Co zrobić żeby zachować chociaż resztkę uczuć... Nie jestem ze swoją partnerką od 5 miesięcy. Po burzliwym okresie dla nas dwojga stwierdziła, że już nigdy nie będziemy razem i że mnie nie kocha. Po około 4 miesiącach zauważyłem, że jest źle, że zaczyna wpadać w różne kłopoty itp wziąłem się za to bez pytania. Przerodziło się to w dziwną sytuację gdzie bez żadnych rozmów znaleźliśmy się z powrotem we wspólnym mieszkaniu, sypialiśmy ze sobą uprawialiśmy sex, żartowaliśmy ale ja wiedziałem że teraz tak musi być, że muszę jej pomóc, że musi czuć jakieś oparcie kogokolwiek bo się załamie i wiedziałem że będzie źle. Nie potrafię tej sytuacji wytłumaczyć. Kiedyś powtórzyła że już nie będziemy razem i że jest mi wdzięczna za tą pomoc. W międzyczasie nasi rodzice itp myśleli, że chyba z powrotem jest ok, dowiedzieliśmy się że zaczęli ustalać wigilię bez naszego zdania.
Wróciłem po pracy do mieszkania i usłyszałem pytanie co z wigilią [wiedząc, że wszyscy wszystko już sobie ustalili] i jednocześnie wiedząc, że jest źle i uświadamiając sobie, że to jest takie powolne rozstanie się wpadłem w furię oznajmiając że w dupie mam wigilię, sztuczne święta itp.
Wiem, że zbliża się najgorszy okres w moim życiu - samotna wigilia, samotny sylwester... Wiem, też że dam sobie z tym radę, ale nie bez uszczerbku. Wiem już, że nie warto pomagać, wiem żeby już nigdy nikomu nie zaufać i cały ten okres który się zbliża tylko to przypieczętuje...
Wiem, że stałem się kamienistym człowiekiem, ale jak zachować jakąś resztkę uczuć, bo przecież... są jeszcze małe dzieci...
