz chcę odpocząć od tego wszystkiego ale w głowie ciągle kotłoczą mi się wszystkie zdarzenia z pracy! Gdyby był ktoś przy mnie to z pewnością byłoby mi łatwiej wszystko znieść i zapomnieć o stresie ale ja już nie daję rady 
i chociaż cieszę się że nareszcie mamy weekend to smuci mnie fakt, że spędzę go samotnie w domu z mamą która jest wiecznie wszystkim zmartwiona i z bratem, którego nic nigdy nie obchodzi. Nawet na babskie spotkanie nie mam co liczyć bo moje najlepsze przyjaciółki spędzą jak każdy weekend ze swoimi chłopakami! A ja, chociaż mam 24 lata i poukładane życie czuję się w tym całym gronie samotna, opuszczona i zapomniana przez wszystkich...
Podobne tematy
Dlaczego, chociaż jestem młodą i raczej atrakcyjną kobietą wciąż kroczę przez życie sama?? Czy naprawdę muszę zacząć chodzić na imprezy , żeby kogoś poznać? Albo korzystać z usług portali randkowych?? A co jeśli nie lubię chodzić na imprezy bo tam jest za głośno dla mnie?? A co jeśli znajomości zawarte przez internet tracą dla mnie cały swój urok z poznawania drugiego człowieka?? Wszyscy mówią, że miłość sama po prostu przychodzi w najmniej spodziewanym momencie a co jeśli o mnie zapomniała? Już dawno przestałam wierzyć w bajkę o księciu, który się zjawi wtedy gdy go zapragnę. To nie dla mnie. Czasem myślę, że miłość nie istnieje. Ze to tylko takie gadanie o czymś czego tak naprawdę nie ma. A to, że ktoś jest w związku to po prostu czysty przypadek wynikający z tego, że nikt nie chce być sam. I że pozostaje tylko radzić sobie ze wszystkim samej tylko że mi już ciężko uśmiechać się co dzień jak gdyby nigdy nic, cieszyć się z nowego dnia wiedząc, że kolejny dzień nikt nie odwzajemni mojego uśmiechu i nie powie "dobrze, że jesteś". naprawdę nie mam już sił i jestem bezradna...
Ja jestem troche młosza od Ciebie ale tez miewałam momenty w których juz w nic nie wierzyłam.
Mowisz ze nie lubisz chodzic na imprezy- nie chodzi nikt Cie do tego nie zmusi- tam akurat nie spotyka sie kogos odpowiedniego dla siebie wiem to z autopsji.
Jesli chodzi o internet to kiedys uwazałam to za fajna zabawe... ale dzieki niemu poznałam kogos wyjątkowego z kim jestem szczesliwa...
I wcale nie musi byc tak jak napisałas ze przyjdzie rozczarowanie na spotkaniu- tez sie tego bała... w sumie spotkałam sie z moim słoneczkiem tak od niechcenia... pomyslałam sobie co mi szkodzi... i na prawde nie zaszkodziło...wrecz przeciwnie!!
Dlatego jesli chodzi o moja rade to uwazam ze interenet nie jest wcale takim złym rozwiazaniem...
Jestes dosc atrakcyjna jak napisałas wiec mozesz to powiedzmy zaczac wykorzystywac... jesli spotkasz sie z jakims facetem zainteresujesz sie nim to mozesz dac mu do zrozumienia ze to ON musi sie o Ciebie postarac bo Ty mozesz miec kazdego. Dltego głowa do góry. Trzymaj sie.
Pozdrawiam. A.
No właśnie o to chodzi że mam za sobą związek, który był znajomością poznaną przez internet. Nie jestem pewna czy chcę to ponownie przeżywać. Nie kręci mnie rozmowa przez komunikatory maile itp. Sam związek nie wspominam najlepiej, on mieszkał daleko ode mnie wiec widywaliśmy się naprawdę rzadko i w zasadzie tylko telefony cementowały na związek a i to nie zawsze. No i nie przetrwał próby czasu, pomijając to że na sam koniec on zostawił mnie bez jednego słowa wyjaśnienia po prostu przestając do mnie dzwonić i nie jeżdżąc do mnie... A ja po kilu próbach dodzwonienia się do niego dałam sobie z nim spokój. Jak widać mam po prostu złe doświadczenia jeśli chodzi o takie znajomości.
- efilo
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
To, że sparzyłaś się raz nie oznacza, że tak będzie zawsze, głowa do góry, pierś do przodu 
i próbuj dalej aż znajdziesz swój diamencik 
Zaczyna się weekend, zrób coś dla siebie (gorąca kąpiel, maseczka) a jutro wybierz się do kina, na spacer, może tam kogoś ciekawego spotkasz. I nie myśl o pracy, odpoczywaj i kochana dużo wiary w siebie Ci życzę powodzenia
Fajny pomysł z kinem ale ja mieszkam na wsi, a prawa jazdy nie mam żeby sobie jechać kiedy zechcę. Spacerować po wsi to raczej żadna frajda. Pozostają domowe rozrywki i na pewno będzie dziś długa kąpiel. Już nawet zdążyłam z rana oglądnąć ciekawy i śmieszny film i mam trochę lepszy humor, a najbardziej rozśmieszyło mnie zdanie, że gdyby każdy znał odpowiedź na pytanie co to jest Bóg, co to jest życie i co to jest miłość to w życiu bardzo byśmy się nudzili
Może i nie powinnam się zrażać do znajomości internetowych ale czy naprawdę to ja muszę zacząć kogoś szukać?? Ostatnio w Rozmowach w toku było o kobietach, które polują na żonatych mężczyzn i prawdę mówiąc lekko mnie to przeraziło. Czyżby naprawdę zaczynało już brakować normalnych, rozumnych i jeszcze wolnych mężczyzn do tego stopnia, że inne wolne kobiety polują świadomie na żonatych bo są dla nich bardziej atrakcyjni?? No bo skoro taki mężczyzna ma żonę to znaczy, że ma jakieś walory i że warto go będzie wykraść. Choć kobiety w rozmowach w toku twierdziły, że robią to dla sportu bo to ich pociąga to nie wierzę, że nie chcą świadomie zniszczyć czyjegoś małżeństwa. Może to są sporadyczne sytuacje, ale zastanawia mnie tylko jedno - dlaczego teraz to kobieta poluje na mężczyznę a nie odwrotnie?? Naprawdę wydaje mi się, że kobiety w swojej emancypacji posuwają się za daleko. A mężczyźni stali się przez to rozleniwieni bo wiedzą, że kobiety zrobią dla nich wszystko a oni nawet nie muszą się starać i zdobywać bo teraz to kobiety za nich robią! Mam wrażenie, że prawdziwi mężczyźni już wyginęli a ja jestem na to albo zbyt głupia albo zbyt staroświecka albo po prostu nie nadążam za dzisiejszym światem...
- margolcia
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Iner, popatrz na tę swoją samotność z optymizmem - nie musisz sprzątać porozrzucanych skarpet, tłumaczyć się dlaczego wróciłaś później z pracy itp.
A tak poważnie, to nie szukaj na siłę. Miłość sama Cię znajdzie. Mówię Ci to z doświadczenia. Byłam samotna, po rozwodzie i prawie dwa razy starsza od Ciebie ( szanse prawie zerowe) i jako że w moim wieku chodzi się częściej na pogrzeby niż imprezy, to na pogrzebie poznałam mojego obecnago mężczyznę.
Tak więc głowa do góry.
8 2010-03-13 14:47:21 Ostatnio edytowany przez iner (2010-03-14 18:16:36)
Do tej pory miałam w sobie naprawdę dużo optymizmu, ale ostatnio coraz trudniej mi tak żyć dla samej siebie. Nawet moje hobby mnie już tak nie cieszy. Wracam do domu to marzę tylko o tym żeby szybko skończył się dzień i położyć się do łóżka. Naprawdę nie wiem skąd mam już brać mój optymizm, skoro widzę, że codziennie od wielu już dni nic się nie zmienia... Nie chcę niczego szukać na siłę, tylko nie radzę już sobie z moją samotnością.
Swoją drogą pogrzeb to bardzo oryginalne miejsce, na to żeby kogoś poznać
- Szczurunia
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Jeśli mieszkasz w małej miejscowości to pomysł z internetem nie jest zły, ale ja bym się nie nastawiała do tego na zasadzie 'szukam sobie partnera'. O wiele łatwiej zacząć jest rozmawiać nie nastawiając się na dłuższą znajomość, po prostu sobie pogadać o pogodzie, polityce, życiu. Może znajdziesz kogoś wartościowego, niekoniecznie do roli partnera, ale choćby do pogadania, czy może jakąś koleżankę do spędzania 'babskich wieczorów'. To już będzie dużo.
Co do imprez, to czasem warto zacisnąć zęby i gdzieś pójść ze znajomymi - jak nie wyjdziesz do ludzi to ludzie do ciebie nie przyjdą.
A może zapiszesz się na jakiś kurs czy coś w tym stylu? Może tam kogoś poznasz?
- samotnyadam
- Netchłopak
- Nieaktywny
Witaj,
Jestem osobnikiem 'pci' męskiej, młodszym o 2 lata, mieszkam w Warszawie i wiesz co Ci powiem? Jestem w niemal takiej samej sytuacji.
Ten weekend zamiast spędzać na relaksowaniu się z drugą osóbką - siedzę w domu, sprzątam, czytam to i owo, potem piwko, mecz w TV.
Osobiście straciłem nadzieję na to, że miłość istnieje
I znowu nudna długa niedziela. Dla samotnych takie dni to prawdziwa tortura. Ileż można czytać książek, oglądać tv, przeglądać internet czy haftować?? To ostatnie zajęcie akurat lubię bo przynajmniej mam poczucie, że nie marnuję czasu. Ktoś mówił o spacerze ale jak tu wyjść skoro pada? Można ewentualnie jeszcze z wizytą rodzinną pojechać ale przecież co tydzień nie można każdego odwiedzać! Czy ktoś ma jeszcze jakieś inne pomysły na niedzielę? Bo ja już nie.
Jeśli chodzi o Ciebie SamotnyAdam, to Ty akurat masz większe możliwości jako mężczyzna. W naturze mężczyzny leży zdobywanie kobiet. Ale nie mówię tu o notorycznym podrywie na jedną noc ale o tym, że jak zechcesz to możesz poszukać sobie odpowiednią dziewczynę w Twoim otoczeniu i ją po prostu zacząć poznawać. To, że mówię, że miłość nie istnieje nie znaczy, że naprawdę tak jest. To raczej mój sposób na przetrwanie bo jeśli już kolejny raz słyszę jak moja przyjaciółka jest szczęśliwa ze swoim chłopakiem to po prostu mi przykro, że mnie nic takiego nie spotkało i tłumaczę sobie, że może to nieprawda. To wcale nie poprawia mi nastroju bo z dnia na dzień czuję się coraz bardziej przygnębiona i myślę sobie co jest ze mną nie tak. Bo w głębi duszy chcę uwierzyć, że miłość istnieje ale rzeczywistość wygląda inaczej.
Jestem w tej samej sytuacji..tyle że o dwa lata młodsza. Straciłam wiare w siebie i w życie. Postanowiłam jednak spróbować i zalogowałam się na jednym z portali randkowych.Nigdy nie wiadomo kto jest po tej drugiej stronie....a moze akurat będzie to ten.Spróbuj jeszcze raz.Trzymaj się:)
Jeszcze się wstrzymam z zapisywaniem się do portali randkowych. Poczekam aż będę bardziej zdesperowana
Na razie skupię się na codziennym życiu, a jak przyjdzie wiosna to będę myśleć o pracy w ogródku i nie będę miała czasu tyle myśleć o mojej samotności.
Wracam do mojego wątku bo znów dopada mnie znużenie. Przyszła wiosna a ja nadal mam zbyt dużo czasu dla siebie i za dużo czasu na myślenie czym się różnię od innych kobiet, że wciąż pozostaję samotna. Nawet przejażdżki na rowerze nie pomagają bo przychodzi wieczór a ja nadal nie wiem co mam ze sobą zrobić. Bo najchętniej ze wszystkiego chciałabym normalnie z kimś pogadać o wszystkim i o niczym a tu nie ma się do kogo odezwać. Co z tego że mieszkam z rodziną skoro mamie nie da się wszystkiego powiedzieć a brat ma swoje życie. Nawet sąsiadki w pobliżu nie mam żeby się spotkać na plotki a z koleżankami widuje się zbyt rzadko. Strasznie mnie męczy to, że tak duszę te wszystkie emocje w sobie i nie mam komu się wyżalić albo odwrotnie podzielić się jakąś radością. Nie wiem co mam zrobić żeby zmienić ten stan. Internet to tylko namiastka prawdziwej rozmowy
Może postaraj się częściej spotykać z koleżankami, jeśli wśród nich masz choć jedną zaufaną, to może ona zapozna cię z jakimiś fajnymi ludźmi?
Nie wiem gdzie mieszkasz i jak mała jest to miejscowość więc wybacz jeśli jakiś pomysł jest nietrafiony.....
Może zrobisz prawo jazdy, to zajmie ci czas, a autko da ci możliwość np dojeżdżania do większego miasta, gdzie będziesz mogła wybrać się do teatru, kina, na basen itd:) inny pomysł nie wiem czy u ciebie działa jakiś dom kultury lub jakieś stowarzyszenie, możesz wówczas zapisać się na jakieś zajęcia lub na wolontariat (przyjemne z pożytecznym). Może też jakiś kurs zrobisz lub zapiszesz się np do szkoły językowej..no ale to pewnie wiąże się z dojazdami.
A czy myślałaś nad przeprowadzką do większego miasta?jeśli czujesz się bardzo nieszczęśliwa u siebie, to może rodzina czy znajomi pomogą ci zacząć życie w innym miejscu?
- vinnga
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Iner, ja odnoszę wrażenie, że do wszystkiego podchodzisz bardzo sceptycznie - niby chciałabyś coś zmienić, ale najlepiej, żebyś nic przy tym nie musiała robić. Wybacz, ale tak się nie da. Nikt Ci nie każe polować na mężczyzn, ale musisz zrobić coś, żeby oni mogli na Ciebie zapolować. Minęły czasy księżniczek w wysokich wieżach, które haftowały sobie w swojej komnacie czekając na zjawienie się pięknego królewicza. Żyjesz w XXI wieku, nie jesteś księżniczką, więc ciesz się z możliwości jakie daje współczesny świat zamiast ubolewać nad czasami, które minęły wieki temu.
Sorry, ale jak znam mentalność mieszkańców małych miejscowości to Ty tam już jesteś starą panną. Tych, którzy myślą inaczej już dawno tam nie ma - studiują, pracują, bawią się lub zakładają rodziny w większym mieście. Jedyną radą jest przekonanie się do internetu. Daje Ci on nieograniczone możliwości. To, że jeden związek Ci nie wyszedł nie znaczy, że zawsze będzie tak samo. Nawet na portalach randkowych nie musisz się logować wyłącznie w celu znalezienia partnera. Podejdź do tego na luzie - po prostu poznawaj ludzi. Przekonaj się do gg i innych komunikatorów - w ten sposób zawsze będzie ktoś, z kim będziesz mogła porozmawiać, wymienić poglądy, wyżalić się. Korzystaj z każdej okazji, żeby kogoś poznać, żeby porobić coś fajnego - nie podchodź do tego jak do polowania na faceta. Mając duże grono znajomych (i tych bliskich i mniej bliskich) przestaniesz czuć się samotna, Twoje życie będzie ciekawsze a radosną, optymistyczną dziewczynę jakiś współczesny królewicz prędzej czy później odnajdzie.
Iner, znajdzie Cię Twój książę na białym koniu, nawet, jak będzie Ci się wydawało, że siedzisz w jakimś kącie, nawet nie wiesz, w jak dziwnych okolicznościach ludzie się poznają (patrz post wyżej). Poczytaj inne tematy o zdradach, rozstaniach, może tam znajdziesz jakąś wskazówkę dla siebie ? Może będziesz mogła komuś pomóc tak bezinteresownie ? Rozejrzyj się wokół siebie, może ktoś czuje się jeszcze bardziej samotny od Ciebie ? Może na razie w tym znajdziesz rozwiązanie i kierunek działania dla siebie. I dotrzesz do osób, które odwzajemnią Ci się swoim towarzystwem i poczujesz się mniej samotna. I to wcale nie musi być najfajniejszy facet w okolicy.
To prawda, nie chce mi się nic zmieniać bo dlaczego niby mam coś zmieniać skoro moje życie jest całkiem w porządku? Nie rozumie. Skończyłam studia, mam dobrą pracę, mam gdzie mieszkać, mam małe grono znajomych ale zaufanych, brakuje tylko małego dodatku jakim jest posiadanie partnera do całej układanki.
Znam mnóstwo osób, które raczej nie musiały nic w życiu zmieniać żeby kogoś poznać bo spotkali się czy to w miejscu pracy czy to na imprezie czy w czasie studiów. Może jestem trochę nieśmiała ale tylko na początku a potem się rozkręcam. Mam pozytywne nastawienie do ludzi, naprawdę nie rozumiem co jeszcze jest potrzebne. A jedyną zmianę jaką planuję to jesienią być może zapiszę się na dodatkowy kurs związany z zawodem choć niekoniecznie z aktualną pracą ale jestem chętna go zrobić choćby dla siebie.
A internet mnie nie przekonuje bo raz można na różne osoby się natknąć niekoniecznie z dobrymi intencjami a dwa nie bawi mnie to po prostu i nie chcę się do tego zmuszać. Czy to takie dziwne, że nie chcę nic na siłę robić ani zmieniać? Podoba mi się moje życie bo długo musiałam dochodzić do takiego stanu jakie jest i nic w nim nie chcę zmieniać. Nie lubię tylko samotnych wieczorów.
Musisz wyluzowac....
Umów z kolegz z pracy,idz do klubu tam na pewno spoytkasz nowych i ciekawych ludzi a moze cos wiecej?! nigdy nic niewiadomo...
Ty musisz zrobic ten pierwszy krok by poczuc,ze zyjesz
Poczuc,ze jestes potrzebna,kochana....
Umow sie ze swoimi przyjaciolmi do klubu i zobaczysz jak sie zmieni twoje zycie:)
Masz rację Justyś, muszę wyluzować i już zrobiłam mały krok do przodu bo jestem umówiona ze znajomymi na wyjście do klubu z tym, że za kilka tygodni najdalej bo teraz każdy ma swoje sprawy i nie ma zbytnio czasu ale impreza na 100% będzie Ale idę przede wszystkim dobrze się bawić dla samej siebie a nie z nastawieniem, że tam kogoś poznam bo jestem jednak sceptycznie nastawiona co do zawierania znajomości w tego typu miejscach, takie małe zboczenie mam
Zmieniam też trochę styl ubierania na bardziej odważny i podkreślający moją figurę. Fryzurę też chcę zmienić. A to wszystko efekt szalonych zakupów z dobrą koleżanką jeszcze z liceum nie ma to jak babskie ploteczki połączone z zakupami
hej, na pewno klub jest jedna z altenatyw, np moja siostra poznala swojego meza w klubie i serio ma farta, bo to madry i fajny facet...mnie zas nei kreca znajomosci z klubu...lubie sie pobawic na imprezie z kims ale raczej konczy sie tylko na tym i nie mam ochoty na dalsza znajomosc, bo albo chodzi im o seks albo po prostu mnie nei kreca...i troche mnie to juz meczy... tez jestem samotna i rozumiem Cie jak to boli...
samotność ma jedną nieprzecenioną wartość...daje nam poznać siebie samych... i choć wiem, że nie jest Ci łatwo,wiem również, że w życiu wszystko dzieje się po coś bądź więc dobrej myśli ...nigdy nie wiadomo co spotka nas jutro
- selene33
- Dobry Duszek Forum
- Nieaktywny
Przeczytałam cały wątek i jak widzę nie tylko ja jestem w podobnej sytuacji. Dla mnie też nie jest to pocieszenie i mimo to, że jestem młodsza też nie potrafię a raczej nie chcę zawiązywać znajomości w dyskotekach a to chyba jedna z nielicznych możliwości. Sama zastanawiam się dlaczego jest tylu wykształconych, młodych ludzi, którzy nie mogą znaleźć swojej drugiej połówki... to na prawdę przykre. Mam nadzieję, że wyjście Twoje wyjście do klubu pozwoli Ci się trochę zrelaksować. I przede wszytkim gratuluję przeminay, chyba też powinnam coś ze sobą zrobić...:)
Pozdrawiam i Powodzenia S.
Witam ponownie po paru tygodniach... znów jestem w dołku....
Miałam umówioną imprezkę jednak okazało się, że sama mam sobie poradzić i z imprezy nici... no tak... koleżanka ma chłopaka to co się będzie zadawać ze starą znajomą, z którą nikt się nie chce umawiać... lepiej się umówić z inną parą na imprezę a nie ze mną.... Ech ciężkie jest życie samotnej singielki...
Nawet to co kiedyś sprawiało radość już tak nie cieszy... jak to ktoś powiedział "smutno cieszyć się samemu" i dokładnie tak się czuje teraz. A w zasadzie mam się z czego cieszyć bo naprawdę dużo już osiągnęłam, a jednak dołki pozostają. A jedynym lekarstwem na dołek byłaby odrobina czułości, której sama sobie nie zaaplikuje. I co ja mam zrobić?? Znajomi radzą, że na to co wartościowe i piękne trzeba czekać... Tylko ile można czekać?? Przecież widzę, że nic się w moim życiu nie zmienia. Co najmniej od roku obracam się w tym samym kręgu znajomych to jak może się coś zmienić? Jak sama czegoś nie zrobię to mogę sobie czekać w nieskończoność... Z tym, że nie ma się już energii na jakiekolwiek inne działanie i błędne koło się zamyka.
Witam ponownie.... po roku właściwie więc czas na małe podsumowanie....
otóż ten rok... to chyba był najtrudniejszy w moim życiu! Całe szczęście, że znowu są wakacje i w końcu mogę odpocząć tak jak zawsze lubię a życie znów staje się piękne... Właściwie ogólnie mówiąc nic się w moim życiu nie zmieniło... Ale jakoś wcale się tym nie przejmuje... jak zawsze wciąż się coś dzieje i jak nigdy w życiu zatęskniłam znów do lata a życie znów staje się piękniejsze i lepsze każdy zasługuje na odpoczynek... do usłyszenia...
Czesc:)
Rok...niby Tylko 12 miesiecy a dla mnie to aż 12 miesiecy...;)
Nie jest lekko sobie ułożyc zycie, trzeba nie cierpliwie czekac az samo cos przyjdzie. Nie ktorzy,maja duzo lzej...a nie ktorzy musza wiele w zyciu przejsc...Moja jedna kolezanka zdazyla w ciagu roku zajsc w ciaze,i wyjsc za maz...A ja??heh...Szkoda gadac;/
Ale widze,ze humor masz dobry:-D Oby tak zawsze!!!