Czy warto wychowywać... męża?

Ale w tradycyjnym modelu głównie matka wychowuje.ojca głównie nie ma wdomu,bo pracuje na rodzinę.
Wiec tak też jest nie dobrze.
A potem jest,że kobieta wychcowa maminsynka.
Gdy zaś obydwoje rodziców pracuje ,obydwoje też po równo wychowuje.Taki model jest logiczniejszy i w sumie lepszy dla wszystkich.

Tak. "Partnerstwo" - dla mnie to słowo nic nie znaczy, bo w praktyce -w mojej opinii - nie istnieje

No, chyba, że pod 'partnerstwo' podchodzi płacenie za siebie czy "pół na pół", itp. Czyli to wszystko co tyczy się spraw policzalnych: finanse, kto zrobi zakupy, itp.
Natomiast cała ta 'mistyczna' strona związku to uważam, że tutaj coś takiego jak "partnerstwo" po prostu nie istnieje - zawsze któraś strona jest bardziej dominująca, co oznacza, że druga preferuje 'ulegać' (bez negatywnych skojarzeń, po prostu nie preferuje być na 1-szym planie). Dla mnie to naturalna dynamika relacji i z czasem samo się tak układa, ważne by obydwie strony były sobą i żadna nie czuła się wykorzystywana.

Ja osobiście na codzień w ogóle nie mam potrzeby dominowania, wbrew pozorom Jeśli tak się zdarzało to tylko dlatego, że trafiali się partnerzy, których odbierałam jako niezdolnych do prowadzenia relacji i oczywiście z czasem się one rozlatywały, bo 'polaryzacja', a wraz z nią popęd seksualny się gdzieś rozmywały.

Jeśli mężczyzna posiada więcej cech "miękkich" (klasycznie uznawanych za kobiece) powinien szukać kobiety, która posiada - a raczej 'przejawia', to lepsze słowo -więcej cech 'męskich'. Ale panowie tu mają problem, bo o ile z taka kobietą nawet chętnie pójdą do łóżka, to jak z nią potem tak na codzień po prostu żyć? Jak ona potrzebuje być na pierwszym planie? Wtedy wkracza ego i zaczynają się jazdy..

Część panów podejmuje wtedy "wspaniałą" decyzję o prowadzeniu podwójnego życia: zakładają rodzinę z ta spokojniejszą kobietą, o bardziej uległej naturze (w ich odczuciu - nudną) , a na kochankę wybierają sobie taką, o której wiedzą, że nie byliby w stanie jej potrzeb zaspokoić na codzień, bo zwyczajnie czuja się od niej słabsi.

Teraz pytanie zasadnicze: Gdzie jest źródło takiego postrzegania tych 2 typów kobiet i dlaczego mężczyzn pociąga rywalizacja z kobietą, zamiast postępować zgodnie z naturalną polaryzacją, gdzie obydwie płci mogłyby przejawiać naturalne dla siebie cechy i żyć zgodnie?

Otóż panom odpowiada to, że mogą być dziś w wielu sytuacjach bardziej kobiecy od kobiet i nie ma z tego tytułu żadnych konsekwencji (i dobrze), ale żądają od kobiet by tą kobiecość w nich akceptowały i zachwycały się nią, pożądały - natomiast same mają spełniać wiele często sprzecznych ze sobą męskich potrzeb tzw. 'archetypu kobiecego', bo jeśli nie to padają dobrze znane określenia.

Umnie natomiast rodzice zawsze pracowali ,a ją chodzilam do przedszkola. Dla mnie to normale. Wolalabym to,nizaby jeden rodzic siedział że mną w domu a drugiego w tym domu prawie nie było,bo musiał zarobić na utrzymanie.
Tak muysle,że każdy chce powielic model jaki wyszedł z domu,więc najoptymalniej znaleźć sobie osobę o takim samym podejściu.

@Rossanka - chyba się nie zrozumieliśmy - ja nie wymagam od kobiety, żeby siedziała  domu "z dziecmi"...

Szanuję.

Gdybym kiedykolwiek miał żonę i gdyby ona chciała mieć dzieci to dla mnie sprawa jest prosta - nie chce pracować to nie musi, bo ja dziecka nie urodzę. Może być w domu, może na pól etatu - jej wybór. Natomiast, jeśli już się na to decydujemy, to dziecko ma mieć rodziców nie tylko w weekendy.
Idylla - może ale trzeba dążyć do ideałów - cytuję Panie z tego wątku

Dziecko (skoro już jest) i jego wychowanie są ponad kariera zawodową (i K i M).

No toz mowie,że obydwoje wychowują i obydwoje pracują.Nie popadając w skrajności.:)

Nie no to logiczne.Jak się pojawia dziecko to zawsze kobieta jest czasowo wyłączona z pracy zawodowej  .Nawet nie ma co od niej oczekiwać. Tak myślę że 2-3 lata.

Dokładnie tak jak wyżej opisałem Nie wiem co tu wymaga uściślenia
1. Wbija gwóźdź, 2. Przytuli jak się chce kobiecie popłakac itp. itd. Elle88 no nie żartuj 

Podsumowując  - "odwala męską część roboty"

Czyli sam tak naprawdę nie wiesz, co rozumiesz przez "męska kobietę". Ok, fair inaf

EDIT: Wiesz, w czasach gdy mieszkamy w blokach ze stałym ogrzewaniem, itp. trudno o typowo "męskie roboty" w domu..

Bo ja np. potrafię uściślić: Dla mnie facet, który zachowuje się jak baba to ktoś, kto: a) nie potrafi zainicjować seksu b) nie wie do czego służy mu penis.
Też "z głowy"

Czyli konkrety.

No, jednak udało się określić konkretniej

1. Zgodzę się,  z tymże powiedziałabym, że dokładnie to samo mnie odrzuca u mężczyzn. Pewnie dlatego, że sama jestem z tzw. 'zimnego chowu', gdzie taki typ "komunikacji" był czymś naturalnym, ale że ciężko żyć z Robotem w domu to uważam to za wyjątkowo niepożądana cechę w bliskich relacjach, bez względu na płeć.

2. Oczywiste.

3. Tu znowu: czasem nie jest oczywiste kto te rywalizacje prowokuje.

4. Spotykałam się z tym głownie od strony fanów korpostylu raczej niż fanek Ale zgadzam się, to obrzydliwe i żenujące podejście.

5. Hmm..

Meble i pralka - tak, chociaż tu brak pomocy byłby dla mnie bardziej strawny niż np. pozwalanie by kobieta wracała sama bardzo późno do domu z pracy, czy z miasta.

Tak czy inaczej, moim skromnym zdaniem , wydaje mi się, że więcej jest kobiecych mężczyzn niż męskich kobiet. A jeśli już, to głównie dlatego, że przez typowo kobiece zachowania panów powstaje luka i żeby w wyniku tego nie nastąpiło totalne oddalenie, to kobiety podejmują się ją zapełnić - robiąc krok w przód, przed faceta (który nie decyduje się go zrobić, bo mu się nie chce).

Oczywiście jest to błąd kobiet, bo zamiast robić za nich ten krok, należy unieść ugiętą pod kątem prostym nogę do wysokości bioder, a następnie  dynamicznie wyprostować od kolanka w dół - najlepiej mając na stopie obówie z ostrym zakończeniem (czyli tzw. kop)

Toś pojechał..

Z głowy? Serio..?
Brzmi trochę jakbyś przemawiał z głębi swoich uprzedzeń i bolesnych doświadczeń z ..."kobiecymi kobietami"

Tak, tak. Najlepiej jakby kobitka niczego nie oczekiwała od partnera. Kompletnie.
No, może poza tym, żeby jak mu rano zsunie gumkę od slipek to żeby coś elastycznego z nich wyskoczyło..

Moim zdaniem trochę tą "samodzielność" bierzesz czasem za daleko i nie umiesz wyluzować na tyle, by taki drobny gest wziąć za spontaniczny przejaw troski o kogoś bliskiego, niekoniecznie jako objaw realizowania punkt po punkcie Instrukcji "Jak faceta przerobić na pantofla".

Wont, jak Anemonne napisała, to po prostu NORMALNA kobieta. To co Ty opisujesz w pierwszym paragrafie zaś, nazywa się fachowo "ofiarą życiową", a nie przedstawicielką płci pięknej.

Generalnie jakoś nie rozróżniam kobiecych czy męskich charakterów. Dla mnie ktoś albo ma głowę na karku, jest odpowiedzialny, zaradny, bystry, umie postawić na swoim, umie się dogadać; albo jest cienias co nie ma zdania i daje innym po sobie skakać- niezależnie od płci. Czy szukam koleżanki czy faceta do związku, to pod uwagę biorę dokładnie te same cechy (plus oczywiście chemię w przypadku gościa), z prostej przyczyny, że lebiegi i cierpiętnicy mnie niesamowicie męczą.

I kompletnie nie rozumiem terminu "ciepełko". Co to oznacza? Ze się ma kobita rozklejać na każdym filmie romantycznym, że facetowi nos podciera jak ma katar, że lubi się przytulać???

@Anemonne, Beyondblackie

A te wszystkie kobiety które znam, te od "a mój Leoś to zrobił dzisiaj takie śliczne twardziutkie pupu", te wszystkie nadopiekuńcze mamuśki okupujące place zabaw, niepotrafiące się wyluzować, non stop wtrącające się do zabawy dzieciaków, z zainteresowaniami czytelniczymi ograniczającymi się magazynu "Mamo, to Ja"? To jakimi kobietami one są? Ale to jest pół biedy jak takie skrzywienie jest widoczne - wtedy wiesz z kim masz do czynienia - z crazy mama. Gorzej jak poznajesz fajną, wyluzowaną, ciekawą życia laskę i nagle podleje ją sos hormonów i ona z takiej właśnie fajnej, samodzielnej kobity momentalnie przepoczwarza się w rozmemłaną mamałygę

Może zabrzmi to nieco szowinistycznie, ale udział w "metamorfozie" kobiety - partnerki, na zołzowatą jędzę (zołza, wbrew tytułowi popularnego poradnika dla kobiet nie oznacza samodzielnej, świadomej siebie kobiety, a ksantypowatą jędzę po prostu) mają także koleżanki zazdroszczące dobrego męża/partnera, bo same źle wybrały. Czemu więc "przyjaciółka" ma mieć lepiej, niż one? Doradzają więc "wychowywanie", które jest projekcją ich niespełnionego celu wobec własnych mężczyzn, tych synków mamusi i zapatrzonych w siebie egocentryków.

Jak jest "zołzą" to cechy tej "zołzy" pogłębią się po ślubie. Jak nie ma w sobie nic z tej "zołzy" to po ślubie się jej nie odmieni. Spokojna głowa.

to prawda, ze jest wielu takich facetów, którzy tal naprawde sa bardzo niesamodzielni. Pamiętam jeszcze z okresu studiów ze mialam wielu takich kolegów i współczuje troche ich przyszłom  żonom bo takich facetów niestesty trzeba wychowywać.

Tylko proszę nie robić wrażenia, że facet samodzielny jest atrakcyjniejszy. Czasem mam wręcz wrażenie, że kobiety lubią zaopiekować się facetem niesamodzielnym. Wydaje im się, że to sprawi, że bedą bardziej facetowi potrzebne.

Niech żyje generalizowanie!
Faktycznie, część kobiet mająca zapędy dyktatorskie, uważająca za swój obowiązek "wychowanie" dorosłego człowieka, będzie szukała owego niesamodzielnego "synusia". Jest jednak spora grupa kobiet, która chce mieć u swego boku dojrzałego mężczyznę, a do takich ów "synuś' się nie zalicza. Czyli: co kto lubi.
Szkoda tylko, że część tych niesamodzielnych mężczyzn pragnie związku z dojrzałymi kobietami. Szkoda, że część owych niesamodzielnych mężczyzn nie przyjmuje do wiadomości, że dla dojrzałych kobiet są nieatrakcyjnymi. Działa to, rzecz jasna, w drugą stronę. Część niedojrzałych "mamusiowatych" kobiet marzy o związku z dojrzałymi, samodzielnymi mężczyznami, nie wiedząc, że dla nich związek z "mamałygą" (skądinąd świetne to określenie) jest nieatrakcyjnym. Owszem, czasem się takie związki zdarzają, ale konia z rzędem temu, kto znajdzie w nim odrobinę wzajemnego szacunku.

Ależ facet samodzielny jest zdecydowanie atrakcyjniejszy! Mam już mężczyznę, którym muszę się zaopiekować (wraz z wiekiem coraz mniej) - to mój syn. Od partnera na życie oczekuję samodzielności i odpowiedzialności, tego, że nie będę musiała mu przypominać, że do pracy trzeba chodzić, rachunki na czas zapłacić czy odnowić polisę. Także tego, że wyjeżdżając na kilka dni nie zastanę go głodnego, bez czystych skarpetek, a w domu pobojowiska. Taka męska sierota to jest obraz nędzy i rozpaczy, a nie ktoś, kto wzbudza pożądanie.