Moj chłopak wyjechał smutek i pustka

Nemezys masz w stu procentach rację. Ja sama nie wiem, czy dobrze zrobiłam wchodząc w związek na odległość, bo mogłam poczekać aż wróci..ale miłość nie wybiera i czułam ze chcę zaryzykować. Ale oczywiście, że to nie to samo i dopiero potem będąc ze sobą ludzie się naprawdę poznają, a to może dopiero zweryfikować związek..
Podziwiam Cię bo rok to bardzo długo..jak sobie dawałaś radę?

No właśnie... chłopak za granicą - czułe rozmowy na skype, spotkania co parę miesięcy pełne miłości i radości, potem smutek i tęsknota, a wśród tego wszystkiego jeden cel: bycie razem obok siebie. A gdy to już następuje, to cel się zmienia, trzeba zaplanować dalsze życie, trzeba sobie radzić w każdej porze, a nie tylko wtedy, gdy jest super, bo się w końcu zobaczyliśmy.
Rok związku na odległość to max, więcej sobie nie wyobrażam. Dużo też zależy od tego ile związek trwał przed rozstaniem, na jakim etapie nastąpił wyjazd itd. W moim przypadku musieliśmy się rozstać zaraz na początku związku i gdy zobaczyliśmy się po 3 miesiącach było dziko. Ale czułam, że będę na niego czekać ile będzie trzeba

Dopiero w styczniu??

no niestety wcześniej nie dostanie urlopu..;/
właśnie też wolę żyć tą świadomością, że jakoś dotrwam do stycznia jeśli potem zostanie na stałe
gorzej jak jednak nie zostanie..wtedy nie widzę naszego związku..

poziomka182 tego oczywiście pewna być nie mogę. Jesteśmy teraz na bardzo wczesnym etapie związku, więc wszystko okaże się dopiero jak wróci. Ja czekam tylko na to, a jeśli nie wyjdzie, cóż, jak się nie przekonam to się nie dowiem.. wiadomo jednak, że jestem jak najlepszej myśli i pełna nadziei

Zagubiona, życzę Ci aby on przyjechał już na stałe i co ważne sukcesów w byciu razem-blisko siebie...
u mnie to w sumie też początki, bo to zaledwie kilka miesięcy- rany zaraz rok (!) więc też ciekawa jestem jak będzie wyglądało moje życie, gdy okaże się że możemy żyć bliżej siebie

u nas jest trudniejsza sytuacja. ciężko określić ten czas- rok? półtora?
choć wydawać by się mogło, że po skończeniu studiów łatwiej jest podjąć decyzję o zmianie...
ja mam dobrą pracę i w tej chwili niezwykle dla mnie rozwojową (+umowa lojalnościowa 1rok po zakończeniu...), a on ma jeszcze lepszą. w tej chwili żadne z nas nie może nic zmienić... choć jak to mówią nie ma rzeczy niemożliwych

Faktycznie trudna sytuacja.. poziomka to jak wyobrażacie sobie to wszystko dalej? Podziwiam Wasza wytrwałość i ogromna miłość oraz zaufanie, że jesteście w stanie żyć daleko od siebie ale jednak razem.
Też boję się tego, że tutaj po studiach pracy nie będzie, a jak zacznę sobie układać życie to potem będzie problem czy tu zostać czy wyjechać..jak na razie wszystko wydaje się poukładane i on ma tu wrócić, ale czy to ma sens skoro tam ma już pracę na etat, mieszkanie, i poukładane życie?

No tak nigdy nic nie wiadomo, dlatego liczę się z każdą ewentualnością, która może nastąpić. Nie chcę się nastawiać na nic, wolę się skupić na tym co tu i teraz. Ale wiadomo, że są myśli o tym co by było gdyby..;)

Poziomka, nie podejmę decyzji już teraz bo 1) ja sama nie jestem jeszcze gotowa na podejmowanie decyzji na śmierć i życie, 2) mój chłopak jest dosyć nierozgarnięty na to, żeby już teraz podjąć decyzję.
Więc pewnie tak będziemy sobie żyć "póki co", aż nastanie rewolucja Ale warto podjąć decyzję jeśli jest taka możliwość, jeśli dwie osoby są już na tyle dorosłe. My z chłopakiem jeszcze nie jesteśmy

Mój chłopak jest strasznie niezdecydowany życiowo, jest w paru miejscach jednocześnie i ma milion pomysłów na minutę - to utrudnia podejmowanie poważnych decyzji

No właśnie w ogóle ostatnio zaczęłam się więcej przejmować, więcej poważnie myśleć... nie podoba mi się to

Złe, bo co z tego, że będę myśleć poważnie, jak i tak na myśleniu się skończy... a liczą się czyny, nie słowa. I np: ja kombinuję teraz jak dostać dobrą pracę itd, a tak naprawdę nie wiem, czy po studiach nie wyjedziemy z chłopakiem. On wrócił do Polski i widzę, że nie może się tu odnaleźć (3 lata za granicą zrobiły swoje), ale jednocześnie uważa, że ja nie po to studiuję żeby wyjeżdżać, tylko powinnam znaleźć tutaj dobrą pracę. A z kolei ja chciałabym wyjechać, bo wolę sprzątać domy za granicą, ale za lepszą kasę, niż tutaj pracować "od 10 do 10". Wolałabym wiedzieć co nas czeka, uzgodnić, że na 100% zostajemy w Polsce, albo że po moich studiach wyjeżdżamy za granicę. A wiem, że nie uzgodnimy tego, bo mój chłopak zmienia poglądy co chwilę i nie jestem w stanie mu uwierzyć, że będzie tak, jak postanowimy teraz. Bo przykładowo postanowimy, że wyjeżdżamy: ja będę się uczyć języka i nie będę się starać o dobrą pracę w Polsce, bo "i tak wyjedziemy". A jak przyjdzie co do czego, to chłopak wymyśli, że ma pomysł na biznes w Polsce i nie ma sensu wyjeżdżać. Taki on już jest...

Jest mnóstwo takich przypadków - dziewczyna kończy studia, ma w miarę ok pracę w Polsce, a facet ma dobrą pracę za granicą + dodatkowo jest przyzwyczajony do "lepszego" życia za granicą. I co w takim przypadku zrobić?
Niektórzy (łącznie z moim chłopakiem) twierdzą, że szkoda studiów żeby zaraz po nich jechać za granicę i zaczynać wszystko od nowa. Ale z drugiej strony czy w dzisiejszych czasach studia zapewniają pracę? A nawet jeśli tak, jeśli będzie to praca marzeń, to pewnie za mniejszą kasę niż zwykłe sprzątanie za granicą. Ja osobiście nie miałabym oporów żeby po studiach wyjechać za granicę na stałe. Jedyne co by mnie zatrzymywało to życie w Polsce, znajomi, rodzina. Albo na prawdę suuuuper praca, o której zawsze marzyłam. I tutaj jest też paradoks, bo zamiast starać się o tę pracę jaką chcę, to odwlekam to, bo w głębi "boję się", że w końcu te pracę dostanę i dojdzie do sytuacji, że za nic w świecie nie będę się chciała ruszać z Polski, a chłopak zechce wyjechać (bo póki co pracę ma kiepską, znaczy kiepsko płatną).

Wiecie co, przeraziłyście mnie trochę tymi historiami i gdybaniami.. to są bardzo trudne sprawy i zaczynam się bać jaką ja będę miała sytuację..ale wiem na pewno, że jeśli mój chłopak nie wróci tu na stałe, albo ja nie zdecyduję się pojechać tam za granicę, to nie widzę tego związku i nie chciałabym tak żyć na odległość. Dlatego podziwiam tych, którzy są w stanie trwać w nim tyle lat..:)
Ostatnio też zastanawiałam się czy nie wyjechać po licencjacie ( za pół roku) bo jeśli rzeczywiście miałabym żyć w przyszłości za granicą to bez sensu byłoby mi robić studia magisterskie ;/

hehe święta racja dlatego ja jestem ostrożniejsza i patrzę na to wszystko z dystansem:)

praca mundurowa hehe uwierz mi, ten temat jest mi bardzo bliski i z tego właśnie powodu nie możemy się przenieść...

dzięki odpisałam

Wracaj wracaj

dziewczyny i ja wróciłam ! potrzebowałam prawie miesiąca żeby ogarnąć różne sprawy na uczelni po moim powrocie ! Wakacje minęły mi w zastraszającym tempie ale przynajmniej pomieszkaliśmy i pożyliśmy trochę razem Jak można się domyślić moje obawy w ogóle nie miały odzwierciedlenia w rzeczywistości. Oczywiście trudno się było rozstać ale jak wszystko dobrze się ułoży to widzimy się w styczniu (tym razem S. przyjeżdża do Polski), a w czerwcu po mojej obronie wyjeżdżam już na stałe do USA

do Jukeja czyli UK?

No to widzę, że wszystkie czekamy do stycznia..:P
Cieszę się, że nie jestem sama

Teo mój niestety nawet nie dostałby wolnego, bo podobno nie dają, ze względu na to, że wszyscy wylatują i chcą dłużej mieć to wolne..
tak więc styczeń magiczny styczeń, musimy odliczać!

u mnie już się zaczęło " świrowanie" bo od września się nie widzieliśmy i tęsknota już bierze górę..więc tylko czekam i czekam..:)

Teo i słusznie
ja też zamierzam sobie fajnie poorganizować czas, ale wiesz, czasem są takie dni, że robi się tęskno i chyba każdy tak miewa choćby nie wiem jak aktywnie spędzał czas i jak wiele zajęć nie miał:)

A to Twój pierwszy taki związek?
Mój tak i dużo o tym myślę. Przede wszystkim nie umiem ogarnąć sobie tego, że tak rzadko piszemy. On nie ma czasu, praca wiadomo ale mi jest czasem ciężko.. Poza tym to taki facet, który nie jest jakiś bardzo wrażliwy i nie umie chyba ogarnąć, że mi może być tu ciężko samej i to bardziej niż jemu. Nie wiem jak sobie z tym radzić, bo wiadomo, że nie chcę wyjść przed nim na panikarę, jakąś szaloną wariatkę, która ciągle ma jakieś pretensje.

O matko no to ładnie..trochę mnie zmartwiłaś tą historią z pierwszym facetem. Ale ja ufam mojemu i mam nadzieję, że nic nie wywinie..:P
Czyli doświadczenie masz, to aż tak źle Ci nie będzie
Więc z tym obecnym też nie za długo pobyliście razem zanim wyjechał?

Chłopak równie dobrze mógłby zdradzić kilometr od nas, nie trzeba związku na odległość do tego A jak kocha, to zamiast znalezienia sobie pocieszenia, to zrobi wszystko, aby zakończyć związek na odległość (jak było w moim przypadku)

No tak co racja to racja..;)
Ja staram się być w porządku, więc tego samego wymagam od niego. W razie czego to mam czyste sumienie

Teo 2 miesiące to fajnie, ja się w ogóle nie nacieszyłam moim, ale u mnie to całkiem inna historia, którą wcześniej już opisałam
Tęsknić się zawsze będzie czy się było 2 miesiące czy 2 lata wcześniej razem. Chociaż wiadomo, że jak się jest krócej, to człowiek nie zdąży się nacieszyć nowym facetem, a ten już spyla..:P

No mój nie wróci, to już pewne

Nie wiem Teraz mam tu swoje sprawy, których realizacja niestety zbegła sie z poznaniem jego i jego wyjazdem. Nie powiem ze mi to na reke... ale tego przewidziec zupelnie nie moglam... On sie zarzeka, ze zrobi wszystko zeby mnie sciagnac. No zobaczymy