on wyjechał, został przyjaciel - Netkobiety.pl

Możesz to dalej prowadzić jako przyjaźń. Może się skończyć na seksie, to będzie zdrada. Ale faktycznie istnieje potrzeba  mieć kogoś bliskiego z kim możemy szczerze porozmawiać. Najcięższe jest ułożenie spraw wokół seksu... i najbardziej stabilne jest jeśli mu się podobasz, to możecie o tym rozmawiać, on się może "wyrazić" z tym pożądaniem, ale możecie się umówić, że seks nie jest możliwy. Miałem takie przyjaźnie, mniej lub bardziej erotyczne, bez seksu. Skończyły się po jakimś czasie. Ustalonych granic się nie przekracza, nawet jak wiemy że byśmy chcieli.

zamierzam.

oh, thanks, captain obvious!

jw

tak, podobam mu się. wyraził się z tym już dawno temu. tak, rozmawiamy o tym i o innych rzeczach.

tak ustaliliśmy. nie tylko ze względu na mnie.

gratuluję(?)

szkoda(?)

niektórzy mówią, że granice są po to by je przekraczać

utrzymać to tak długo jak to możliwe. to chyba oczywiste

opinii, oceny

tak i nie. on o nim wie. ale nie wie o czym piszemy. i jak bardzo jest to 'zaangażowane'. z obu stron.

a niektórzy seksu oralnego nie uznają za seks. ergo, za zdradę też nie.

nie chcę. chcę opinii, czy to nie zaszło za daleko.

boli to że z moim facetem takich rozmów nigdy nie miałam. pełnych szczerości i wyznań. wzajemnego zrozumienia.
chciałabym się dowiedzieć czy tak bliskie relacje w rozmowie są dopuszczalne między przyjaciółmi/kolegami?

1/2 roku

Infantylny? Raczej nie. Skoro tu napisałaś, zapewne podświadomie czujesz, że coś jest nie tak. Uważam, że to bardzo prawdopodobne,  że Twój facet miałby pretensje gdyby się o tych rozmowach dowiedział. Skoro nie wykraczacie poza kolezenskie relacje, to nie suszyłabym sobie głowy za to :-) Wydaje mi się jednak, że nie widzisz innego zagrożenia. Kolega poświęca swój czas, Ty tego bardzo potrzebujesz bla bla bla. Weź pod uwagę co będzie jak się uczuciowe, emocjonalne zaangażujesz w tę relację. Koleś jest żonaty, rola jaka by Ci w tym układzie przypadła jest oczywista. Nie ma przyjaźni damsko-meskiej, poza tym nie możesz wiedzieć jakie ten facet ma intencje. I wpadniesz z deszczu pod rynnę. Ja bym z tymi zwierzeniami koledze nie przesadzała. Tym bardziej, że mogą się w każdej chwili zakończyć ostrym cięciem jak jego druga połowa się dowie.

Oceny czego? Przyjaźń jest moralna. Seks raczej też, choć w kontekście zdrady różnie oceniany.

Oczywiście, że są dopuszczalne. Ba! Nawet z przyjacielem bardziej szczerze porozmawiasz niż z własnym partnerem/mężem/chłopakiem, bo przyjaciel jest bezinteresowny. Przyjaciółka często wie więcej niż żona. Ale to wina żony, że nie można jej o wszsytkim powiedzieć.

Ciężej ulec z kimś kogo już się zna? Bzdura :-) Tym bardziej, że znajomość weszła na inny poziom. Typowe początki, żona be, Twój facet be a między Wami taka magia :-D Szok! No cóż, skoro wiesz jak ryzykowne jest to co robisz i nie przeszkadza Ci bycie czasoumilaczem żonatego gościa, który odstawi Cię na bok w pewnym momencie, jak to bywa w relacjach z zonatymi to brnij w to. Jego opowieści o samotności w małżeństwie, to klasyka gatunku gościa szukajacego rozrywki na boku. Ale jak za parę miesięcy będziesz łzy wylewać, bo znajomość nie potoczyla się jak byś chciała, to pamiętaj. Sama będziesz sobie winna.

Nie bądź agresywna, bo nie będe z Tobą rozmawiał. Otrzymujesz ostrzeżenie.

Problemem w przyjaźni damsko-męskiej jest seks. Jak Ty o tym nie wiesz, to być może twój przyjaciel udaje i pod płaszczykiem miłego pana chce bzyknąć.

Dlatego mają przyjaciół i o nich wiele mężom/żonom nie mówią.

Ludzie naprawdę mogą mieć przyjaciół i nie muszą się tego wstydzić. Jeśli uważasz, że Twój facet chciałby Cie zamknąć w domu pod kluczem bez dostępu do otoczenia - zmień faceta.

Nie wstydzę się. Chodzi mi tylko o to kiedy miedzy mężczyzną i kobietą przyjacielem zaczyna być przekraczana krucha granica przyjaźni. Czy dopiero w łóżku? A może wcześniej?

Sądzę, że upraszczasz. Sama bym się trochę źle czuła gdyby on poruszał takie tematy z jakąś dziewczyną i tyle czasu jej poświęcał

lidka.k dziękuję za olanie mojego postu. Pozdrawiam.

Wybacz, nie zauważyłam

nie bezinteresowanie. podobam mu się. wiem o tym. ale do niczego nie dojdzie. on mnie interesuje tylko intelektualnie i że poświęca mi swój czas kosztem własnej żony. tak, jestem okropna. ale mi się to podoba.

jasne, że nie. a dlaczego, to napisałam już wyżej.

jakoś z moim mi się tak dobrze nie pisze. więc wybacz, chyba nie zawsze tak jest. kolega zresztą ma podobnie.

nie, nie chciałabym. ale są często bardzo duże rozbieżności między to czego się chce, a stanem faktycznym. i nic się na to nie poradzi.

tak, bo poznaliśmy się na portalu randkowym.

zajmuje się nią. dba o dom, ma się ona w co ubrać i co wydawać. wyjeżdżają co chwila na wczasy. akurat ona przy nim ma się bardzo dobrze.

tak, opowiada. tak jak i ja. na tym to polega. pełna szczerość i otwartość za taką samą szczerość.

W mojej ocenie jest tak..jesli Ty z tym kolega masz zazyle przyjacielskie relacje ale nie sa one z Twojej strony podszyte niczym wiecej to jest to ok.  Przyjaciel jest wlasnie po to zeby wiedzial o nas wiele, czesto nawet to czego nie wie partner gdyz z racji zaangazowania w zwiazek nie umialby spojrzec na pewne sprawy obiektywnie a przyjaciel to czyni (a przynajmniej powinien).
W druga strone z tego co piszesz juz tak "czysto"  nie jest ale to juz problem sumienia Twojego kumpla. Jesli Ty mu nie pozwalasz przekraczac pewnych granic i jasno komunikujesz ze owszem zalezy Ci na waszej relacji ale czysto przyjacielsko to jestes wporzadku.

też tak zawsze myślałam. ale czy można naprawdę pisać z przyjacielem zawsze o wszystkim i dopiero niemoralne i złe staje się to kiedy przekracza się granicę cielesności?

a on nie jest? też tej granicy nie przekroczył.

Złe jest to, że decydujecie za innych. Ty za swojego chłopaka, Twój przyjaciel za swoją żonę. Może żona nie ma ochoty na tolerowanie takiej przyjaciółki męża? Tak samo Twój chłopak może nie tolerować Twojego przyjaciela. Oni mają prawo wiedzieć o waszej relacji i sami podjąć decyzje czy chcą mieć takich partnerów. Rozumiesz?

czyli powinnam pisać sprawozdania ze spotkań i z rozmów z przyjacielem? a potem na czworakach w zębach zanieść do akceptacji to mojemu facetowi? nie przesadzasz?
Ty jak wyskakujesz z przyjaciółką na drinka to potem mężowi zdajesz dokładną relację o czym z nią rozmawiałaś?

Z tego co pisala Autorka jej partner doskonale wie o jej przyjacielu. Ja tez nie uwazam ze nalezy mu sie pelen wglad w ich rozmowy bo przyjazn to tez pewien poziom intymnosci i nie wyobrazam sobie by mojemu mezowi ze szczegolami relacjonowac rozmowy z moja przyjaciolka. A juz tymbardziej nie wyobrazam sobie tego bedac w sytuacji Autorki. Skoro partner sam dobrowolnie zrezygnowal z wspierania mnie to ja mam prawo szukac tego wsparcia wlasnie u przyjaciol. Pretensje ze nie jemu sie zwierzam moze miec w tym momencie tylko do samego siebie.

ale zwiazek tez jest intymnoscia, relacja, seks i moze partnerzy nie zyzyliby sobie, zeby poruszac takie tematy o nich??

także coraz bardziej się skłaniam ku tej tezie.

nie jestem nieszczęśliwa w związku, on też nie. po prostu mi i jemu czegoś brakuje. ale daleko do tego aby z takiego powodu czuć się nieszczęśliwym czy żeby wręcz myśleć o rozstaniu. każdy ma jakieś problemy i w różny sposób stara się je pokonać, zwalczyć.

nic nie będzie z tego. 
podobam mu się i jestem jego przyjaciółką. jedno drugiego nie wyklucza.

z kolegą znam się dłużej niż z moim partnerem i on wiedział, że z kolegą dużo o sobie piszę i że on sporo o mnie wie. wiążąc się ze mną w jakiś sposób więc to zaakceptował, że ktoś tam jest. a o czym pisuję z kolegą, o czym rozmawiam, jak z nim spędzam czas, to moja sprawa. wydaje mi się, że związek powinien się opierać na zaufaniu, a nie, że powinnam ze szczegółami przedstawiać co i kiedy robiłam kiedy jego nie było ze mną w pobliżu.

ależ mój wie, że mam regularny kontakt ze swoim kolegą. wie, że sporo o sobie wiemy. i tyle co powinien wiedzieć. wystarczy.

powtarzam, przyjacielowi dobrze jest z żoną. a każdy miewa jakieś problemy w związku.
niektórzy uważają, że wszystko jest w porządku. Ty uważasz inaczej. akceptuję Twoją opinię. i rozumiem.
mój chłopak wie, że mam przyjaciela. o czy rozmawiam z przyjaciółmi jest sferą prywatną, do której inni nie powinni mieć wglądu. na tym polega przyjaźń, że mogę wszystko powiedzieć i nic z tego nigdzie nie wypłynie. rozumiesz?

ale Zosiu, tylko dlaczego ja mam się stawiać w roli jego żony? to jej związek i ona urządza go jak chce. skoro go nie kończy, to zakładam, że jej to odpowiada. i tak jak pisałam wcześniej - mi to odpowiada.
jego żony nie znam i nie mam specjalnej chęci poznawać, bo nie widzę takiej potrzeby. nie interesuje mnie ona. mi zainteresowanie jakim mnie obdarza odpowiada i odwdzięczam się tym samym.

mówisz, że mam się postawić na jej miejscu - ok. nie odpowiadałoby mi to, ale ja to ja, a ona to ona. w takiej konfiguracji to ile on mi czasu poświęca odpowiada. a czy jej nie - to jej problem, nie mój.

i proszę - nie wyzywajcie mnie. jestem po prostu szczera. żadna to moja przyjaciółka, obca osoba. wolę aby przyjaciel, który nieszczęśliwie(?) dla niej jest jej mężem, poświęcał mi więcej niż mniej czasu.

Tak, ja rozumiem, ale czy Ty rozumiesz, że na początku inaczej to przedstawiłaś?
Po pierwsze: pisałaś o tym, że nie jesteś pewna czy ta relacja nie wykracza poza relacje przyjacielskie!
Po drugie: dodałaś, że jesteś pewna, że Twój chłopak byłby wściekły, gdyby się dowiedział, że z nim masz tak bliskie relacje, że "nie wie jak bliskie jest wasze 'zaangażowanie'" (to są Twoje słowa!) i piszesz nawet o sprawach łóżkowych z nim.
Po trzecie: napisałaś, że nie wykluczasz tego, że nie ma przyjaźni damsko-męskiej.
Po czwarte: miałaś obawy czy to normalne, że aż tak bliskie relacje Cię z nim łączą, a z Twoim partnerem nie.
Po piąte: pisałaś że cały czas z nim piszesz, nawet w nocy.
Po szóste: przedstawiłaś nam, że źle Ci z tym, że partnera obok Ciebie nie ma, a dokładnie napisałaś, że łzy to Ty tylko przez niego wylewasz, bo Cię zostawił i że na przyjacielu możesz bardziej polegać!
Po siódme: pisałaś, że przyjaciela poznałaś na portalu randkowym i że od początku mu się podobałaś.
Po ósme: pisałaś, że żona jego dostaje wszystko, czyli: dba o dom, ona dostaje ciuchy, kasę, wycieczki, tylko jakoś nie dodałaś, że dostaje jego bliskość, jego czas, jego zainteresowanie, bo to dostajesz TY!
Po dziewiąte: pisałaś, że wiesz doskonale jakie Twój przyjaciel ma intencje, bo mimo małżeństwa czuje się trochę samotny (a do niczego nie doszło tylko dlatego, że Ty to na razie hamujesz)
Po dziesiąte: napisałaś, że Twój przyjaciel poświęca Ci czas kosztem swojej żony i że Tobie się to podoba!

Jak widzisz powodów do niepokoju było dość dużo.

A teraz piszesz, że w sumie to jest tylko i wyłącznie przyjaciel, że partner wie, że się z nim przyjaźnisz, że jest Ci bliski, że oboje jesteście szczęśliwi w swoich związkach i że w sumie to normalne, że masz przyjaciela, na którym możesz polegać i spowiadać się swojemu chłopakowi ze wszystkich spotkań nie będziesz.
Czyli na początku były mega duże obawy co do kierunku tej relacji, było niezadowolenie z obu stron ze swoich partnerów, ukrywanie bliskości tej relacji przed nimi, a teraz problemu już żadnego nie ma, to jest tylko i wyłącznie przyjaciel, a partner Twój powinien przede wszystkim Ci ufać.

Skoro wszystko jest ok, to jest tylko przyjaciel (których masz prawo mieć), to temat zakończmy i tyle.

Tak jak pisałem wcześniej - pogłębiający się kryzys z partnerem i większa zażyłość z przyjacielem - dokąd to zmierza skoro już teraz czujesz z tego powodu obawę?

Powiem Ci, że już mi się nie chce odpowiadać na te pytania. Byłam miła, pomóc chciałam, to naskoczyłaś na mnie, że ja niczego nie rozumiem, że chyba przesadzam, że będziesz robiła sprawozdania swojemu facetowi ze spotkań z przyjacielem, że Twój facet przecież powinien Ci ufać...
Ja nie muszę swojego czasu poświęcać Tobie i nie chcę.
Jego żoną też się nie przejmujesz, bo co Cię obchodzą uczucia innych, ważne, że wiesz czego Ty chcesz.
Skoro Ty się innymi ludźmi nie przejmujesz, to ja nie chcę Tobą, Ciebie też nie znam, nie jesteś żadną moją przyjaciółką i nie mam ochoty poznawać (tak jak Ty żony przyjaciela). Tyle ode mnie.

przykro mi. ceniłam sobie Twoje uwagi. wchodziłam po prostu z Tobą w polemikę. mam prawo z niektórymi rzeczami się nie zgadzać.

To skoro nic się nie zmieniło mimo nowego partnera to w czym ostatecznie leży problem i skąd ten cały wątek? Niby masz wątpliwości ale ich nie masz.

Czyli:
- codzienne wielogodzinne pisanie ze sobą = lubicie ze sobą pisać i nie ma problemu
- mimo napisania tematu na forum o Twoim związku to ostatecznie jest to tylko przeciętny ułamek waszych rozmów = nie ma problemu
- przyjaciel może chcieć więcej = nie ma problemu i w analogicznej sytuacji gdzie to przyjaciółka Twojego partnera podczas Twojej nieobecności mogłaby mieć wobec niego różne zamiary i rozmawiałby z nią dniami i nocami o wiele więcej niż z Tobą to i tak nie ma problemu bo w końcu to nie jego sprawa, że ktoś się nie może powstrzymać?

Sprecyzuj proszę genezę powstania wątku bo ostatecznie zaprzeczyłaś prawie wszystkiemu z pierwszej wiadomości i powoli nie wiem o czym rozmawiamy.

.

dobrze, chcę stałego kontaktu z przyjacielem. jest mi samej źle. on jest chętny i mi to daje. za to jak się układa ich małżeństwo nie jestem odpowiedzialna. on tak. nie ja.

nie zgadzam się ja, a także parę osób tutaj. przyjaźń to co innego niż związek i także ma swoją intymność. i nie jest właściwym dzielić się nią z partnerem, tylko dlatego, że to partner. więcej, o wielu rzeczach nie rozmawia się z partnerami, bo od tego są przyjaciele.

dlaczego?

tak, ograniczymy kontakt. przyjaciel to doskonale wie, rozumie i akceptuje. gdyby on chciał ograniczyć kontakt ze względu na żonę, to też bym to zrozumiała. byłoby mi smutno, ale to jego żona. nie mam ambicji aby ją zastąpić.

nie w tym rzecz. jak pisałam wyżej - przyjaźń ma swoją intymność. i nie dzielę się nią z partnerem, a z przyjacielem.

każdy za swojego partnera - tak. nie mam ochoty brać takiej odpowiedzialności za przyjaciela.

No to Twój wybór. Ja dbam o wszystkich i starcza mi czasu, aby dbać też o siebie.

Tylko ja Cię nie namawiam do tego, abyś pokazywała o czym piszesz z przyjacielem, jakie tematy poruszacie i żeby Twój chłopak wiedział o problemach Twojego przyjaciela, ale namawiam do tego, żebyś powiedziała jaka relacja was łączy i jakich problemów dotykacie pisząc ze sobą. Czyli:
-Nie chcę, żebyś mówiła chłopakowi "a Piotr (dajmy na to, że tak nazywa się Twój przyjaciel) to ma problemy z grzybem na ścianie, bo go sąsiad z góry zalał", ponieważ to są intymne sprawy Piotra i Maćkowi (dajmy na to tak nazywa się Twój facet) guzik do tego,
-ale chcę byś powiedziała chłopakowi: "piszę z Piotrem o wszystkim, nawet o tym jak wygląda jego mieszkanie i jakie w nim ma problemy"
W pierwszym przykładzie naruszyła byś intymność waszej przyjaźni, w drugim nie.

Na to pytanie nie chce mi się odpowiadać. Może kiedyś. Tylko szkoda mi Ciebie, że sama tego nie wiesz. I tu nie jest żaden atak z mojej strony. Po prostu w tym momencie ręce mi opadły.

No i tutaj nie mam żadnych zarzutów, postawa mi się podoba.

Ale Ty właśnie nie bierzesz odpowiedzialności za swojego partnera. Żyjesz na zasadzie: mam przyjaciela i innym guzik do tego. Tak myślą wolni ludzie. Ty jesteś w związki i tak jak wyżej napisałam: powinnaś brać pod uwagę to jak się Twój partner poczuje, gdy się dowie, że z przyjacielem masz bliższe relacje niż z chłopakiem.

Zadam Ci pytanie: a próbowałaś w ogóle zbliżyć się do partnera?

Autorko

Jestes bardzo niekonsekwentna w swoich wypowiedziach.