Czy warto wychowywać... męża?

Swojego faceta nie trzeba wychowywać, ze swoim facetem trzeba rozmawiać.
Powtarzam to już po raz któryś kobieta, która potrafi mówić swojemu facetowi wprost czego chce, czego pragnie jest skarbem.
Facet jest głową a kobieta jest szyją, która tą głowa kieruję.
Mądra kobieta wie jak, i wtedy można stworzyć bardzo fajną relację

Przyznaję się bez bicia, że słowo "wychowywać" zostało użyte przeze mnie z premedytacją, a nawet lekko prowokacyjnie, choć sama również twierdzę, że jedyne, co możemy, a nawet powinnyśmy robić, to rozmawiać, rozmawiać i jeszcze raz rozmawiać, a w tych rozmowach przedstawiać nasz własny punkt widzenia, określać granice, mówić o uczuciach, emocjach, oczekiwaniach. Dla mnie jest oczywistym, że jeśli pod jednym dachem zamieszkuje ze sobą dwoje zupełnie różnych ludzi, to trzeba wypracować i ustalić jakieś zasady, ale to powinno odbyć się w zdrowy, dojrzały sposób, a nie metodą kija i marchewki.

To zależy od charakteru mężczyzny.

Są tacy , który mają skłonności i nawet chętnie się poddają zmianom, są elastyczni na słowa i czyny żony. Ona go ustawi. powie,że tak ma być , tak ma robić i to nie przeszkadza. Niektórym to zwyczajnie pasuje. Nie muszą się wysilać w myśleniu , postępują tak jak chce żona, bo żona ma rację. I tych da się wychować bez żadnego problemu.

Natomiast Ci, których charakter nie pozwala na to, żeby żona nimi sterowała ,to nie wiadomo jakie podchody i zabiegi nie pomogą.

Ale są też tacy pośredni. Trochę się podda żonie a trochę zrobi po swojemu. Ci są podatni na wychowanie ale z dobrym i sprytnym podejściem żony.

Nie tyle wychować co ,,nauczyć'' pewnych rzeczy. Zachęcić i pokazać dobre strony, dlaczego warto posłuchać czasem kobiety.
Można powiedzieć, że kobieta odniosła sukces gdy mężczyzna sam z siebie mówi: Dlaczego nie posłuchałem żony? Jak jej słucham to zawsze dobrze na tym wychodzę
Żeby w ogóle kogoś czego nauczyć, trzeba poznać sposób jego myślenia i samemu się nauczyć słuchać rad innych bardziej doświadczonych.
Od siebie mogę polecić książkę: Betty McLellan pt ,,Jak poskromić Piotrusia Pana'' i Małgorzata Kadysz ,,Mężczyzna prosty w obsłudze, czyli kobieta szczęśliwa w związku''.
Te książki nie opowiadają o tym ,,jak wychować'' ,,podporządkować'' tylko jak rozmawiać jak stworzyć związek w których obydwie strony będą szczęśliwe.

Przecież to definicja manipulacji. Moim zdaniem jeśli kogoś kochamy, to w takim związku nie ma miejsca na manipulację. A zmiany i wychowywanie powinnyśmy zacząć same od siebie, bo na to mamy realny wpływ, ale jakoś lepiej i łatwiej zmieniać/wychowywać innych, niż przyjrzeć się sobie. Przede wszystkim nie patrzyłabym na mężczyznę przez pryzmat mojego myślenia życzeniowego, tylko realnie oceniła czy rzeczywiście akceptuję jego wady i dopiero wtedy zdecydowałabym się na stały związek.

W moim związku oboje zmieniliśmy się pod swoim wpływem. Dzięki partnerowi stałam się zdroworozsądkowa i umiem wziąć sobie to, co chcę, zamiast bujać w obłokach i o tym marzyć. Dzięki niemu znalazłam coś, co lubię robić zawodowo. Nauczyłam się akceptować siebie i znać swoją wartość, niezależnie od tego czy mam mężczyznę u boku. Stałam się bardziej otwarta w stosunku do ludzi. Jestem mniej niespokojna, zachowawcza, mniej rzeczy mnie stresuje. Przestałam przejmować się pierdołami i mam poczucie, że mogę wszystko (przynajmniej przez większość czasu). Wolę nie myśleć kim bym była, gdybym go nie poznała. Nie chodzi mi o to, że kimś złym, ale nie wiem czy umiałabym być szczęśliwa, bo miałam wiele cech, które bardzo się z tym kłóciły. Partner nie manipulował mną, nie wychowywał mnie. Zmieniłam się, bo patrzyłam na niego i podobało mi się to, co widzę. Przyswoiłam sobie mimowolnie część jego zalet.

Moim zdaniem najważniejsze jest to, by:

1) obiektywnie ocenić czy akceptujemy wady naszego wybranka i związać się dopiero wówczas, gdy na to pytanie odpowiemy "tak"
2) obiektywnie ocenić samą siebie - ciągle nad sobą pracować, zmieniać się na lepsze
3) rozmawiać, rozmawiać, rozmawiać - wypracować jakiś model komunikacji, który nie rani i nie irytuje żadnej ze stron
4) postawić jasne granice i być KONSEKWENTNĄ - jeśli facet wie, że i tak wybaczymy zdradę, to może spróbować szczęścia

Nie uciekałabym się do manipulacji nawet w wychowaniu dziecka. Raczej stawiałabym jasne granice i sama dawała dobry przykład. Z mężczyzną robię podobnie. On dobrze wie, że jeśli będzie się źle wobec mnie zachowywał, to od niego odejdę. Nie muszę nim manipulować, żeby mnie nie ranił. Pracuję sama nad sobą, a to z kolei motywuje jego, by i on nad sobą pracował. Nie muszę mu o to suszyć głowy. Przede wszystkim mam jego szacunek. Gdybym nim manipulowała, to bym go straciła, nawet jeśli te manipulacje zadziałają. Trzeba się też zastanowić ile z naszych wymagań nie jest jedynie naszym widzi mi się. Kobiety lubią strzelać fochy o jakieś głupoty i np. mój partner zawsze uważał, że to nie jest jego problem, tylko problem tej kobiety, że jest małostkowa. Ja się z tym zgadzam. A jeśli kobieta chce wychować mężczyznę, który nie interesuje się dziećmi albo źle ją traktuje, to również ona ma ze sobą problem, że nie umie sobie wybrać odpowiedniego faceta. Trzeba się zastanowić dlaczego tak się dzieje i wyciągnąć wnioski na przyszłość.

Olinka a możesz wytłumaczyć w kilku słowach dlaczego kobieta ma męża wychowywać na swoją modłę?Może byście w końcu dostrzegły to,że istnieją znaczące różnice pomiędzy kobietą a facetem

Idąc tym tropem faceci powinni wychowywać swoje żony i mamy błędne koło

Problem z wychowywaniem męża polega na tym, że kobieta zauważa to mając 40+ lat, po 10-20 latach spędzonych z owym mężczyzną. Młode kobiety wierzą w miłość, w idealny związek, niektóre się obruszają, że to przecież manipulacja, itd. tylko po wielu latach kobieta (mówię to w dużej mierze o sobie, chociaż swoje obserwację mogę rozciągnąć na wiele znanych mi żon ) dostrzega, że jest od wszystkiego - od rozwiązywania problemów, od miziania męża, gdy on nie w sosie, od dzieci, od kariery, itd a facet znajduje w takim życiu nisze, w których wygodnie rozkłada się przed telewizorem, komputerem, czy swoim hobby, bo musi odpocząć.
Ja, w pewnym momencie, złośliwie mówiłam mojemu facetowi, że nasze dziecko ma więcej obowiązków domowych niż on.

Ooo, otóż to. Większość zakochanych kobiet myśli podobnie, że po ślubie się zmieni, że będzie inny, a denerwujące już z początku wady czy inne problemy w komunikacji się rozwiążą same. Można się obrażać na te słowa "wychować sobie partnera", ale tak jest. Im lepiej, od samego początku, kobieta pokaże mężczyźnie co chce i w jakich proporcjach wymaga tego od niego, jakie są jej oczekiwania względem podziału obowiązków i podejścia do niektórych spraw, tym korzystniej ogólnie dla związku. U mężczyzn działa zasada Parkinsona - jeśli nie wymagają, to nie ma co się wysilać .

Mnie moja wychowała. Raczej warto było:P:P

Przepraszam, że tak z głupia zapytam ale to Wy, drogie Panie, sobie bierzecie do domu kotka czy pieska żeby go wychowywać??

Zawsze mnie to intrygowało jak można wiązać się z kimś kto komuś nie pasuje, po to, żeby go "wychowywać"? To nie ma się oczu i mózgu żeby daną osobę poobserwować czy jest taka jakiej się oczekuje przed ślubem

PS Młode kobiety wierzą w miłość idealną - a nie mają prawa wierzyć w to co chcą?

Uważam, że w tym kontekście bardzo prawdziwe jest powiedzenie: "czego Jaś się nie nauczy, tego Jan nie będzie umiał". Jeśli chłopiec jest uczony, że w domu nie ma żadnych obowiązków, wszystkim zajmuje się mama, zakupy magicznie pojawiają się w lodówce, a obiad na stole, to ten chłopiec jako dorosły mężczyzna nie będzie miał utrwalonych właściwych nawyków. Owszem, może się "nauczyć" i świadomie akceptować fakt, że życie z drugą osobą to też wspólne obowiązki, ale najpewniej nie zrobi niczego, dopóki nie powie mu się dokładnie co ma zrobić i nie pokaże palcem - bo nie ma nawet odruchu, by pomyśleć, że coś wymaga zrobienia, przecież "zawsze robiło się samo".

Dlatego uważam, że wychowanie trzeba pozostawić matkom i ojcom, a w związek wchodzić z osobami już wychowanymi - najlepiej wychowanymi podobnie do nas, bo każdy z domu wynosi swoje własne pojęcie normy. Jeśli dla nas normą jest co innego niż dla naszego partnera, trudno będzie się dogadać. "Norma" jest w tym kontekście stanem rzeczy, który dla każdego z nas jest oczywisty (czyli najczęściej tym, co było standardem w naszym domu rodzinnym).

Idąc tym tropem - mój M. powinien być ideałem, dobrze wychowanym przez rodziców. Jego ojciec go bardzo dyscyplinował, miał młodszego brata i psa, którymi musiał się opiekować... więc skąd u niego wzięło się to lenistwo i egoizm?

Po co kobiecie kolejne za duże dziecko do wychowywania? Myślę, że sam temat dyskusji pokazuje, że jest to problem w wielu związkach - wielu facetów po prostu nie dorosło do partnerstwa niezależnie od tego czy mają 20, 40 czy 80 lat.
Niestety, wielu chłopców najpierw słuch się mamusi, a potem żony, a tylko nieliczni są na tyle dojrzali, by budować związek.

Na moje oko kolegom tym bardziej powinno być wszystko jedno .

Odpowiadając jednak na pytanie, to mężczyzna powinien być mi partnerem, a nie kimś, kim mam kierować. Znaczy to tyle, że powinien mieć własne zdanie, powinien umieć je głośno wyrażać, a kiedy trzeba, to również go bronić. Jestem już dużą dziewczynką, nie trzeba się nade mną trząść, nie wspominając, że nawet kota można zagłaskac na śmierć, ale są takie chwile, kiedy potrzebuję mieć w kimś prawdziwe oparcie, móc z kimś podzielić problemy i po prostu poczuć się bezpiecznie. To powinno zresztą działać w obydwie strony.
Osobiście nie mam tendencji ani do usługiwania komuś, ani wyręczania się drugą osobą, przy czym proszę tego nie mylić ze zwykłą pomocą czy sprawianiem sobie wzajemnie przyjemności.

Większość osób wypowiadających się w tym wątku mówi o partnerze jako o gotowym produkcie (musi to, tamto, bo inaczej nie jest dojrzały czyli nie nadaje się do związku, czyli innymi słowy nikt nie popełnia błędów i ślubny to jest 100% rozwinięty, ukształtowany już człowiek, dojrzały, z którym idealnie się dogadujemy, z innym przecież nie wchodzimy w związek, rozumiem też, że każda osoba z tego wątku takiego partnera właśnie ma, a w związek wchodziła na 100% dojrzała i w pełni przekonana, że partner jest "wychowany"), brzydząc się słowa "wychowywać" . Można to słowo również zastąpić "ułożyć sobie relacje", bo w praktyce de facto o to chodzi, aby się w związku dogadać.

Nie mieszkam od prawie 30-tu lat w Polsce, nie mialam zwiazkow z Polakami. Ale obserwuje polskie zwiazki i malzenstwa, bo mnie fascynuja. Negatywnie fascynuja. Polki sa zonami, sprzataczkami, policjantkami, kucharkami, kontrolerkami i jak sie okazuje rowniez wychowawczyniami wlasnego meza. Ja mam na ten temat takie zdanie: gdybym musiala "wychowywac" wlasnego partnera (" umyj rece...umyj zeby...ubierz czyste skarpety...nie garb sie...gdzie idziesz...kiedy wrocisz...po co ci znowu 100 zlotych..") to dla mnie prysnelaby cala erotyka i facet przestalby byc dla mnie facetem, ktorego podziwiam i ktory mnie przyciaga. A bez tego dla mnie w malzenstwie ani rusz. Moze napisz, co masz na mysli "wychowywac meza". Kochane polskie kobiety! bardzo was lubie i cenie. Ale przestancie byc bluszczami malzenskimi. Bo tego u was pelno Jesli ciagle strofowany i " wychowywany"  facet spotka na swojej drodze kobiete, ktora bedzie go podziwiac i nie bedzie mu na kazdym kroku truc dupy- szybciutko sobie do takiej ucieknie.Albo decyd.ujcie sie na zwiazki z facetami juz do konca "wychowanymi"

A moze to kobiety czesto musialyby zostac ze tak powiem...wychowane? jak juz wam pisalam, podpatruje polskie zwiazki z boku. I co widze? Ma byc tylko i wylacznie tak, jak chce kobieta. Bardzo czesto widze, ze kobiety chca sobie faceta uklepac. Zwiazek to partnerstwo, erotyka, milosc i tolerancja. Nie ma tam miejsca na manipulacje, wychowanie i bycie bluszczem.

Elle...zarzucasz mi niezrozumienie twojego tekstu. Ja nie rozumiem calego tego tematu! faceta nakierowywac na zycie tak, zeby NAM bylo dobrze? A co z nim? toz to zwykla manipulacja! Nie da sie nakierowywania faceta na punkt G przelozyc na zycie. Facet to nie ma byc jakies zadanie domowe, za ktore trzeba sie zabrac po zawarciu malzenstwa. A juz uzycie slowa "wychowanie" to jakas kpina...polskich kobiet-bluszczy. Ja juz chyba wiem, czemu nie masz meza. Za ostro bierzesz sie za to wychowanie...pardon. Naprowadzanie faceta na takie zachowanie, zeby TOBIE bylo fajnie. Bierze sie takiego faceta, ktory ci odpowiada. Takie naprowadzanie czy wychowanie, czy jak wy to tam nazywacie wyjdzie  mu predzej czy pozniej bokiem. Ktoras tu napisala- trzba to robic tak, zeb sie nie domyslil. Ja nie wiem, z jakimi wy debilami macie do czynienia.

Mam nadzieje że pomyślałaś że to może z twojej winy nie trafili się tacy co potrafią, a może nie ma takowych w świecie? Czyli nierealistyczne wymagania, bo jak wiemy nie ma facetów którzy myślą jak kobiety, a jednocześnie potrafiliby spełnić inne wymagania. Albo chcesz chłopa albo drugą koleżanke, albo kogoś kto wyuczył sie na pamięć jak traktować kobiete... albo został wytresowany

Tzw. "domyślny" - oj o to Cię nie podejrzewałem
"No domyśl się o co kaman"

A na poważnie - ciężka sprawa będzie z Twoim charakterem kogoś takiego znaleźć Pogromca lwów by się przydał Bo chyba facetów na pantofle przerabiasz

Elle może nie trafilas na takiego mężczyznę jeszcze, a jak go znajdziesz to ,,wszystko,, będzie grało i śpiewało.

A ja bym chciala takiego chlopa, ktory, jak nie daj boze znikne na...powiedzmy miesiac, to nie zginie.
Bedzie sam wiedzial, czy potrzebuje kupic skarpety, i gdzie je ma, z glodu nie umrze, majatku nie roztrwoni, domu z dymem nie pusci, i dzieci nie pogubi.
Noo, i nie znajdzie sobie innej " mamusi" na zastepstwo.

Takiego chlopa, ktory bedzie CHCIAL byc ze mna, a nie MUSIAL byc z kimkolwiek.
Roznica jest ogrona...

A bycie " mamusia " dla faceta jest tak meczace, ze latwiej byc samej.

Odnosze wrazenie, ze ( mowie o moim pokoleniu) , synkowie mamusi wychodza z domu szukajac zastepstwa dla mamusi, nie partnerki. Oni oczekuja, ze kobieta bedzie mu " kazala umyc zabki". Postrzegaja to jako " kobiecosc".

A kobiety po prostu dostosowuja sie do wymagan...

Kobiety-bluszcze. Kontrolerki. Wychowawczynie wlasnych mezow. Manipulantki-ze niby jemu tez ma potem byc dobrze. Bo nie wie. Nic facet nie wie. I kobiete poslubia dlatego, zeby mu pokazala droge w zyciu. Nie z milosci, przyjazni, namietnosci. Chodzi o to, zeby ona przejela role mamulki. nieieeeeee....zadna manipulacja. On nie umie zyc. Trzeba go naprostowac, zmanipulowac, ubeswlasnowolnic. Dziwne, ze ja takich facetow nie znam. Ani w rodzinie ani wsrod przyjaciol.

Myślę, że masz problem, tak zwane widzenie "ze swej własnej perspektywy". Dziewczyny w ogóle o czymś takim tutaj nie piszą.

W jakim kraju mieszkam jest dosyc bez znaczenia. Mieszkam od  13-go roku zycia w Holandii. I mieszkam w kraju, w ktorym kobiety nie maja potrzeby wychowywac partnera. To po pierwsze. A po drugie? uzywacie sformulowania "wychowywac faceta", a jak ja sie do tego negatywnie odnosze (bo dla mnie wychowanie partnera to manipulacja-wychowuje sie tylko dzieci), to...huzia na jozia. Nie pojmuje jak mozna poslubic jakiegos faceta, a potem go sobie uklepywac jak balwanka.Albo ja faktycznie juz nie rozumiem po polsku, bo tematu nie pojmuje. Zaiste nie ogarniam.

Kobiety wychodzą za mąż,  a jeśli nawet nie, to wchodzą w związki z rozsądku z kolesiami, którzy w ogóle je nie zwilżają z powodu presji.
Nic nowego.

Zobacz, jak mówi się (jak sam myślisz i mówisz) o kobietach po 30 r. ż. , a zobacz co mówi się o mężczyznach sporo starszych, a którym się do ożenku czy zobowiązań nie spieszy.
Dla jednej strony jest wielka wyrozumiałość i tłumaczy się to 'względami biologicznymi' (idiotyzm), a o kobiecie mówi się zazwyczaj, że "w d.. jej się poprzewracało, wybrzydzała, wybrzydzała to ma!" Nawet jeśli to był czyjś świadomy wybór: niechęć do życia na pół gwizdka z kimś kto nie jest 'spełnieniem marzeń'.

Takie panuje myślenie, że kobiecie zawsze lepiej mieć jakiegoś 'przydupasa' u boku niż nikogo.
Trzeba mieć silną psychę żeby się temu nie poddać, bo potem są wątki typu 'kroteczka' czy 'Zdradziłam męża przed ślubem" itp.

Reasumując: panuje w poglądach odnośnie wyborów życiowych kobiet spora schizofrenia.

I dokładnie tak było w moim przypadku. Popęd płciowy w kierunku takiego faceta zanika - po prostu dramat. To gorzej jak z koleżanką, bo z nią nieuprawianie seksu byłoby przynajmniej naturalne i wskazane

Dlatego ja jestem ostatnią osobą, która chciałaby Syneczka zamiast faceta. "Wychowanie" w sensie mówienie facetowi o swoich potrzebach. Ale żeby się w to w ogóle chciało "bawić" to tez musi być nie bylejaki facet i o tym też pisałam.

Gocha, otwórz głowę - mówimy mniej więcej to samo, a ty się chyba zacięłaś

Lepiej bym tego nie ujął.

Popieram Elle- zwłaszcza ostatnie zadanie. Kiedyś właśnie sprobowalam parę razy nie wybrzydzac ,nie wymagać i obniżyć wymagania (a byłam jeszcze parę lat przed 30tka).Nigdy nie wyszło.Na siłę związku nie ma.
Mężczyźni pewnie też nie żenia się z kobietami na zasadzie: nie podoba mi się ani jej wygląd ani charakter ale zmusze się aby nie skończyć jak stary kawaler.osobiście nie znam takiego przypadku.
Nie ma się co goraczkowac. Trzeba trafić na odpowiednią osobę. I nic na siłę.

@Elle88

Wyjaśnijmy sobie jedno na wstępie - nie mam zamiaru zrozumieć postępowania kobiet bo to... niemożliwe Dostrzegam po prostu pewne schematy w działaniu i tyle ale całości damskiego rozumowania nie śmiałbym nawet obejmować. Nie, to skończyłoby się szaleństwem

Dwa -  na drugi akapit nie odpowiem, bo się z nim nie zgadzam, a zacznie się offtop.

Trzy - nikt nie mówi, że nie ma się szukać czy patrzeć kto i co komu odpowiada.

Podsumowując - facet szuka kobiety, a kobieta faceta. Ja nie szukam "kolegi" do wypicia wódki, pogadania o wiadomo czym i wspólnego prowadzenia do domu, jak impreza się "przedłużyła". Ty, tak myślę, nie szukasz "koleżanki". Uważam natomiast, że całkowicie jako kobiety pogubiłyście się (w wielu przypadkach) w tym czy chcecie być facetami czy kobietami. Facetowi jest wygodnie zostać "kobietą" - kasa leci, uprane, gwóźdź wbity. Tylko czy kobieta tego oczekuje? Okazuje się po tym wątku, że raczej nie.

Drogie Panie - to wychowujcie swoich synów na mężczyzn a kobiety na kobiety i te problemy znikną
Zbieracie żniwo tego, co często Wasze (nasze) Mamy zasiały...

Powiedzcie mi skąd się wzięli zniewieściali faceci? Kto ich wychował? Kto wychował gości bez inicjatywy i bez własnego zdania? Kto wychował maminsynków?