On mnie nie rozumie, nie szanuje? Czy może przesadzam? - Netkobiety.pl

jak możesz być z kimś kto Cię poniża i wyzywa od darmozjadów?
Twoja depresja się jeszcze bardziej pogłębi ...
młoda jesteś to masz prawo do błędów ale pamiętaj ze jakaby to miłość nie była nigdy nie można być w 100 % zaleznym od faceta, on musi wiedzieć że masz na tyle siły i pieniedzy ze jak przegnie to w każdym momence możesz wyjść spakować się i Twój świat się nie załamie.
Uzależniłaś swoj byt od 1 osoby - i to jeszcze w tak młodym wieku.
Jeśli nie stać Cię na wyprowadzkę od tego chłopaka to wróc do domu idź do pracy zapisz się na studia i żyj tak abyś żadnego dnia nie żałowała jesteś taka młoda.

Odejdź od niego. Najpierw to oczywiście zarób na wyjazd, bo skoro on zgarnia całą Twoją wypłatę i ma czelność twierdzić, że się nie dokładasz, to pewnie nawet na powrót do domu Ci nie da. Tak więc następną wypłatę zostaw sobie i natychmiast po otrzymaniu pieniędzy się od typa wyprowadź. Wróć do PL do rodziny, znajdź pracę tutaj. Póki nie rozpoczniesz studiów- pracuj, rozwijaj swoje zainteresowania i szukaj nowych hobby.
O chłopaku zapomnij. Nigdy nie pozwalaj by ktoś Cię poniżał, nawet Ty sama siebie nie mozesz poniżać.
Jeśli chłopak nie ma do Ciebie szacunku to już go nie zdobędzie, więc trzeba chłopaka wykreślić.

Na tytułowe pytanie odpowiedź jest chyba aż nadto oczywista.
Konkluzja dla mnie jest taka, że wpadłaś z deszczu pod rynnę. W domu byłaś poniżana, teraz też jesteś. Niestety taki schemat często się powtarza. Chciałaś się wyrwać i poleciałaś trochę jak ćma do świecy.
Nie, nie jesteś wszystkiemu winna. "Winna" jesteś tylko własnej - wybacz - naiwności.
Jesteś młoda. Nie ma sensu tkwić w takiej relacji. Tylko pogłębi Twoją depresję.
Jeśli nie jesteś w stanie sama się utrzymać w Szwecji, doradzałabym powrót do Polski. Zresztą nawet jeżeli jesteś w stanie się tam utrzymać, to i tak powrót jest chyba najlepszym rozwiązaniem w tej chwili.

O czym chcesz rozmawiać z jego mamą?

OK.
Przez chwilę myślałam, że może chcesz przez jego mamę "uzdrowić" ten związek.
Powodzenia.

Odwrócę pytanie: a Ty sądzisz, że warto?
Przed odpowiedzią przeczytaj jeszcze raz swój pierwszy post.

sadze,ze nie warto, ale bardzo go kocham i tez bardzo glupia jestem ..

To masz odpowiedź
Nie jesteś głupia tylko naiwna.
Nie warto marnować sobie życia z kimś kto tak traktuje swojego partnera. Wyobrażasz sobie takie wspólne życie?
Zakochanie przejdzie z czasem.

Godze sie na nazwanie mnie naiwna bo to prawda, bo jestem wybaczam mu wszystko.. Dziekuje bardzo za rade.

wlasciwie to nie wiem.. jeju

no wiadomo ze to co dawalam mu szlo na jedzenie,ale ja zarabiajac te zaledwie 2 tysiace koron a on 10 razy wiecej to sam\a rozumiesz.. nie , nie dawal mi prezentow. ale jak mowil powinnam byc wdzieczna ze mam co ''zrec''

jestem tak zagubiona ze juz nie wiem, wszyscy przeciw mnie ;(

Tak, moje zycie to tragedia

Ostatni raz to rok temu bylam u psychologa , psycholog potwierdzil ze choroba nie ustepuje. Mimo tego dobrze sie uczylam, w szkole nie pokazywalam jak sie czuje lecz w domu zamykalam sie w sobie. Pomagalam sobie jak moglam. Nie akceptuje siebie, wydawalo mi sie ze moj obecny chlopak mnie z tego wyciagnal,ale potem wpakowal mnie w to gowno znow. Raz sobie radze ,raz nie.. Nie mam wyksztalcenia.. Choc liceum zdalam z wyroznienie,mature rowniez zdalam, poswiecilam sie i wyjechalam do niego. Tu mialam isc do szkoly i cos dorabiac.. Dzis matwie sie o siebie, i czy na obiad co bede miala.. Mimo ze mam 19 lat.. Nie czuje sie juz jak kobieta.. nawet sie nie maluje bo nie wychodze.. Bilet mam na grudnia do Domu.. martwie sie tylko o rzeczy ktore tu zostana.. nie wiem czy bede miala walizke .. Duzo myslalalm aby tu napisac.. i ciesze sie ze to zrobilam, widze jakies nadzieje a nie ciagle ze to moja wina. Oczywywiscvie ja swieta nie bylam..ale robilam co mogla.. Bardzo sie ciesze ,ze tyle osob tu jest, nigdy nie slyszalam takich slow dobrych.. Na chwile obecna jestem tutaj.. Nie chce krzywdzic ani siebie , ani jego i , jego rodzicow ... jak mnie nie bylo bylo dobrze.. ale widocznie nie mieli okazje poznac czlowieka ktory choruje, tak bardzo sie tego wstydze..

Jak dobrze Pani pisze,ktos kto w koncu racjonalnie pisze i mowi ze bledy popelniamy zawsze.. Ja powiem szczerze ze jestem dumna z siebie ,ze mam swiadectwo z paskiem i zdana mature. Lecz jemu to troche przeszkadza, nagle chce zebym miala wyksztalcenie teraz , kiedys mowil ze spokojnie,zrobisz szkole , yeraz jestes ze mna , ja nawet nie mialam zamiaru nie isc na studia.. Ale co ja lubie w zyciu robic? Nawet nie wiem w czym jestem dobra, jak kazda dziewczyna lubie spiewac, jednak nie umiem.. Nie mam nawet zadnego hobby...Nie wiem gdzie odlazezc w sobie pasje.. Kiedys lubilam spiewac bez wzgledu na to ja, zawsze mimo wszytsko bylam smieszkiem klasowym, tak, mowie prawde.. A teraz cala enegria wyszla ze mnie, tylko dom, obiady, sprzatanie.. Kiedy uswiadamiam mu ze sie poswiecilam dla niego, mowi ze mu to wyrzyguje.. Wmawia mi ze nie pozwalam mu oddychac bo w nocy chrapie i pare razy go szturchnelam i mowi ze traktuje go jak szmaciarza. Naprawde,chyba z nim tez jest cos nie tak. A ja sama zaczynam w to wierzyc ze tak jest.. Jego rodzice z jednej strony mnie sluchaja boo kazali powiedziec co sie dzieje ,wiec opwiiedzialam wszystko, przyznalam sie do swoich win a za plecami mowia ze go tak bardzo sprzedalam! Wiem,ze nie jestem swieta. Nigdy nie zdarzylo mi sie powiedziec ze twoja choroba to twoja wina, mi to mowiono ze moja wina bo zamykam sie w sobie. Moja nadzieja dawno umarla,zostaje mi wrocic do kraju, pogodzic sie z rodzicami i zaczac na nowo.. Dziekuje bardzo pani za wszystkie slowa, sciskam pania mocno !!!

Dziekuje Ci bardzo za uswiadomienie mojej sily. Sadzisz ,ze powinnam tylko powiadomic ich ze to koniec i chce wrocic do domu i nie drazyc juz tego tematu i przeczekac wszystko do 11 grudnia , nie mowic juz po prostu nic ? Boje sie tez ze zostawie zle wrazenie na o sobie, bo jak mowili to mnie bardzo polubili..

Ja nie mówiłabym o niczym. Udawałabym, że wszystko jest po staremu i dopiero po wylądowaniu w Polsce zadzwoniła i poinformowała, że już nie wracam. Wiem, że takie zachowanie to brak szacunku, ale oni Ciebie nie szanują, więc zasłużyli sobie na to.

Tak to chyba będzie najrozsądniejsze wyjście z tej sytuacji. Przemyśl sobie tę rozmowę i jeśli znajdziesz coś za co warto im podziękować zrób to, nie wywlekaj przykrych spraw, potem będziesz wspominać i kminić, że mogłaś tego czy owego nie mówić, etc. Chłopakowi suche info, bez żadnych emocjonalnych uniesień czy to pozytywnych czy negatywnych.

Wszystko zginil na mnie, ja sie czepiam ale on juz sie mnie nie czepia.. Ja juz nie wytrzymam , mam ochote sie zabic, nic do niego nie dociera. czuje sie winna.. wygania mnie z domu..zachowuje sie jak dziecko.. nie wiem jak mam sobie z nim poradzic , wszystko idzie na mnie, wszystko moja wina , powiedzialam ze czuje sie jak kura domowa.. jak mam do niego dotrzec?

Olej go, nie wdawaj się w rozmowy, nie daj się sprowokować do kłotni czy szarpaniny. Wytrzymasz te 10 dni.

Verdzon11, jasne, ze od czasu do czasu jest dla Ciebie mily. W koncu nie chce, zeby mu sie niewolnik urwal z lancucha. Tak jest zawsze z przemocowcami, na tym pomaga ich manipulacja. Z jednej strony Toba pomiata, wykorzystuje Cie, wmawia Ci, ze jestes we wszystkim do niczego i w ogole jestes ostatnia szmata, a jak widzi, ze zadzialalo, to poklepie Cie po glowce i powie: 'Widzisz, pomimo, ze jestes taka porabana i do niczego, ja Cie kocham'. CZYSTA MANIPULKA. Kumasz?

Na Twoim miejscu wialabym do Polski i nigdy wiecej o nim nie myslala. To jest toksyk.

wiem,ze jestem niezbyt zdecydowana. Tak jak juz oposywalam, moi rodzice a zwlaszcza mama w przeszlosci zrobili wiele zlego, chca abym wrocila , zebym pomagala w domu, pomagada siostrze, tak jest bo sama mi to powiedziala, ale tez wykazuje jakies tam niby uczucia. Tu zle i  tam zle, jak to sie mowi chce wybrac mniejsze zlo.. Bo niestety czasem wydaje mi sie ze nie znam mojej mamy i jakby byla mi obca... Nie czuje sie w domu dobrze.. Tam mnie nikt nie przepraszal. Nie chce nikogo usprawiedliwiac,ale nawet nie mam swojego miejsca na ziemi.. Pojade do domu tego 11 i zobaczymy jak bedzie przez ten miesiac . Dziekuje za wsparcie, bardzo !

Różnica pomiędzy trwaniem w związku z kimś niezrównoważonym, w dodatku w obcym kraju, bez możliwości poukładania swojego życia, a powrotem do rodziców, też nie idealnych, ale za to w kraju, z możliwościami w przyszłości jest jednak kolosalna. Od rodziców odejdziesz bez problemu, będziesz miała pracę, pieniądze i się po prostu usamodzielnisz i wyprowadzisz, to naturalna kolej rzeczy. Możliwe, że oni Ci nawet będą mogli pomóc! Będziesz mogła ich czasem zaprosić do siebie, wpaść do nich, porozmawiać z siostrą, z koleżankami, cokolwiek. Od psychola się nie odchodzi, od psychola się ucieka, gdziekolwiek, jakkolwiek, byle szybciej, ponieważ z psycholem nie ma życia, jest tylko agonia, przedłużona do granic możliwości Twojej psychiki agonia. Pisałaś, że on Ciebie przeprasza, przytula.. no i co z tego, że przeprasza, skoro za tym nic nie idzie? To są puste słowa, nic nie znaczą, równie dobrze mogłoby ich nie być. Przytulasek od czasu do czasu? Czy to Ci wystarcza? Dlaczego uważasz, że miłość wszystko zniesie? Twoja miłość, bo jego zachowanie o miłości nie świadczy.

Niczego sobie nie tłumacz, tylko otwórz oczy i patrz. Tłumaczeniem siebie ogłupiasz, oczami widzisz fakty, pozostaje tylko wyciągnąć logiczne wnioski. Oczywiście, że to wszystko nie jest łatwe, jeśli byłoby łatwe nie byłoby Ciebie tutaj na forum, praca, szkoła, doświadczenie to są tylko wymówki, które trzymają Ciebie u tego chłopaka, pozwalasz tym sama sobie tkwić w tej sytuacji. Rozumiem, że boisz się powrotu do toksycznej mamy, to jest jak najbardziej naturalne i zdrowe. Niestety w tej chwili wybór masz tylko taki albo toksyczny chłopak, albo toksyczna matka. Matki innej mieć nie będziesz, urodziła Ciebie, wychowała, nie zmienisz tego i ona zawsze w mniejszym lub większym stopniu będzie w Twoim życiu. Chłopak natomiast być nie musi, to że jest to jest Twój wybór. Brak decyzji jest również decyzją. Masz prawo być niezdecydowana! Problem polega na tym, że Ty jesteś zdecydowana, ale nie wykonujesz tej decyzji ponieważ się boisz. Do tego strachu też masz prawo.
Jeśli chcesz to możesz sprawdzać, ale zapewniam Ciebie, że nie znajdziesz tego czego szukasz. Niestety osoby, które w ten sposób traktują najbliższych najzwyczajniej w świecie nie rozumieją czym jest miłość, nie czują tego tak jak Ty, niektórzy w ogóle nie czują, tylko udają. On mówiąc, że Ciebie kocha może faktycznie tak myśleć i tutaj jest pułapka, ponieważ Wy posługujecie się zupełnie innymi definicjami tego samego pojęcia - nie ma żadnego pola do porozumienia.

Czy Ty nie widzisz, ze tak naprawde znalazlas w tym facecie zamiennik swojej toksycznej matki? Jestes przekonana o swojej malej wartosci, zalekniona, niepewna wlasnego zdania, wiec latwo podazasz za kims kto okazjonalnie da Ci ochlap przytulaska, a przy tym utwierdzi Cie we wszystkich tych zlych rzeczach, ktore o sobie myslisz.

Co Tobie jest potrzebne, to NIEZALEZNOSC i porzadna terapia w Polsce. Znajdz prace, wyprowadz sie z domu rodzinnego i pod zadnym pozorem nawet nie mysl o wracaniu do tego faceta.

Verdzon, czy Tobie się wydaje, że inne osoby, które tkwią w chorych związkach to anioły, które paluszka nie przyłożyły do całej sytuacji? KAŻDY ma coś mniejszego bądź większego za uszami, każda relacja to są dwie osoby, nigdy nie ma "winy" tylko i wyłącznie po jednej stronie, do każdej sytuacji przykładają się oboje partnerzy.

Mam nadzieję, że dało Ci to do zrozumienia. W tym zdaniu masz całą kwintesencję Twojego związku - masz się bardziej starać. W zdrowych relacjach międzyludzkich nie istnieje coś takiego jak "bardziej się starać". Ludzie starają się wspólnie i wspólnie budują przyszłość.

Nie chwali Ciebie pewnie dlatego, że jego zdaniem starasz się za mało, masz dawać, dawać, dawać i wtedy jak łaska Pańska spłynie na Ciebie to Ciebie pochwali, a może i powie, że za mało. To zależy od jego widzimisię i humoru, a nie od tego jak bardzo się starasz. Taka jest konstrukcja toksyny, w której żyjesz, inaczej nie będzie. Wątpię, żebyś była "taka zła" (co to w ogóle znaczy taka zła?) a nawet jakbyś była to i tak nie zasługujesz na takie traktowanie. Jedno jest pewne, ten związek to jest piekło, dla Ciebie.

Twoja depresja może nie jest wytłumaczeniem, ale na pewno pogłębia się przez środowisko, w którym przebywasz. Jak chciałabyś poczuć się lepiej skoro na porządku dziennym jesteś tłamszona i przygniatana do podłogi?

Wcale by mnie nie zdziwiło jakbyś stosowała szantaż emocjonalny. Sytuacja w jakiej jesteś ryje głowę zdrowej osoby, a Ty do tego borykasz się z depresją. Litości, nikt nie jest w stanie zachowywać się cacy, jeśli z każdej strony jest psychicznie katowany! Przestań tłumaczyć i wypierać, zmień sytuację!

Są różnice, zawsze są różnice. Z faceta, który jest miły i opiekuńczy, opowiada o wielkich miłościach, wychodzi bezwzględny drań, którego misją życiową jest sprowadzenie kobiety do parteru. Myślisz, że ktokolwiek w Twojej sytuacji pozostałby taki sam jak wcześniej? Jeśli tak to poczytaj wątki innych dziewczyn, które w takich sytuacjach były. Opisują nie raz, że z pogodnej dziewczyny nie wiadomo kiedy stały się smutne, stłamszone, rozdygotane, niepewne siebie. Dodaj do tego skłonności do depresji i masz totalną katastrofę. Dobrze, że zauważasz, że siebie niszczysz. Przestań to robić. 

Skup się na rozmyślaniu o tym jak się zachowywał Twój tata. Twierdzisz, że to dobry człowiek, na pewno masz rację. Niestety jego dobroć w zderzeniu z toksyną Twojej mamy przegrała. Teraz Ty robisz to samo, łykasz toksyny, mimo tego, że wiesz jak to się skończy. Miałaś to w domu. Chciałabyś, żeby kiedyś Twoje dzieci myślały: tata to drań był, a mama taka dobra, tylko nic nie zrobiła, bała się taty. Dzieci to odpowiedzialność obojga rodziców, jeśli jedno sobie nie radzi ze sobą, obowiązkiem drugiego jest chronić dzieci.

Przez ten wyjazd przerwałaś terapię i to nie był mądry wybór. Wolna i zdrowa poczujesz się dopiero wtedy, kiedy będziesz gotowa wziąć pełną odpowiedzialność za własne życie. Kiedy ta wolność i zdrowie będzie w Tobie. Przejrzyj sobie temat Migawki, przemyślenia dotyczące wolności są na końcu, ale polecam całość.

Nie musisz nas do niczego przekonywać. Decyzja jest Twoja i tylko Twoja. My tutaj możemy radzić, lepiej albo gorzej, nasze słowa trafią do Ciebie, albo nie. Cały ten Twój post skupia się na tym, że nie jesteś idealna i nie zasługujesz na niego, a przecież wszystko mu oddałaś i rozkminiasz dlaczego. To co robisz to droga donikąd, ponieważ ten chłopak, podobnie jak Twoja matka, jest niemożliwy do zadowolenia, niemożliwe jest również, żeby docenił Twoje starania, zawsze będzie za mało. Nikt nie jest idealny! A wiesz jakim cudem Ci nieidealni są w życiu szczęśliwi? Akceptują swoją nieidealność, pracują nad sobą ze świadomością, że nigdy ideałami nie będą i nie oczekują tego od innych. Znajdują sobie innego nieidealnego, którego kochają i który kocha ich, budują wspólnie, nie licytują się kto bardziej się stara, żyją razem, wspierają się, przytulają, gdy komuś coś nie wyjdzie!

No cóż odcięłaś się od całego swojego życia, żeby zamieszkać z facetem po drugiej stronie morza, nie dziwię Ci się, że czułaś się samotna i potrzebowałaś jego uwagi. Jakbyś się wtedy na forum odezwała, to może ludzie poradziliby Ci, żebyś się języka uczyła, z domu wychodziła, ale teraz to już po kwiatkach, więc dodatkową stratą sił jest teraz rozpamiętywanie. Przyjdzie na to czas później, jak się ustabilizujesz emocjonalnie. Jedyne co warto z tego wyciągnąć to fakt, że on Ciebie tam ściągnął dla siebie, to znaczy, żebyś spełniała jego zachcianki, nie marudziła, nie zawracała gitary, grzecznie czekała aż PAN wróci z pracy i łaską spojrzenia Ciebie obdaruje.

Och, oczywiście, że będzie cierpiał! Jeszcze nawet nie przypuszczasz jak bardzo, będzie płakał, jęczał, obiecywał, groził i tak dalej, żeby tylko odzyskać swoją niewolnicę. Wiesz jaki to jest kłopot sobie tak wychować kobietę, żeby była taka posłuszna i pokorna jak Ty? Nic mu nie pokazuj i nie próbuj nawet udowadniać, ponieważ jedyne co mu pokażesz to to, że nadal jesteś u niego na smyczy. Jedyne sensowne działanie to całkowite zerwanie kontaktu.

Bardzo dobrze, że chcesz zadbać o siebie. Pieniądze są ogromną częścią dbania o siebie. Jeśli Ciebie zapyta, to mu odmów, a jeśli się boisz powiedz, że będziesz miała jak wrócisz, bo tak się umówiłaś. Przecież on Ci opowiada, że jesteś darmozjadem, więc po co łapy po kasę wyciąga? Pozwól mu jeden raz być w zgodzie z prawdą i nic mu nie dawaj. Decyzja oczywiście należy do Ciebie, ja bym zabrała całą kasę na Twoim miejscu, w końcu to są Twoje pieniądze, a w Polsce będziesz musiała zorganizować sobie życie od nowa.

Oczywiście, że jest Ci trudno, początek już jak wrócisz też będzie trudny. Twoja mama w sumie ma rację, chociaż sposób przekazu tego komunikatu jest tragiczny. Już pomijając to, że ona sama ma tzw trudny charakter, to mało jest osób, które nie przeżyły tego co Ty i traktują takie historie poważnie. To co się teraz w Twoim życiu dzieje jest tak absurdalne, że naprawdę osobie całkowicie postronnej trudno jest w to uwierzyć.

Czy Ty nie wspominałaś czasem o szantażu emocjonalnym? Co to Twoim zdaniem jest??

Widzę już od wielu postów, że Ty sama w to nie wierzysz, może po prostu otwarcie oczu przyprawiło Ciebie o szok, najlepszym się zdarza. Radzę Ci jednak uwierzyć, bo to nie są przelewki, a ludzie jego pokroju stają się coraz bardziej agresywni i niebezpieczni.

Ostatni raz Ciebie proszę, przestań się tłumaczyć, że "nie jesteś taka zła tylko to czy tamto". Masz pełne prawo do lubienia takiej pracy jaka Ci pasuje, a nie lubienia takiej pracy jaka Ci nie pasuje. Jeśli się miotasz, powiedz sobie: "no nie cierpię tego, jak sobie pomyślę, że jeszcze raz do ręki wezmę mopa to mnie mdli, wolałabym zrobić (i tu wpisz porównywalną pracę, która jest dla Ciebie znośna), ale nie mam wyjścia to ostatni tydzień, przemęczę się i potem znajdę coś innego".

Miłość życia Miłość życia moja droga to jest taka miłość, którą wspominasz z radością w sercu i uśmiechem na ustach. Miłość życia nie może być niewypałem, nawet jeśli z jakiegoś powodu nie jest na całe życie. Niewypałem może zostać hm niewypał, ale tak naprawdę bomba, która nie wybuchła i Ciebie nie zabiła. Koło miłości takie bomby nawet nie leżały.
Ja sądzę, że Ty nic nie powinnaś. Jeśli chcesz i czujesz taką potrzebę to okazuj uczucia, jeśli nie to nie okazuj. Jeśli podjęłaś decyzję, że to jest naprawdę koniec, to raczej okazywanie uczuć nie jest wskazane, ale dla każdego co innego Udawanie, że jest ok i nie dawanie po sobie poznać co postanowiłaś może Ciebie uchronić przed przykrymi rozmowami, kłótniami, dalszą przemocą z jego strony, zatem też bym odradzała. Nie poddawaj się, ale też nie walcz z nim.