i po relacji

Chcesz pominąć swą apodyktyczność, a moim zdaniem dotarcie do jej źródeł ułatwi znalezienie odpowiedzi na Twe dalsze pytania.

Może tęsknisz za nim właśnie dlatego, że powiedział to, co powiedział. I ta tęsknota doskonale jest tłumaczona przez Twą apodyktyczność (i jej przyczyn).

I znowu kłaniają się w pas przyczyny... Twej apodyktyczności.

Nie wyleczysz choroby, zajmując się i likwidując jedynie jej objawy.

Napisałam, że:

Co prawda 'zjadłam' jedną literę, zamiast 'przyczyny' napisałam 'przyczyn'.
Jesteś apodyktyczna, lubisz 'rozdawać  karty', lubisz, by było 'po Twojemu'. Tymczasem pojawił się i zniknął człowiek, który nie dość, że nazwał ukrywaną przez Ciebie cechę po imieniu, to powiedział, że będąc z Tobą, myślał o eks. Trzeba gonić króliczka, by udowodnić mu swoje racje. Gdy uzna Twoją 'wyższość', można go puścić wolno, ale o rozejściu masz zdecydować Ty, nie on.

Myśmy się już rozeszli i ja raczej nie mam o czym decydować. Nie sądziłam, że rozmowa o likwidacji konta randkowego, a byłam tam pierwszy raz, może być w ogóle odebrana jako apodyktyczność, że w zasadzie zaczęcie tego tematu tak będzie odebrane. Sądziłam, że rozmawiam o problemie, który mnie gniecie i wręcz go pytałam, czy nigdy nie będąc na takim portalu, czy to, że się z nim spotykam nie powinno się z mojej strony wiązać z zamknięciem konta. Usłyszałam od niego, ze jego ten portal ani ziębi ani grzeje i sobie tam jest bo jest. Odpuściłam, ale dla mnie problem nie zniknął, poczułam, że się do niego dystansuje, a chciałam go lepiej poznać. Ruszyłam drugi raz temat w sposób łagodny, ale mówiąc, że wciąż mam to z tyłu głowy, i że mój odbiór jego jest taki, że wciąż poszukuje (może mi za dużo poopowiadał co on na nim wyprawiał i tym samym ustawiło mnie to w podejrzliwości, ciężko to ocenić). Powiedział mi wtedy, że po pierwszej rozmowie postanowił mi  zrobić na złość nie zamykać konta i tym mnie chciał sprowokować. Udało mu się. Wydawało mi się, że mogę od człowieka, z którym sypiam, oczekiwać, że nie będzie w sposób jawny siedział na portalu służącym do poznawania kobiet. Ostatnia rozmowa była już ostra, i szczerze w ogóle mieć miejsca nie powinna. Po pierwszej rozmowie, powinnam obrócić się na pięcie i zwiać.

Usłyszałam, że jestem apodyktyczna i postanowiłam się nad tym zastanowić, bo ja tego nie widzę.

Nie widzę też związku z moją apodyktycznością lub nie, z tym, że żyje przeszłością i wszystko analizuje.

Chyba bardziej otwarcie tego napisać nie umiem.

Postanowiłam wejść na to forum, po to by ktoś "otworzył" mi oczy na wszystko co napisałam powyżej.

Zadając pytanie dopuszcza się dwie odpowiedzi "tak" i "nie". Inaczej to nie jest pytanie, a mniej lub bardziej delikatna sugestia. Pan chciał sprawdzić, co za nią stoi. Zrobił to, co zrobił i przekonał się, że z pytaniem oprócz pytajnika na końcu nie miało to nic wspólnego.

I pewnie masz rację. Z tym, że ja mu powiedziałam i też i czemu bym chciała by usunął to konto. Może trzeba było poprosić. A może w ogóle nie miałam prawa tego oczekiwać. Tak te oczekiwania. On wiedział, że mi na tym zależy, jemu latało czy jest czy nie ma go na tym portalu, i fakt jest taki, że nie powinien się czuć naciskany, a powinno to wyjść od niego.
Fakt jest też taki, że zanim weszłam z nim do łóżka, czego ja chciałam, spotykałam się z nim, on był na portalu aktywny, i skoro mi to przeszkadzało mogłam się wycofać.
Ciężko to analizować, czy mogłam  chcieć usunięcia konta, czy on coś powinien, czy powinnam wiać. Nie wiem, pojawił się problem i chciałam go rozwiązać, ale na złość mi on rozwiązany nie został, wręcz eskalował do jakiegoś poziomu.
Apodyktyczność to cecha złożona, chodzi nie tylko o chęć osiągnięcia celu, ale i o ton rozmowy. Usłyszenie czegoś takiego nie jest przyjemne, ale warte zastanowienia, i tyle.

A ja pomijam chęci pana. Może chciał tylko kilku spotkań, może nie. O wiele bardziej interesujące, bo na nie masz wpływ, jest Twoje zachowanie. Proponuję, by zamiast sugerować, mówić wprost.

Jej zachowanie i jej obecne refleksja są wynikami jego działań. Ma się zastanawiać nad swoją „apodyktycznością”, którą w istocie była chęć przeniesienia związku na wyższy poziom. Będzie sobie łamać głowę, że nie powinna mieć oczekiwań, bo na apodyktyczną wyjdzie. Manipulant osiągnie swój cel... Cel to bezproblemowe relacje z kobietami, które swoje potrzeby spychają na dalszy plan, bo jemu tak wygodnie i może przerzucać wygodnie dalej mięsko...

W pierwszym poście prosisz jednak autorkę o zastanowienie się nad swoją apodyktycznością i jej źródłami... Ja nie będę przykładać ręki do jego manipulacji. Bez zastanawiania się też nad nim i nad jego działaniami wyszło co wyszło...

Podobnie jak Klio uwazam ze facet to niezly manipulant. Od poczatku zaserwowal Ci te opowiesci o sobie by pozniej w razie co moc rzec "Bejbe wiedzialas na czym stoisz i jaki jestem, nic nie obiecalem". Ale Ty tez Autorko nie jestes bez winy. Bo jesli widzialas jak sie sprawy maja to nie wiem czego oczekiwalas ? Ze seks wsio zmieni? Ze tym go przywiazesz do siebie i zrobi po Twojemu?  Chcialas chyba sama sobie cos udowodnic a nie wyszlo. I wlasnie tu ja upatruje przyczyn Twojej obecnej tesknoty. Zainwestowalas w ta znajomosc, oddalas mu sie a oczekiwanego zwrotu z inwestycji nie ma, cowiecej to on powiedzial nara, upierdliwa jestes.
Tylko czy to tesknota? Dla mnie raczej potrzeba powrotu do relacji bys to ewentualnie Ty powiedziala pass i byla pania sytuacji. Nie wiem czy nie to miala na mysli Wielokropek. Masz potrzebe poczucia ze to Ty jestes gora a nie on bo: raz-  dostal co chcial, dwa- jak juz dostal to sobie poszedl.

Nie tylko to: nie chce zaangażowania; oblatywał wiele spotkań z kobietami tego samego dnia, bo jemu wsio rawno, konkretnej kobiety nie szuka, a kobiety. W odróżnieniu do Ciebie bynajmniej nie do związku...

zaangażowałaś się a on odwrócił kota ogonem i odszedł.
Prawda jest taka, że dla uciszenia swoich ewentualnych wyrzutów sumienia wymyślił ten test z usunieciem konta aby powiedzieć Ci że testu nie zdałaś i on odchodzi bo za bardzo jesteś apodyktyczna.
Facet nie chciał się angażować co Ci nawet na początku powiedział ale pewnie jak większość kobiet pomyslałaś "ja to zmienie przy mnie poczuje chęć zaangazowania się", trzeba słuchać co ludzie mowią i robią i wyciągać z tego wnioski żeby potem nie cierpieć.
pisałaś, że na początku nie zapaliła Ci się czerwona lampka a powinna gdy on zaczął między słowami mówić Ci o szybkich randkach braku zaangażowania itp.

Jak dla mnie w tej relacji nie zrobiłaś nic złego oprócz wyboru prartnera i zbyt dużej ufności.
A na analizujacą głowę najlepsze jest zajęcie sport/praca cokolwiek. Na zasadzie pojawia się myśl - zbijam ją inną myślą lub zajęciem, potem wejdzie Ci to w wprawę

Pewnie i tak, ale wiesz jak to jest, ja w którymś momencie byłam i ostra w tonie, rzeczywiście mi zależało na zamknięciu tego konta.Wydawało mi się, że tekst typu słuchaj poznajemy się skupmy się na tym, gniecie mnie  to, że pierwszą rzeczą którą robisz jak ja znikam to logowanie się na randkowym portalu, wyhamowuje mnie to, będzie odebrane jako apodyktyczność, bo się go zmusza do czegoś, czego on nie chce, i to zaraz na początku znajomości.W ogóle nie powinnam na to naciskać tylko zwiewać. Ale mądry Polak po szkodzie. Zauważył, że płynę i uciekł. Konto było tylko pretekstem.

Ja wcale tego wszystkiego tak źle nie odbieram, mógł mi mydlić oczy i latami, a jednak tego nie zrobił. Sam jest na siebie zły, że wciąż myśli o ex, przynajmniej tak się przedstawia. Jeżeli mam być na kogokolwiek zła to na siebie, że jego otwartość w problemach z kobietami odebrałam jako szczerość, a trzeba było wiać, po pierwszym spotkaniu. No i może w sumie to mnie najbardziej gniecie, że przerwał tę relację, bo nawet związkiem tego nie nazywam, ze słowami lepiej teraz jak nic się przecież nie stało, niż później, bo dla mnie jednak coś się stało. Wiele mi w nim konkretnie pasowało wtedy, wiele mi nie pasuje teraz. Bo z tej prowokacji co wyszło niby? Że ja apodyktyczna, oboje bezkompromisowy, a on złośliwy i zagrał na moich emocjach. Idealnymi partnerami pewnie byśmy byli dla siebie. Ilekroć wybitnie by mi na czymś zależało on by mi robił na złość, a ja bym cisnęła zwłaszcza po słowach, dla mnie to żaden problem, ale nic z tym nie zrobię, bo Tobie zależy. No nie takiego związku szukam.
Czy naprawdę trzeba się zastanawiać nad tym ile razy rozmawiać o problemie nim druga strona nie poczuje się atakowana?

Ale staram się i być ze sobą uczciwa.... Co do tej apodyktyczności to można było to tak odebrać.Jeżeli mi na czymś wyjątkowo zależy to ciężko mi odpuścić. W życiu zawodowym to się przydaje, w osobistym dla samej siebie jako silna wola owszem, ale w relacji z facetem niekoniecznie. Nie chodzi mi o robienie czegoś wbrew sobie, czy chowaniu uczuć,  ale raczej patrzeniu, czy drugiej osobie też zależy na moim dobrym samopoczuciu, a jeśli nie.... To jak się z tym źle czuje odejść ze słowami nie pasujemy do siebie. No i z pewnością będę się starać nie dać obarczyć siebie cudzą przeszłością. Czas pokaże czy wnioski dobrze wyciągnięte.

Hmm, no nie wiem... ja tu nie widzę jakiejś manipulacji w tej szczerości.
Tylko pytanie czy ludzie słuchają się nawzajem i przyjmują do wiadomości to, co mówi druga strona.

Tutaj autorka wyraźnie nie słuchała, a nawet jeśli słuchała, to nie przyjęła do wiadomości, zignorowała to, co mówił pan. A pan jasno powiedział o kim myśli, jak wyglądały jego spotkania z kobietami itp.

Więc kolejne pytanie: dlaczego autorka nie przyjęła do wiadomości tego, co on mówił?
Jeśli jej to nie odpowiadało to wystarczyło podziękować za znajomość i pójść swoją drogą. Czy może myślała, że to zmieni?

Co do konta - w życiu bym nie usunęła po dwumiesięcznej znajomości - zbyt praktyczna jestem na to, żeby co dwa, trzy miesiące zakładać nowe konto