Moj chłopak wyjechał smutek i pustka

2-3 lata to długi okres czasu,ty kończysz studia zaczniesz tu pracę i zaczniesz samodzielne życie tutaj on tam,ciężko będzie tworzyć jakoś wspólnotę tyle kilometów od siebie,Ja uważam że związek na odległość jest wporządku na rok,półtora jakoś da się przeżyć,i tu nie chodzi tylko o tęsknotę ale dorośli ludzie którzy tworzą związki,mają jakieś wspólne dążenia,tworzą jakąś wspólnotę i układają sobie życie,a trudno układac sobie życie z kimś z kim widzimy się raz na pół roku,takie jest moje zdanie dlatego uważam że jeśli ludziom na sobie zależy i chcą żyć razem to jedna strona musi ustąpić i dołączyć do ukochanej/ukochanego

Co masz zrobic , pwoiedziec STOP ! Jesli uwazasz ze masz juz z gorki to pomysl jestes uwaziana nie mzoesz miec teraz kogos w tej chwli gdys sie rozstala mogla bys szukac milosci na miejscy . Ale wiem ze to jest dosc ciezkie ;( ehhh to samo i ja mam

To po co tkwicie w związkach które nie dają wam radości skoro i tak na codzień jesteście same to chyba tak dużo się nie zmieni

E tam, szukać miłości na miejscu Problem polega na tym, że ja wcale na tym miejscu nie chce zostać i czekam tylko na zakończenie mojej edukacji, która już za kilka miesięcy się skończy i lece stąd No i właśnie tu mam problem. Nibym bym zerwała, a i tak do niego chce jechać. Mogłabym i sama niby, ale to zawsze ciężej, lepiej jak ktoś jest na miejscu i pomoże Takie to mam dylematy

Nie ma kryzysu, jest stagnacja. Albo mi się po prostu znudziło

Ale żeby nie było też tak, że będziesz w tym związku tylko po to żeby on ci pomógł za granicą... staniesz na nogi i zerwiesz - to jest wykorzystywanie ludzi

Nie no zgadzam się, że to postawa dość egoistyczna Nigdy nie twierdziłam, że egoistką nie jestem
Poza tym nie twierdzę, że wszystko wzięło i zdechło, bo może się okazać, że to wszystko można bardzo łatwo odbudować tylko trzeba się znaleźć w jednym miejscu dłużej niż kilka dni
Powiem tak, z moim stanem jest mi bardzo dobrze w chwili obecnej. Może i owszem mnie trochę uwiera, ale nie na tyle, żebym się nad tym strasznie zastanawiała. Poza tym moje chłodne podejście pozwala mi chłodno "stawiać warunki" jakkolwiek strasznie to brzmi Ale są rzeczy, które dawnymi czasy zostały obiecane, a dotrzymania, ani widu ani słychu, więc pora wyciągnąć odpowiednie wnioski i konsekwencje. Wszystko ma swoje plusy i minusy.

A ja się przyznam,że dziś mocniej tęsknię za moim.
Wiem,że jest na szkoleniu i ważne jest aby był tam w pełni skoncentrowany. Kontakt mamy i z tego powodu się cieszę.
Chodzi chyba o to,że trochę się o niego martwię. Mianowicie do zeszłego miesiąca był na zwolnieniu lekarskim ponieważ został ranny. Teraz wrócił do pracy "na pełnych obrotach". Mają zajęcia typowo bojowe, przygotowujące do wyjazdu na misje, a poza tym wiem,że oddział mojego "lekkiej roboty" nie robi.
No i jak tak jesteśmy na odległość a ja mam gorszy dzień to po prostu chciałabym go widzieć,przytulić się i mieć pewność,że jest cały.

Musiałam się wygadać,teraz biorę się w garść i idę na wieczorne zajęcia.
Teo

Myślę,że warunki trzeba umieć stawiać. Poza tym jeśli o kwestię egoizmu chodzi to czasem też tak trzeba. Warto jest spojrzeć na chłodno i z dystansem i zastanowić się czy obecny stan jest satysfakcjonujący.

Drugi rok leci

Nie, nie o zaręczyny chodzi, nawet o tym nie pomyślałam O inne sprawy, takie bardziej życiowe (jakby zaręczyny życiowe nie były ), takie przyziemne, o!
No i tak jak piszesz, ile można słuchać, że się jest kochanym. Równie dobrze mogę to sobie nagrać i puszczać przed snem, efekt taki sam. Teraz związek jest obecny tylko w głowie. Wiem, że on tam sobie jest, mamy kontakt, gadamy, ok. Tak jak z dobrym internetowym kumplem Miłość to jednak jest fizyczna, przytulanie, dotyk, wytworzone synapsy i chemiczne substancje w mózgu. Z resztą już dawno odkryli, że miłość jest narkotykiem dla mózgu, dlatego brak drugiej osoby na początku jest jak odwyk dla narkomana. Ja chyba przeszłam już detoks i mogę powiedzieć, ze jestem "czysta" Mogę ćpać od nowa, tylko pytanie czy chce ćpać do samo?

A dziękuję Każdą nagrodę chętnie przyjmę

Ale Twoja reakcja jest zupełnie normalna Bo oni tak w przypływie smutku takie farmazony pieprzą, a potem jak co do czego, albo ma się zorganizować i zdeklarować, to on nie wiem, on nie gotowy, nie wróci, nie wyjedzie, zawsze jakieś "ale"

U mnie na konkrety stanowczo za wcześnie, ale póki co ja jestem jego pewna... jak przyjedzie na święta to ja mu to wszystko konkretnie wytłumacze

Oj mi też nie, ale chciałabym wiedzieć ile to trwać będzie

No ten związek na odległość...

Czy mi się wydaje, czy Twoje nastawienie wobec Twojego faceta i tego związku jest trochę obojętne ?

LadyAnette, to pytanie do mnie czy to Teo?

Nie taka prosta sprawa zapytać, po wyjechany twierdzi, że już niedługo wróci, ale ja znam te powroty zza granicy po paru latach

Z takim podejściem to pytanie jest bezsensu...
Co z tego,że on Ci powie,że jeszcze tylko rok będziecie na odległość?Piszę to patrząc przez kontekst tych powrotów po latach;-)

Do Teo

Hm w ogóle jaka "głupia" sytuacja. Czy ja naprawdę zachowałam się nie w porządku ? Posłuchajcie. Pisał do mnie taki fotograf bo chciał się umówić ze mną na sesję no i coś tam gadałam z nim. Nie powiedziałam o tym swojemu facetowi. Potem ten fotograf wypisywał do mnie, a ja do niego żeby się odczepił bo na sesję się z nim nie umówię. I cały czas to spławiałam. Taki natręt. I powiedziałam dzisiaj o tym swojemu facetowi. Po czym on się wielce wkurzył, że powinnam mu o tym od razu powiedzieć, że on pisał do mnie. Powiedziałam mu, że nie chciałam żebym był zazdrosny, nie chciałam go drażnić ale, że powiedziałabym mu jakby przyjechał, a ten kuźwa dalej swoje, że byłam nie w porządku... ;/

Dziewczyny powiedzcie mi czy ja zachowałam się nie fair w stosunku do swojego faceta ? Bo mi już ręce opadają

Lady Anette

Moim zdaniem Twój chłopak ostro przesadza z tymi dąsami. Serio.

EDYCJA:

pomyliłam wątki

Ja robię porządki przedświąteczne... zapowiadają się cięzkie dni na uczelni, bo egzaminy...

Jak przeprosił - pora zapomnieć, bo to naprawdę błachostka...
Ja czekam na mojego dzisiaj mija 3 miesiące jak sie nie widzieliśmy i ma być jakoś na dniach (nie chce powiedzieć kiedy żeby zrobić niespodziankę)

Taaak ja juz od czwartku codziennie mam nadzieje, że to już a ten sie wieczorem na gg pojawia! Dzisiaj to samo, jutro jeszcze do pracy idzie. Masakra, ileż można na niego czekać... może we wtorek wieczorem będzie, na to mam teraz nadzieję

Jak sie zobaczycie, to wszystkie fochy od razu przejdą!
a wy ile się najdłużej nie widziałyście z chłopakami?

Czytam was i czytam
I dziwi mnie strasznie, że w tym wątku pojawia się dużo "wiedzy naukowej". Pisze się o endorfinach, o psychosomatyce miłości... Przepraszam, nie chcę być źle odebrany, ale trąci mi to trywializacją.
Nie uznaję statystycznej miłości, kombinacji hormonów powodującej, że w towarzystwie osoby X czujemy "miło". Gdybyśmy w to uwierzyli - mielibyśmy tragicznie przechlapane. Gdzieś czytałem, że związek między dwojgiem ludzi po trzech latach nie ma nic wspólnego z miłością - przynajmniej w naukowym rozumieniu tego terminu. Bo przyzwyczajamy się do osoby i gospodarka hormonalna wraca do normy.
Filozofując - posłużę się Heraklitem - "nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki, bo ani rzeka ani człowiek nie będzie już taki sam". Zmieniamy się pod wpływem doświadczeń. Zatem to nie do osoby się przyzwyczajamy. Tylko wyrabiamy w sobie "matrycę" którą regulujemy swoje relacje z drugą osobą- i to właśnie ona sprawia, że ukochany X, ukochana Y - przestają fascynować. Ale nie dlatego, że przestają się zmieniać. Tylko dlatego, że przez nasze "poznawcze skąpstwo" wyrabiamy w sobie zestaw zachowań, poza który trudno nam wyjść, zestaw "szkieł" przez które patrzymy na partnera. I po trzech latach jesteśmy znudzeni partnerem/partnerką - bo patrzymy w to szare szkło, a tam znowu ta sama szara gęba. Albo dzieje się coś, że szkło spada... I z przerażeniem stwierdzamy, że stoi przed nami zupełni inny człowiek - obcy i daleki. Cóż... Nie jego wina.
Bo miłość, to nie "hormony". To nie bliżej niedookreślona fanaberia zmysłów, która pojawia się i odchodzi bez powodu i bez ostrzeżenia. To braterstwo dusz. Z której wynika, owszem, euforia i szczęście - bo rzadko trafia się na prawdziwie bratnia duszę. Ale obok tej euforii musi iść nasza, całkowicie świadoma decyzja, że to właśnie ta właściwa osoba. Którą przyjmujemy bezwarunkowo - całkowicie, totalnie. Z jej wadami i zaletami. Bez oczekiwań, wniosków i zażaleń. I z którą udajemy w bardzo daleką, wspólną podróż. Którą doceniamy za podjęcie się tej odpowiedzialności, która wspieramy. Która docenia i wspiera nas. Ok, tyle pięknosłowia.
Jak to się ma do miłości na odległość i przez internet?
Mniej więcej tak, że "miłość na odległość" jest problemem tylko, póki koncentrujemy się na fizyczności. Gdy skoncentrujemy się na tym, co jest poza fizyką - odległość traci na znaczeniu, nie odbierając smaku kontaktowi fizycznemu.

Mówię to z perspektywy człowieka, którego od tej najważniejszej w życiu osoby dzieli 500km, góry, jej praca, jej studia, moja praca i moje studia.

Pozdrawiam:)

To była delikatna kpina z "naukowego podejścia" Psychosomatyka, gospodarka hormonalna - wychodzę z założenia, że miłość to coś więcej. Przepraszam za niespójność posta - późna godzina kaleczyła myśli

Zamysł był taki, by zwrócić uwagę na problem każdej miłości - brak świadomej chęci do podtrzymania związku w dobrej kondycji, starania się o nią i pielęgnowania. Rutyny. Problem, który miłość na odległość dotyka podwójnie boleśnie.

Zgadzam się w 100% Ale tak naprawdę - po prostu trzeba się odnaleźć w specyfice relacji. Bo wyrozumiałości, zaufania, ciepła, wsparcia - tego potrzebuje każda miłość.

Według mnie nawet jeśli związek ma mocne fundamenty to jak ktoś zaczyna żyć na odległość jest większe prawdopodobieństwo, że te fundamenty będą słabnąć niż jak się ma kogoś na miejscu. Jednak da się żyć w takim związku. Moi rodzice żyją tak od dobrych 15 lat.

Mój wraca w piątek. Ciężko w moim związku, strasznie często się kłócimy, o pierdoły dosłownie. Pada dużo słów które potrafią zaboleć. Już sama nie wiem co robić...

Ooo no to super, szczęśliwa widzę ;D

Ja na skype z nim nie gadam bo strasznie mi przerywa. Dzwoni do mnie na stacjonarny bo ma za darmo

Szczęśliwa strasznie!! ale wydawało mi sie, że on tylko wpadł tak na chwile i zaraz jedzie znowu... a tu do końca roku mogę się nim cieszyć!

Ja to bym w ogóle głowy sobie nie zawracała jego gadaniem tylko przeszła nad tym wszystkim do porządku dziennego.

A czym Cię wkurza??

Woombatt Nie odległość jest problemem, a niewidzenie się. I nie chodzi o fizyczność, ale właśnie o kontakt. I nie prawda, że uczucia wszystko trzymają i można tak w nieskończoność. W pewnym momencie każda ze stron ma już swoje życie i swoje sprawy i żyje oddzielnie. Żadne uczucia i deklaracje nie pomogą.