Zdiagnozowałem zdradę? Proszę o chłodną ocenę moich wniosków

Nie jestem żadnym misiem. Zwłaszcza dla Ciebie Drogi Panie. Ty oczywiście znasz predyspozycje wszystkich ludzi na świecie. A jeśli Autor posta jest w tym ułamku procenta? I może za parę lat uratuje Twoje życie na stole operacyjnym dzięki swojej niepohamowanej ambicji? Brak wiairy, nie? Skoro uważasz siebie za przeciętniaka, innych również musisz do tego poziomu sprowadzać?
Równie dobrze możesz nazwać debilami ludzi grających w lotto. Prawdopodobieństwo nikłe trafienia szóstki. Utożsamiasz się z przecietnością, bronisz jej jak lew. Zaprawdę, determinacja godna szacunku.
Masz jakiś wsiowy kompleks? Naturalnym jest jak mniemam, że skoro ludzie uciekają stamtąd, aby zmienić swoje życie, to chyba oczywistym jest, że "miasto" zapewnia im większe możliwości.  Zgodzilismy się, że państwo do siebie nie pasują. I tyle.
A skoro opierasz się zawsze na oficjalnych biografiach.....cóż.
Czyż dla Ciebie Drogi Panie surogatem realnego zycia nie jest udzielanie się na forum?

Misio to bardzo ładne określenie. Piękny zwierzak, poza tym.

Więc, misiu, odpowiem Ci, bo chyba kolejny "miszcz erystyki" zstąpił z wyżyn gromić antyambitnych tłumoków.

(nie, wypowiadanie się na forum nie jest moim ersatzem życia - ja po prostu to lubię i mam na to czas. Oczywiście powinienem w tym czasie pisać książkę albo wspinać się po skałkach, nieprawdaż? tylko że wcale mi się nie chce i w dodatku nie mam sobie niczego do udowodnienia, co nieco utrudnia podejmowanie wyzwań wbrew sobie. Ups.)

Przede wszystkim, skoro już Cię tak bardzo to ciekawi - jestem pracownikiem instytutu naukowego, autorem dziesiątek publikacji naukowych i autorem kilku metod badawczych. Nie uważam, że pisanie tego ma jakikolwiek sens, ale skoro dyskusji z Tobą nie da się nawiązać z "nizin umysłowych"... to chyba nie mam wyboru. Przypuszczalnie (bo pewności mieć nie mogę) "osiągnąłem" - według Twoich kryteriów - więcej niż Ty i autor tematu razem wzięci. W cudzysłowie, bo moim zdaniem nie osiągnąłem niczego szczególnego. Urodziłem się z predyspozycjami do pracy naukowej i odpowiednią inteligencją. Ot, tyle. Moim zdaniem wszyscy "osiągnęliśmy" mniej więcej tyle samo - odnaleźliśmy w życiu drogę, która daje nam nie tylko zdolność do życia z podniesionym czołem, ale także realizowania swoich możliwości. W życiu nie przyszłoby mi do głowy, by stawiać siebie ponad Ciebie, bądź na odwrót.

Poza tym - jakie to ma znaczenie, kim jestem? czy pod swoimi zasadami powinienem wstawiać link do CV? czy jedynym argumentem, jaki powinienem z siebie wypluwać, jest odpowiednio udokumentowany ad verecundiam? Jaką wartość ma zasada życiowa czy moralna, która jest niepodważalna tylko wtedy, gdy autor ma odpowiedni stopień naukowy, ilość publikacji i odpowiednią sumę na koncie?

następnie - nauczono Cię chyba, że w przyrodzie praktycznie każda cecha osobnicza w populacji przyjmuje postać rozkładu Gaussa? Z kim właściwie chcesz wojować - z samą naturą, że stworzyła część leniwych, część ambitnych i mnogość przeciętnych? Nie jesteśmy wszyscy piękni, amibitni, wysocy, inteligentni, zdolni do wysiłku umysłowego, charakteryzujący się wysoką motywacją, koncentracją, samodyscypliną. Ruganie ludzi z uwagi na ich ułomności osobnicze jest zwykłym szczeniactwem. Oni po prostu tacy są. Swoją "pracą nad sobą" zmienią się w znikomym stopniu. Być może czytałeś opracowania naukowe na ten temat? bo ja tak. Ludzie mają mocno ograniczoną zdolność na zmiany swojego ukształtowanego ja, a często - nawet żadne. Zmiana drobnej cechy wymaga lat wytężonej pracy, która często nie daje żadnych efektów. To trochę jak z kulturystyką. przerzucam ciężary od lat, z dobrą dietą, świetnym planem, znakomitym trenerem, suplementacją - i jestem w tym rażąco przeciętny. Za to przyjaciel mój jest brązowym medalistą trójboju siłowego. Zaczął 10 lat po mnie, nie przestrzegał diety, ćwiczył po swojemu - urodził się jednak z predyspozycjami. Z czymś, czego ja po prostu nie mam, choćbym stanął na głowie.

Prawdziwą pokorą jest (dla mnie, bo nie jestem żadnym guru - żeby nie było) przyznanie się, że wiele rzeczy w życiu zawdzięczamy... przypadkowi, szczęśliwemu splotowi wydarzeń i zasad azotowych w naszym DNA. Kiedy zaczynamy pierdzielić, że wszystko jest naszym dokonaniem - kłamiemy. Bo nie jest. Nikt na własne życzenie nie byłby głupi, brzydki, czy niski.

Do osiągnięcia "sukcesów" w rozumieniu potocznym potrzeba jest wysoka inteligencja, zdolność do wysokiej koncentracji na celu, wytrwałość, często ponadprzeciętna percepcja i szybkość reagowania, odporność na stres - wszystko to cechy osobnicze.

Tak więc, panie "ambitny" - ciesz się, że takie Ci się trafiły i okaż szacunek tym mniej fartownym. Tobie i autorowi tematu tego życzę.
Na kolejne wybiegi językowo-logiczne opisane około 250 lat temu przez Schopenhauera odpowiadać nie zamierzam, bo nie jesteśmy na forum onetu, gdzie obrzucanie się antyintelektualną papką stanowi ulubiony sport forumowiczów.

ślicznie dziękuję, Roxann

Wiesz, ja też jestem dr choć nie w medycynie... i tez piszę, bo tego mój zawód ode mnie wymaga. Nie pracuje na uczelni, choć miałam przyjemność, ale to nie dla mnie.

Co do samego związku. Po co jesteś z dziewczyną, która nie chce się do ciebie przytulać i szuka kochanka? Utrzymujesz ją czy co, że ona nie odchodzi, mimo że uczucia się wypaliły?