Były zdradził narzeczoną.

Licytacja na winę tak właściwie nie ma sensu. Chodziło mi jedynie o pokazanie, że ta sytuacja nie działa się poza Poniedziałkową i miała na nią również swój wpływ. Pierwszy post wskazywał, że nie do końca zdawała sobie z tego sprawę. Miała kaca moralnego, ale winnym był dla niej jednoznacznie ex. Skąd więc kac?
Nie ma potrzeby, żeby Poniedziałkowa przywdziewała wór pokutny i przejmowała całą winę na siebie. Pożytku nie przyniesie jej również zwalenie winy na exa. Musi jednak zdać sobie sprawę, że takimi sytuacjami najbardziej krzywdzi samą siebie. Bycie singielką i sex nie wykluczają się, ale czy musiała akurat wybierać do tego swojego exa, który jest w związku, po to by teraz katowało ją sumienie. Czy musi tworzyć toksyczne związki? Czy musi być toksyczna dla siebie? Dziewczyna ma autodestrukcyjne tendencje i musi z tym walczyć. Pierwszym krokiem jest zauważenie, że jej działania mają znaczenie, że ma wpływ na swoje i innych życie. Chodzi zarówno o pozytywne i negatywne działania i wpływy. Od niej zależy które wybierać będzie dla siebie i innych.

Witajcie.
Jestem po wizycie u terapeutki. To było bardzo trudne spotkanie ale ważne dla mnie.
Otóż prawda jest taka, że w tamtej chwili mógł to być ktokolwiek. Miałam mocny impuls który chciałam rozładować. Akurat tak się złożyło że napisał do mnie w nocy, jakby mnie wyczuł, choć wiedział, że mieskzałam do tej pory w innym mieście. No i spotkało się w łóżku dwóch zaburzeńców - ja która jest w terapii i walczy ze swoimi demonami i on, który twierdzi że w pełni zaakceptował swoje zaburzenia i jak widać nie chce nad nimi pracować. Rozmawiałm z nim o jego związku - czemu jeszcze się nie chajta choć są zaręczeni od dwóch lat a ze sobą pięć. Mówił że on się nie nadaje i takie tam. No w każdym razie facet też ma nasrane pod kopułą ale to poboczny temat który nie powinien mnie interesować. Ani co u nich i co ze sobą zrobią.
Chodzi o mnie, o moje wybory, o panowanie nad impulsami, pracą nad sobą. Bardzo ciężką i nie pozbawioną upadków.
Rozmawiałyśmy co mi to robiło wtedy, jaki "cień" zasłaniało lub karmiło.

Wiem jedno. Nie będę szczęśliwa jeśli będę schodzić z nowej drogi. Jeśli nie będę ciężko pracować i wyproacowywać, nowych zdrowych schematów.
Nie jestem zdrową osobą, dlatego to się stało. Teraz mam stanąć na nogi i wziąć się za pracę.

Cóż no, zachowałam się jak zdzira i ponoszę tego konsekwencje. Nie chodzi o biczowanie się. Tylko o szczerość i nie ukrywanie prawdy samej przed sobą. Realną szansą na wyzdrowienie jest zaakceptowanie siebie jaką się jest i ciśnięcie by mieć nad tym kontrolę, regulować siebie. Wtedy jest szansa na poprawę. Na to że inni mnie polubią, na to że polubię samą siebie.

Po pierwsze nie wyzywaj się, bo zawsze znajdziesz na pęczki takich, którzy zrobią to za Ciebie.
Pierwszy krok do polubienia siebie, to zaprzestanie wyzwisk, spojrzenie na siebie jako na człowieka, który jak to każdy inny człowiek czasem popełnia błędy, czasem traci kontrolę nad życiem. Jak każdy człowiek jesteś też w stanie uczyć się na tych błędach i odzyskać kontrolę.
Zamiast zdziry powiedz sobie, że fajna dziołcha z Ciebie i na fajne życie zasługujesz. Realizuj je.

No to spoko, pracuj nad nią Grunt to samoakceptacja

Wczoraj trafiliśmy na siebie w busie. Jechaliśmy 2 godz. Mocno mnie zaszokowała obrączka na ręku. Pobrali się miesiąc temu. Mam nadzieję, że ten ślub to nie z powodu jego wyrzutów sumienia ;

Nie. Ślub nie był z powodu wyrzutów sumienia. Ślub był, bo on i ona go chcieli.
Czy on chciał dlatego, że żywi tak gorące uczucia (w co na podstawie tego wątku należy mocno wątpić ), czy też z powodu wygody, przywiązania, nieważne. Ciebie to nie dotyczy, więc nie ma o czym rozmyślać.
To, że zastanawiasz się nad tym świadczy o wyrzutach sumienia, ale po Twojej stronie. Przydadzą się o tyle, o ile na przyszłość będziesz wiedzieć, żeby nie wdepnąć znowu w takie bagienko. Nie samobiczuj się zbytnio. To ich związek i powodzenia oraz porażki tego związku należą do nich.