Rozwód z orzekaniem o MOJEJ winie...

Wystarczy ze autorka powie ze te rozmowy były wydrukowane bez jej zgody. Dla sądu jest to przełamanie elektroniczne hasła do konta.

Policja tylko przesluchuje. Decyzję podejmuje prokurator. Ale ja policjanta mówiła. Ona musiała przyjąć zgłoszenie. A czy szkoda czy nie niech decyzję podejmie autorka. Zawsze to jakaś linia obrony dla niej samej.

Tak prawo się zmieniło w lipcu tego roku. Ale ona ta rozprawę miała w lipcu. I mimo to na.podstawie tego art sąd ja skazał.

Jej ale wy tu się kierujecie emocjami. W sądzie nie ma.sentymentow. dla nich liczy się popełniony czyn a z jakiego względu to już ich nie interesuje. Oni mają setki takich spraw. Ja tylko mówię przypadek z pierwszej ręki jaki znam. A czy mi wierzycie to już mnie nie  interesuje.

Prokurator nic nie ma do sprawy cywilnej.

Artykuł ten dotyczy naruszenia korespondencji.Przeczytaj dokładnie treść tego co wkleiłaś.

Tu wypadałoby udowodnić,że dana osoba dokonała włamania elektronicznego.Chyba nie sądzisz,że słowo autora/autorki byłoby wystarczające, aby Sąd to przyklepał?Tu już rozbiłoby się o biegłych,bo jak nie można udowodnić ponad wszelką wątpliwość,to trzeba chociaż uprawdopodobnić.

Podałam dwa linki,gdzie prostym językiem jest wszystko opisane.Włącznie z nową "zapożyczoną" doktryną owoców zatrutego drzewa.
Nie chodzi o emocjonalność,tylko o rzetelne informacje.

Tak Maju dla sądu to wystarczyło. Zapytał się tylko pokrzywdzonego czy pozwolił jej udostępnić rozmowy. On oczywiście powiedział ze nie i to wystarczyło. Mała szkodliwość czynu ale zawsze wyrok w papierach.

Powtórzę jeszcze raz,przeczytaj dokładnie.Albo przeczytaj na prawniczym forum,tam są wyjaśnione zawiłości prawne takich spraw.

To co piszą i mówią prawnicy nie ma nic wspólnego z rzeczywistością. Dziewczyna została skazana na podstawie tego paragrafu choć miała hasło do jego konta od niego samego bo mieszkali razem. Poza tym powtórzę jeszcze raz prawniczka sama jej pozwoliła udostępnić w sądzie rozmowy jako dowód na niewierność. I skończyło się to dla niej wyrokiem. Wiec nie przytaczaj mi jakiś artykułów. Bo przy sprawie cywilnej ujawnić można każdy dowód. Ale jeśli któraś ze stron będzie wiedziała co z tym można dalej zrobić tylko po to żeby uprzykrzyc komuś życie to tylko na jej plus.

Sorella...

I kto tu jest emocjonalny?
Tak...tu nie ma sentymentów a sędziowie działają w granicach prawa.Podałaś konkretny paragraf,który nie jest oderwany od reszty przepisów.Również tych nadrzędnych,które podałam w linku.Nie jestem mądrzejsza od sędzi,tez żałuję.Zastanawiam się po co silisz się na złośliwości, skoro dyskutujemy?A wydaje mi się,że przedstawiłam merytoryczne argumenty,bez zabawy typu: "jedna pani drugiej panii"?

Naruszenie tajemnicy?
Może i tak, skoro wystarczy do uzyskania rozwodu z orzeczeniem winy - często komuś po prostu opłaca się (niekoniecznie materialnie) narazić się na sprawę o naruszenie korespondencji i uzyskać orzeczenie rozwodu z winy wspolmalzonka.

Sprawa o naruszenie korespondencji może zakończyć się wyrokiem skazujacym,
Aczkolwiek w przypadku małżonków trudno jednoznacznie wskazać że np wejście na FB, czy telefon było naprawdę czynem zabronionym.
Ponadto jeżeli  tak uzyskane dowody nie są rozpowszechniane publicznie.... dobry prawnik zrobi z takiej rozprawy cyrk w którym ośmiesza oskarzyciela.

Autorko,
Pozostaje Ci grać dalej w te klocki, czyli oszukiwać na całego, teraz już nie tylko męża ale cały świat.
Załóż mężowi niebieska kartę, zainscenizuj pobicie i we zwijam policję, umów się z mężem na romantyczna kolacje i idź z nim do łóżka a następnie Wrzeszcz że Cię gwalci,
Oczywiście nagraj ta sytuacje, lub umów się z postawionym świadkiem że wpadnie do mieszkania na określony sygnał i zrobi zdjęcia, wyślij sobie z telefonu męża groźby pod Twoim adresem, upij go do nieprzytomności i we zwijam świadków, sprowokuj do agresji, a może uda Ci się naprawić "wpadke" i uzyskać wyłączną winę męża.
Wtedy z pewnością będziesz dumna i szczęśliwa.

My do końca wierzylysmy ze to będzie cyrk. Ze tylko się ośmieszy. Wyszło inaczej może temu że była bez prawnika na tej sprawie. W sumie myślę że wszystko zależy od decyzji prokuratora i sędziego. Może w innym przypadku byłoby umorzenie sprawy za mała szkodliwość społeczną. A z drugiej strony jak inaczej udowodnić komuś zdradę jak nie ma naocznych świadków a są tylko wydruki z portali społecznościowych. Az korci to udostępnić dla sądu.

Mistrzostwo Świata Secondo

Ja nie rozumiem tylko jednego, dlaczego ludzie nabierają odwagi na poważny krok dopiero po poznaniu kochanka/i. To prawda, jest w tym dużo egoizmu. Rozumiem, że mogłaś męczyć się w tym związku, ale dlaczego nie zakończyłas tego z klasą?  W sumie co tu da roztrzasanie. Zależy na jakiego sędziego trafisz. Jedni przy orzekaniu  winy dostają rozwód na drugiej sprawie a inni ciagaja się miesiącami.

Autorko,

Art. 60. 2. Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego: Jeżeli jeden z małżonków został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia, a rozwód pociąga za sobą istotne pogorszenie sytuacji materialnej małżonka niewinnego, sąd na żądanie małżonka niewinnego może orzec, że małżonek wyłącznie winny obowiązany jest przyczyniać się w odpowiednim zakresie do zaspokajania usprawiedliwionych potrzeb małżonka niewinnego, chociażby ten nie znajdował się w niedostatku.

Czy sytuacja materialna Twojego męża po rozwodzie znacznie się pogorszy? Spełnienie tej przesłanki jest niezbędne, aby sąd zasądził od Ciebie obowiązek świadczenia.

Umieram
Kochanek w trakcie małżeństwa,
Kochanek : żonaty + dziecko + ciąża zony z nim, poczęta w trakcie zdrady z Tobą,
  dziecko kochanka - odchodzi od zmysłów na myśl ze rodzina zostanie rozbita przez romans ojca z Tobą,
  żona kochanka - odchodzi od zmysłów po informacji ze jest zdradzana i zostanie porzucona z jednym dzieckiem i w ciąży z drugim,
Ty : mężatka + dziecko + podejrzenie ciąży z mężem z którym spałaś w trakcie zdrady z kochankiem...

Czy uważasz ze po tym wszystkim można mówić o uczciwym rozwodzie ?

nadinterpretacja widzę rządzi.  nie miałam kochanka ponieważ rozwiodłam się jak tylko zaczęły się jakiekolwiek symptomy relacji, ponadto w wątku nie opisywałam swojego małżeństwa. Niczyje dziecko nie odchodzi od zmysłów, Żadna żona również nie odchodziła od zmysłów - była niesamowicie zdolną manipulantką (ale i tak zaraz w pełnej obronie zrobicie z niej świętą). Nie sypiałam z moim byłym mężem wiec nigdy nie podejrzewałam że jestem z nim w ciąży.... czytanie ze zrozumieniem nie wyszło na dobre, ale możliwe że to przez nazbyt emocjonalne wypowiedzi w wątku. Ciężko było by mówić o zdradzie w momencie podejrzenia ciąży gdzyż od roku byłam rozwódką.

facetJAKwielu nie potrzebuję słownika - wątek który czytałeś rozwodu mojego nie dotyczył, ale cieszę się że Cię to rozbawiło

tak... dziękuję Ci... zaspokoiłaś wszelkie moje potrzeby. I to cudowne podpinanie mnie pod inne osoby. Za to też pałam wdzięcznością. I za określenie mnie wzorem cnót wszelakich, sama nie śmiałam mierzyć aż tak wysoko, a dzięki Tobie wzniosłam się na wyżyny. Zmierzchu, zorijo, majoszpilko czy jak Ci tam (bo wypowiedzi wasze wszystkie takie same) przepłoszycie z tego forum wszystkich takimi zaczepkami, ale przecież jakoś nudę musicie/musisz zabijać.

Pozdrawiam wszystkich specjalistów od życia, mojego, waszego, każdego. Tak cieszę się że nie mając w czymś udziału wiecie dokładnie jak to wyglądało.

zmierzch zaczynamy przepychanki a później pokazujemy, że ktoś jest bee i troll i cham i cośtam, cośtam się dzieckiem nie zajmuje... jakie to dojrzałe. Tak wiele wnoszące do dyskusji. Rozwijające wątek. Dające do myślenia. Głębokie jak rów Marjański. Górnolotne jak wodór, jak wolisz to hel, bo szlachetny Budujące naszą forumową społeczność i spajające ją. Powodują wpisy takie iż wracam tu z rozkoszą. Jak każdy inny kto przestał tu zaglądać

https://pl.wikipedia.org/wiki/Hipokryzja poczytaj.

Gadasz bzdury, Roxann.
Okazję na to, by uwolnić się od toksyka, miała Autorka przez cały czas trwania małżeństwa, w ktore weszła z wyrachowania i tzw. obopólnej korzyści.
Nagle, gdy wydało się, że od jakiegoś czasu robi męża w konia, stała się biedną, sfrustrowaną małżonką, którą wredny mąż chce do reszty oskubać, bo nikczemny, sprawdził jej skrzynkę.
Rozróżnij motywy, relację czasu i zdarzeń, które do tego doprowadziły.
Wtedy i Ty pojmiesz, czym się różni odejście  "od" od odejścia cichcem "do", które Autorka sama zresztą skrewiła.

Nic dodać, nic ująć.
Jakoś trudno mi rozczulać się nad wyrachowaną babą, która MUSIAŁA wyjść za mąż, bo kredyt i inne takie.
Jakoś mam problem ze zrozumieniem, że kilka ukradkowych spotkań, wysłanych cichcem smsów z kibla i fantazji, świadczących o wielkiej miłości, MUSI usprawiedliwiĆ robienie świństw komuś, kto zaufał.
Jakoś łatwiej mi stanąć po stronie kogoś uczciwego i lojalnego niż kogoś, kto jest tych cech pozbawiony.
Jakoś bardziej współczuje komuś, kto uwzględnia w swoich poczynaniach osoby, które dotknie ich zachowanie niż komuś, kto ma wylane, że innych krzywdzi, że ktoś przez jego zachowanie będzie cierpiał.

Pomijając ocenę moralności Autorki pragnę tylko się zapytać, czy owe względy materialne i inne, które przed romansem były trudnością nie do pokonania, dziś czyli po zapoznaniu obiektu westchnień zmniejszyły się lub przestały istnieć?

Czy nie jest tak, że w obliczu nadchodzącej klęski, zmiany pracy u męża, załamania, nastąpiła destabilizacja finansowa, która popchnęła Cię w ramiona nowego partnera?

Czy Ty Madziu traktowałaś swego męża jak bankomat, most po którym przejdziesz do innego życia?

Madula, alimenty zasadniczo nie są zasądzane na młodego, zdrowego, zdolnego do pracy współmałżonka. I to działa w obie strony. Nie można jednak wykluczyć, że mąż będzie wykazywał, że rozwód pogorszył jego sytuację życiową, bo tylko Ty Was utrzymywałaś, bo on teraz tak zapadł na zdrowiu, że nie może pracować, itp.  Nie jest też tak, że zawsze zdrada jednego ze współmałżonków oznacza wyłączną winę zdradzacza. Winy się w sądzie nie miarkuje. Czy to dobre czy nie jest tak, że nawet 5 % winy drugiego nie pozwala na orzeczenie wyłącznej winy zdradzającego. I tu się zaczyna ocena co tą winą małżonka, który został zdradzony może być. Bez wątpienia przemoc, alkoholizm ale także różne zachowania godzące w szeroko ujmowaną jedność małżeństwa, dobro rodziny. Stąd te długotrwałe procesy. Ocenie podlega to czy zdrada zrujnowała dobry związek, czy też związek ten przed zdrada faktycznie był martwy. W Twojej ocenie tak właśnie było. I tu pojawi się ocena męża. Usiądź spokojnie i przeanalizuj jak to faktycznie z Wami było, co dla małżeństwa robiłaś Ty, co mąż, czego nie zrobiliście, dlaczego, z jakich przyczyn młody mężczyzna żyjący w martwym jak piszesz związku tak zareagował, gdzie jest ta prawda o Waszym małżeństwie, co powodowało bezsilność w rozwiązaniu problemu wcześniej, co Cię trzymało .. To może pozwolić Ci na wybór właściwej drogi rozstania a też uchronić przed powtórką w innych relacjach. Nie twórz fałszywych dowodów, nie brnij w manipulacje i kłamstwa. Takie rzeczy wracają. Wiesz już, że zrobiłaś źle, nie brnij w to dalej. Najtrudniej sobie samemu wybaczyć własne podłości, a z wiekiem  poziom moralności wzrasta (posłuchaj starszych ludzi).  Zakończ to małżeństwo jak się da w prawdzie, z konsekwencjami i z szacunkiem dla człowieka, którego kiedyś tam zdecydowałaś się poślubić. Bo to co dzisiaj piszesz o motywach małżeństwa może ale nie musi być takie. Inna jest bowiem ocena dawnych decyzji, zdarzeń z punktu widzenia późniejszych doświadczeń. Gdyby Twoje małżeństwo było szczęśliwe inaczej byś motywy jego zawarcia oceniała, prawda?  I nie ma reguły, że tylko małżeństwo z tzw. wielkiej miłości są najtrwalsze. Jedno z najlepszych małżeństw jakie mam przyjemność znać było, jak by to można określić zawarte z wyrachowania. On 36 lat, czas najwyższy na ożenek, pełna stabilizacja, praca, mieszkanie, samochód. Ona, młodsza 24 lata, jedyny on się nią zainteresował, nie miała nic. Rodzice jej wzięli sprawy we własne ręce i wskazali datę wesela.  Żadnych motyli, rodzice nas przymusili, jak mówią ze śmiechem, bo jakie znaczenie mają ówczesne motywy w relacji do wspólnych, dobrych lat. Dzisiaj po prawie 30 latach ich wzajemna relacja, miłość i szacunek zachwyca., a jaki to kapitał dla ich dzieci…

Nie mówię do końca o sobie, ale o tym co czytam i obserwuję. I nie zgadzam się o tak po prostu z jednoznacznym osądem autorki, która z tego co napisała, wiele robiła, by by było lepiej w związku. Mąż wtedy nie był zainteresowany, a teraz nagle się obudził i chce z siebie zrobić ofiarę. Nie rozumiem, dlaczego złe traktowanie, obojętność jednej str. i to przez wiele lat się tak łatwo wybacza i gani za zdradę, chęć ucieczki przed kiepskim życiem. Przecież i ślubowano i miłość i wierność. Jeśli tej pierwszej nie ma, nie jest okazywana, to i zdrada powinna być jednakowo traktowana. Nie rozumiem rozróżnienia przysięgi, jej oceny na kochać i zdradzić. mąż nie kochał, nie dbał. Ona zdradziła. I tylko ona zła. Trochę mniej hipokryzji!

Roxan, testem dla prawdziwości opisu tak zapisanego przez autorkę , byłaby sytuacja odwrotna.
Czyli mąż wchodzi w romans i chce się po angielsku ulotnic z małżeństwa .
Myślisz że autorka byłaby dla niego tak wyrozumiała jak dla siebie?

Zapewniam Cie że w circa 90% małżeństw występują sytuacje w których przynajmniej jedna ze stron ma takie odczucia sytuacji o których piszesz. To wynik zabiegania, zmęczenia, codziennych kłopotów, obowiązków, dzieci  i w efekcie zaniedbania sfery emocjonalnej.
Taki stany pojawiają się i znikają, jedni potrafią sie opamietac i zadbać o swoją relację, inni trwają w maraźmie a jeszcze inni zdradzaja.

Excop, to może tym razem odniosę do swojej sytuacji. Wiem, że nie jest tak jak powinno być, że ten problem będzie narastał. Teraz, kiedy jeszcze powiedzmy, że przechodzimy wciąż tą pierwszą fazę zakochania, dbamy o siebie i okazujemy wzajemny szacunek, jest pewna bliskość, to ten związek się rozwija. Niemniej jednak dochodzi między nami do spięć na tej płaszczyźnie i zdarzają się przez to ciche dni. Zdaję jednak sobie sprawę, że jeżeli nic z tym nie zrobi, to marnie widzę naszą przyszłość. Może gdybyśmy już oboje byli na emeryturze, ale długie lata przed nami. No i tak, nie chcę od niego odchodzić teraz. Wolałabym, żeby się wyleczył. Jednak pomimo prób niewiele a właściwie nic się nie zmieniło, a wszelkie rozmowy wywołują w nim zdenerwowanie połączone z frustracją. Pomimo, że staram się go wspierać i nie robię mu wyrzutów, tylko z nim rozmawiam, chcąc znaleźć rozwiązanie.
No i powiedzmy, że za kilka lat jest taka sytuacja, że te pierwsze motylki mijają, seksu jak nie było, tak nie ma, oddalamy się od siebie emocjonalnie, a każda iskra powoduje kłótnie i coraz dłuższy okres cichych dni. Kiedy jest ten czas właściwy czas by odejść? Teraz? Dać sobie jeszcze rok żyjąc z nadzieją że coś się zmieni, ale absolutnie nie brać ślubu a tym bardziej żadnych kredytów?
Co jeśli za jakiś czas poznam kogoś, kolegę, przyjaciela, który wzbudzi moje zaufanie i będę chciała się komuś wyżalić, a on mnie wysłucha, zrozumie, otworzy oczy? Może naturalnie staniemy sobie bliscy, może pojawi się uczucie. Co jeśli w momencie kiedy zdam sobie z tego sprawę i podejmę decyzję o rozstaniu, mój obecny partner przeczyta naszą korespondencję i będzie chciał wszelką winę za rozstanie mnie obarczyć robiąc ze mnie najgorszą z najgorszych? nagle zacznie mi wypominać, że tyle lat dla mnie stracił a ja taka niewdzięczna i podła? Czy to będzie fair? Tak tylko gdybam, starając się zrozumieć autorkę i jej motywy. Oczywiście sytuacje inne, ale czy aż tak bardzo? Ja też obecnie jestem skłonna uznać, że tak już będzie w moim związku, że problem nie minie. Może przez takie myślenie sama wpadnę w depresję za jakiś czas i dopiero osoba trzecia mnie z tego będzie skłonna wyciągnąć.
Odejść więc teraz, wiedząc że ta osoba mnie kocha a ja ją? Czy czekać aż uczucie minie i pojawią się większe problemy?

Ależ Excop, autorka wiele razy wspominała o rozwodzie a jej mąż nie chciał o tym słuchać, jak i brać udziału, angażować się w naprawę sytuacji. U mnie syt jest o tyle podobna, że też zwracałam mu uwagę, czy starałam się dać do zrozumienia, że choć ta sfera nie jest najważniejsza, że wystarczy mi bliskość itd., to jednak jest bardzo ważna. No bo jak mamy mieć np dzieci? Mam się czuć źle z tym, że czegoś oczekuję? Ja naprawdę nie chciałabym innego faceta, bo pod innymi względami odpowiada mi w 100% i nie sądzę, że poznam kogoś takiego. Wiem, że pomimo tego jego problemu bardzo się cieszy, że z nim jestem, że nie zostawiłam, że doceniłam inne jego cechy. Bo i tak jest! Wiem, jak bardzo bym go skrzywdziła teraz go zostawiając, resztą nie chcę bo mi na nim zależny. Ale jestem młoda i też potrzebuję seksu. Nawet zaczęłam przez to czytać o zdradach, nie wiem po co, bo raczej nie byłabym do tego zdolna. Na pewno nie teraz, bo jeszcze wierzę, że się zmieni, wyleczy, że coś z tym da się zrobić, ale to i mnie dołuje. Najbardziej w chwilach kiedy przychodzi co do czego bo wtedy zawsze atmosfera się zmienia. Nawet jeszcze nie tyle przeze mnie co przez niego. Wiadomo, jak ważna to sprawa dla faceta - zaspokoić swoją kobietę. Na razie się, ale już mu się wymknęło, że pewnie prędzej czy później zdradzę, że jestem atrakcyjną kobietą i że z innym byłabym szczęśliwsza. Ja się z jednaj strony  zapieram, ale z drugiej chcę by coś z tym zrobił. Rozstanie i ewentualna zdrada póki co to dla mnie ostateczność. Ogólnie jestem w kropce.

No i znów to samo.
Przecież już dwukrotnie zaznaczyłem, że nie biorę bezkrytycznie na wiarę tego, co pisze Autorka.
Zapytam jeszcze raz. Czemu nie odeszła. Wtedy, gdy i od ślubnego otrzymała potwierdzenie, że ich małżeństwo to fikcja? A ponoć, do tego "głębokiego" (czytaj: fizycznego)  zaangażowania jeszcze nie doszło?
Emocjonalnie jednak, było już po ptokach.
I o tym mówię. Dlaczego odwlekała odejście? No, dlaczego? To mnie obie wyjaśnijcie.
Czy zatem, jeśli brać poważnie relację Autorki, czekała ona,  aż mąż wystąpi o rozwód?
Biadoli, że obudził się, gdy rozstanie stało się realnym.
A gdzie jej decyzyjność podziała się, zanim poszła do łóżka z innym?

Secondo,
Ładnie wszystko wypunktowałaś, tylko tak jakoś przypadkiem zupełnie pominęłaś (pisząc nawet o braku działań w kierunku poprawy) starania Autorki żeby naprawić związek.
"Próbowałam mimo wszystko ratować latami to wszystko ale bezskutecznie. Mąż nie widział problemu."
"To co, zrobiłam aby małżeństwo ratować wiem tylko ja i nie będę nikogo przekonywać na siłę jak było naprawdę. Tylko ja wiem na jaki mur trafiałam, ponieważ mąż nie potrafi okazywać uczuć, tylko ja wiem jakie mieliśmy problemy z komunikacją na każdej płaszczyźnie i tylko ja wiem jak bardzo kiedyś chciałam ja a on nie okazał zaangażowania ani w związek uczuciowy, ani w seks ani tak naprawdę w ogóle w jakiekolwiek życie"

Exocop,
ja również nie przyjmuję bezkrytycznie na wiarę wszystkiego co piszesz, wybiorę sobie co mi się podoba, a resztę sobie dośpiewam zgodnie z aktualnym nastrojem i pogodą za oknem. Zgodnie z tym tokiem myślenia, po odwiedzeniu Twojego profilu, jestem całkowicie pewna,  że jesteś bardzo starym leśnym krasnoludkiem, który ma w swojej ziemiance pod dębem starą powojenną bombę, która powoli rdzewieje, bo akurat pada, a ziemianki często przeciekają.

Czarna Kotka,
taki opis to standard.
Kążdy ( no, może prawie każdy) kto zdradził jest niewinny i zrobił wszystko, dawał "sygnały", "wspominał", itp.
Skoro było tak źle i wyczerpała WSZYSTKIE możliwości,
to po co tkwiła w tym małżeństwie ??

Jak pisze mieli problem z komunikacją.

Co zrobiła, żeby ta komunikacja mała szansę "zaskoczyć" ?
Były próby nauki komunikacji w związku ?
Rozpoznania wzajemnego potrzeb ? terapia itp.
Autorka nie czuje potrzeby "przekonywania na siłę, ze było inaczej".
Wystarczy jej własna, subiektywna ocena.
Jest nieskazitelna i już.

Wcale bym się nie zdziwiła, gdyby opis małżeństwa wg drugiej strony byłby znacznie odmienny.

Mamy subiektywny opis ich historii,
- ona dla małżeństwa zrobiła wszystko,
- mąż nie zrobił nic.
Jak pewnie wiesz, prawda zazwyczaj leży pośrodku.