:( początki depresji?? :(

Ehh , widzę że sama 'pogłębiasz' się w tym swoim pesymistycznym życiu !
Potrzebujesz wielkiego kopniaka   !
KAŻDY potrafi się uśmiechać - musisz spróbować się przełamać !
Zmienić swój pogląd na świat !
Moim zdaniem wyolbrzymiasz całą tą sytuacje .
    Spójrz świat jest piękny ! Nie marnuj czasu na smutek !
Życie jest na to za krótkie ....  [!]

Przynajmniej dobrze wiedzieć, że nie jestem w tym sama. Brzmi jakbym się cieszyła z tego, że ktoś też cierpi, no ale to nie tak, wiecie o co chodzi - zrozumienie na podstawie własnych doświadczeń i przeżyć..

Ja z chęcią wybrałabym się do psychologa. Ale na to potrzeba $ a fakt, że jestem w du**e finansowej raczej nie sprzyja.. I naczytałam się tyle na temat tych wizyt.. Niezłego farta trzeba mieć, żeby trafić na kogoś odpowiedniego. To tak jak z ginekologiem, dentystą, nie każdy lekarz to dobry lekarz. Nie wiem też czy byłabym w stanie się przed kimś takim otworzyć.

Sad,
mam podobnie, wiesz? Przeprowadziłam się już ponad 2 lata temu, a teraz zaczynam odczuwać jak to cholerne miasto na mnie wplywa. Na początku było ok, znalazłam pierwszą pracę i poznałam tam świetnych ludzi, z dwiema dziewczynami się zaprzyjaźniłam i tak się trzymamy do dziś. Ale im dłużej przesiąkam tym miastem tm mam go coraz serdeczniej dość. A Ty pracujesz? Czy studiujesz dziennie?
Wiesz najgorsze to siedzieć samemu w domu i myśleć. Sama się tak załatwiłam. Od jakiegoś czasu szukam pracy i fakt, że przesiaduję godzinami w domu szukając sobie jakiegokolwiek zajęcia źle wpływa na mój stan i tylko pogłębia doła. Za duzo myślę.. Trzeba wyznaczyć sobie jakiś cel i skupić się na nim, może czas ktory spędzasz w domu poświęć na jakąs dodatkową pracę? Przejdź się do biblioteki, poszukaj ciekawych książek? Ja na początku wsiadałam też w autobus i urządzałam sobie wycieczki byle gdzie. Jechałam i jak przez szybę widziałam coś ciekawego to wysiadałam na kolejnym przystanku i tak sobie zwiedziałam na dziko :]

A jak koleś źle na Ciebie wpływa to zacznij myśleć co byś robiła, jakbyście się rozstali, jakie możliwości by Ci to dało. Nie ma sensu męczyć się z kimś, jeśli czujesz, że to nie to. Te myśli będą wracać. Coraz intensywniej. Wiem, bo sama to przeżyłam. Skonczyłam to i kamień spadł mi z serca. Jak już się przyzwyczaiłam do zmian to nic tylko świat podbijać.

Większe zmiany są czasami najlepszym lekiem na depresję. O ile są trafne.

studiuje dziennie, wracam dosyć późno i mam takie kierunek ze wiekszość czasu muszę poświęcać na naukę, ale sam fakt że jestem sama przytłacza mnie... żyję myślą że już na weekend znowu jadę do domq i tak mija każdy tydz, w poniedziałki nie mogę się doczekać czwartków a w niedziele smutno bo trzeba wracać... no ale cóż tak to już jest jeszcze tylko 1,5 roku i koniec studiów wtedy czuję że odżyję.. a od nowego roku akademickiego już obiecałam sobie że zamieszkam z przyjaciółkami a nie sama, ta myśl mnie podnosi na duchu .