Co jest dobre, co jest złe

Obawiam się, ze wychowuje dzieci zgodnie ze swoim schematem zachowań, odbiega on znacznie od moich wyobrażeń, ale nie uniknę tego, niezależnie czy będę tam, czy nie. Jesli przedstawilam go gdzies jako potwora to sorry, nie to bylo moim zamierzeniem. Mam do niego ogromny zal, niechęć, im dalej jestem od tego wszystkiego tym bardziej widze po prostu.
apologises, wychowywalam mnie glownie mama. Moj ojciec, alkoholik zmarl kiedy mialam 12 lat. Faktycznie, rzeczy sie dzialy, wiele z tego pamietam. Staralam sie nigdy nie uzalac nad moim dziecinstwem, mialam co jesc, mialam w co sie ubrac, fakt bylam typowym dzieckiem z "kluczem na szyi" ale czulam sie zadbana ogolnie. Nie bylam nigdy na terapii, moze powinnam, nie przyszlo mi to do glowy. Nie wykluczam, ze powielam schematy, ktos mi to juz kiedys powiedział, pokazal. Nie wiem czy to dzieje sie dalej.
Poza tym moj maz nie jest zdradzony, jak powtarzasz. Po pierwsze zwiazek z Ktosiem zaczelam po naszym rozstaniu, nawet po oficjalnej separacji, chociaz to byla juz formalnosc, po drugie, on nie wie/nie jest pewiem czy jest z kims, nie rozmawiamy na ten temat ze soba, gdyby czul sie zdradzony na 100%, wiedzialby na pewno, jestem przekonana, ze urzadzilby mi jeszcze gorsze pieklo. Nie wiem jak ale wierze, ze dalby rade. W calym praktycznie naszym malzenstwie czul sie zdradzony, zdradzany. Moze, oprocz okresu ciąż i oczywiscie dobrych momentow. Byl to jeden z wielu punktow zapalnych.  Po trzecie, rowniez nie wiem/nie jestem pewna, ale mysle, ze on spotyka sie z kobieta/kobietami, moze w ramach pocieszenia, zapomnienia, nie wiem. Nie obnosze sie z Ktosiem, nie robie nic ostentacyjnie.
Naprędce, tak, oczywiscie ze wie. To normalny facet, widze jak czasem pewne rzeczy w glowie mu sie nie mieszcza. On po prostu jest, slucha mnie, pomaga, na ile moze ingerowac, na ile sama na to pozwalam. Ktos byl przy mnie w trakcie najgorszej walki o opieke, w tej najgorszej matni. Staram sie go nie idealizowac, szukalam nawet problemow, wad czegokolwiek, czego moglabym sie uczepic, zeby bylo mi po prostu lzej. I naprawde. Moge juz po tym wszystkim i po tym czasie powiedziec szczerze, ze jest jednym z najlepszych ludzi jakich znam. I to nie jest tylko moja opinia.

Iza, Twoja sytuacja nie jest jednoznaczna społecznie, moralnie. Oboje z mężem swoje przeszliście, nie radzicie sobie z emocjami na różne sposoby. Mąż poszedł w przemoc, Ty przyjęłaś uzależnione zachowania -szczęśliwa rodzina mimo wszystko. W końcu pękłaś. Twój mąż też pękł.
Oboje dzięki temu macie szansę na normalne życie, pewnie że już nie razem. Masz żal do męża, ale przeszłość już nie zmienisz. Możesz się tylko wewnętrzne pogodzićz tym co było, ze swoją rolą w tej układance. Nie oznacza to zapomnieć o swoich krzywdach, ale w pewnym sensie wybaczyć i wyciągnąć wnioski. Po to jest praca nad sobą. Gdy zmienisz to co gorzkie w sobie masz, być może zobaczysz po drugiej stronie równie skrzywdzonego człowieka jak Ty sama. Wtedy też nie będzie ważne jaki jest Twój mąż, jakie zmiany sam zrobił. Będzie inaczej. Łatwiej przyjmiesz fakt, że ma wasze dzieci, łatwiej Ci będzie być matką na odległość. Z czasem też zdecydujesz czy warto się z nim szarpać dalej, może mu zaufasz. Skreśliłaś tego człowieka jako męża, ale jako ojciec Twoich dzieci będzie Ci wystarczająco bliski. Dziwnie brzmi, ale jest to możliwe tylko po Twojej stronie.
Użyłem słowa zdrada, bo jest ono bardzo subiektywne. Może i nie zdradziłaś go w potocznym znaczeniu, ale myślę, że ten facet tak to odbiera. Myślę też, że ta "zdrada" dała mu kopa, by coś zrobić ze swoim życiem. Tak bardzo często bywa . Twoja utrata dzieci niech będzie takim kopem dla Ciebie. Masz dzięki temu swoją szansę na lepsze jutro. Może nie takie o jakim myślałaś, ale lepsze.
Ludzie i ich zachowania ulegają różnym ocenom. Dla mnie wyróżnikiem człowieka nie jest dno jakie osiągnął, ale jak z tego dna wyszedł. Także bierz swoją przyszłość w swoje ręce.

Tak, tak. Teraz standardowo Paweło zrobi z Ciebie chłopa.

Nikt nie jest idealny.

janaminutke - Ty swojego syna nie porzuciłaś, tylko on sam dokonał wyboru.
To chyba spora różnica?

IzaB, moim zdaniem powinnaś zamieszkać blisko dzieci i zniwelować im jak się tylko da efekty Twojego rozstania z mężem. Z nim porozmawiać szczerze, nie trzymaj go w niepewności ale powiedz mu że choć nie masz do niego żalu większego niż do siebie, to jednak Wasz związek nieodwołalnie się skończył i on powinien sobie jakoś ułożyć życie jak i Ty teraz próbujesz. Nie szarp się z nim o dzieci, ale dla ich dobra postarajcie się zachować klasę póki one nie dojrzeją.
Co do Twojego obecnego faceta, to skoro on wiedział o Twojej sytuacji zanim zaczęliście być razem, to myślę  że miał świadomość, że prędzej czy później zacznie ciągnąć Cię do dzieci i że prawdopodobnie do nich wrócisz... oraz to, że z czasem zostając z nim coraz bardziej będzie Cię ta rozłąka męczyć i będzie się kłaść cieniem na Wasz związek. Być może już się nawet pogodził się z Twoim odejściem.
Może więc lepiej zakończyć to zanim zajdzie to za daleko, zostawiając tylko wspaniałe chwile w pamięci?

A co będzie w przyszłości czas pokaże, może on jednak po przemyśleniu sprawy załatwi swoje sprawy na miejscu i ruszy za Tobą, albo spotkasz go po powrocie do kraju- kiedy uznasz że możesz już wrócić?

O jezu, kombinuj, żebyście wrócili do kraju razem. Jeśli Cię kocha, to nie będzie chciał Cię stracić.
A dzieci są ważniejsze niż jakikolwiek facet.

Nie każda matka uważa dzieci za powinność.

A powinna - dzieci się same na świat nie prosiły. A jak ktoś się już na nie decyduje, to jest za nie odpowiedzialny. I ich nie porzuca. NIEZALEŻNIE od płci.
Tak to widzę.

Widzę,Paweło teraz tutaj wstawia swoje rewelacje?

Skoro nie "uważa",to niech się za rozród nie zabiera.

No wiesz, według mnie osoba, która uważa dzieci za powinność, nie zostawia ich z ojcem i nie wyjeżdża za granicę (chyba, że potworna bieda i robi to bo musi). Tylko właśnie zostaje przy dzieciach i układa sobie życie blisko nich.

Ja też pochodzę z takiej rodziny, rodzice rozwiedli się, jak miałam 4-5 lat, ojca widywałam raz na ruski rok, a potem zmarł, gdy miałam 14 lat.
Nie mogę powiedzieć, że miałam szczęśliwe dzieciństwo, moja matka nie umiała zastąpić ojca, a do tego nie umiała sobie poradzić po rozwodzie.
Więc z całą pewnością twierdzę, że czy się dziecko odnajdzie w takiej sytuacji, to kwestia INDYWIDUALNA.

Jak często może widywać dzieci mieszkając za granicą? Raz w miesiącu? I Twoim zdaniem to wystarczy?

Nie mam pojecia. Zgadzam sie, ze to sprawa indywidualna. Oboje moich rodzicow stanelo na wysokosci zadania. Byly lata, kiedy widywalam ojca tylko w wakacje, raz na rok, ale to nie czestosc i ilosc miala znaczenie tylko jakosc spotkan i kontaktow ogolnie. Mimo wszystko bral czynny udzial w moim zyciu, mama dbala, zebym tez zawsze o nim pamietala. Pewnie nie raz mi go zabraklo na wyciagniecie reki, jako dziecko uznalawalam, ze tak juz jest, akceptowalam sytuacje, jako dorosla zrozumialam. Mam wokol siebie szczesliwych ludzi.
Watpie, czy autorka akurat bierze to pod uwage, z tego co pisze, to raczej nie. I ojciec dzieci, jako osoba niestabilna emocjonalnie, tez mi nie wyglada na osobe ktora temu wychowaniu podola.

Rozumiem, jednak, nie zawsze w zyciu jest tak jak by sie chcialo, sztuka jest akceptowac pewne fakty i cieszyc sie z tego co sie ma, chociaz dzieciom przypuszczam to trudno wytlumaczyc. Osobiscie nie wyobrazam sobie teraz, ze moj tata poswiecilby sie "bo tak trzeba" zostal w Polsce, zrezygnowal ze swojego szczescia i milosci do swojej obecnej zony dlatego, zebym miala go wtedy kiedy chce, lub zostal w nieszczesliwym malzenstwie zeby zapewnic mi pelna rodzine. Znaczy fajnie by bylo, ale... wyprowadzilam sie z domu na studia i juz nie wróciłam, znalazlam swoje szczescie, mam swoje zycie, co wtedy? Ludzie potrzebuja miłości, to naturalne, jest milosc do dzieci, milosc do mezczyzny, siostry, brata, zadna z nich nie moze zastapic drugiej. Fajnie jak mozna miec to wszystko na raz, to jest naturalne, proste i tak powinno byc, ale gdy tak nie jest? Temat rzeka.

Może pomoże krótka historia kobiety, którą znam, ale nie chciałabym znać... "panią" G poznałam w pracy sezonowej, ja na życiowym zakręcie, ona również...rozumiałyśmy się w wielu sprawach; moje dziecko zostawało pod opieką babci, miało nieograniczony kontakt z ojcem, rozstaliśmy się z całą oprawą sądową, z kłótniami, wyzwiskami jak niecywilizowani ludzie. ale to minęło i we mnie i w nim, emocje przestały brać górę, skupiliśmy się  na spokoju syna. Pani G nie przyznawała, że ma dziecko. Jakie było moje zdziwienie gdy przyznała się 10, 8, 6 - letniego syna, 5 i 3 letniej córki. każde dziecko z innym i każde z nich zostawiła z ojcem bo goniła za uczuciem, które kończyło się zanim jeszcze się zaczęło...zostawała tylko kolejna ciąża, którą po rozwiązaniu podrzucała niedoszłemu mężowi i teściowej. Obecnie mieszka za granicą, zerwałam kontakt. słyszałam że urodziła kolejne dziecko...i kolejne zostawiła...dla Twojej historii ode mnie ...wielkie NIE...tyle. zawsze jest wytłumaczenie...by zrzucić balast...

Była z tymi dziećmi od maleńkości, szykowała posiłki, ocierała łzy, tuliła. A tu nagle wyjazd i pach, nie ma mamy. NIGDY w życiu nie uwierzę, że dzieci zaakceptowały ten stan rzeczy... Tego się nie da zaakceptować i to odciśnie piętno. Niestety.

Nie piszę, że Autorka jest zła - ale moim zdaniem jest egoistyczna i nieodpowiedzialna. Razem z mężem powołała te dzieci na świat i jej obowiązkiem jest o nie dbać, być przy nich. Skoro ten jej Ktoś tak ją kocha, to dlaczego nie wyjedzie razem z nią i nie ułożą sobie życia bliżej dzieci?

Tez mysle, ze odcisnie to pietno, jak kazde nieprzyjemne wydarzenie w zyciu dzieci. Niestety. Mysle, ze z tresci jej wypowiedzi mozna wyciagnac duzo wiecej niz historie typu: Urodzila, cos nie wyszlo, zwiala z kochankiem, porzucila, olała sprawę.
To co sie zdarzylo nie swiadczy o altruizmie, ale biorac pod uwage wszystkie okolicznosci, nie ocenialabym jej tak ostro.
Zycie pisze przerozne historie, ludzie z natury sa niedoskonali i emocjonalni, przez co robia krzywde i sobie i innym. Moim zdaniem fakt, ze ona to naprawia, moze na razie motajac sie w jakiejs matni, ale jednak, swiadczy o tym, ze czuje ta odpowiedzialnosc na sobie. Cos nie pozwala jej po prostu odejsc i byc rodzicem od swieta, chociaz tak tez mozna.
NieZnamSiebie, ten temat jest naprawde inny niz wszystkie, osobiscie mam ciary jak to czytam. Nikomu w zyciu nie zycze takich komplikacji. Jak ostroznym trzeba byc w zyciu w doborze zyciowego partnera, jak dokonywac dobrych wyborow, jak bardzo kontrolowac siebie i swoje emocje, gdzie jest granica do ktorej mozna sie posunac, i kto to ocenia? co jest moralne co juz nie? Swoja droga bardzo trafiony temat. Co jest dobre a co złe?

Cyngli, ona pisala dlaczego nie widzi mozliwosci wyjechania czy bycia z nim. Ze jest to jedna z bardzo ciezkich decyzji ktore juz podjela.

Ech...tyle wiemy o sobie, na ile nas sprawdzono.
Nie doświadczyłam maltretowania, więc nie wiem, czy maltretowanie może spowodować otumanienie, skutkujące przytłumieniem emocji, zasad i instynktów. Nie wiem, czy wieloletnie, stopniowe i systematyczne znęcanie się nade mną mogłoby tak bardzo wpłynąć na moje uczucia, mój strach, że mogłabym, że potrafiłabym zrezygnować z uczestniczenia w życiu moich dzieci, obserwowania jak rosną i dojrzewają, codziennej pomocy im, gdy będą potrzebować matki w trudnościach dziecięcego świata.
Naprawdę nie wiem i gratuluję pewności tym, co wiedzą.

Prawda. Dużo zależy od człowieka, a dokładnie od róznych zasobów: tendencji osobowościowych, przekonań na swój temat, poczucie kontrolowania swojego życia i sprawczości. Ale także od tego, czy i jak bardzo możemy liczyć na wsparcie i pomoc ze strony innych ludzi.

Nie czytałam całej dyskusji bo za dużo tego. Pytanie za 100pkt- pracujesz aktualnie? Twój partner zapewnia Ci godziwe warunki do życia- to czemu nie zasięgniecie porady prawnej w tej kwestii? Chyba nikt Ci lepiej nie pomoże jak adwokat, który się zna na prawie i będzie wiedział jak ściągnąć Twoje dzieci. No chyba, że to one już z Tobą nie chcą być bo wiedzą, że je opuściłaś.

Odpowiedz na 100 pkt- sma jestem niedoszlym prawnikiem. Na tym etapie jestem doskonale zorientowana w prawnym stanie mojej sprawy. System jednak nie jest doskonaly. Miejsce zamieszkania dzieci jest poza granicami kraju, tam gdzie jest ich meldunek, szkola. Moge "porwac" dzieci, jednak musze liczyc sie z tym, ze sa emocjonalnie zwiazane z ty miejscem ta raz, dwa, musialabym sie liczyc z ich doprowadzeniem do miejsca pobytu, jezeli ich ojciec by o to wystapil, a zapewne tak by zrobil. Tak, jak pisalam wczesniej, nie udalo nam sie podpisac zadnej z umow rodzicielskich, jakie sa stosowane w tym kraju w momencie separacji i ustalaniu podzialu opieki nad dziecmi. Na skarb panstwa nie sa prowadzone takie sprawy, tak jak jest to w Polsce, zadnego z nas nie stac na pokrycie kosztow rozprawy plus pomoc prawnicza. W zwiazku z tym, ze pracowalam na 1/2 etatu (nie praktykowalam jako prawnik) nie bylam w stanie wynajac mieszkania, ktore moj maz ma, jest to mieszkanie w ktorym mieszkalismy razem, i nie jest ono wspolnoscia, wiec nie mam do niego praw. W zwiazku z tym, po mojej wyprowadzce, mieszkalam w wynajetym pokoju, do ktorego nie moglam oczywiscie zabraz ze soba trojki dzieci.
Nie, nie mam tam nikogo, moze Was to zdziwi, ale w momencie kiedy jest zle, kiedy cala energie pochlanialo mi moje rozpadajace sie malzenstwo, agresja, poczucie winy, wiekszosc znajomych po prostu sie odsunela, a ja nie mialam chyba sily na o to zeby zabiegac.
Tak, Ktos zapewnia mi godziwe warunki zycia. To znaczy, ze mam dach nad glowa, mam co jesc i nie musze sie o siebie martwic. Racja, nie chcialabym od niego brac pieniedzy w zwiazku z moja sprawa, chociaz jestem przekonana, ze nie odcialby mi zadnej gotowki, druga sprawa, ze po prostu bym jej nie wziela. W Polsce pracuje dorywczo, daje mi to na tyle pieniedzy, zeby w pewnym stopniu przeznaczyc je na dzieci. Jednak to nie pieniadze sa tu problemem.
dzieci nie zajmuja stanowiska, gdzie chca byc, nikt tego od nich nie wymaga. Gdyby tak bylo, zapewne mialyby dylemat. Lubia byc w Polsce, maja tu swoj dom, w ktorym mieszkalismy wczesniej, to wspolnosc moja i mojej mamy, maja mnie, babcie, kota. Jednak od dawna sa juz tam. Przyzwyczaily sie, maja tam swoje zycie po prostu, na pewno wywrociloby im to swiat do gory nogami.
Oczywiscie, mozna siedziec wspolnie, ustalac, Ktos z milosci do mnie moze rzucic wszystko i wyjechac, jednak ja z milosci do niego tego nie chce. Znaczy chcialabym bardzo byc z nim juz zawsze, ale zdaje sobie sprawe do czego sprowadza sie zycie ze mna tam. Po pierwsze, do wielkiego uzaleznienia od mojego meza jeszcze kupe lat, dopoki dzieci nie dorosna na tyle zeby decydowac same o sobie, a w takiej sytuacji naprawde poczulby sie zdradzony (maz), po drugie, zycze mu (Komus), chociaz z wielkim bolem serca, zeby stworzyl normalna, prosta, zdrowa rodzine o ktorej ja kiedys marzylam, zeby mial spokoj, ktorego ja mu nie dam. Dzieci, ktorych mu nie dam. To jest rzeczywistosc, ktorej nie zatrze nawet najwieksza milosc, a nie musze mowic, ze ja juz w bajki nie wierze. Na fali tego uczucia teraz, bliskosci pewnie by to zrobił. Jednak swiadomosc jest moja, odpowiedzialnosc jest moja.
Co wiecej... Dzieci nie akceptuja tego stanu rzeczy i ja go tez nie akceptuje, oczywiscie wszystkiego im nie mowie, nie wiedza o Kims. Wiedza to co widzialy i slyszaly, to co im powiedzialam ja, to co przekazal maz.
Ogolnie, myslac o powrocie tam, jestem chora. Chora na mysl o tym, ze musze zaczynac od zera, ze zanim sie dzwigne, finansowo, psychicznie, spolecznie minie kupe czasu. Kupe czasu, zebym oprocz mysleniu oprzetrwaniu mogla dac siebie dzieciom. Jestem chora gdy mysle ze musze pozegnac sie z bliska mi osoba. Egoistycznie chcialabym zeby dzieci wrocily do Polski i zebym mogla zamknac ten zly czas tam, nigdy juz tam nie jechac. To musze w sobie przemoc. nie wiem co i jak wplynelo na moja psychike, ale na pewno nie wyrzeklam sie dzieci.
Nie, nie wyobrazam sobie rozmawiania z nimi na skype, placenia alimentow, odwiedzin, wakacji i swiat. Z wielu powodow. Po pierwsze nie uwazam ze moj maz da rade ich wychowac sam. zawsze bedzie mnie to niepokoic. No i ogolnie po prostu jakos tego nie widze.

Niedoszly to znaczy ze skonczylam prawo, lecz niedoszlam jesli chodzi o aplikacje. Nie jestem adwokatem, nie mam zadnej specjalnosci. Jestem za to dobrze zorientowania w prawie, wiem jak je interpretowac, laczyc i z niego korzystac, w swojej sprawie rozniez. Oczywiscie w sadzie nie podjelabym sie w tej sprawie byc swoim przedstawicielem, zgadzam sie ze we wlasnej sprawie, nie jest sie dobrym adwokatem.

Ja skonczylam pare lat temu Tez dzienne, no to tez pozdrawiam kolezanki prawniczki!

To czego szukasz na tym forum? Każda podpowiedź jest zła i na każdą masz odpowiedź- nie zawsze logiczną, ale jednak żeby tylko się bronić. Nie pytałam też czy jesteś prawnikiem tylko czy jesteś niezależna finansowo (czyt. pytanie odnośnie pracy). Jeżeli nie to nie rozumiem czemu od tego nie zaczniesz.

A co do studiów, że tak porównam- niedoszły lekarz to nie lekarz i to że zna teorię to wątpię że byłby w stanie sam operować człowieka. Chyba nie zaszkodzi poradzić się kogoś kto pracuje w tym fachu.
Nie chcę być uszczypliwa bo zdaje sobie sprawę jak trudną decyzję masz do podjęcia, ale chyba czas zacząć działać konkretnie- rozchodzi się o dobro dzieci, a z Twojej opowieści wynika, że szukasz "rozgrzeszenia" i próbujesz nas wszystkich, a przede wszystkim siebie przekonać, że jesteś w patowej sytuacji i że nie możesz być szczęśliwa.

Dlatego mówię, że sam nie byłby w stanie operować i w takiej sytuacji najlepiej poradzić się kogoś kto siedzi w tym parę lat. A co do pieniędzy Twojego partnera chyba warto wspólnie zainwestować w coś co może pomóc rozwiązać zaistniałą sytuację. Rozmawiałaś kiedyś z dziećmi czy chcą tam zostać? A co do tego, że musicie się rozstać bo on ma prawo do lepszego życia to też się nie zgodzę. Ma do tego prawo, ale właśnie mimo wszystko wybrał Ciebie więc wie z czym się to wiąże. Nie możesz decydować za niego. Uważam, że tutaj tylko konkretne działania mogą przynieść jakiś rezultat. Na początek szczera rozmowa z Ktosiem, potem z dziećmi, porada prawnicza (ocena kogoś z boku i z danej dziedziny może bardzo pomoc), ustabilizowanie się finansowo i mimo wszystko rozmowa z mężem też Cię nie ominie. Może uda się jednak bez walki na noże. Tylko musisz uwierzyć, że da się z tego wyjść zwycięsko!

Dokladnie tak samo bym to widziala. To naprawde nic zlego. Teraz jestes przytloczona ogromem tych wszystkich problemow, wyrzutami sumienia, ale jako szczesliwa kobieta, ze wsparciem odpowiedniej osoby gory bedziesz mogla przenosic. Przy madrosci i odpowiednim wyczuciu, zaangazowaniu w zycie dzieci bedziesz w ten sposob duzo lepsza mama, niz jako zlamana osoba, ktora cialem jest blisko. Pewnie tez dalabys rade, ale jaki przyklad na zycie dasz dzieciom? Nie stracisz ich.
Poza tym, szczerze, obawiam sie, ze wracajac tam teraz, sama, wpakujesz sie w to samo bagno, z ktorego udalo Ci sie wyrwac. A to by bylo najgorsze co bys mogla zrobic.

Kolejnosci juz nie zmieni. Jako "nic zlego" okreslam wyjscie ktore zostalo przedstawione powyzej, nie samo zostawienie dzieci, oczywiscie. Nie napisalam nigdzie, ze oj, stalo sie trudno. To bardzo plytka interpretacja moich wypowiedzi, jasne, ze sie stalo. Po prostu zamiast kopac sie z koniem uwazam, ze powinna sie odnalesc w sytuacji w ktorej sie znalazla, zamiast na sile ta kolejnosc zmieniac.

Sytuacja opisywana przez Izabelę nadal jak dla mnie jest niejasna. To odejście nie od a do, zatajanie istnienia Ktosia, mimo, że pojawił się po faktycznym rozstaniu. Rozważania na co nie zasłużył Ktoś i jak ciężko będzie bez niego przy braku wątpliwości co do odczuć dzieci. Niejasne dla mnie są również przesłanki dylematu: kochanek czy dzieci. Bo o co chodzi? O tęsknotę za dziećmi, obawę o ich bezpieczeństwo, troskę, odpowiedzialność czy o brak umiejętności zniesienia łatki "wyrodnej matki", alimenty, winę za rozpad małżeństwa? Autorko nie da się w takiej sytuacji wyjść bez konsekwencji, bez strat. Skoro nie ma możliwości byście byli z mężem razem a dla dzieci on jest tym rodzicem stabilniejszym emocjonalnie, nie kombinuj. Jeżeli jedynym motywatorem do powrotu do dzieci miałaby być poprawa Twojego samopoczucia w aspekcie oceny społecznej z konsekwencją dołu związanego z rezygnacją z Ktosia, daj spokój. Pytając co jest dobre a co złe, skoncentruj się nie na dylemacie: dzieci a Ktoś, tylko na ustaleniu u którego z rodziców dzieci w aspekcie gwarancji ich prawidłowego rozwoju, poczucia bezpieczeństwa i stabilizacji powinny mieć miejsce stałego pobytu.
To są dla mnie w sumie sytuacje proste jak budowa cepa, albo to czujesz albo nie. Nie każdy da radę żyć wbrew sobie, tylko musi sam wiedzieć jakie życiowe wybory są naprawdę wbrew.

Nie, ale jak druga strona okaże się ''świnią'', to może wykorzystać to w sądzie na swoją korzyść.
Dlatego nie bez powodu najpierw warto zakończyć jedną relację, zanim się wejdzie w drugą.

Reasumując autorko - jesteś niedoszłym prawkiem, niedoszłą matka i niedoszłą żoną?
Dla mnie wszystko jest jasne oprócz jednego - po co ta pseudo walka moralna twojej chęci wygodnego życia z presją społeczną, żebyś wychowywała swoje dzieci?
Masz bolca, bolec cię utrzymuje, żyjesz w wygodzie, ciepełku i jeszcze możesz ciepłym moczykiem olać swoje dzieci? To po co ściemy?? Powiedz sobie na głos przed lustrem - tak, jestem suką, która poszła za psem, lubię się gonić ze swoim kochankiem, nie chce mi się za dużo robić, ale lubię sobie pogadać i poudawać, jestem złym wstrętnym człowiekiem bez zasad (i lubię oskarżać innych za woje niepowodzenia)- i żyj po swojemu. olej t swoje dzieci, przecież tego naprawdę chcesz - wolności.
twoim dzieciom może pomoże kiedyś dobry psycholog, takim jak ty nic nie pomaga - oni mogą poudawać.
btw. to forum jest pełne matek, które były molestowane (tak naprawdę), żyły w skrajnej biedzie, dzieci alkoholików, psycholi itp. Większość ludzi przeszła jakąś traumę, gehennę. i wyobraź sobie - te matki do usra*** śmierci walczą o swoje małe, nie zostawiają ich z przemocowcem na pastwę losu.
bo rozwiązanie twojej sytuacji byłoby bardzo proste, ale ty go nie chcesz.
To tyle z mojej strony, mówi ci to matka, która nie zostawiła dzieci a przeszła niemało.

Przykro mi to pisać, ale Autorka sama się nadstawia.
To jest forum, ludzie tu przychodzą po poradę/krytykę/ocenę/pomoc/wsparcie.

Jak ktoś nie chce poznać czyjejś opinii na swój temat, niech zachowa swoje występki dla siebie, a nie dzieli się nimi w necie.

Tak szczerze, to podzielam zdanie Pannypanny w tej kwestii. Tylko może nie nazwałabym tego tak ostro.