.
1 2010-03-02 12:28:05 Ostatnio edytowany przez Ila (2010-04-11 23:46:17)
Podobne tematy
Myślę, że jeśli tylko zechcesz, jesteś w stanie udowodnić ojcu, że bardzo się pomylił. Oceniasz siebie nieobiektywnie, jesteś w stanie wycisnąć z siebie o wiele więcej niż Ci się wydaje. Nie martw się tym co mówił czy mówi ojciec, to człowiek niegodny własnej córki. Nie wierzę w to, że nie masz zainteresowań. Możesz mi napisać jak lubisz spędzać wolny czas? Jest na 100% coś, co lubisz. Określona muzyka lub książki, kino. O tym można porozmawiać. ![]()
Ila bycie z kims nie daje 100% pewności ze bedzie Ci lepiej w życiu. W związku też są problemy i nie ma sielanki.
Proponuję żebyś się zastanowiła nad sobą. tak jak pisze free- co sprawia Ci w życiu przyjemność?
Działalność gosp. czy szukanie pracy- nie tylko Ty masz z tym problem.
Twój kłopot ze sobą wydaje mi sie ze bierze sie z podejścia Twojego ojca do Ciebie- Ty musisz w sobie znalezc siłę by się mu przeciwstawić - choćby myślowo!
On prawdopodobnie zdaje sobie sprawę z tego że wiesz o jego romansie i byś nic mamie nie powiedziała Cię gnębi.
Reasumując- odkryj w sobie to co piękne- smakuj życie, a wtedy na pewno zauroczysz kogoś uśmiechniętą twarzyczką
:)
Powodzenia!!!!
Ila, 20 lat to wiek, w którym przestajesz być dzieckiem, a zaczynasz być kobietą. Nie oszukujmy się, na ulicy spojrzałbym na Ciebie jako na ciekawostkę, niż na potencjalną partnerkę. Mam 35 lat, a i tak pewnie dla niektórych to ja jestem jeszcze, za młody by się na jakikolwiek , a szczególnie Twój temat wypowiadać. Jednak, może za bardzo Ci nie namieszam pisząc, że nie ma ludzi bezwartościowych, ktoś kto tak myśli, jest osobą która albo ma zbyt wysokie mniemanie o sobie, albo nie umie po prostu w ludziach tego znaleźć. Zapewne Twój ojecic, też ma w sobie coś takiego, co nie pozwala o nim powiedzieć, że jest bezwartościowy. Napewno kiedyś kochał Twoją mamę i w głębi serca kocha Ciebie, może nie potrafi sobie również z wieloma sprawami poradzić. Twoja mama zapewne miała, a jak piszesz ma w nim ciągle oparcie. Mnie martwi inna sprawa. Żyjesz jako obserwator tego związku, w którym dwoje ludzi są wobec siebie nieszczerzy. Ty i Twój tata chyba najbardziej jednak zawiedliście mamę. On bo zdradza, ale nie oceniaj tego od razu od najgorszej strony, przyczyny takiego stanu rzeczy są różne, choć sam akt zdrady jest okropny i naganny, dla niektórych niewbaczalny. A może , choć nieumiejętnie żyją z sobą tylko dla tego by dzieci miały pełną rodzinę. Sam stałem niedawno przed podobnym wyborem - zostać z żoną dla dzieci - czy odejść. Moja historia się potoczyła tak, że zostałem, ba odnalazłem ponownie swoją miłość w swojej żonie i świata poza nią i dziećmi nie widzę. A dlaczego myślę, że Ty równiez ją zawiodłaś...nie powiedziałaś jej o tym co wiesz. Pozwalasz jej żyć w tym, sama przymykając oczy, a może jeśli ona się dowie że wiesz, przestanie coś udawać, jej życie przekroczy barierę, na której przekroczenie oczekuje od dawna. Ja myślę o Tobie inaczej niż możesz to teraz zakładać, Ale uważam że jesteś bardzo silną kobietą, mocno związaną uczuciowo z mamą i rodziną. Silną bo potrafiłaś tę trudną do zniesienia wiedzę zachować dla siebie, udawać, że nic się nie dzieje. TO że ojciec Cię dołuje powinnaś wykorzystać dla swoich celów, albo naprawy, jeśli masz ochotę, to przecież on jak sama zauważyłaś się boi. Ty masz tutaj decydujące słowo, mówiąc mu to prosto w twarz, znacznie więcej możesz zyskać wszystko , dla sibie i nawet mamy. Może i on gdy się od pewnych rzeczy uwolni, będzie potrafił spojrzeć na Ciebie innym okiem, jesli nie... no cóż, i tak teraz Ci nie daje łatwego życia. Skoro do tej pory byłaś silna, powiniennaś i na to znaleść siłę. Stawiając warunki, takie, na których i Ty i mama wyjdą obronną ręką. Skoro mama radzi sobie w życiu przy osobie, która od takiego długiego czasu prowadzi podwójene życie, to wyobraź sobie jak by sobie wspaniale radziła, gdyby miała szansę zbudować sobie dom wolny od takich obciążeń, przy osobie, które da jej prawdziwe oparcie? A może to Twoja siła jest jej potrzebna. Może właśnie to , że widzisz tak toksyczny związek tuż obok siebie, u osób z którymi spędziłaś większość życia blokuje Cię. Pragniesz udanego związku, ale chyba boisz się że będzie podobnie, żyjesz nienawiścią. Kobiety są bardzo silne, jeśli znajdziesz siłę w naprawieniu życia mamy, które jak widać przeżarło Cię na wskroś, zobaczysz że życie jest piękne. Musisz znaleźć w sobie iskrę, która Cię rozpali. Każdy, a szczególne Ty jesteś wartościową osobą. Osobą, która jest potencjalnine zdolna utworzyć bardzo szczęśliwą rodzinę w przyszłości, która z uwagi na swoje doświadczenie, nie będzie popełniała podobnych błędów. Facet który się z Tobą zwiąże, a na pewno już się urodził
może liczyć na to że będzie miał w domu jak w niebie, bo będzie miał przy sobie osobę, kótra naprawdę potrafi docenić ciepło rodzinne, bliskość i Twoją siłę. Pozdrawiam.
alaclaudie pisanie o tym że w związku też są problemy nie zmienia tego że osoby samotne nie chcą się zakochać, to nie jest żadne pocieszenie. Tak mówią osoby które są w zwiąku i nie wiedzą co to znaczy być samotnym, nie miec do kogo sie przytulić i z kim spędzić czas.
Ila jutro kończe 22 lata i tez jestem sama i w dodatku nigdy nie byłam w poważnym związku. Sama sobie zadaje pytanie co jest ze mną nie tak.Czy jestem aż tak brzydka, aż tak głupia?Dobija mnie to tak samo jak Ciebie.Straciłam wiare że cokolwiek może się zmienić.Ale jak mówią nadzieja umiera ostatnia a więc głowa do góry i wiedz że takich dziewczyn jak Ty jest mnóstwo.Pozdrawiam Cię.Trzymam kciuki za nas obie.
aga303:
- wyrwałaś moje zdania z kontekstu!!!
ktoś kto myśli że jeśli tylko sie zakocha (z wzajemnością) bedzie cały czas chodził szczęśliwy- buja w chmurach
- nie znasz mojego stanu cywilnego wiec tego typu uwagi zachowaj, proszę dla siebie
Pozdrawiam serdecznie Autorkę wątku ![]()
Mój post nie był skierowany do Ciebie...to było stwierdzenie faktu że to nie jest żadne pocieszenie dla osoby samotnej. Nic mi do Twojego stanu cywilnego choć mam nadzieje że jesteś szczęśliwa bo każdy na to zasługuje.Pozdrawiam..
Ila powiem Ci że ja kiedyś byłam w podobnej sytuacji (jeśli chodzi o samotność, ja mam cudownych rodzicó). Byłam brzydka, gruba i zamknięta w sobie. W wieku 19 lat schudłam 20kg teraz od 5 lat utrzymuje wage. Nie wiem czy Ty masz taki problem, ale powiem Ci coś lepszego. Ja schudłam dla chłopaka a wiesz co on zrobił? Zostawił mnie bo on mnie kochał taką jaką byłam a nie taka jaką się zrobiłam:-). Nieźle co? Ale to mnie nie zniechęciło do działania. Zmieniłam kolor włosów, fryzure, styl ubierania się(nie spodnie tylko eleganckie spudniczki) zawsze robie sobie delikatny makijaż. Uważam że jestem ładna i myśle, że można to samo zrobić z Tobą. Trzeba tylko zaryzykować zmiane wizerunku. Idź do fryzjera zrób coś dla siebie, umaluj się ubierz ładnie i wyjdź do ludz uśmiechaj się! Facet musi widzieć, że jesteś nim zainteresowana, po smutnej minie tego nie odgadnie!
A teraz głowa do góry! Stań przed lusterkiem i zobacz co chcesz zmienić. A później po prostu to ZMIEŃ!!!!!
Słowa Ci nie pomogą, zacznij działać. Zobaczysz jak będziesz zadowolona z siebie, to i świat będzie wydawał Ci się piękniejszy, a i facet się znajdzie;-). Trzymam kciuki.
Powodzenia!!!!!
Cześć Ila!
Strasznie depresyjny wpis, mam nadzieję, że chociaż w części czujesz się lepiej niż czułaś się pisząc tego posta. Poruszyła mnie Twoja historia, bo ja też po wyjeździe do innego miasta czułam się samotna jak nigdy wcześniej, więc chyba Cię rozumiem. Niestety, mam dla Ciebie złą wiadomość - musisz sobie poradzić. Nikt nie zrobi tego za Ciebie - nawet jeśli spotkasz księcia z bajki - to w Twoich rękach jest Twój los. Znajdziesz sposób. Ja zaczęłam poznawać nowe miasto, dużo czytałam i rzuciłam się na teatry - ale to moje zainteresowania. Ty podążaj za swoimi, bo nie wierzę, że ich nie masz! A na ten potworny ból samotności i wieczną chandrę pomogło mi małe ćwiczenie - zawsze pisałam pamiętnik (albo tak długo, że nie pamiętam czasów kiedy nie pisałam) postanowiłam, że codziennie CODZIENNIE zapiszę chociaż jedno pozytywne zdarzenie z całego dnia. Choćby to miało być coś tak małego jak uśmiech pani z warzywniaka, kiedy kupowałam marchewkę. Po kilkunastu dniach okazało się, że jest tych zdarzeń codziennie więcej niż jedno
Po "terapii" koleżanka, która jest mądra z psychologii powiedziała, że to jedna z metod pomocy ludziom w depresji.
Nie zadręczaj się sytuacją rodziców. Nie wiń się, że nie powiedziałaś mamie. Jeśli piszesz, że nie poradziłaby sobie bez Twojego ojca, nie wydaje mi się dobrym pomysłem, żebyś mówiła jej o jego drugim życiu. Inna sprawa, że nie wierzę, że o nim nie wie. Może postanowiła, że lepiej udawać niewiedzę i niczego nie zmieniać? To życie Twoich rodziców - nie jesteś za nie odpowiedzialna. Nie teraz, nie w tym wymiarze. Pomóc, zaopiekować się w razie choroby - tak. Ale nie ułożysz im ich życia. A mama będzie szczęsliwa widząc Twoje sukcesy i radości.
Nie masz nikogo, kto pokochał Cię z wzajemnością? I co z tego! Masz 20 lat i życie przed Tobą! Możesz go spotkać jutro, albo za trzy lata. Tymczasem wyprostuj się, uśmiechnij do ludzi na uczelni, w autobusie, na ulicy. Jak jesteś skulona w sobie, nawet nie zauważysz, jeśli ktoś zwróci na Ciebie uwagę. Czytałaś kiedyś książki Małgorzaty Musierowicz? Już dawno z nich wyrosłam, a wciąż z niecierpliwością czekam na kolejny tom Jeżycjady. W "Idzie sierpniowej" pani Borejko tak pięknie pomaga córce, którą dręczą takie problemy, jak Ciebie - musisz sama wierzyć, że jesteś piękna - wtedy narzucisz to zdanie światu. Taka samospełniająca się przepowiednia.
Namądrowałam się, ale też się niedawno czułam tak jak Ty. I mimo 32 lat nie znalazłam księcia z bajki. Też myślę, że już nie znajdę, ale trudno - widocznie mam żyć sama. Będzie może trudniej, ale czy to znaczy, że bez sensu?
Daj znać, czy świat wygląda chociaż trochę lepiej. Jeśli to prawdziwa depresja - powinnaś poszukać pomocy specjalisty. Forum może być wsparciem, ale nie wyleczy.
Pozdrawiam i trzymam kciuki za lepsze jutro ![]()
Oceniasz sie bardzo surowo.Wydaje ci sie ,ze jestes bezwartosciowa i nic ci sie udaje.Nie masz poczucia wlasnej wartosci.W duzej mierze to wina twojego ojca.Wmawia ci,ze nic nie potrafisz.Ale to nie prawada.Jestes inteligentna i madra dziewczyna ,skoro potrafilas zlezs u siebie wady.Twoj ojciec jest czlowiekiem glupim i zawistnym.Nie dba o rodzine.Zdradza mame a ciebie nie wspiera tylko krytykuje.Na nic innego go nie stac.Nie zwracaj uwagi na to on mowi.Ty sie poddawaj.Skoncz studia i udowodnij ojcu ,ze myli sie w ocenianiu ciebie.Znajdz sobie jakies hobby.Napewno cos cie interesuje.Nie poddawaj sie.Pozdrawiam.