od miłości do rozwodu...

Cieszę się, że odezwałyście się dziewczyny, dziękuję za Wasze miłe,mądre, przemyślane słowa. Każda z nas przeżyła coś bardzo trudnego,coś co było niespodziewane, a jednocześnie takie bolesne.
takata, nasi mężowie muszą wytłumaczyć sobie to całe zło, które wyrządzili rodzinie. Obciążają nas za swoje karygodne postępowanie, bo muszą w jakiś sposób leczyć swoje sumienie. Wszystko co napisałaś jest trafione w sedno, trzymajmy się w trudnych chwilach

Tulipanek26- dziękuję,Twoje słowa to balsam na moją duszę. Nikt z nas nie wie jak postępować, bo zmaga się z takim problemem pierwszy raz. To dopiero mijający czas ocenia nasze postępowanie. Masz rację, jeszcze będzie dobrze!

lena41- fajnie, że napisałaś. Życzę Ci , żebyś Święta spędziła z uśmiechem na twarzy, w ciepłej, rodzinnej atmosferze, wśród ludzi,którzy Cię kochają, są przy Tobie w lepszych i gorszych momentach życia i żebyś nie myślała za wiele o swojej sytuacji małżeńskiej podczas tych świątecznych dni.

Gelwira87- chętnie przeczytam Twój wątek. Moja rozprawa sądowa już niedługo, też długo czekałam na pierwszą rozprawę (od grudnia). Będę pisać na forum o swoich doświadczeniach, może one pomogą Ci przygotować się do swojej rozprawy. Mam nadzieję, że przeżyję ten koszmar

majka49- Twoja rada jest do rozważenia, jednak nie sądzę, żeby jm przystał na tę propozycję, on ciągle ma nadzieję, że wybroni się przed sądem

Jedentaki- dzięki, z przyjemnością przyjęłam pochwałę od Ciebie Mimo moich bolesnych przeżyć związanych z małżeństwem, jestem przekonana że istnieje miłość miedzy dwojgiem ludzi aż do śmierci, nie tylko na filmach. Ta miłość przechodzi przez różne etapy , ewoluuje, ale jest ciągle. Proszę, nie trać nadziei

Witam prawie po Świętach. Osobiście dla mnie był to czas całkiem udany, spędzony z dziećmi i z najbliższą rodziną. Jm ulotnił się z domu, na szczęście nikt nie musiał go oglądać. Dziś , kiedy wrócił od razu zakomunikował mi, że wyprowadza się w najbliższym czasie. Ok, w końcu. Wszyscy czekali na to. Poinformował mnie także, że zabierze część sprzętów. I teraz jest pytanie, czy on może tak sobie brać to co mu się podoba, bo potrzebuje tego? Jeżeli stwierdzi, że musi mieć pralkę, to może ją sobie zabrać? I co, będę musiała dokupić brakujące sprzęty, bez których nie będę mogła normalnie żyć? Nie mam środków na to. Poza tym powiedział, że to jest cały czas   także jego dom i będzie przyjeżdżał do niego kiedy mu się będzie podobało i jeżeli zobaczy kogoś, np. z mojej rodziny, to zrobi taką awanturę, że wszyscy zapamiętają. Opowiedziałam mu, że wezwę policję i skończą się jego awantury. Co o tym myślicie? Jak mogę się zabezpieczyć przed tym, żeby on nie wyniósł wszystkiego z domu?

malina 1, jeśli mogę doradzić. Rozumiem, że trudno jest Ci dojść z nim do porozumienia w jakiejkolwiek kwestii, ale przynajmniej spróbuj uzgodnić sprawę podziału majątku ruchomego.
Zrób sobie szybką inwentaryzację (poszukaj rachunków i ukryj je), skalkuluj ceny i porozmawiaj z nim, co chciałby zabrać, bo masz prawo wiedzieć i chcesz z nim to uzgodnić, co on zabiera, a na czym Tobie zależy, może jakoś się dogadacie.
W końcu nie masz nic do stracenia.
Gorzej, gdy on nadal będzie arogancki i bez porozumienia z Tobą weźmie co mu się spodoba. Może skontaktuj się jak najszybciej z prawnikiem i spytaj, jak temu zaradzić.
Zrobienie zdjęć, może i jest dobrym pomysłem, po to, żeby przy rozwodzie wyegzekwować ewentualnie sprawiedliwy podział.

Witam Malinko. Twoja historia przypomina mi moją, ale nie o mnie tutaj chodzi. Widzę, że mąż tak działa, abyś nie miała żadnych oszczędności, wszystkie pieniądze wydała na bieżące opłaty. Uważam, że powinnaś się skupić na zapewnieniu sobie bytu. Bardzo dokładnie z prawnikiem przeanalizowałabym propozycję finansową męża. Może uda się negocjować i zyskać więcej niż proponuje mąż. Przed Tobą 4-5 lat zabawy w sądzie, bo tyle mniej więcej trwa sprawa z orzekaniem. Pewnie, że warto, ale trzeba mieć stalowe nerwy. Dużo straconego czasu, zdrowia a korzyści raczej nikłe. Jeśli już chcesz rozwodu , to proponuję szybki bez orzekania o winie , a skoncentrować się na podziale  i to jak najszybciej. Najlepiej gdybyście jednak doszli do porozumienia. Każda wycena biegłego kosztuje i bedziecie płacić za nią po połowie. Jak piszesz mąż zarabia 4x wiecej, więc to Ciebie czeka duża wyrwa w budżecie, o adwokacie nie wspomnę. Biorą ile wlezie i po paru latach w sądzie może się okazać, że połowa wartości domu jest w rękach adwokatów. Sąd to wielka niewiadoma. Weż również pod uwagę, że bank może nie udzielić Tobie kredytu ze wzgl. np na wiek czy zarobki. Jak wówczas spłacisz męża z wartości połowy domu? Jeśli ma jakieś propozycje, to proponuję je wziąć pod uwagę, potem może być juz za póżno. Nie jestem po stronie Twojego męża, ale lepiej wybrać mniejsze zło i więcej zdrowia. W sądzie nie znaczy sprawiedliwie, a wyniku i tak nikt Ci nie zagwarantuje. Adwokat może okazać sie bezradny, mąż na pewno będzie działał na zwłokę do tego przewlekłość sądów jest przerażająca. Weż równiez pod uwagę, że prawo działą na korzyść strony cwanszej, potrafiącej bardziej kłamać i lawirować. Dlatego najlepiej jeśli mozna się dogadać i nie wchodzić na drogę sądową. Pomyśl, przez te lata sprawy o orzeczenie winy potem lata spraw o podział. Być może propozycja nie jest dla Ciebie sprawiedliwa, jednak próbuj negocjować i mieć to z głowy jak najszybciej. Możesz od razu dysponować majątkiem , a przemyśl jaką wartość to będzie miało za ok 10 lat.

Uważam, że to akurat nie ma sensu. Mąż Maliny zajmuje jakieś kierownicze stanowisko i być może ręka, rękę myje. Jego romans z podwładną jest pewnie tajemnicą poliszynela.
Malina takim posunięciem niczego nie osiągnie.
Istotne są dowody zdrady, zeznania dzieci (o ile zgodzą się zeznawać przeciw ojcu), to może być zbyt mało. Może mąż kochanki ma jakieś dowody, ale to też żenująca sytuacja, bo jak Malina miałaby się z nim spotkać? Chociaż spróbować można.
Nie sądzę, że rozdzielność majątkowa w tym momencie byłaby z korzyścią dla autorki ze względu na jej niskie dochody. Jestem zdania, że warto zawalczyć o orzekanie winy, bo wtedy Malina ma szanse także na alimenty dla siebie, zważywszy na dużą różnicę w dochodach. Wątpię, że mąż przepisałby na nią dom, jeśli już teraz zachowuje się jak ostatni gnój, nie płacąc rachunków, pozwalając, żeby rodzina mieszkała w nieogrzewanym domu. On prawdopodobnie nie zrobi żadnego "ukłonu" w stronę żony.
Po co zresztą Malinie duży dom, którego nie będzie w stanie utrzymać?
Skończy się prawdopodobnie na sprzedaży i równym podziale pieniędzy.
Jedyna satysfakcja, to ta, że on prędzej czy później pożałuje swojej głupoty, gdy młoda kochanka ogarnie się i wróci pokornie do męża, ewentualnie przyprawi mu rogi z młodszym lub bogatszym facetem, a on zostanie sam jak palec, gdy także dzieci wypną się na niego.

Josz , z całym szacunkiem, ale niezbyt dobrze radzisz Malinie. Po pierwsze, jeżeli Malina ma własne dochody to nie dostanie alimentów na siebie, po drugie nie wiem co jest żenującego w spotkaniu się z ewentualnym świadkiem. Malina niestety nie ma zbyt mocnych dowodów, zwłaszcza gdy nie chce powołać dzieci jako świadków (opieram się na tym co wyczytałam na forum) , więc każdy dodatkowy dowód jest na wagę złota. W sądzie ważne są dowody a nie pobożne życzenia. O rozdzielności majątkowej i podziale majątku pisałam tylko jako opcji w sytuacji gdyby jednak jm chciał się jednak dogadać w kwestii majątku. W przeciwnym wypadku dom niezależnie czy rozwód będzie z orzekaniem o winie czy też nie i tak będzie dzielony na pół.
Nie pisałam o powiadomieniu przełożonych jm, tylko o postraszeniu go. Mąż Maliny czuje się bardzo pewnie, dobrze byłoby trochę mu tej pewności odebrać.
Można już teraz wystąpić o alimenty na syna. Nie może być tak, że jm nie łoży na jego utrzymanie.

Z końcem marca mąż wyprowadził się. Stwierdził, że niszczę go. Może tak to czuje, trudno. Po prostu nie odzywam się do niego, bo nie jestem zainteresowana jego propozycjami. Są dla mnie niekorzystne. Wiem, że nie było mu łatwo, kiedy dzieci go przestały szanować (syn odzywa się do niego, ale córka zupełnie go ignoruje). Niestety sam sobie zasłużył na takie traktowanie. Dzieci bardzo o niego walczyły, płakały, prosiły, pisały listy. On podjął decyzję i teraz ponosi tego konsekwencje. Uważa, że ja namawiam dzieci przeciw niemu. Jest mi z tego powodu przykro, ponieważ jm nie bierze pod uwagę tego, że dzieci są dorosłe i mają prawo do swojego zdania i osądu wg własnych zasad.
Stwierdzam, że  czas zdecydowanie pracuje na korzyść wyciszenia emocjonalnego. Jeszcze pól roku temu wpadałam w panikę, gdy myślałam o wyprowadzce jm, a aktualnie kiedy już z nami nie mieszka czuję spokój, opanowanie i jeszcze większą chęć do działania. W sensie pokazania samej sobie, że dam radę, mimo niekorzystnych warunków będę coraz silniejsza.
To takie straszne, kiedy trzeba sobie tłumaczyć, że nie można już kochać tego człowieka, który był zawsze bardzo bliski i ważny, a teraz krzywdzi z premedytacją. To tak jakby żywcem serce rozrywać.
Zastanawiam się co zrobić z domem. Jm namawia, wręcz wymusza sprzedaż. Ja niestety muszę do tego dojrzeć. Chyba umarłabym, gdybym musiała go sprzedać w najbliższym czasie. Jest moją oazą. Zdaję sobie jednak sprawę z tego, że w obecnej sytuacji dla mnie samej jest zbyt duży, co wiąże się z kosztami utrzymania. (jm wyprowadzając się zostawił zadłużenie- nie płacił rachunków od stycznia więc trochę się uzbierało, pewnie dlatego wyprowadził się, bo lada moment odcięliby nam prąd, musiałam to pokryć z oszczędności). Moja adwokat złożyła już wniosek o zabezpieczenie opłat.
Nie jestem w stanie dogadać się na żadnej płaszczyźnie z moim jm. Wszystko co proponuje jest korzystne tylko dla niego. Wiem, że bardzo zależy mu na sprzedaniu domu, bo wyprowadził się do kawalerki, (z luksusów do studenckich warunków), więc będzie mnie przyciskał do muru, żebym w końcu miała dość wszystkiego i taka otępiała w końcu zgodziła się na sprzedaż. Wiem, że pod żadnym pozorem nie przepisze swojej części domu na mnie lub na dzieci, bo czeka na swoją dolę jak na zbawienie, żeby sobie nowe gniazdko wić. Boje się jednak, że koszty utrzymania domu przerosną moje możliwości finansowe i nie tylko finansowe. To duży dom z dużym ogrodem jest co robić, czy poradzę sobie fizycznie - to kolejne pytanie. Może zacznę się rozglądać za jakimś przyjacielem domu w typie "złota rączka"- hahaha, co by lubił takie klimaty.
Na razie cieszę się wiosną, relaksuję się jak tylko potrafię, staram się myśleć pozytywnie, dostarczam sobie dużo wysiłku fizycznego, co na pewno sprzyja mojemu lepszemu samopoczuciu. To takie świadome przygotowanie się do rozprawy, która już tuż tuż. Wszystkich pozdrawiam

Oj, Malina, jak ja Cię rozumiem. Mój eks małż tak właśnie ze mną postąpił, a ja taka otępiała zgodziłam się na wszystko, do dzisiaj spłacam jego długi. Ale domu sobie nie pozwoliłam odebrać, na szczęście jest mój.
Na początku było straszliwie ciężko, żyłam ciągle pod kreską, ale powoli, powoli, zaczęłam wychodzić na prostą i teraz, po kilku latach już nawet zaczynam myśleć o jakichś oszczędnościach. Nauczyłam się wszystko robić sama, choć oczywiście idzie mi to o wiele wolniej i nie mam już serca do tego tak jak kiedyś. Zresztą, szybko zauważyłam że różni mężczyźni  aż się palą do pomocy samotnej kobiecie ;-) Wcześniej nie pozwalałam, wszystko chciałam robić sama, ale teraz uważam że jak ktoś chce pomóc to niech robi, a ja z chęcią go herbatką poczęstuję :-)
Jedno co jest pewne i czego sama już doświadczyłaś - święty spokój. Tego się nie da przecenić.
Poradzisz sobie Malina, jesteś dzielną i mądrą kobietą. Nie daj się tylko zmanipulować jm. tak jak ja to zrobiłam.

Ja bym go nie zapraszała. Jak się będą chcieli spotkać z nim to niech się sami dogadują. Myślę że zrobiłabyś niedźwiedzią przysługę również córce. która nie chce z nim kontaktów. Chyba powinnaś się trochę wyluzować, to mają być teściowie Twojej córki a nie Twoi :-)

Malina, co do teściów córki - to będą jej teściowie.
Myślę że to córka powinna mieć decydujące zdanie co do obecności jej ojca na spotkaniu, czy też nie. Można go jedynie poinformować o wizycie, ale swoją obecność  powinien uzgodnić z córką....

Już jakiś czas temu przeczytałam świeżo założony wątek przez Malinę1 - chciałam natychmiast odpisać, dzieląc się podobnymi emocjami, odczuciami, faktami, czy nawet tekstami, jakimi raczą nas zdradzacze, ale ... skasowało mi cały długi, piękny post ;-(

Na początku też ogromnie bałam się samotności, ogarnięcia domu, tych wszystkich typowo męskich prac domowych. Ale udało się to jakoś ogarnąć.

Mój mąż najpierw się wyprowadził, potem wrócił (cały czas utrzymując kontakt z "drugą połową"), potem ja go wyrzuciłam ze wszystkimi jego rzeczami za drzwi.

Był moment przerażenia - bałam się spać w wielkim, ciemnym, pustym domu sama (nie mamy dzieci, a moi najbliżsi są daleko stąd), pozakładałam kłódki i zamki, gdzie się dało, spałam przy zapalonym świetle.

Ale czas jest najlepszym lekarzem. To, co czuję w tej chwili, to błogi spokój. Okazuje się, że ten człowiek napsuł mi tyle krwi, a ja się go jeszcze kurczowo trzymałam! Dziś nie chcę, żeby wracał. Czuję się dobrze sama. Odpoczywam, a znajomi twierdzą, iż promienieję takim wewnętrznym światłem - ja to nazywam spokojem :-)

Podczytuję już od dłuższego czasu to forum i jestem wdzięczna wszystkim mądrym net-kobietom za chęć niesienia pomocy dobrym słowem i dzielenia się swoim doświadczeniem.

Moja gehenna rozpoczęła się w marcu ubiegłego roku - przetrwałam m.in. dzięki Waszym mądrym wpisom, mam się coraz lepiej i postanowiłam, że ... się nie dam!

Uważam że ślub powinien być zawierany na 25 lat, w sam raz na okres wychowania dzieci. Potem możemy być razem, ale nie musimy. Dobry sposób na uniknięcie cyrków jak powyżej.
Dlaczego facet ma kochać tylko jedną żonę? Skąd taki wymysł aby trzymać człowieka na smyczy jak własność i mieć pretensje? Nie rozumiem tego świata.

Laska, nie oburz się bardziej, bo to niezdrowo,  ale ja częściowo zgodzę się z enlikkufri
Jeżeli facet po 25 latach marzy tylko o tym, by "szukać sensu życia", to po jaką cholerę Ci on? Cieszyłaby Cię świadomość,  że tkwi przy Tobie,  bo kiedyś Ci ślubował,  a tak najchętniej poszedłby w długą?  To niech idzie. Krzyżyk na drogę.
Życie pokazuje,  że często docenisz, jak stracisz. I nie zawsze to, co wydawało się fajne, bo nie nasze, naprawdę jest takie fajne. Jedni się o tym przekonują na własnej skórze, inni wiedzą bez prób. Ale najmilej jest, kiedy jest się wyborem świadomym, więc moim zdaniem lepiej jest, jeśli on po 25 latach ma możliwość,  ale nadal wybierze mnie,  niż żeby był bo  tak wypada i marzył o innej.

Jeśli się już po roku znudzi, to co to za związek. A gwarancja na 25 lat dałaby przynajmniej pewność kobietom, że dzieci zdążą odchowac.
Rozumiem, tylko inaczej podchodzę. Bardzo nie lubię "czegoś na siłę ", ani kiedy mnie ktoś,  ani kiedy ja kogoś. Wspomnienia zostają,  fajnie jak są miłe. Majątek faktycznie trzeba podzielić, może się wyprowadzić,  jak się dogada, to może nie. Koszty będą,  oczywiście.
Dzieciom, skoro już dorosłe, wiele się nie musi zmieniać. Mają swój rozum, szczęście rodziców,  nawet osobno,  powinno być ważne. A uczucia...tak, jeśli się kocha bardziej,  może być problem i ból. Ale one po 25 latach u większości nie są już nawet w połowie tak gorące jak na początku. Często to już tylko przyzwyczajenie. I jak pogodzisz,  że Ty chcesz, a on już nie? No to nie,  jego strata. Dla Ciebie to może być  początek czegoś dobrego, lepszego.
To nie tak, że to przychodzi lekko. Bo gdy to Twój wybór, Ty porzucasz, może i jest łatwiej. Tak tu kiedyś stwierdzono. Ale i bycie porzuconą nie oznacza końca.
Zresztą,  czemu tu od razu zakładać wariant pesymistyczny. Większość par na pewno wybrałaby się ponownie. Ponoć prawdziwie kocha się tylko raz.
Nie mówiąc już o tym, że nierealnym jest, by taki przepis ktokolwiek kiedykolwiek uchwalił

Żaden pomysł,  mrzonka ledwie
Choć i bez tego tendencja ślubna jest spadkowa ,  a rozwodowa wzrostowa. Obawiam się, że nie unikniemy rewolucji obyczajowej w tej kwestii.

Sam zatem będę inicjatorem takiej rewolucji. Nie wyobrażam sobie być z jedną kobietą do końca życia, a jeśli bym tak twierdził tzn. że jestem w haju emocjonalno-hormonalnym który zniknie po dwóch latach.
Miałem wujka, założył wspaniałą rodzinę, dbał o moją kuzynkę, doradzał, rozmawiał itp. Wzorowy ojciec. Miesiąc temu, po jego śmierci okazało się że na boku miał jeszcze jedną rodzinę, które o sobie wzajemnie nie wiedziały. Szok, niedowierzanie.
Obie rodziny szczęśliwe, zadbane - pytanie - jakim prawem można mieć pretensje do mojego wujka? Czy nie można kochać więcej niż jedną kobietę? Zaimponował mi, gdyż nikomu krzywdy nie wyrządził. Początkowy szok przerodził się w miłą niespodziankę; moja kuzynka nagle na starszego brata z którym utrzymuje dobry kontakt.
Dlatego też płacz kobiety że facet pokochał inną jest niezrozumieniem. Uzależnianie swojego szczęścia od innej osoby też jest błędne - taka osoba kiedyś umrze, zmieni się, odejdzie. Należy być szczęśliwym sam ze sobą o partner życiowy może co najwyżej iść przez życie obok nas, a nie przed nami.

Nikomu nie wyrządził krzywdy, a jak poczuły się żony dowiadując się o sobie?
"Czy nie można kochać więcej niż jedną kobietę?" byłbyś tak wyrozumiały, wobec kobiety którą kochasz, a która prowadziłaby podwójne życie, nie ruszyłoby Cię to? W końcu żadna krzywda.

Ok, ale do takiej umowy (kobiety, równolatki raczej nie byłyby skłonne na to pójść), powinien być załączony aneks, że mężczyzna wchodzący w taki związek mógłby związać się tylko z kobietą co najmniej 15 lat młodszą. Musiałby pogodzić się ze świadomością, że za 25 lat, to właśnie on może dostać kopa w tyłek, gdyż stetryczał.
Obawiam się, że panowie mieliby problem znaleźć chętną kobietę w swoim wieku, która świadomie zgodziłaby się z góry na odstawienie jej w wieku np.50 lat do lamusa, na rzecz innego młodszego ciała.
...a tak na serio, żaden przepis, czy umowa nie zagwarantują wiecznej miłości, wierności i nikogo nie są w stanie zmusić do bycia z kimś, kogo się już nie chce.
Dla osoby porzuconej nie są to żadne cyrki. Brakuje Ci empatii, bo patrzysz tylko z męskiego punktu widzenia i jak widać jestes przekonany, że to zawsze Ty będziesz rozdawał karty.
"Dlatego też płacz kobiety że facet pokochał inną jest niezrozumieniem." - płaczą tutaj też mężczyźni

Enlik też tak myślałam mając Twoje lata, ale teraz o ponad 20 latach małżeństw moje myślenie uległo zmianie..
Widzisz wieloletnie małżeństwo to nie tylko miłość ale to przede wszystkim przyjaźń i odpowiedzialność i szacunek
Mój mąż zdradzając mnie i robiąc te wszystkie rzeczy jak u maliny, zawiódł mnie przede wszystkim jako przyjaciel a dobił nasze małżeństwo brakiem poszanowania..
Nie wiem czy to amok, andropauza czy zwykłe sqrwysyństo, ale są pewne granice których nie wolno przekroczyć, bo o ile nie można nikogo zmusić do kochania o tyle każdy po 20latach małżeństwa ma prawo do poszanowania..

Przeczytałam ostatnio dodane posty, a szczególnie zwróciłam uwagę na wypowiedzi enlikkufri. Dzięki za włączenie się do tematu Myślę, że wniosłeś do rozważań nad życiem małżeńskim sporo subiektywnych jednocześnie kontrowersyjnych spostrzeżeń. I dobrze, bowiem każdy ma prawo mieć swoje zdanie. Dodam także, że jesteś odważnym facetem. Sprowokowałeś czytających do wypowiedzi i to z niemałym ładunkiem emocjonalnym. Ja natomiast myślę,że to co piszesz wynika z Twojego młodego wieku, a co za tym idzie małego doświadczenia życiowego.
Każdy człowiek jest indywidualnym bytem i każdy z nas z natury jest w jakimś stopniu egoistą. Jeżeli chodzi o moje małżeństwo, to jestem na takim etapie, że życzę jm , żeby był szczęśliwy, mimo przykrych sytuacji, które miały miejsce w ostatnim czasie.  Mam świadomość, że nie narzucę mu pozostania przy mnie, bo ja tego chcę, bo jesteśmy związani małżeństwem, bo robi naszej rodzinie krzywdę, itp... Nawet nie mam takiej potrzeby, na siłę nikogo nie mam zamiaru przekonywać. Jednak uważam, że małżeństwo zobowiązuje do pewnych rzeczy. Uważam, że ów wspomniany wujek enlikkufri jest absolutnie przykładem nie do zaakceptowania i przykre jest to , że enlikkufri widzi w nim wzorzec osobowy. Może to Ty tak to widzisz z dystansu osoby bezpośrednio niezaangażowanej. Dla mnie ten człowiek żył w wielkim zakłamaniu, a na dodatek był po prostu tchórzem, musiał mnóstwo energii tracić na to, żeby to podwójne życie nie wyszło na jaw.
Myślę także, że błędnym myśleniem młodego człowieka jest to, że od początku zakłada,że nie chce żyć z jedną kobietą do końca życia. Wobec tego, jaki jest sens w ogóle zawierania związku małżeńskiego? Po co robić wspólne plany, po co  dorabianie się, budowanie domu, inwestowanie w dzieci...? A przecież taki jest cel dorosłego , inteligentnego człowieka. Nie życzę jm źle, jednak osobiście czuję się cholernie oszukana przez niego, skrzywdzona i pokaleczona. Nie zasłużyłam sobie na taki koniec małżeństwa. Nagły i bez słowa przepraszam. I nie nazwałabym tego wszystkiego cyrkiem, bo ja się o takie problemy nie prosiłam. Rzetelnie, skrupulatnie wnosiłam swój wkład w małżeństwo, tak samo z resztą jak i mój mąż do pewnego momentu. Zbudowanie domu było zwieńczeniem wszystkich wspólnych lat. Co mam teraz zrobić? Odpowiesz mi enlikkufri? o prostu pogodzić sie z tym, jak? Dla Ciebie to takie proste, mam go nie trzymać na smyczy, bo facet ma prawo kochać w życiu niejedną kobietę. To po co był ten wielki wysiłek wkładany w naszą rodzinę, po co wpajanie dzieciom zasad moralnych, po to żeby powiedzieć nagle, zakochałem się i to co do tej pory to nieaktualne, sorry wielkie. Proszę was nie gniewajcie się na mnie. Żadna inteligentna,zdrowa, myśląca dorosła osoba nie potrafi sobie tego wszystkiego zdroworozsądkowo wytłumaczyć, po prostu nie da rady.  On się "odkochał", 
I bądźmy uczciwi wobec siebie. Jeśli jm przyznał się na początku rzetelnie do posiadania kochanki, a teraz wycofuje się z każdego wypowiedzianego słowa, to czyż to nie jest tchórzostwo? Każdy związek małżeński można zakończyć kulturalnie, nikt nikogo nie chce na siłę zatrzymywać. Widziałabym to tak: idziemy do sądu, mąż oficjalnie mówi, że ma kobietę, bierze winę na siebie, rozwiązujemy związek. Krótko i na temat. A wtedy ja także  spuściłabym z tonu, widząc jego uczciwość. On zachowałby honor, a ja do niego szacunek za odwagę. I pewnie z czasem wypilibyśmy wspólnie niejedną kawę albo i drinka.

Malino1 Twoje wypowiedzi są tak cudownie dojrzałe, że z przyjemnością je czytam szczególnie, że moja sytuacja jest bardzo podobna do Twojej.

Najtrudniej porzucanemu jest chyba przyjąć do wiadomości, że jest się nie chcianym. Ja też jestem zdania - nic na siłę. Rozmawiałam z koleżanką, której mąż kilkakrotnie chciał od niej odchodzić (niedojrzały gówniarz pomimo metryki, ona silna, przedsiębiorcza, "tłamsząca go swoją siłą"). Ona "wygrała" walkę z kochanką - mąż wrócił do niej i dziecka, ale ona... poczuła się wypalona. I w pierwszych słowach powtarzała "nie ufam mu". Jak facet w swojej głowie "pożeglował" i bardzo się zagalopował (długość trwania romansu), to moim zdaniem i z mojego doświadczenia - koniec. Definitywny koniec, choć sama, jak wielokrotnie podkreślam, walczyłam jak lwica o małżeństwo. Bo zgadzam się z Maliną1, że małżeństwo to zobowiązanie - podjęte na oczach świadków, wypowiedziane przez słowa przysięgi.

Każdy taki typ, to tchórz. I niektórzy mają tego świadomość. Mój prawie-były-mąż sam o sobie powiedział że jest tchórzem

Każdy ma się tak prawo poczuć. Ja już przy zaręczynach powiedziałam głośno: "na dobre i na złe", już wtedy jako młodziutka dziewczyna miałam pojęcie, co oznacza małżeństwo.

Jasne . I najlepiej jakby ta pierwsze bez szemrania i ze zrozumieniem zrobiła miejsce tej drugiej. Przebija w tym momencie z wypowiedzi naszego młodego forumowicza ewidentna samcza solidarność

To tylko kolejne potwierdzenie o dojrzałości takiego faceta, jak Twój czy mój mąż. I w dodatku wielkie lekceważenie tej drugiej osoby.

Tchórz, kłamca manipulator -gość bez zasad. Ja też widziałabym takie załatwienie sprawy - gdybym to ja postanowiła odejść, tak bym zrobiła w sądzie. Z natury jestem odważniejsza od męża, sam powiedział, że mam kręgosłup moralny, a on nie. Jak widać, ludzie ulepieni są z różnej gliny i potem się w tych pozwach pisze o "różnicach nie do pogodzenia" - uczciwość vs oszustwo, wierność vs niewierność, odwaga vs tchórzostwo...

Natomiast ja, Malino1, nie planowałabym już ani jednej kawy z moim mężem

Twoja wypowiedź, bulka dowodzi po raz kolejny, iż nie bez powodu trafiłam na to forum - we właściwym czasie
Jestem zdania, że my kobiety, jesteśmy silne, silne psychicznie. Zjawisko słabych mężczyzn w naszych czasach coraz częściej pojawia się w różnych artykułach w czasopismach i internecie, zauważyłyście?

Mój mąż, owszem, spłacał ratę kredytu i na początku interesował się przebiegiem budowy domu (wiadomo, coś nowego, ekscytującego, wzbudzającego podziw i zazdrość innych), potem ... z problemem zostałam ja. Mówiłam: chciałeś budować dom, to go dokończ - trzeba zrobić, to, i  to i jeszcze to... Jegomość się znudził domem, a moje "przypominajki" o obowiązkach popchnęły go w ramiona tej, która nic od niego nie chce (jeszcze ) i tylko przewraca oczami z zachwytu, jaki to on wspaniały.

I tak oto konkretnie w trzech punktach bulka przedstawiła najsensowniejszy i najprostszy plan w naszej sytuacji.

bardzo mi przykro, to jedna z bardziej obrzydliwych rzeczy- inwigilacja, jestem wciaz w szoku, ze sady biora pod uwage "dowody", ktore zostaly nielegalnie przechwycone. mozesz mu wytoczyc sprawe o odszkodowanie, nie zostawiaj tego!!!!!!!