Rozwód z orzekaniem o MOJEJ winie...

witaj... rozwód to nie koniec świata alimenty nie tak łatwo uzyskać... spokojnie.
czy macie dzieci? czy rodzina wiedziała o tym jak wyglądają wasze relacje? o tym że związek był "martwy" już wcześniej? jak bardzo ta rozmowa jest pograżająca Ciebie? czy sytuacja materialna Twojego męża pogorszy się znacznie w obliczu waszego rozstania? hmm.... pewnie nasunie mi się więcej pytań, ale narazie zostawmy te

Rozmowa jest pogrążająca mnie w 100%... tu nie ma z czym dyskutować.
Dzieci nie mamy.
Sytuacja finansowa męża pogorszy się bardzo (do tego dał wypowiedzenie w pracy na krótko przed tym jak odkrył tę rozmowę). Swoją drogą zawsze wszystko usuwam, uważam, ale... cóż stało się. Bez komentarza, mój kretynizm.
Rodzina widziała, że związek jest martwy ale co to za świadkowie- rodzice? Przyjaciółka? Na moje słabe to bardzo.
Nie rozwiodłam się z kretyńskich przyczyn... finansowo-  logistycznych. To skomplikowane.  Ale teraz żałuję, mogłam się np. zapożyczyć i uwolnić zanim wyleje się mleko.

p.s Boje się, że czytając dziś te wpisy nie zasnę już w ogóle w najbliższym czasie ale piszcie, piszcie proszę....

Mąż złożył wypowiedzenie bo jak twierdził, nie mógł już nieść sytuacji w pracy i atmosfery. Jest na wypowiedzeniu ale zamierza chyba ciągnąć potem zwolnienie. Nie wiem. Sytuacja jest w tej chwili taka, że niestety nie da się już normalnie porozmawiać. Do adwokata się wybieram. Ale czuję, że niewiele mi pomoże w sytuacji. Wiem, jak bardzo nawaliłam ale nie odwrócę już biegu zdarzeń.

madula nie wiem czy sąd tak na pewno bez przyjrzenia się sprawie obarczy cię w 100% wina za rozpad małżeństwa, skoro nawet mając dowody zdrady orzeka o jej braku. Wszystko zależy od tego co działo się w trakcie małżeństwa, bo przecież to też jest istotne.
Jak to mówią : zdrada to nie przyczyna kryzysu, a jego ostatnie tchnienie.

Ja zwróciłam uwagę na fakt iż jesteś w ciąży i to, że mąż będzie domniemanym ojcem. W ciągu pół roku po narodzinach dziecka musi wystąpić o zaprzeczenie ojcostwa, w przeciwnym razie będzie płacić alimenty, albo zostanie mu pójście do prokuratora w tej sprawie. Dopytaj się prawnika, który się na tym zna.

madula, tak to już jest w zyciu,
że musimy wypić piwo które nawarzymy.

Owszem, czasami da się oszukać kogoś a potem samego siebie, że niby "nic się nie stało, to nie było oszustwo".
Ale, nawet jeżeli przekręt się uda, oszukany dowie się po czasie, to wcale nie znaczy, że to co zrobiliśmy nie odbije się czkawką na naszym życiu.
W przeróżny sposób.

Zdradziłaś.
Z pełną świadomością.
W czasie trwania małżeństwa, żeby sprawdzić "czy coś z Tobą nie tak w łóżku"
Potem było z górki.
Nie szukaj usprawiedliwień, że przecież tego małżeństwa nie było, bo to przecież nieprawda.
Nie oskarżaj siebie, że nieskutecznie skrywałaś prawdę.
( gdyby tego małżeństwa nie było, nie musiałabyś niczego ukrywać)

Trzeba stanąć z prawdą twarzą w twarz.
I ponieść skutki tego co się nabroiło.

Skoro twierdzisz, że warto było tak nabroić...
To bilans i tak powinien wyjść na plus.

Głowa do góry i przyznać się do winy.
Bez szukania zasadzek, haków, krętactwa.

BTW.
Nie masz jakichś wyrzutów sumienia,
wiedząc, jakie upodlenie przeżywa mąż ?
Widząc jak się miota, jaką nienawiść w nim wzbudziłaś ?

To próba obrony, przed totalnym upadkiem poczucia własnej wartości, zaufania, sensu życia

W ciąży żadnej nie jestem, coś źle zrozumieliście (chodziło a alimenty na męża z racji mojej wyłącznej winy bo tak by wyszło), więc nie ma tematu.
"Zdradziłam" z pełną świadomością ale już po zrobieniu własnego rachunku sumienia, że małżeństwa nie ma i nie będzie cokolwiek by nie wyniknęło po tzw. spróbowaniu z tą nową osobą. Nie kochałam męża, wiedziałam już, zę nie chcę z nim być na pewno. Dla mnie po fizycznej zdradzie (a już w ogóle tak głębokiej, bo przy okazji mentalnej) nie ma powrotu do poprzedniego partnera. Koniec. Nie wiedziałam jak rozwiązać sprawy ekonomiczne stąd niewyplątanie się formalne z tego małżeństwa, kredytów... Nie chciałam by mąż, jakby nie patrzeć nadal mąż, narobił mi krzywd materialnych no i mam. Teraz żałuję, ponieważ źle to rozegrałam, bardzo źle, ale nie cofnę czasu.
Co do podejścia męża to mimo, iż wcześniej (zanim poszłam tak głęboko w temat z innym) twierdził, że wie, zę tego małżeństwa już nie ma i nie ma czego ratować teraz mówi, że nadal wciąż mnie kochał i kocha nadal i dla niego to jest zdrada. Albo mówi tak, żeby grać w swoją grę, którą sobie ustawił czyli znajdzie dowód i będzie wygrany, przy okazji skrzywdzony bo zrzuci winę na mnie, wszyscy się dowiedzą dlaczego rozpad małżeństwa itp.. Czy czuję wyrzuty sumienia? Tak. Wstyd mi, że cierpi i najwyraźniej przeżywa upodlenie i ogromną nienawiść zarówno do mnie jak i do kolegi którego de facto poznał, ponieważ to mój wieloletni przyjaciel. Obiecał, że go zniszczy, ale to osobny temat który oczywiście też spędza mi sen z powiek ponieważ za moje błędy może teraz płacić dodatkowo on.

Secondo1 przyznać się do winy oczywiście będę musiała, ponieważ ma w ręku dowody i z tym nie wygram. Ale jeśli pójdzie w temat alimentów i faktycznie zniszczenia mnie to już potem tylko sznur, bo przecież nie mam szans sobie z tym finansowo poradzić. Czuję się przegrana bo nawet nie mam jak walczyć. Wiem, że spieprzyłam życie kilku osobom w tym swoje własne.

JuliaKaa dziękuję. Zawsze to jakieś słowa pociechy w tej śmierdzącej sytuacji. Mam jeszcze pytanie. Czy można jakoś sprawdzić czy mąż już złożył wniosek o rozwód? I czy gdyby go jeszcze nie złożył to moje wcześniejsze złożenie go cokolwiek zmieni w sytuacji kiedy to wygląda na to, że składam go po tzw. mojej wpadce?

Przez "moją wpadkę" rozumiem fakt ujawnienia zdrady i to, że mąż ma dowody na to, ze ujawnienie nastąpiło wcześniej niż złożenie mojego pozwu. Nie wiem skąd wziąć kolejne pieniądze na choćby złożenie pozwu a co dopiero na prawnika, ale najwyżej zapożyczę się do końca życia, nie wiem. Bałam się ruszyć temat z powodu problemów finansowych no to mam- jeszcze gorzej.

Ciekawe czy mąż w ogóle zgodzi się na rozwód i czy to latami nie będzie się ciągnęło. A kiedy tak jak pisała JuliaKaa uda się udowodnić w sądzie, żę rozpad małżeństwa nie jest w 100% z mojej winy? Wtedy rozumiem mąż nie ma już decydującego wpływu na to czy da mi rozwód czy nie, prawda? Szykuje się pranie brudów, nigdy bym się nie spodziewała takich rzeczy w swoim życiu, a jednak.

Ach jak ja lubię spojrzenie z drugiej strony lustra Gdyby autorka wątku była facetem zapewne wypowiedzi i porady były by te sameeee... A taki jeden satyryk bzykał żonę zapewne regularnie ale równie regularnie bzykał też inne panienki. Żona wystąpiła o rozwód z jego winy, dostała alimenty, bo w wyniku rozwodu jej sytuacja materialna się pogorszyła. Ostatnio podwyższono te alimenty chyba do 4 tysiączków na miesiąc. Ciekawe czy sąd w tym przypadku też rozpatrywał jej zdolność do pracy

Oczywiście zdaję sobie sprawę jak to wygląda i nie oczekuję, że ominą mnie takie uwagi. To co, zrobiłam aby małżeństwo ratować wiem tylko ja i nie będę nikogo przekonywać na siłę jak było naprawdę. Tylko ja wiem na jaki mur trafiałam, ponieważ mąż nie potrafi okazywać uczuć, tylko ja wiem jakie mieliśmy problemy z komunikacją na każdej płaszczyźnie i tylko ja wiem jak bardzo kiedyś chciałam ja a on nie okazał zaangażowania ani w związek uczuciowy, ani w seks ani tak naprawdę w ogóle w jakiekolwiek życie i stał się tzw. zombie pt. praca, dom, kredyt, piwo, piwo, piwo... Potem utonęłam w tym razem z nim ponieważ nie czułam się spełniona, kochana, szczęśliwa, nie wiedziałam dlaczego mąż jest tak zamknięty na cokolwiek i wpadłam w osobiste tarapaty, które wiązały się z głęboką depresją, myślami samobójczymi, a, że zaczęłam popijać razem z mężem to prawie utonęłam w butelce wódki. Ale zanim pojawił się ktoś trzeci powiedziałam koniec. Zarówno sobie jak i jemu. I on przyznał mi rację. Nawet w obliczu takich słów nie kiwnął nawet palcem, żeby się otrząsnąć i cokolwiek ratować. Wtedy stwierdziłam, że nie chcę dalej żyć jakbym nie żyła. Ten "kolega" pojawił się jako ostatnie ogniwo całej tej sytuacji i naiwnie sądziłam, że skoro mąż ma mnie tak bardzo gdzieś to mogę robić co chcę. Myliłam się bardzo i teraz płacę za to cenę. Czy się wybielam? Może tak. Ja nie czuję, że zdradziłam. Wszystko między nami umarło już wcześniej i nawet mąż to potwierdził. Chyba faktycznie spróbuję nagrać rozmowę która mi to potwierdzi. nie sądzę aby nie przyznał mi racji kiedy uda nam się spotkać. Nie wezmę 100% winy na siebie na pewno. Znajomi, rodzina widzieli jaki jest mój mąż i, że w wieku 30 lat zaczął zachowywać się jakby umarł za życia. Ja nie miałam siły tak żyć po tym jak udało mi się pokonać depresję. 8 lat straciłam, dziś chcę zacząć od nowa i pozwolić od nowa żyć jemu. Tak jak chce, tak jak lubi. Byle nie ze mną.

madula
Właściwie nie wiem, czego oczekujesz od forum. Szukasz potwierdzenia dla własnych teorii? Chcesz się wyżalić? Czy chcesz poznać inne punkty widzenia?
Jeśli znalazłaś się, aby poznać inne opinie, to moja jest taka, że ty od początku waszego małżeństwa OSZUKIWAŁAŚ, wychodząc za mąż z powodów, które niewiele mają wspólnego z budowaniem związku, którego podstawą jest miłość, szacunek, bliskość. Taki związek z góry jest skazany na niepowodzenie.
Druga istotna kwestia to twoja NIELOJALNOŚĆ. To prawda, że zdradzając przybiłaś tylko gwóźdź do trumny swojego małżeństwa. Ale zrobiłaś to TY świadoma tego, że zawierając związek małżeński decydujesz się na wyłączność.
Dlatego uważam, że jesteś winna rozpadu małżeństwa, bo i INTENCJE i znane już dzisiaj SKUTKI są głównie wynikiem twojego braku umiejętności budowania, utrzymywania i nawet kończenia relacji

Jakim dowodem ma być skopiowana rozmowa? Przecież to żaden dowód, sam ją mógł napisać. W świetle prawa nawet archiwum gg (nie kopia) nie jest dowodem, bo nr gg nie świadczy w żaden sposób o tożsamości osoby. Jedynie mail jest wiążący. Facebook też, ale to musiałby w sądzie włamać się ponownie na Twoje konto i pokazać rozmowę z poziomu takiego jak Ty ja widzisz. Skopiowana nie jest żadnym dowodem.
Na Twoim miejscu bym twardo zaprzeczała. Jeśli nie ma innych dowodów, to nie masz się czego bać.

Rady by oddać mu wszystko są głupie. Ludzie się rozstają, no trudno. To nie jest powód by samej zostawać bez wszystkiego czego się dorobiłaś. Masz prawo i do mieszkania i do innych dóbr. Nie twierdze że masz mu zabierać, podzielcie się tym sprawiedliwie.

Autorka wzięła ślub dla kredytu, ale zwracam uwagę, że pan małżonek również, bo z kontekstu wynika, że byli ze sobą już dłuższy czas i jakoś przed kredytem propozycja nie padła.
Polecałabym również niektórym postawić się w sytuacji Autorki:

i przemyśleć, czy gdybyście mieli takiego partnera (partnerkę) to czy uważalibyście za sprawiedliwe, że wina za rozpad związku zostanie przypisana wyłacznie Wam. Nie zrozumcie mnie źle, nie usprawiedliwam zdrady Autorki, , uważam że źle postąpiła, ale przyczyną rozwodu jest rozkład więzi pomiędzy małżonkami. A za to odpowiadają oboje.

Powinna była zająć się obiema depresjami. Jej depresja, jej sprawa. Depresja małżonka, też jej sprawa.

To by autorka się bardziej przygotowała do rozwodu, ale może i by ciągnęła i małżeństwo i romans. Dostała impuls do rozwodu w postaci kochanka. Zanim jednak podjęła kroki, romans się wydał i wszystko się pokomplikowało - mąż nagle kocha, czuje się zraniony i chce rozwodu z orzeczeniem o jej winie. A przecież nie tak miało być.
Nie wiem dlaczego ludzie nie wierzą w to co pisze autorka jak naprawdę było w jej małżeństwie, przecież takich przypadków jest całe mnóstwo. Każdy oczywiście przedstawia sytuację ze swojej strony, ale jeżeli źle się dzieje latami, co przypłaciła depresją i niemal alkoholizmem, czy nie ma prawa chcieć zmienić swojego życia? Wiele osób ma problemy finansowe i wiadomo, że one w pewien sposób ograniczają, ale nie mają dzieci wiec jak dla mnie lepiej by się rozwiedli niż nadal tkwili w tym bagnie się staczając.

Może. Albo Autorka za jakiś czas znalazłaby np. lepiej płatną pracę i wtedy by ruszyła z rozwodem.
Gdyby natomiast jej mąż dawniej odpowiedział na próby ratowania małżeństwa, to by nie było tego wątku.
Romans to wisienka na torcie.

A "właściwie" to jest wziąć na siebie wyłączną winę za zepsucie czegoś, co próbowała przez długi czas ratować - samodzielnie, bo panu małżonkowi nie chciało się kiwnąć palcem, chociaz w psuciu brał udział?
Właściwie w tym wypadku jest dać sądowi jak najrzetelniejszy obraz sytuacji.

Madoja,
A jak byś Ty postawiła w odwrotnej sytuacji?

Gdyby to mąż znalazł sobie lepszy model od Ciebie i zamierzał po kryjomu wkręcić Cię w rozwód bez orzeczenia winy, a gdybyś odkryła jego zdradę to w rozwód z udziałem Twojej winy?

Czujesz się winna tego że Wasze małżeństwo " umarło" jak piszesz przed Twoja zdrada?

Nie myl kryzysu w małżeństwie, z jego rozpadem.
Żeby rozwód został orzeczono, musi nastąpić zupełny i TRWAŁY Rozpad więzi emocjonalnych, gospodarczych i fizycznych. Tak circa nie mniej niż 6 miesięcy na osobnym garnuszku, bez seksu, bez wspólnego spędzania czasu.
Czy przed Twoja zdradą miały miejsce wszystkie te warunki?

Raczej wątpliwe by sąd zaakceptował winę za kryzys, jako winę za rozpad.

Całkowita prawda.
Niestety,ale trzeba brać pełną odpowedzialność za to co się robi.
Dobrze,że z tego związku nie ma dzieci.

O i to chyba najbardziej realne pomiedzy tym Co powinnaś zrobić a tym co Jesteś w stanie zrobić.
Czyli ew. przyznać się do winy ale też nie zostać całkiem bez środków do życia.
Zgniły kompromis pomiędzy przyzwoitościa a egoizmem

Nie wiem, czy zgniły,  ale realny i życiowy na pewno.
Dziewan, rozumiem,  że cudzolozenie dla Ciebie  powinno być ukarane ze wszech stron. Ale ponieważ zdrada jest złamaniem przysięgi składanej przed urzędem /księdzem,  to i konsekwencje tylko prawne powinny być, i  moralne oczywiście. A rekompensata finansowa, czyli zrzeczenie całego majątku to wybacz, ale byłaby naiwność i głupota, bo skazanie siebie na nędzę. Tyle że,  moim zdaniem, podział majątku wspólnego powinien być adekwatny do wkładu, zwłaszcza gdy nie ma dzieci i oboje na ten majątek pracowali, ale być może w nierównym stopniu.
Także i z tym dochodem męża,  mimo winy, nie powinno się obciążać jej w sytuacji,  gdy on spokojnie da radę sam się utrzymać, a zwyczajnie postanowi się migac od roboty i wybrać wygodę. Chyba że nie, wtedy owszem, powinna mu pomóc. Tu też niezrozumiałe jest tak wyrachowane wynajdowanie argumentów przeciw, byli od lat w związku, nie wiem, jak się dzielili kosztami. Jak to zwykle bywa w gospodarstwie domowym,  pewnie różnie, ale wspólnie,  więc w porządku byłoby poczuwac się do poratowania współmałżonka,  nawet byłego,  w biedzie.

No, dobrze.
Do tej pory były analizy. Teraz będzie rada w stylu udzielonej przez Czarną Kotkę (o tej "szczerej" rozmowie z mężem, by podstępem zdobyć kontrargumenty).
Podeślij mężowi którąś z koleżanek albo, póki Cię stać, wynajmij tanią "testerkę wierności", "nakryj ich", a potem znajdź świadków, którzy krzywoprzysięgną, że ślubny skakał na bok dużo wcześniej od Ciebie.
Wtedy z pewnością frajerowi nie uda się orzeczenie Twojej winy. A może nawet stanie się odwrotnie?
Bo inaczej, jak mi się wydaje, owo pranie brudów, którego się obawiasz, Autorko, Tobie nie pomoże, a wręcz zaszkodzi.
Sądzę bowiem, że nie bez przyczyny mąż nie chce z Tobą rozmawiać. Kompletuje materiał dowodowy. Być może, milczy za czyjąś poradą.
A to pytanie, jak sprawdzić, czy złożył pozew o rozwód, rozbroiło mnie całkowicie.
Bo okazuje się, że wiesz tylko tyle, ile powiedział o swojej wiedzy o romansie.
I to, ile więcej zdołał się od tej pory dowiedzieć, spędza Ci sen z oczu.

Lusi.
Nie doczytałaś. Ślubny odszedł z roboty ze względu na "złą atmosferę" i inne takie tam.
Wcale bym się nie zdziwił, że odszedł motywując to stanami depresyjnymi po ujawnieniu wiarołomstwa małżonki.
I jak tu to teraz ugryźć?

Nie, nie uważam.
Wcześniej napisałem, że Autorka weszła w małżeństwo rozsądku. Wówczas rozsądku jej stało.
Teraz, gdy rozsądek poszedł na urlop i się wydało, Madula szuka wszelkich sposobów, by jeszcze mąż nie wsadził między kochanków bariery trudności finansowych.
Twoja poważna rada różni się czymś od mojej "rady"? Chyba tylko tym, że jedną podłość od drugiej (tej "mojej") dzieli odpowiedzialność karna za krzywoprzysięstwo. Które ciężko udowodnić, jeśli ma się głowę na karku. Skorzystanie z Twojej rady byłoby "tylko" kolejnym oszustwem, za które kara nie grozi.
I wbrew temu, co twierdzisz, nie trzymam strony męża. On się nie wypowiada, więc biorę jedynie pewną poprawkę na żale Autorki.
Przecież "już witała się z gąską". Niewiele brakło, by wyjść bez szwanku i wystawić tym samym starego do wiatru,  poprzez rozwód z powodu "różnicy charakterów", prawda?
Ona zaś z góry przyznała, że sama jest sobie winna. Prosi jedynie o radę, jak po raz kolejny, tym razem skutecznie, zrobić osła z tego gościa. Bo poroże już ma. Czas na przedstawiciela koniowatych.

Dziwne, że zacytowałaś tylko jedno zdanie.
Kobieta miała dużo czasu, by wyplątać się z małżeństwa w sposób, którego teraz na gwałt szuka. Czyżby wzajemne zależności były wcześniej inne niż obecnie?
Raczej nie.

Nie chodzi mi o niezbywalne prawo przedstawienia przez Autorkę dowodu na rozkład małżeństwa, ale o doradzany przez Ciebie obrzydliwy sposób jego zdobycia. I nic więcej.

A Autorka twierdzi, że wszyscy naokoło wiedzą, jak wyglądało jej małżeństwo. Świadkowie, to najpewniejszy przecież dowód w sądzie, jak by nie było.
Ale chodzi o to przysłowiowe pranie brudów, w trakcie którego dotychczasowi małżonkowie dowiedzą się o sobie nawzajem wielu rzeczy, o których rozmawiali z wszystkimi, tylko nie z sobą. A usłyszą to z ust innych.

A to, to już sprawa sądu, czy da się nabrać na ewentualne kłamstwa męża.
I żony, bo chyba nie sądzisz, że to ona bądzie tą leliją.

Jeśli byłaby to rozmowa twoja z mężem to owszem może ja przełożyć w sądzie. Ale jeśli jest to twoje konto i rozmowa była z twoim kolega to to już jest czym karalny. Tak.samo jest z nagrywaniem osób. Także lepiej niech twój mąż poważnie się zastanowi zanim użyje rozmowy przeciwko tobie.

No to mówię o rozpowszechnianiu. A wiem co mówię. Znajoma udostępniła rozmowy swego faceta w sądzie i została za to skazana.

Doświadczona prawniczka żony rycerza mojej eks zaleciła przygotowanie pakietu nagrań na sprawę rozwodową.
Więc nie do końca jestem pewien czy jest tak jak mówisz.

Nie, ona boi się, że w wyniku takiego orzeczenia, mąż zażąda alimentów i sąd przychyli się do tego. I tylko o to chodzi w tej całej sprawie.
Gdyby nie to, nie byłoby sprawy. Przecież chciała ponoć zostawić mu wszystko, byle zgodził się na rozwód, dopóki romans nie wyszedł na jaw. Sprawa się rypła.

Zależy jakich nagrań. Maju nie ściemnila. Jestem w sprawę bardzo wtajemniczona. I nie wiem dlaczego negujesz to co pisze. Chyba tak dla zasady gdzie nie masz jakieś myślę na ten temat bladego pojęcia. Ale nie zamierzam cie przekonywać. Wystarczy mała znajomość prawa. Znajoma poprostu trafiła na wypracowanego człowieka który w przeciwieństwie do niej wiedział co z tym dalej robić. A najprościej iść z udostępnionymi rozmowami na najbliższy komistariat a nie gadać ze to nie prawda ☺

Wystarczy mi czytanie ze zrozumieniem wykładni prawniczej.Neguję,ponieważ sama mylisz proste pojęcia,a to zmienia postać rzeczy.
Jeżeli się mylę,to podeprzyj to chociaż jakimś linkiem,z chęcią zweryfikuję swoje stanowisko.

Czyn z art. 267 paragraf 1 kk