to już jest koniec, przestroga dla Pań

Wycierpisz, ale nadejdzie dzień w którym powiesz sobie że to była najlepsza decyzja jaką mogłaś podjąć,i pogratulujesz odwagi. Tego życzę Ci ja

Dotychczas myślałam, że "toksyczny związek" to taki gdzie facet, pije, bije, wyzywa itp. Mimo że mój luby nic z tych rzeczy nie robił, to i tak uważam, że ten związek był toksyczny, bo mnie niszczył, palił od środka, sprawiał, że straciłam całą radość życia i energię, której mnóstwo miałam w sobie.

Ktoś mądry powiedział kiedyś, że szczęście jest w Tobie i nie wolno go uzależniać od innej osoby. I chyba wszystkie powinnyśmy wziąć to sobie do serca. Jesteśmy dobre, cierpliwe, wyrozumiałe i troskliwe. Każda z nas jest wyjątkowa. I tak nas powinni traktować mężczyźni.

ja zeszłam sie ze swoim facetem i nie zaluje

"Melisa" szanuje siebie, i tez wiem, ze na szacunek zasluguję! tylko ze moj partner jest bardzo nerwowy, i przez nerwy potrafi mi takie słowa powiedzieć, potem przeprasza, wiem ze to go nie usprawiedliwia, nie robi tego często, ale grunt w tym ze potrafił tak powiedzieć, i co zrobic ?

Nie zmieni się. Gdyby chciał się zmienić to by to zrobił po pierwszym poważniejszym kryzysie. Myślę, że nie warto marnować czasu. pozostawanie w takim związku niszczy Ciebie i utrudni nawiązanie potem normalnych, zdrowych relacji - nawet jeśli nie zdajesz sobie z tego sprawy...

Ja mam uczulenie na takich facetow przez ojca, chcac nie chcac odeszlabym ze strachu, no i z powodu tego,ze w przyszlosci na bank by mnie pod tym wzgledem zawodzil. Wiesz, nerwowi ludzie czesto z poczatku sie ''kryja'', potem, jak po paru latach puszczaja im nerwy to nie jest tak rozowo. Lepiej obserwuj BARDZO uwaznie tego faceta, no i licz sie z tym, ze przy wiekszym stazu takie sytuacje moga byc o wiele czestsze i bardziej nieprzyjemne.

No to ja teraz tak mam. On nie wie czy chce byc ze mną, powiedzial ze nie kocha mnie tak mocno jak kiedys..przez glupia blahostkę.

W kazdym zwiazku nalezy sie szanowac wzajemnie bo szacunek jest podstawa  jego funkcjonowania i bytu.Jesli sie kochamy naprawde szczerze to jestesmy w stanie praktycznie wiele wybaczyc. Nasze niedoskonale charaktery czesto sie buntuja i awanturuja o blahostki i drobiazgi, co moze niekorzystnie odbijac sie na  naszych uczuciach .Pamietajmy , ze fundamenty MILOSCI  sa niezwykle Delikatne , kruche i wrazliwe na  slowa i czyny.Zdarza sie ,ze w porywach  zlego humoru  obdarzamy naszego partnera stekiem wyzwisk czy rekoczynow i wtedy najczesciej nasz fundament uczuciowy sie chwieje.Jak nie potrafimy opanowac naszych emocji i zachowan  w pore to nsz zwiaze moze ulec rozpadowi. Wiec zwykle jak przejdzie tzw. burza lub awantura i emocje opadna zaczynamy myslec nad skutkami naszych zachowan i przepraszamy naszych partnerow myslac , ze ratujemy nas przed ew. rozstaniem.Jest to Bardzo trudna i niepewna jutra MILOSC. Wszystki nasze czabiegi to tylko krotkotrwala reanimacja zwiazku i milosci. Zastanowmy sie , czy warto tak zabiegac o cos co sie z pewnoscia powtorzy ze zdwojona sila.A mianowicie wybaczymy bo kochamy ,chcemy aby partner z nami zostal bo go kochamy. Robimy wszystko niby dla nas. Jesli damy przyzwolenie na nasze lekcewazenie to nic z tego  dobrego nie wyniknie. Zostanie zal, pretensja do siebie  dlaczego wybaczylam takie lub inne zachowanie wobec siebie?  Czasami nie mozemy juz wytrzymac z partnerem   ze wzgledu na jego notoryczne krzywdzenie nas ,dlatego podjecie decyzji o rozstaniu jest wrecz konieczne, ale kilkakrotne wybaczanie  i wracanie do siebie juz NIE. Uczmy sie na przezytych bledach  i wyciagajmy wnioski  z tej lekcji zycia jaka jest TRUDNA I CIEZKA MILOSC.  Podejmujmy modrze nasze decyzje aby ograniczyc nasze potencjalne cierpienia.

Mój nie mówił że nie wie czy chce ze mną być, zawsze zapewniał, że chce. Tylko zachowaniem tego nie pokazywał...Myślałam, że to już "to coś", ale się rozczarowałam i mogłam już po roku Pana pozegnać, jak poznałam jego drugie "ja", ale się bałam. Panicznie nie chciałam zostac sama i tak zabawiliśmy razem kolejne 2 lata, aż powiedziałam DOSC - pół roku myślałam, myślałam, myślałam. Pomiędzy było dużo miłych chwil, dni, ale mój luby przestał pokazywac, że kocha, nie okazywał w domu czułości, miał do mnie pretensje o naprawde drobne rzeczy, a na mój płacz albo nie reagował, albo mówił, że ciągle ryczę i to się musi skończyć.........Od 2 mies. jestem sama, samodzielna i pełna pozytywnej energii. Jak ktos mówi, że nie kocha "na tyle", to ja mówię ZEGNAM. Zycie przede mną i nie chcę go marnowac na łzy, smutek i wieczne poszukiwanie atencji, tylko po to żeby na zewnątrz udawać szczęśliwą parę.

Ludzie się zmieniają na chwilę, problemy zawsze wrócą, tylko później i mniej intensywnie.

Prawda jest taka że w kwestii MIŁOŚCI albo jak sama nazwa mówi kocha się lub sie nie kocha, nie ma czegoś takiego jak trochę kocha lub nie wie czy kocha. Jesli ktoś twierdzi ze nie wie czy kocha to jest wiadome ze NIE KOCHA! I nie ma co tu sie nad czym zastanawiac tylko wiać jak najdalej od takich ludzi, bo potrafią niexle szarpać emocjami i uzalezniac od siebie, bo raz nie wie czy kocha, potem niby kocha, potem znowu się oddala...a poszedł won! Szkoda energii i zdrowia na takich, dlatego mówie albo miłośc jest w ludziach albo jej nie ma, nie ma tu półśrodków.