Rozwód z orzekaniem o MOJEJ winie...

Exocop
Hę?
Ja pisałam o wybiórczym postrzeganiu rzeczywistości, o wybieraniu sobie z tekstu tego, co pasuje do danej teorii i ignorowaniu lub podważaniu tego, co nie pasuje. O nadinterpretacjach.
Ty, w odpowiedzi na to, o zasadach, zderzając w bonusie stary dobry las, z nowym (nie za dobrym chyba, co? Skoro modnym?) apartamentowcem. Jaką drogą doszedłeś od jednego do drugiego, to wiesz tylko Ty i znów: nadinterpretacja.
Podsumowując, w odpowiedzi na uwagę o nadinterpretacji wysunięto drugą większą nadinterpretację. Dobra robota
PS: W awatarze mam kodama.

Secondo
Ona nie wybiela się. Widzi swoje błędy. Jakimi terminami oceniała swoje postępowanie? Niestety, niektórzy widzą tylko to, że zdradziła, a to znaczy, że ona musi być ta zła i winna wszystkiego, a jej mąż bez skazy, jeśli pisze że walczyła to kłamie, a jesli pisze że próbując rozmawiać z mężem napotykała na ścianę, to się wybiela (gipsem z tej ściany).

Rokład małżeństwa, czyli:
-  zupełne i trwałe
zerwanie więzi:
- emocjonalnej
- ekonomicznej,
- fizycznej

Mieli osobne konta, osobne półki w lodówce, każde chodziło osobnymi ścieżkami, bez wspólnych planów, bez rozmów, bez seksu i to przez min. 6 miesięcy, bez szans na naprawę ?

Tego nie wiemy.

in_ka napisał/a:

umieram jesteś dla mnie niewiarygodna

w czym? w tej dyskusji? nie rozumiem... ale mam nadzieję, że zaraz się dowiem

zastanawiam się... jeżeli weźmiemy pod uwagę parę załóżmy Jadzię i Władka (hipotetyczny związek) którzy są ze sobą hmm... 15 lat. Nie współżyją od np.6 lat, nie wychodzą wspólnie, mają osobnych znajomych, bardzo rzadko rozmawiają, ale Władek jada obiady które gotuje Jadzia, a ich wypłaty wpływają na wspólne konto. Czy możemy mówić o rozkładzie pożycia?

Tylko niewielki odsetek małżeństw jest zawieranych z miłości, tym bardziej wzajemnej.

I powiem: Weź, droga autorko, przestań wydalać żar z esicy, bo tak:
Żeby uzyskać alimenty, będzie musiał udowodnić, że żyje w niedostatku, jest niezdolny do pracy czy cośtam. Dzieci brak, o ssso chozzii?
kredyt spłaca się solidarnie, więc sąd pewnie przyzna mu mieszkanie po tym, jak on odda Ci połowę spłaconego kredytu albo na odwrót.
Fajnie, że Cię ktoś wyrwał z alkoholowego marazmu.
Nie zgadzam się z tymi nieszczęśnikami, którzy Cię tu błotem obrzucają - aaa nawarzyłaś piwa ladacznico, to tera dław się pianą chociaż słabo po pół roku zobaczyć osoby nadal tkwiące w zgorzkniałym żalu i poczuciu krzywdy.
Oczywiście, że mogłaś to załatwić elegancko, ale jesteś tylko człowiekiem, istotą niedoskonałą, na litość, rzucamy kamieniem, kto pierwszy, ten lepszy.
Po osiemnaste nie liczyłabym, że gościu z liceum będzie DE ŁAN. Ale dzięki niemu Twoje życie się zmienia i nabiera rumieńców, a to dobrze. Bądź szczęśliwa i idź do prawnika, bo nie mogę czytać tych bzdur. Rozmowę z fejsa powiedz mu, żeby se wsadził. A Ty możesz napisać pozew o rozwód z orzekaniem o jego winie i co wtedy takie łomotanie kota za pomocą młota. Dorośnijta!

secondo, spokojnie

nie muszę czytać, bo wiem.

dwa, jaki machiawelis? większość ludzi jest zbyt leniwa i tkwi w nieszczęśliwych związkach - ludzie z reguły boją się zmian i potrzebują doń silnego impulsu. A jeśli myślicie, że się wszyscy rozwodzą, zanim zdradzą, to chyba nie czytaliście "W Skirołapkach". A poza tym wydaje Wam się, że WY na pewno byście tak zrobili, bo zostaliście zdradzeni i teraz odsądzacie od czci i wiary. Na Boga, trochę to słabe. Ja daję autorce, zresztą niespełna trzydziestoletniej, prawo do popełniania błędów. Moralną ocenę tego zostawiam Jezusowi, jak się spotkają, jak laska wyciągnie kopyty to forum się powinno nazywać jadkobiety, a nie netkobiety.

panibaronowa napisał/a:

secondo, spokojnie

nie muszę czytać, bo wiem.

dwa, jaki machiawelis? większość ludzi jest zbyt leniwa i tkwi w nieszczęśliwych związkach - ludzie z reguły boją się zmian i potrzebują doń silnego impulsu. A jeśli myślicie, że się wszyscy rozwodzą, zanim zdradzą, to chyba nie czytaliście "W Skirołapkach". A poza tym wydaje Wam się, że WY na pewno byście tak zrobili, bo zostaliście zdradzeni i teraz odsądzacie od czci i wiary. Na Boga, trochę to słabe. Ja daję autorce, zresztą niespełna trzydziestoletniej, prawo do popełniania błędów. Moralną ocenę tego zostawiam Jezusowi, jak się spotkają, jak laska wyciągnie kopyty to forum się powinno nazywać jadkobiety, a nie netkobiety.

Nie nazywaj zdrady "popełnieniem błędu" - do którego dajesz prawo 30-letniej kobicie... nie, nie jest to już niczego nieświadoma dziewczynka...
Zdrada jest działaniem celowym, świadomym i dosyć konkretnym.
To nie żaden błąd.
To wybór.
I wybacz... ale nie jest to wybór między białym, niezdrowym chlebem, a zdrowym pełnoziarnistym... ot, skuszę się na ten pszenny choć wiem, że "źle robię"... aleeee taaak mi smaaakuje......

To świadome dowalenie drugiej osobie... tej, którą się kochało... która być może nadal Cię kocha... dzieciom... rozpierdolenie rodziny... etc. - najczęściej dlatego, że zaswędziało na widok "przystojnego" kolegi z biurka obok, który akurat się nudzi (pewnie on dla odmiany ze swoją żoną).

Więc, proszę, nie upraszaj.

Owszem, ten przypadek być może jest inny. Być może on był chamem, prostakiem i wcale a wcale mu nie zależało.
Tylko, że - po pierwsze - to są wszystko "być może".
A po drugie - emocji nie wzbudza tutaj sam fakt zdrady. Chyba nie za dokładnie przeczytałaś. Największe emocje wzbudza postawa Autorki - jej ubolewanie nad tym, że "wpadła"... że nie rozegrała tego wystarczająco dobrze, żeby zrobić męża w jeszcze większego chuja... że za mało sprytu miała...

Ja osąd jej osoby zostawiam - dla odmiany - Allahowi (choć do końca nie wiem, po co w to mieszać Jezusa, allaha czy choćby świętą katarzynę...). Natomiast - skoro to forum i wypowiadać się wolno - to daję prawo do wyrażenia swojej opinii innym... tym, którzy tu zaglądają, czytają... sama to zrobiłaś, zresztą w niewybredny sposób, kreując siebie na "mądrzejszą, bo przeczytałaś...". Ja też czytam, też przeczytałam... no i co z tego??

Witajcie....
To mój pierwszy post tutaj i potrzebuje chyba się wygadać anonimowo bo mnie aż dusi w środku.
Jeśli możecie nie wieszajcie na mnie psów bo to mi już nie pomoże w mojej obecnej sytuacji. Z góry dziękuję Wam za spełnienie tej prośmy.

Otóż naważyłam piwa, które teraz sama muszę wypić, wiem to. Ale może nie udławię się do reszty, może jest jakieś wyjście z mojego tonącego okrętu.

Postaram się w skrócie ale chyba się nie da.

Od długiego czasu nie układało mi się w małżeństwie. W zasadzie to już przed ale myślałam, że taka kolej rzeczy i tak wygląda związek po wielu latach. Ślub wzięliśmy aby dostać kredyt na mieszkanie ponieważ latami gnieździliśmy się na wynajmach a, że wydawało mi się, że i tak będę z nim do końca życia to stwierdziłam, że pójdę w to. Brak porozumienia narastał, obcy ludzie pod jednym dachem, dwa różne temperamenty, różne marzenia, ja się w międzyczasie zmieniłam wewnętrznie nie chciałam życia pt. piwo do TV, zero wyjścia gdziekolwiek w wieku jeszcze przed 30-stką.

Niestety nigdy nie układało nam się w łóżku co dziś wiem było jedną z ważniejszych przyczyn rozpadu tego związku (byłam głupia myśląc, że to nie jest takie ważne i, ze super seks już miałam z moimi byłymi partnerami). Próbowałam mimo wszystko ratować latami to wszystko ale bezskutecznie. Mąż nie widział problemu. On był przecież przykładnym mężem, dobrym, nie zdradzającym. Ok. Niestety brak porozumienia i więzi zarówno fizycznej jak i psychicznej spowodowały, że uczucia wygasły. Zupełnie. Zaczęłam o tym mówić. Zaczęłam wspominać mu, że chyba czas to zakończyć ale on nie chciał nawet o tym rozmawiać. Po latach płaczu, ciągłych depresji i powolnego staczania się (zaczęłam popijać wraz z mężem tylko niestety bardziej szkodliwie) pojawił się ON, ten trzeci. Dawny przyjaciel z liceum. Banał, co? Brzydziłam się zawsze zdradą. A jednak po wielu miesiącach walki samej z sobą postanowiłam sprawdzić czy to aby na pewno ze mną jest coś nie tak w łóżku (tak sobie zdążyłam wmówić po latach nieudanego pożycia łóżkowego). Zdradziłam. I zakochałam się jak nigdy w życiu. Sytuacja materialna zmusiła mnie do tego aby poczekać na ten najważniejszy krok (choć wspominałam mężowi o rozwodzie, nie raz i, że nas już nie ma i nic tego nie zmieni, żyliśmy nawet w osobnych pokojach, jak obcy ludzie). Nie zdążyłam. Wpadłam. Przez głupotę. Mąż dowiedział się w ostatnim momencie kiedy już wszystko miałam przygotowane, żeby się wyprowadzić i potem zacząć jakoś zamykać temat mojego nieudanego małżeństwa, kredytów... Niestety dysponuje skopiowanym dialogiem (wykradzionym z mojego FB) z moim "kolegą" który ma mu posłużyć jako dowód w sądzie.

Orzekanie o winie. Taki ma zamiar. Jak to brzmi. Nie tak miało być. Nie czuję, że zdradziłam bo od dawna nie żyłam z mężem i jawnie mówiłam, że nie chcę już z nim dłużej żyć. Ale w świetle prawa jest inaczej. Jestem winna. I on postanowił to wykorzystać. Mam się przyznać w sądzie. Zapytał czy tak zrobię. Teoretycznie nie mam wyjścia, przecież ma dowody. Ale pojawia się czarna chmura... alimenty na męża. Przecież może ugrać je bez problemu. Jestem w stanie zostawić mu wszystko (i tak planowałam tak zrobić) ale alimenty na męża zniszczyłyby mnie....
Co mogę zrobić? Próbować udowodnić, że nastąpił wcześniej rozkład pożycia? Przecież to się może ciągnąc latami... Przyjąć całą winę na siebie? Ogromne ryzyko... Nie wiem jak w tej sytuacji kiedykolwiek sprzedamy mieszkanie skoro nie będzie rozwodu tak szybko. Nie wiem jak uciągnąć kredyt i mieszkanie w pojedynkę. Nie wiem co robić. Może macie jakieś rady. Mąż nie zamierza się "dogadać" i zapowiedział, że mieszkania nie sprzedamy przed rozwodem na pewno. Wiem, że zawaliłam. Wszystko zawaliłam. Ale czy w ogóle jest szansa, że się uratuję z tej sytuacji? Może macie jakieś rady... Chcę zacząć na nowo. Mam wrażenie, że dzięki temu którego pokochałam chyba pierwszy raz w życiu wiem kim jestem i wiem czego chcę. Banały, ja wiem. Ale mam 30 lat. Czuję, że jeszcze mogę zacząć na nowo.... Tylko ten rozwód, te kredyty... Jak to teraz ogarnąć żeby nie utonąć?

Pokaz hipokryzji.

Ja byłam winna mojego rozwodu, byłam znudzona, znalazłam kochanka.

Gdy się wydało spakowałam się, przeprosiłam (chociaż to nic nie znaczy przy świństwie, które zrobiłam).

Po pewnym czasie zapytałam czy dostanę drugą szansę, on odparł że nie potrafi wybaczyć i chce rozwodu.

Nie robiłam trudności, wina była moja, nie ważne że żałuję, nie ważne że wyłam przez rok w poduszkę, rozbiłam 7 letnie małżeństwo.

Podział majątku zrobiliśmy według tego kto ile wniósł, uczciwie, mąż zarabiał znacznie lepiej, na wiele rzeczy nabytych było wspólnie, ale on miał większy wkład. Nawet by mi nie przyszło do głowy żeby chcieć 1/2 pieniędzy za dom skoro ja sfinansowałam 1/4 kosztów, było by to zwykłe złodziejstwo.

Dom sprzedany, ja dostałam swoją mniejszą część, auto każdy miał swoje, meblami i agd się podzieliliśmy. Kupiłam M3 bo na to mnie było stać bez zadłużania się i żyję dalej.

To co robi koleżanka to szukanie metody ucieczki od odpowiedzialności za własne czyny i nic więcej. Jak się zrobi coś źle to się ponosi konsekwencje, przynajmniej ja tak zostałam wychowana.

majkaszpilka napisał/a:

Szkoda...
Bo w większości jednak,zastanawiają się jak do końca zgnoić drugiego człowieka.
Zresztą...tutaj to widać, jak na dłoni.A na refleksje,czy szukanie w tym swojej winy,czasu nie ma.

Maja, bo to jest taka "obrona własna"... na poziomie psychicznym...
Szukanie dla siebie usprawiedliwienia - za pomocą udowodnienia (samemu sobie oraz całemu światu, jeśli tylko ktoś będzie chciał wysłuchać), że druga strona była be, zła, głupia i leniwa. Należało jej się więc. I należy dalej.
Albo druga metoda - wmawianie sobie (i całemu światu, jak wyżej), że "mam prawo...", "mnie też się coś od życia należy...", "chcę prawdziwej miłości / związku / zakochać się naprawdę / być kochanym..." I tu kochanek/ka, w odróżnieniu do żony/męża świetnie się nadają i potrafią sprostać.

Obie metody służą jednemu - zagłuszeniu sumienia i wybieleniu. Chyba działa. Przynajmniej dopóty, dopóki kochanek/ka nie pogoni... życie nie okaże się wredne... los przestanie sprzyjać.

A dla  mnie może się wybielić, no może nie będzie to nieskazitelna biel ale jednak. Póki człowiek żyje, ma szansę. Tyczy się to też tych poranionych, póki żyją mają szansę oderwać się od traumy, nie oczekiwać i nie próbować wymierzać sprawiedliwości i zatrzymać się zanim sami w poczuciu krzywdy zaczną ranić, bo wtedy niczym nie będą się różnić od tego, który ich zranił.

A dla  mnie może się wybielić, no może nie będzie to nieskazitelna biel ale jednak. Póki człowiek żyje, ma szansę. Tyczy się to też tych poranionych, póki żyją mają szansę oderwać się od traumy, nie oczekiwać i nie próbować wymierzać sprawiedliwości i zatrzymać się zanim sami w poczuciu krzywdy zaczną ranić, bo wtedy niczym nie będą się różnić od tego, który ich zranił.