Sposób na .. zahamowanie popędu.

Wyobraź sobie,że ja nie muszę sobie tego wyobrażać.  Że w takiej rodzinie dorosłam,  ale moi bracia postanowili być innymi mężczyznami, niż ojciec.  Byli też wujkowie,  normalni, starsi koledzy, na których można się wzorować.  Nie wierzę, że w otoczeniu autora nie było mężczyzn.  Uważam, że to kolejny unik. Wszyscy są winni tego,jaki jest,  tylko nie on.

Lepiej chyba brzmi : Kto chce znajdzie sposób, kto nie chce znajdzie powód

Mam tylko siostrę - rodzoną. 8 sióstr ciotecznych. 
Powiem wam więcej ostatnio ojciec mi się przyznał, że nie nadążą za światem. Nie rozumie go. Wszystko za szybko się zmienia.  I w prlu  było lepiej.

Miałam nie pisać, ale aż mnie palce świerzbią.
Autorze, w pierwszej kolejności zastanów się, czego chcesz? Wątek zaczął się od chęci zahamowania popędu, wręcz kastracji, bo seksu brak i widoku na niego brak.
Próbujesz bez powodzenia, na portalach randkowych i tu ciśnie się pytanie - kogo szukasz?
Dziewczyny do figli, czy partnerki na stałe ?

Może stali bywalcy forum, mnie zlinczują, ale jeśli potrzebujesz desperacko seksu i nie masz szans na zaspokojenie potrzeb, brak perspektyw na znalezienie partnerki, pozostaje Ci, skorzystanie z płatnej opcji.
W agencji towarzyskiej, masz bogatą ofertę Pań, usług i cen, tam kobiet nie interesuje kim jesteś, czy masz hobby ani inne Twoje bolączki.
Musisz tylko pamiętać, o zabezpieczeniu się i nie angażowaniu się uczuciowo.
Być może, kilka sesji z Panią do towarzystwa, zrobiłyby z ciebie mężczyznę.

Seks to jedno, a poczucie bycia ważnym dla kogoś to co innego. Bardziej mi brakuje tego 2.
Bardzo bym chciał mieć do kogo się przytulić. Obudzić się przy kimś, dbać o tą osobę. I uprawiać z nią seks.

Diana - od kilku lat zastanawiam się czy by tak nie zrobić. Ale 1 raz z prostytutką? Nie chciałbym.

To kobiety muszą być jakimiś wróżbitkami żeby po 2 zdaniach wiedzieć, że mam nad opiekuńczych rodziców.

Jak mam wpłynąć na dwie osoby po 55 roku życia, które w odpowiedzi na swoje zachowanie mówią, że robią to w trosce i miłości do dzieci? Że ten świat jest okrutny i muszą nas bronić dopóki żyją?

póki przyjmujesz pomoc, to będziesz ją dostawać. Jak zaczniesz się zachowywać jak dorosły, samodzielny człowiek i będziesz stanowczo odmawiał pomocy, to nikt Cię siłą do tego nie zmusi. Jak widzą, że sobie nie radzisz, to będą Ci pomagać. To Ty musisz dojrzeć do tego. Przedtem mówiłeś, że nie masz wzoru mężczyzny, a potem jednak przyznajesz, że masz ojca (?). Trochę nie ogarniam, ale ok, załóżmy, że jest jak mówisz. W szkole czy na studiach na pewno widziałeś innych facetów, mogłeś popatrzeć jak się zachowują.

Nie wyprowadziłeś się z domu, a skończyłeś administrację. Musi to być więc miasto przynajmniej 100.000 os., gdzie na pewno znajdzie się pokój na wynajem. Wyprowadzając się od rodziców, nie musisz więc ani zmieniać pracy, ani kontaktów ze znajomymi.
Dlaczego się nie wyprowadzisz? Z tego co piszesz, nie wynika, że rodzice są niedołężni, w pracy nawet jak kokosów nie zbijasz, to najniższa krajowa wystarczy, aby wynająć pokój, wyżywić się i mieć na bilet do pracy i komórkę. To wystarczy.

Powiedz, robisz zakupy? Z własnej inicjatywy pierzesz swoje rzeczy? Robisz sobie obiad?

Jak nie możesz się wyprowadzić? Kto Ci, dorosłemu człowiekowi zabroni tego? Mama będzie zła, buu. No to będzie. Ale widać, że Cię kocha. Będzie zła, trochę będzie miała focha, miną trzy dni, będzie dzwonić czy jakoś nie pomóc, nie odwiedzić, czy cokolwiek. Mów nie, najlepiej możesz też zataić adres, jak boisz się, że będzie Cię nachodzić. A sam odwiedzić rodziców może raz na tydzień. Raz na tydzień zadzwonić, umów, że zawsze będziesz dzwonić np. w środę, a przychodzić na obiad w niedzielę. Inaczej kobieta padnie z nerwów widocznie, a Ty będziesz miał resztę czasu na pielęgnowanie swojej niezależności.
Tak z ciekawości - gdzie Ty byś chciał ten seks uprawiać? W pokoju, który pewnie nie ma zamka, żeby mamusia mogła wpaść, gdyby synkowi coś się stało?

1. Zarabiam 1800 zł. Komórka+internet+papierosy+jedzenie+opłaty+wynajem =  nie ma opcji żebym się zmieścił.
2. Matka raczej stosuje szantaż typu zapłaczę się na śmierć jak opuścisz dom. Dostane chyba zawału. Ojciec: po co taki duży dom budowałem żeby nikt w nim nie mieszkał itp itd.
3. Nie wytrzymam w 1 pokoju. Sprawdzałem. Mieszkałem kiedyś samemu 3 miesiące. Tzn w wynajętym pokoju. Współlokatorzy mieli mnie dosyć po 2 tyg. I nie przez to że zaniedbywałem obowiązki, nie. Chodziłem wkurwiony bo denerwowała mnie obecność ludzi z którymi mało mnie łączy. Denerwowało mnie to że muszę ich mijać, słuchać. Że komuś może przeszkadzać moja muzyka. Że jest kolejka do łazienki itp.
Jeśli miałbym mieszkać to albo sam w mieszkaniu albo z osobą z którą mnie coś łączy. I tak, jeśli miałbym kogoś mi bliskiego to  jest 2 x więcej szans. 2 x więcej pieniędzy na większe mieszkanie itd. Poza tym wynajem mieszkania to wyrzucanie pieniędzy w błoto. Płacisz gruby walor za coś czego nie posiadasz. Bezsens. Jeśli miałbym kogoś to można planować przyszłość razem. Wziąć kredyt czy coś.
4. Jestem z WWA i nie jest tak kolorowo jak mogłoby się wydawać.
5. Nauczyłem rodziców pukać, a klucz mam.
6. Jakoś moi znajomi potrafią uprawiać seks w domu rodziców.
7. Tak mam ojca, ale nie mam wzorca. Nie interesowało go moje wychowanie. Był jak trzeba było mnie przywołać do porządku, i tyle. Nigdy z nim poważnie nie rozmawiałem. Nigdy się z mną nie bawił. Nigdy nawet nie byłem na spacerze z ojcem. Na dodatek usłyszałem, że nie chciał mieć dzieci.
8. Podałem przykłady. Jak chcesz podam jeszcze raz: Nie robię zakupów, nie wymagają tego ode mnie, jak się pytam czy zrobić to mówią że nie. Oni zrobią bo wiedzą co trzeba kupić. Jak chcę coś sam sobie ugotować to się śmieją, i wyganiają z kuchni. Jak jest obiad i mówię, że zjem później to za 5 min przynoszą i jedzenie bo: ostygnie/ bd nie dobre/nie po to gotuje żebyś nie jadł/jesteś chudy, jedz!

rób tak dalej, jak nikt od Ciebie czegoś nie wymaga, to nic nie rób.
Powodzenia.
Ja już nie mam siły. Ręce mi kompletnie opadły.
I gwarantuję Ci, że z takim nastawieniem, nikt, absolutnie nikt nie będzie miał siły na Ciebie. Możesz zmienić nastawienie, wtedy mogłoby się coś zmienić. Życzę szczęśliwego życia razem z rodzicami do wieku 60-70 lat, kiedy oboje umrą, zostaniesz sam, nie będziesz wiedział jak gaci wyprać, obiadu ugotować, pościeli zmienić. Ale jest plus - może Ci się uda do tego wieku z rodzicami dotrzymać, jak tak, to akurat będziesz mógł dom sprzedać a za pieniądze udać się do domu starców, gdzie dalej wszystko za Ciebie zrobią, a troskliwe pielęgniarki jedzenie pod nos Ci podsuną i nawet jak będziesz mówił 'nie chcę', to i tak zjesz za jakiś czas. Tak jak u mamusi.
Tylko nie jęcz tak, bo robisz wszystko na własne życzenie, więc to Twój i tylko wyłącznie Twój wybór.

Jeszcze tylko z ciekawości, chyba, żeby się dobić bardziej  - czynszu rodzicom pewnie też nie płacisz, prawda? A pieniądze na pewno wszystkie wydajesz i nie oszczędzasz na to by np. się wynieść z domu później? A oddajesz rodzicom tą kasę za jedzenie i zakupy? Dokładasz się do internetu, prądu?

ok, to chociaż coś.

Masz rację, zmienić nastawienia absolutnie nie możesz, a wszystko jest winą rodziców, a Ty jesteś tylko ofiarą ich wychowania, absolutnie żadnej własnej świadomości i woli nie masz.

Aż mi się żal zrobiło...

OT -Oprawa dźwiękowa:
https://www.youtube.com/watch?v=qLrnkK2YEcE

"That boy needs a therapy, psychomatic therapy"

Tego nie sugerowałem, bo to tylko zakończy problem ale go nie rozwiąże. Ty zaś nie masz 15 lat tylko jesteś mimo wszystko dojrzałą osobą i potrafisz je rozwiązywać, np. w pracy. Musisz tylko znaleźć odpowiednie przełożenie na życie osobiste.
me out

Nie zgodzę się. Samobójstwo jest mniej straszne niż konieczność zmierzenia z swoimi lękami, brakami.
Pociągasz za spust i koniec problemów.

Psychiatra powiedział, że jestem zdrowy. Że nie widzi u mnie żadnych zaburzeń. Jedynie osobowość mocno refleksyjną, przez co nie mogę wie uwolnić od przeszłości.

To jest scenariusz optymistyczny: życie do poprawki w przyszłym życiu
Scenariusz pesymistyczny zakłada istnienie jednego życia. Jednego zmarnowanego życia na pojękiwanie i biadolenie w domu rodziców, którzy są przecież winni wszystkiemu co Tobie się w tym jednym życiu przydarzyło i przydarzy.

I tym optymistycznym akcentem żegnam, bo sama w depresję wpadnę czytając kolejne posty autora wątku.

Nie jestem psychiatrą a lekcje/wykłady z psychologii miałam kiedyś tam, więc nie jestem specjalistą, ale dla mnie laika, brzmi niepokojąco, jak Ktoś pisze takie rzeczy o śmierci.

Nie, właśnie ten z karmą jest pesymistyczny, a absolutnym końcem po śmierci optymistyczny, uspokajający.

Generalnie istnieją sposoby na przemianę/przekierowanie 'energii seksualnej' na np. ogólną ciekawość w stosunku do życia, pęd do nauki i należą do nich m.in. medytacja, ale osiąganie w niej dobrych wyników wymaga nieco wysiłku.
Mi się wydaje że znaczna część libido człowieka to nie faktyczne, autentyczne podniecenie seksualne, a mieszanina niepokoju, uczucia pustki wewnętrznej która domaga się zapełnienia, i złości na innych/siebie która domaga się rozładowania, więc warto zastanowić się/zadać sobię pytanie : 'Czy to co odczuwam jest faktycznie napięciem czysto seksualnym?', 'Czy nie jest to aby w większej części agresja/nadmiar energii życiowej/złość/niepokój?'

Ja znam dość skuteczne leki (one nie są do tego przeznaczone, obniżenie libido stanowi skutek uboczny) i waham się autorze czy nie porozmawiać o tym dokładniej z Tobą jakoś bardziej prywatnie (przez internet), ale zdając sobię sprawę z tego że wielu ludzi się od nich uzależnia, i ma potem problemy m.in z zaśnięciem, lękami, nie wiem czy to byłby dobry pomysł. Te które mam na myśli to ogólnie leki nasenno-uspokajające, mocne, na receptę. Nie chciałabym się przyczynić do pogorszenia Twojej sytuacji, ale z drugiej strony uważam że każdy powinien mieć prawo wyboru, i że nie można przewidzieć czy w konkretnym przypadku coś okazałoby się korzystne czy też minusy przeważyłyby.

Cytat będzie pewnie niedokładny:
"Być możę przypisujemy zbyt dużą rolę orgazmowi, który ma przesłonić pustkę w naszym życiu"
z Annie Hall (Woody Allen), dzisiaj fragmenty widziałem to się dzielę.

Ja bym jeszcze do potrzeby potwierdzenia swojej zajebistości dodała potrzebę bliskości,  taką małą skromną

Bluźnicie.

Dopisuję rozładowanie napięcia, potrzebę dominacji, uległości etc.

Chęci mam, ale nie jestem w stanie ich przekuć w działanie. Od kilku lat cały czas o tym myślę, próbuję działać. I nie wychodzi.
Życie jest niesprawiedliwe i nie zgadzam się z tą niesprawiedliwością.  Jak mówiłem, jestem dobrym człowiekiem, nie krzywdzę innych, a przynajmniej się staram. Często biorę winę na siebie, udaje że to moja wina by ktoś inny poczuł się lepiej. I nic z tego nie mam. To gdzie ta karma?
U psychologa też byłem jak byłem młodszy. Wykrył tendencję do uzależnień. Potem dał skierowanie na odział zamknięty. Nie poszedłem bo to jakieś nieporozumienie.

Haha! No myślałeś, że jak będziesz miły i dobry i będziesz siedział w swojej strefie komfortu nie poszerzając jej to bedziesz szczęśliwy? Naiwne...

Popularna nauka głosi, że ten kto czyni dobro to doznaje dobra. Ten co czyni zło to doznaje zła.

ALEEEEE... mało kto mówi, że dotyczy to WSZSYSTKICH osób zaangażowanych w wybrane działania, w TYM RÓWNIEŻ CIEBIE SAMEGO.

W konsekwencji jeśli pozwalasz krzywdzić siebie, to tak jak byś Ty był tą osobą krzywdzącą -- będziesz ukarany, czyli ponieważ pozwalasz na rozprzestrzenianie się zła, to będziesz miał taki los, że bedziesz cierpiał.

Wniosek jest taki, że zaniechanie obrony jest złem. Dlatego wiele osób, które się poświęcają (są nieszczęśliwe z wyboru, aby inne osoby były szczęśliwe), tak naprawdę pogrążają się coraz bardziej i bardziej... Myślą, że czynią dobro, a tymczasem czynią zło.

W twoim przypadku brak odwagi do działania powoduje, że twoi rodzice czynią zło względem Ciebie, a Ty czynisz zło względem siebie. Co więcej przez twoje zaniechanie twoi rodzice nie mają szans nauczyć się lepszego życia, Ty tak samo. Twoi rodzice i Ty tworzycie patologiczny układ, żadne z Was nie podejmuje obrony, nie myśli... Nikogo nie krzywdzicie, a jesteście nieszczęśliwi. Jeśli się nie zmienicie, to umrzecie i w następnym życiu lekcja zacznie się od nowa. Będzie trudniej i wyraźniej. Aż do bólu, aż kręgosłupy pękną... bez litości.

Spójrz na twoją rodzinę tak -- są tam trzy osoby -- Ty + mama + tata, które znęcają się nad jedną osobą czyli Tobą. Nie zdziwiłbym się, jeśli pozostałe osoby mają symetrycznie -- mama jest ofiarą Cieibe i taty... a tata ofiarą Cieibie i mamy. Ktokolwiek jest szczęśliwy?

Życie i zasady moralne są jak grawitacja -- działają tak samo, dla wszystkich, na całym świecie, na Ziemii i poza nią... Bez względu co sobie myślisz na temat grawitacji, jakie masz na jej temat teorie, wiarę, czy w ogóle w grawitację wierzysz czy nie.... Na tym polega sprawiedliwość i piękno świata.

Możesz się niezgadzać z tym co uważasz za "niesprawiedliwość", a świat bedize i tak po swojemu działał. Niektórzy będą szczęśliwi, a niektórzy nie.

Branie winy na siebie, aby ktoś poczuł się dobrze jest znowu podwójnym złem... Po pierwsze twoja osoba cierpi, bo jest niesprawiedliwie oskarzona, prawdziwy winowajca niczego się nie nauczy, a jego sumienie spowoduje u niego ból. Obaj w przyszłości bedziecie ukarani -- nastąpią zdarzenia, gdzie cała ta sytuacja będzie narysowana wyraźniej, abyście mieli większego kopa i lepszą okazję do nauki.

Prawdopodobnie w życiu wykonałeś miliony takich kroków wstecz, takich które są złem w najczystszej postaci...

Hmm. W tej rodzinie tak jest. Jedna osoba odejmuje sobie żeby innym było lepiej. I wydaje mi się, że w ten sposób rozumiemy miłość. Dawanie więcej od siebie, przy jednoczesnym wymaganiu mniej.
Mówisz patologiczny układ? A jak go zmienić? Jakie realne działania mogę podjąć? Konkretnie? Mówiłem, że mam charakter odtwórczy i sam nie znajdę rozwiązania. Te rozwiązanie musi mi ktoś pokazać. Ja będę do niego dążył.
Rozumiem, że powinienem wziąć na siebie część obowiązków w domu. Spoko. Już zapowiedziałem matce, żeby przeprowadziła szkolenia z gotowania. Ucieszyła się. Powoli nadrobię ten temat. Pranie, sprzątanie - zdarzało mi się to robić więc po prostu zintensyfikuje. Odmawianie pomocy - cały czas staram się odmawiać. Z tym nie będzie problemów.
Kupiłem karnet na siłownie. Będę chodził z kumplami, od dawna mnie namawiali żebym wrócił na siłkę.
Muszę w końcu zdać prawo jazdy, więc zajęcie dodatkowe też będę miał.

Coś jeszcze powinienem robić? Co do psychologa to pisałem, że kiedyś byłem. Nie przyniosło to skutku. Zresztą to samo powiedział lekarz, że w moim wypadku najlepiej pomogę sobie samemu. Bo rozmowy mało mi pomagają. Na terapię grupową chodziłem nawet, ale wychodziłem z niej jeszcze bardziej przybity. Dołowały mnie problemy innych ludzi. Dużo o nich myślałem, co w efekcie przekładało się na mój obniżony nastrój. Jestem wrażliwcem. Jak moi rodzice. Zastanawiam się, rozpamiętuje, stresuje się wszystkim. Przykłady? To, że komuś uciekł autobus już mi się robi smutno. To, że ulicą idzie bezpański kociak - serce mi się kraja. To że w Polsce są drogie mieszkania -  jest mi źle. I tak dalej i tak dalej. Tego się chyba nie da zmienić.