Mąż zdradzał mnie emocjonalnie...

Kasiu
pisałam jak widzisz o tym wcześniej.
Masz prawo do każdej z tych reakcji.
Zapytaj męża jak by się czuł ze świadomością że to Ty masz towarzystwo twojego kochanka każdego dnia, po kilkanaście godzin..

Podjęłaś ryzyko. Bardzo odważną decyzję.
Ale ona chyba zweryfikuje wiele..
W jaki sposób on się z nią rozstał.
Jaką ona jest kobietą, bo mogą się zacząć jakieś pretensje z jej strony.
Czy mąż naprawdę zrobi wszystko żeby tą krzywdę, Twój ból jakoś umniejszyć.

Jest jeszcze wiele aspektów, którym tutaj nie bardzo poświęciłaś uwagę, ale myślę że zmierzyłaś się ze swoim największym lękiem, chowanym bardzo bardzo głęboko bo tak wypada, bo musisz mieć klasę (WTF?!) jakby takie podejście klasy Ci odbierało. A tak nie jest.
Tu w watkach chyba nie ma żony która tolerowałaby kochankę męża tak jak Ty do tej pory, dodam żony, która sama nie zdradziła, bo taki fakt pogląd na tą kwestię oczywiście zmienia.

Kasiu, jak już napisałam, to Twoja walka i Twoje metody. Czułam ,że nie dasz rady tego przeskoczyć, ale myślałam, że wynikiem będzie odejście.  Teraz ruch jest po jego stronie, i to mnie ciekawi.
Edziak, to nieprawda, że zdradzające kobiety inaczej podchodzą. Ja oceniam, jak ja jako zdradzacz, w tym przypadku mąż Kasi, byłam i  jestem traktowana.
I powiem Wam, mój mężczyzna ma po tym wszystkim moją miłość, bo mnie taką niewierną chciał, ale i przeogromny szacunek, bo sprawę kochanka potraktował  z klasą. Miał ochotę spuścić mu łomot, to fakt, sam się przyznał. Ja poprosiłam go , by całą złość skrupił na faktycznym winowajcy - na mnie, i on to uszanował.  Razem to naprawialiśmy, to my byliśmy bohaterami tej gry, kochanek był tylko, brzydko mówiąc, pionkiem. Jego wątek umarł śmiercią naturalną, dla nas obojga.  I takie to mi się wydaje dojrzałe załatwienie sprawy. W odwrotnej sytuacji  ja bym się chciała zachować tak samo, choć pewnie by nie wyszło, bo pyskata bywam. Ale gdyby już ktoś miał odchodzić z pracy, to zdradzacz, nie kochanka/nek. To byłoby honorowe, i jeśli Twój mąż jest taki, to nie ukarze jej za swoje przewinienia. Bo ona postapiła źle, ale to on miał wobec Ciebie zobowiązania. Jak on Cię teraz postrzega, po takim warunku? Ja byłabym chyba zawiedziona, tu się deklaruje naprawę, a tu traktuje jak gówniarza, który podjął decyzję pozostania z rodziną, ale na wszelki wypadek ma odrzucić  zabawki precz, by nie korciło. Co dalej? Co w Was takiego jest, że chcecie zemsty na tym narzędziu zdrady? Pytam, bo nie rozumiem. Czy przez to wina zdradzacza wydaje Wam się mniejsza? Bo to tylko pozór. On musi się umieć powstrzymać, nie ma zmiłuj. A jak on teraz będzie ją postrzegał? Będzie mu jej żal, bo jeśli to ona będzie musiała odejść, on poczuje się w obowiazku jej w znalezieniu nowej pracy pomóc. To znów skieruje jego myśli, pewnie już wychłodzone, w jej stronę. Dobry sprawdzian.
Mam nadzieję, że to Wam nie zaszkodzi, jeśli jemu zależy to da radę.

Wiem, że ona jest pionkiem w tym wszystkim. Rozmyślam nad moimi uczuciami. Nad tą ulgą, którą czuję. Ale i wyrzutami. Myślę co po czasie będzie bardziej dla mnie szkodliwe - jej nieobecność, ale i poczucie, że postawiłam taki warunek, czy jej obecność, ale moje cierpienie... Z czym łatwiej sobie poradzę... Dla samej siebie... Co jest silniejsze, co ważniejsze. Wiem, że On ma klasę... Qrcze, wiesz jakie to wszystko trudne. Teraz doszło do mnie co mnie tak boli, czego nie chcę. Zastanawiam się nad tym wszystkim. Czuję ulgę, że to z siebie wyrzuciłam. Że On wie. Chcę usłyszeć Jego opinię. Bo ja kilka razy powtarzałam, że złości mnie jej obecność, a z drugiej strony czuję, że brzydko jest ją wyrzucić...

Dziś napisał mi, że chce spędzić ze mną resztę życia...

Myślę, że musimy przegadać ten temat... Ehhh. Tyle emocji, rozterek, dylematów. Zastanawiania się nad zachowaniem z klasą, nad bólem, nad byciem ponad to, a byciem po prostu człowiekiem... Może rozmowa z Nim, bo wczoraj to był niestety tylko monolog, pozwoli mi spojrzeć na to inaczej. Zrozumieć co On tak naprawdę myśli, czuje. Jak do tego podchodzi...

Wiesz Gagatko, ja sądzę, że faceci mają łatwiej Oni nie mają w sobie tyle emocji, a ich decyzje są zazwyczaj konkretne i zdecydowane. Nie rozjątrzają, nie analizują. I tak pewnie miałaś z mężem. A ja chollira...

Gagatko, przeczytaj proszę czym się kieruję myśląc o tym, że nie chcę żeby tam była. Bo ja właśnie o tym pisałam. Że to nie strach, że znowu itd... Tylko ból, przypominanie sobie, że jest tam ktoś, kto brał udział w niszczeniu mojego związku.

On te sprawe powinien zalatwic juz na samym poczatku.
Skoro ma klase mogl jej pomoc znalezc dobra prace, porozmawiac z nia ze to koniec, ze nie bed sie kontktowali i do widzenia.

Kazde z nich niesie swoj krzyz.
Cala trojka.

Kasia nie musisz czuc tak jak inni, ba nawet tego rozumiec czy akceptowac, tolerowanie wystarczy.

To co wg Gagatki jest lepsze i z honorem, jest dobre dla niej.
Spojrz ona pisze o sobie, jej cos by pasowalo ja cos by rozczarowalo.
Nie musisz przegladac sie w jej oczach ani w innych tutaj piszacych.
Masz znalezc swoja droge.

Naprawde to nie jest nic szczegolnego, ze przeszkadza Ci ich praca w jednej firmie.

On mial i tak miekkie ladowanie.

Masz rację , mają Chyba, bo z mojego wyciągnąć cokolwiek, to chyba tylko z trzewiami...jak i Twój, niewymowny. Obserwuję tylko z zachowania, bólu, odpukać, nie widzę, czasem nawet luz, ciepło, więc chyba jest ok. Chcę być taka jak oni i chyba jestem bliżej niż dalej
To Twoja walka, życie, związek. Masz naprawiać tak, by Tobie było dobrze. Ludzie są różni to i opinie będą różne. Dlatego ja nie przejmuję się zdaniem innych, tylko, jak napisałaś, poczytam historie, by mieć pełny, wielowymiarowy obraz i wybrać, co mi leży. A każdemu co innego pasuje.
Rób, co uważasz za słuszne i nie miej wyrzutów. On też wybierze, co mu się wyda dla Was najlepsze. Bo oboje jesteście mądrzy i chcecie związku z przekonania, nie na siłę. Powodzenia

Marajka, tutaj świetnie się zgadzamy. Zadziwiające że do takiego samego dokładnie wniosku doszłam na ostatniej sesji swojej własnej terapii. A wcześniej, kiedy próbowałam samej sobie i terapeutce tłumaczyć dlaczego postępuję tak a tak, ona właśnie na każde tłumaczenie odpowiadała mniej więcej: "No i co z tego, a dlaczego niby nie?" w znaczeniu że decyzja jest zawsze taka jaka powinna być w danym momencie i nie obcym ludziom z zewnątrz należy ją oceniać, bo my podejmujemy ją DLA SIEBIE.

Iwona40, czy możesz podać skąd zaczerpnęłaś te cytaty?

Dzięki z góry.

Ivy, to bardzo niebezpieczny wniosek, jak ja sama stwierdzilam po tym, jak tez do tego doszlam.
Wpadl mi wtedy do glowy nastepujacy cytat: "Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą co czynią".
A ja zupelnie nie jestem wierzaca osoba. Ale zrozumialam wtedy o co w nim chodzi.
Bo jesli ja tak mam, to inni maja prawdopodobnie tak samo...
I co poczac z tym fantem? Nie da sie juz zwalac wszystkiego na innych.   
Swiatelkiem w tunelu jest to, ze i na siebie nie trzeba zwalac, czy sie obwiniac, wystarczy cos zmienic, jak sie zauwazylo, ze cos idzie nie tak.

Iwona, to ze sciezka strachu i sciezka milosci dokladnie sie tak przedstawia. Podazanie za strachem zazwyczaj tylko go powieksza, podazanie za miloscia leczy.
Tylko mimo to jest to trudne. Dlaczego nikt nie uczy nas od poczatku po prostu praw zycia i umiejetnosci radzenia sobie z soba, zamiast tego wbija sie nam do glowy w szkolach tony ksiazkowej wiedzy, z ktorej w wiekszosci nigdy nie skorzystamy? Co to za strata energii i marnowanie potencjalow!
Tyle z tego, ze terapeuci na tym korzystaja!

Iwona40

Dziękuję za Twój wpis o ścieżce miłości i lęku. Chcę podążać ścieżką miłości i od dzisiaj będę starać się coraz bardziej. A zacznę od zakupu tej książki.

Tak Marajka szkoda, że w szkołach tego nie uczą.

Pozwolisz Kasiu, ze wtrącę swoje trzy grosze, twoja wrażliwość  zgubi cię, żałujesz tej dziewczyny, chcesz żeby jak najmniej ucierpiała, a przecież  ona do  w spółki z twoim mężem niszczyła twoje życie i życie waszego małego dziecka.  To dziecko najbardziej traci gdy rodzina rozpada się, to dziecko cierpi. Ciebie boli zdrada męża pomyśl jak by cierpiało twoje dziecko gdyby poczuło się porzucone  przez jedną z najbliższych mu osób,
Dziewczyna wyznawała mu miłość, wiedząc że jest w domu, ze siedzi może obok ciebie, że może bawi się w tym czasie z dzieckiem, nie chciała aby zapomniał o niej choć na chwilę.  Ty jej współczujesz, jest ci jej żal, a nie żal ci własnego dziecka wiesz przecież ze o mało nie straciło ojca, bo nie wiadoma jak by akcja potoczyła się dalej gdybyś przypadkowo nie odkryła  tego sms.

Pracuje z kobietą, która w ten sposób zdobyła męża, była młoda i atrakcyjna, podziwiała zaradność pana dyrektora, były ochy i ach, szybko stała się jego prawą ręką, . a w domu zona starsza od niej o 10 lat, po porodzie, z małym dzieckiem już nie aż tak atrakcyjna dla pana dyrektora.  Dyrektor zostawił żonę,ożenił się ze swoja sekretarką. Początkowo utrzymywał kontakt z dzieckiem, chodził do trzyletniego synka w odwiedziny, ale była sekretarka zaszła w ciążę i skończyły się odwiedziny u dziecka, bo każda próba wyjścia na wizytę do maluch kończyła się histerią jego nowej żony, przecież była w ciąży miała prawo (ona sama śmieje się do dzisiaj z tego jak to opowiada). Była żona wyszła ponownie za mąż za niemca i wyjechała z kraju. Ojciec pozwolił matce t zmienić swojemu dziecku nazwisko na nazwisko nowego męża. Kontakt z dzieckiem urwał się na całe lata, nie został nawet zawiadomiony o śmierci swojego ojca, dowiedział się po kilku latach jak zadzwonił z prośbą do ojca o pomoc w zdobyciu metryki. Na kilka lat przed jego śmiercią  aktualna zona zażądała przepisania na siebie całego ich majątku uzasadniając, że w razie jego śmierci (starszy od niej był o 12 lat) syn upomni się o spadek po nim, a przecież nie interesował się ojcem(to dziecko miało niby zadbać o kontakty z ojcem?) więc nie zasługuje na nic. Poszli do notariusza i taki zapis zrobili (ojciec ponownie wyparł się swojego dziecka) wszystko zapisał na żonę i córkę. Do podziału po jego śmierci  został samochód, który też odziedziczyły gdyż w sądzie zeznała, że miejsce zamieszkania  syna jest nie znane  i nigdy nie było miedzy nimi kontaktu, dały w lokalnej prasie ogłoszenie o poszukiwaniu spadkobierców wiedząc, że tego nigdy nie przeczyta. Patrząc z boku na tę kobietę ma się wrażenie ze rozmawia się z miłą, sympatyczną osobą jednak jak się rozkręci i zaczynie opowiadać swoje dzieje to wychodzi kobieta zimna i wyrachowana. Ona chełpi się tym że tamta była po studiach (w tamtych czasach duże osiągnięcie) a ona ledwo po wieczorowym technikum i to ona wygrała z tą wykształconą (to jej słowa).
Możesz powiedzieć ze to dawne czasy, ale czy twoja historia nie podobnie zaczyna się. Ty gdyby doszło do  po rozstania możesz (jesteś bardzo atrakcyjna) zdobyć nowego męża może nawet bardziej kochającego cię i wiernego, twój syn nigdy ojca takiego prawdziwego by już nie miał, bo to byłby ojciec z doskoku.

Dziewczyna chciała zrobić szybko karierę i nie oglądała się na ciebie i twoje dziecko, nic oboje dla niej nie znaczyliście, a ty ją jeszcze żałujesz, może powinna wylecieć z pracy z wielkim hukiem po to aby na przyszłość zastanowiła się, że nie włazi się z buciorami w czyjeś życie. Może będzie dla niej taki moralny wstrząs na przyszłość. bo jak na razie moralność jej jest na poziomie podłogi. Taka dla niej szkoła życia. Dla twojego męża, jeżeli kocha swoje dziecko też nie powinna być przyjaciółką przecież przyjaźń z nią niszczyła poukładane życie jego małego synka więc co to za przyjaźń.

Skoro twój mąż ma takie problemy z rozmową to nie rozumiem w cym był zaniedbywany, bo seks był, zadbany dom był, kontakty z ludźmi utrzymywaliście a rozmowy on przecież nie potrzebuje wręcz  czuje się "jak atakowany ślimak", a jednak z nią umiał pięknie rozmawiać. Nie żałuj go niech rozwiąże sprawę tak jak należy, to nie na jej dobrze powinno mu zależeć,  twoje dobro i dobro twojego dziecka powinno być tu priorytetem.

Kasia, do wszystkiego można mieć ludzkie podejście..tylko czasem niestety im bardziej ludzkie jesteśmy tym bardziej dostajemy po pysku..

Ivy w którym miejscu napisałam, że jej maż jest niewinny, tak on przede wszystkim ponosi winę za zdradę.  Odpowiedź moja i Lilki nie dotyczy jego winy, nie o tym dyskutujemy. Dyskusja dotyczy wyrzutów sumienia Kasi, że przez nią dziewczyna straci pracę. Wiec pisze jeszcze raz - ta dziewczyna straci pracę przez swoją źle podjętą decyzję, za brak moralności, za współudział w niszczeniu rodziny Kasi w tym  jej dziecka.  Kasia podjęła decyzję o ratowaniu swojego małżeństwa, a nie o ratowaniu  panienki z opresji i tu ją wspieramy i mamy do tego prawo.

Bagażu Kasi nie dokładamy wprost przeciwnie zdejmujemy go z niej, bo piszemy  KASIU NIE MIEJ WYRZUTÓW SUMIENIA WZGLĘDEM OSOBY, KTÓRA  MIAŁA CZYNNY UDZIAŁ W NISZCZENIU TWOJEJ RODZINY. Małżeństwo Kasi było dobre do czasu pojawienia się panienki i dlatego Kasia ma ochotę i siłę walczyć o ten związek. Gorąco jej kibicuję, ale ona ma prawo do złości na męża jak i na tą dziewczynę.  Nikt nie wie (może po za jego bratem i oczywiście nimi) czy musiał się długo zalecać i długo namawiać może to ona zalecała się do męża autorki i wabiła go swoimi wdziękami.

Jeżeli faktycznie zakochana była w mężu Kasi  to nie jest możliwe aby przestała go kochać tylko dlatego, że się wydało i z dnia na dzień przeszła na zwykłe koleżeństwo. Jeżeli go kocha dalej to wcześniej czy później zacznie o niego walczyć, a wiadomo młoda i bez zobowiązań ma lepsze atuty niż żona która zajmuje się domem, dzieckiem, pracuje i ma mniej czasu na ochy i achy nad mężulkiem.   Jeżeli udawała tylko miłość aby osiągnąć swoje zamierzone cele (szybki awans społeczny) to jest zimną i wyrachowaną kobietą, zmierzającą "po  trupach do celu" . W obu tych przypadkach lepiej dla Kasi byłoby aby taka kobieta nie kręciła się w pobliżu jej męża.   Silnia moralnie kobieta nie pozwoliłaby na amory szefa względem niej, zgasiłaby je w zarodku, to nie 16  - latka, która ma prawo nie przewidzieć skutków.

Tak to prawda, że nie zawsze pozostanie w związku dla dobra dziecka jest dla niego dobre. Jednak w tym przypadku to była dobra rodzina i dziecko miało dwoje kochających go rodziców w domu, żeby dalej miało szanse na taką rodzinę trzeba usunąć potencjalne zagrożenie.  Dla swojego dobra i dobra dziecka Kasia ma prawo  żądać usunięcia  tej dziewczyny. Podpowiada jej to zresztą podświadomość, jeżeli będzie z nią walczyć to będzie walczyć sama z sobą, a to nie jest droga do sukcesu.
A dziewczynie przyda się taka nauczka na przyszłość, może wzmocni się jej kręgosłup moralny i może podziękuje kiedyś Kasi za szkołę życia.

Ivy czytałaś watek MoniCO tam też maż zakochał się w koleżance z pracy, Monika walczyła o swoje małżeństwo, a tamta trwała na posterunku i czekała, dawała mu sygnały  w ostateczności mąż Moniki odszedł od rodziny i ożenił się z koleżanka z pracy,spłodził z nią dwoje dzieci i teraz po kilku latach chyba bardzo tego żałuje, wygląda jak by chciał nawiązać jakieś relacje z Moniką (może Monikę widzi teraz w roli kochanki, w końcu miał z nią wspaniały seks) ale no cóż "mleko się rozlało ".  Dlatego Kasia  ratując  swój  związek ma prawo żądać od męża oddalenia panienki. Mąż teraz udowodni do kogo większym uczuciem pała,  jeżeli do Kasi to spełni jej prośbę jeżeli nie spełni to pokaże że tamta wcale mu obojętna nie jest.  Dla Kasi też lepiej będzie się dowiedzieć już teraz czy ma o co walczyć czy nie. Pamiętaj Kasiu o przysłowiu "co z oczu to i z serca".

Widze, ze tu znow pojawilo sie kilka glosow STRACHU .... 

Kasiu, dopoki to w Tobie bedzie tak przeskaliwac z jednej strony na druga, to i tu bedzie skakac, bo to jest zawarte w Twoich wpisach gdzies pomiedzy wierszami.
I kazda/y z nas popiera bardziej ta strone, w ktora sam sie przechyla, to zupelnie normalne.
Wahadlo w Tobie ciagle jeszcze ma duza amplitude, ale to nie szkodzi, kiedys w koncu sie zmniejszy.
Popieram jedno - nie dzialac od razu pod wplywej kazdej emocji.

Ja jestem za miloscia. To tak, zeby z kolei znow troche poprzednie glosy zrownowazyc.
Droga do niej prowadzi poprzez strach. Czyli nie robic tego, co podpowiada strach, tylko stawiac mu czola, bo inaczej ten nigdy nie zniknie. Domniemana przyczyna jest zazwyczaj tylko pretekstem.
No chyba, ze ma sie rzeczywiscie przed soba glodnego lwa, wtedy lepiej posluchac strachu i uciekac.

Ale to oczywiscie moje osobiste stanowisko i moja metoda na zycie, a wiec zadna uniwersalna.

Co stoi na przeszkodzie żeby Twój mąż znalazł nową lepszą pracę? Zwykle każda zmiana pracy, która jest logiczna kontynuacją zaczętej ścieżki, jest zmianą na lepsze i awansem. Można wynegocjować doskonałe warunki podczas rozmowy o pracę, a im ktoś dłużej jest w branży tym więcej zyskuje na takich zmianach, bo jest coraz cenniejszy na rynku.

Tak wiec ja bym się zastanowiła nad takim rozwiązaniem, bo jest z pożytkiem dla domowego budżetu a nikogo nie rani.

A laski na pewno bym nie zwalniała, co najwyżej zasugerowała, żeby szukała nowej pracy i sama złożyła wypowiedzenie jak ja znajdzie.

Poczytuję ten wątek od jakiegoś czasu. Zaciekawił mnie. Wasze rady, opinie i walka Kasi.

Właśnie do Ciebie chciałabym się zwrócić Kasiu.
Dlaczego się katujesz? Dlaczego rozważasz i rozdrapujesz rany? Karzesz się za błędy innych?
Czy tak trudno przyjąć do wiadomości, że Ty nic złego nie zrobiłaś?
To Twój mąż popełnił błąd. On, coś zepsuł i On musi to naprawić. Ty nic złego nie zrobiłaś i nie powinnaś ponosić konsekwencji, cudzych błędów. Pozwól Mu wziąć na siebie odpowiedzialność i naprawić to, co zepsuł.
Możesz Mu podpowiedzieć, jak ponownie zdobyć Twoje zaufanie, ale On musi się o nie sam postarać. Masz prawo do negatywnych odczuć - zostałaś skrzywdzona, ale nie Ty powinnaś wycierać to mleko.

Azbestowa
Moje poglądy na temat kochanki emocjonalnej męża Kasi są takie jak Twoje.

Moje zdanie jest takie. To ona widziała obrączkę na palcu faceta. Dla kobiety z zasadami taki facet jest nietykalny. Nie uśmiecham się zalotnie  do żonatych, nie mrugam oczkami, nie umawiam się na filozoficzne rozmowy. Bo to nie fer wobec żony. Ona nie miała prawa zajmować miejsca Kasi w jego sercu. Nie miała prawa oczekiwać jego "Kocham Cię". Gdyby pomyślała o innych w tym momencie a nie tylko o sobie, to może przyszłoby jej do głowy, że facet ma kryzys, a ja w tym momencie nie mogę go wykorzystywać i jeszcze niszczyć mu rodziny. Bo tak by się to skończyło gdyby Kasia nie zobaczyła sms.
Oczywiście nie znaczy to że mąż jest w tym przypadku niewinny. Bo to zauroczenie nie pojawia się w sekundzie. Miał wystarczająco dużo czasu by powiedzieć stop, by się z nią nie spotkać. Bardzo skrzywdził Kasię i niech teraz naprawia.
I błędem moim zdanie jest myślenie typu "gdybym była lepsza, piękniejsza, bardziej wyrozumiała, to by mnie nie zdradził".
Tak jak pisałam na miłość nie można sobie zasłużyć, choć by i na głowie stanąć. Zresztą co to za miłość by była: "jeśli nie będziesz taka i taka to nie będę cię kochał". No i co mam udawać kogoś kim nie jestem.

Poza tym uważam, że teraz rozdrapywanie ran już u Kasi nie potrzebne. Jeśli już wszystko sobie wyjaśnili, powiedzieli co ich boli i podjęli pracę nad związkiem to tak trzymać. Jeśli dadzą radę to znaczy że ich miłość jest prawdziwa. Wyjdą z tego silniejsi i mądrzejsi. Ja trzymam za nich.

To ładnie podziękuj i ciesz się. Warto czerpać z dobrych chwil.

Kasiu, czy zauważasz sprzeczność w swoich słowach, które wytłuszczałam?

Czasami popadamy ze skrajności w skrajność. Nie zmieniamy kierunku myślenia, zachowania, a jedynie obiekt, który motywuje do działania. Wcześniej starałaś się zadowolić innych, obawiam się, że teraz starasz się sprostać dużo bardziej wymagającej osobie.
A wystarczyłoby trochę samoakceptacji. Powodzenia... Będę poczytywać;)

Uwazam ze samoakceptacja, polubienie siebie jest potrzebne do rozwoju i moze byc bodzcem do zmian, wtedy nie wlaczy sie z samym soba, tylko jest sie samemu sobie sprzymierzencem w walce o siebie.

A to o czym napisala Marajka:
"Akceptowanie u siebie (w sensie zostawiania wszystkiego jak jest) rzeczy, ktore w sposob oczywisty powinny byc zmienione, to kiepska strategia, ktora daleko nie prowadzi."

To pudrowanie syfa "samoakceptacja".

"Jestem jaki jestem"

Dobry wieczór Kasiu

80Kasia80: "Ludzie mi mówili, że jestem atrakcyjna, fajna, słodka, pozytywna, dobra... A ja... Ja w to nie wierzyłam... Bo rodzice całe życie porównywali mnie z innymi ( nie jedna z tych osób kiepsko skończyła... ). Bo mama naśmiewała się z moich osiągnięć, siostra wyzywała i wciąż mówiła, że faceci zdradzają... Ojciec "kochał" jeżeli tylko szłam wyznaczoną przez Niego ścieżką, a kiedy zaczęłam mieć moje dorosłe, odmienne zdanie, porzucił, przekreślił wszystko co dla Niego zrobiłam. Z ust bliskich usłyszałam w swoim życiu wiele bardzo gorzkich słów... Trudno jest po czymś takim wierzyć w siebie i ludzi."

(...) Nie ma innego sposobu na oczyszczenie ran z trucizny niż przebaczenie. Musisz przebaczyć tym, którzy cię zranili, nawet jeśli to, co zrobili, jest niewybaczalne. Przebaczysz nie dlatego, że zasługują na przebaczenie, ale dlatego, że nie chcesz cierpieć i ranić siebie ilekroć wspomnisz, jaką krzywdę ci wyrządzili.
Nie ma znaczenia, co ci zrobili, przebaczasz im, ponieważ nie chcesz już czuć się chory. Przebaczenie jest niezbędne dla twojego duchowego uzdrowienia. Przebaczasz, ponieważ współczujesz sobie. Przebaczenie jest aktem miłości samego siebie.Kiedy dotkniesz ran, a one nie zabolą, wtedy będziesz wiedziała, że naprawdę przebaczyłaś. Oczywiście blizna pozostanie, dokładnie tak samo jak na skórze. Będziesz mogła wspominać, co się stało, jaka byłaś, ale jak tylko rana się zagoi, już cię to wspomnienie nie zaboli.
Prawdziwym problemem jest duma. Z powodu dumy, z powodu urażonej ambicji, stale podsycamy płomień, który żywi się doznaną krzywdą, by przypominał, że nie możemy wybaczyć. A tymczasem  kto cierpi i gromadzi w sobie coraz więcej emocjonalnej trucizny? To my faktycznie cierpimy za wszystko, co inni ludzie robią, nawet jeśli nas to nie dotyczy.
Uczymy się również cierpieć, by ukarać kogoś, kto nas obraził.Zachowujemy się jak małe dziecko, które ma napad złości, tylko dlatego że chce, aby ktoś się nim zainteresował.Ranimy siebie tylko po to, żeby móc powiedzieć: „Popatrz, co przez ciebie robię!”
To oczywiste, że nie potrafimy kochać innych, zanim nie pokochamy siebie. Dlatego właśnie powinniśmy zacząć od miłości do samego siebie.
Wybaczaj innym, a zobaczysz, jak cudowne może się stać twoje życie.

Najpierw zrób listę tych, których, jak ci się wydaje, powinieneś poprosić o przebaczenie. Potem przeproś ich. Jeśli nie możesz zadzwonić do wszystkich, to przynajmniej poproś ich o przebaczenie w swych modlitwach albo we śnie.
Potem zrób listę wszystkich, którzy cię skrzywdzili i którym powinieneś wybaczyć. Zacznij od rodziców, braci, sióstr, dzieci, małżonka, przyjaciół, kochanka, kota, psa, rządu i Boga.

Teraz przebaczaj innym, pamiętając, że cokolwiek ci zrobili, naprawdę nie miało to z tobą nic wspólnego. Każdy śni swój własny sen, pamiętasz?

Te słowa i czyny, które cię zraniły, są jedynie reakcją na jego „demony”, siedzące w głowie tego człowieka. On śni w piekle, a ty jesteś tylko epizodem w jego śnie.
Ludzie nie robią niczego z myślą o tobie.
Jeśli masz tego świadomość, nie będziesz brał wszystkiego do siebie. Współczucie i zrozumienie poprowadzą cię ku przebaczeniu.

Zacznij pracować nad sztuką przebaczania, zacznij trenować przebaczanie. Na początku to będzie trudne, ale potem stanie się nawykiem. Jedynym sposobem przywrócenia umiejętności przebaczania, jest nauczenie się jej od początku. Musisz to nieustannie ćwiczyć, aż w końcu zobaczysz, czy potrafisz już wybaczyć sobie.
W pewnym momencie odkryjesz, że możesz wybaczyć sobie wszystkie rany i całą truciznę, jaką stworzyłeś dla siebie w swoim własnym śnie. Kiedy sobie wybaczysz, pojawi się akceptacja i wzmocni się twoja miłość do siebie samego. To jest najwyższy stopień przebaczenia – kiedy w końcu przebaczysz sobie.

Zdobądź się na odwagę i przebacz sobie wszystko, co zrobiłeś przez całe życie. A jeśli wierzysz w poprzednie wcielenia, wybacz sobie także to, co, jak sądzisz, wtedy zrobiłeś.

Ponieważ sądzimy że wiemy, co jest dobre, a co złe, wstydzimy się tego, co, jak sądzimy, jest złe.

Wierzymy w swoją winę i wiemy, że zasługujemy na karę, którą sami sobie wymierzamy. Wierzymy, że nasze życie jest niedoskonałe i że trzeba je poprawić.
Tylko dlatego, że w to wierzymy, tak się właśnie dzieje – „wedle woli Twojej”.

Teraz jest to już dla ciebie prawdziwe.
Tworzysz swoją karmę i musisz za to zapłacić. Oto jaki jesteś wszechwładny. Łatwo jest przełamać starą karmę. Po prostu musisz przestać w nią wierzyć. I karma zniknie.
Jeśli sam sobie przebaczysz, karma przestanie obowiązywać.

Możesz zacząć wszystko od początku. Życie stanie się łatwe, ponieważ przebaczenie jest jedynym sposobem na oczyszczenie emocjonalnych ran. Przebaczenie jest jedyną metodą ich uzdrowienia.(...)

Don Miguel Ruiz  „Ścieżka miłości”

Z tego co piszesz wnioskowac mozna jedno..  jestescie za soba kochacie sie ale zwyczajnie przestaliscie dbac o siebie zrobcie cos razem dla siebie dla waszego zwiazku a bedzie dobrze i wszystko sie ulozy.

Celowo mnie tu nie było. I znowu zniknę. Nie zaczekam na komentarze. Oceny. Sama oceniam wszystko! Wizyty u psycholog równały się wybuchom gejzera! Były "awantury", starcia, rozmowy, zderzenie z opinią obu stron - moją i Jego! Teraz wiem. Rozumiem wiele rzeczy. Emocji jednak nie można okiełznać! No po prostu nie można. Nie można ominąć pewnych etapów. Trzeba dać ujście temu co się czuje. Wyrozumiałość, ciepło, troska - ok, ale po kolei!!! Wyrzuciłam ból, wyrzuciłam żal. Pokazałam krzywdę. Powiedziałam jak bolało. Odrzuciłam strach. Że może nie wytrzymać, że nie można ranić obwiniać. Bo ja poszłam w skrajność. Wiem, że trzeba tak jak słyszałam. Zgadzam się! Jednak najpierw trzeba pokazać ból. Nazwać wszystko po imieniu. Powiedzieć, że boli! Powiedzieć że Ty to ostatni, a ona to kupa... A mnie boli i nienawidzę! Pora na Matkę Teresę też przyjdzie!!! Jeśli warto! Było różnie. Ból się pojawił. Nie przeszkadzała mi... Niby... Mam się oszukiwać? Przeszkadza, boli. Jestem zła? Wściekła? Niedojrzała? Obwiniam? Czuję ból, mam mówić, że nie boli? Nie chcę tej energii w moim związku. Nie chcę tego kogoś w pobliżu! Nie nienawistnie. Nie prostacko. Dojrzale! Mówię NIE! Dziś usłyszałam dojrzałą odpowiedź... "Nie wyrzucę jej. Powiem, żeby szukała innej pracy, dam czas". To jest zgodne z moimi wartościami. Łzy radości, ulgi oznaczają jedno... Dwa tygodnie bicia się z myślami pokazały co boli. Moja rodzina jest ważna. My jesteśmy ważni. Tak, ona nie zagraża w sensie, że boje się, że mi Go odbierze. Ona daje mi poczucie bólu. Porażki. Cierpienie na myśl o wspólnych wyjazdach służbowych. To są MOJE uczucia. Tak czuję. Dla jednych źle, dla innych dobrze. Nie ma schematu!!!! Każdy, każdy związek jest inny, każde granice szacunku, godności, bezpieczeństwa - inne. MY się zmieniamy, ja się zmieniam. Idę do przodu. I głośną mówię co czuję! Czego chcę. Kocham Go!!! Mocniej i dojrzalej niż kiedykolwiek!

Bez dotychczasowego spokoju nie byłabym tu gdzie jestem! Opanowanie wiele mi dało! Nie pozwoliło wszystkiego zniweczyć! Byłabym w innym miejscu, gdyby nie ten spokój!!! Na pokazanie uczuć też jest pora. Przekazywanie info o tym co się czuje w sposób pełen szacunku! To jest to!

Kasiu, tłumienie prawdziwych emocji nikomu nie służy. One są jakie są i warto się z nimi zweryfikować. Fajnie, że pozwoliłaś sobie wreszcie je uzewnętrznić. Przypuszczam, że uczucie ulgi jest znaczne Mam tylko nadzieję, że mąż decyzję o zwolnieniu tej dziewczyny podjął świadomie, a nie wbrew sobie i pod wpływem Twojego nacisku. Lepiej, żeby nie targały nim wyrzuty sumienia, bo w takim przypadku nigdy się od tej dziewczyny nie uwolnicie...

Co się działo? Wiele się działo. Ze mną, we mnie. Dość ciężko ze względu na terapię. Pewne poukładane tematy zostały rozgrzebane i rozdrapane na nowo. Porozrzucane. No i składane od początku... Dużo emocji, bólu w środku. Wiele słów... Boję się kolejnych wizyt, bo terapeutka podaje w wątpliwość moje uczucia, przeświadczenia. Prowokuje. Burzy mój porządek. Potem ciężko się to wszystko składa.

Już ponad 4,5 miesiąca od odkrycia. Jesteśmy dalej razem. Za nami rocznica ślubu, wspólny wyjazd połączony z moim tradycyjnym wybuchem po alkoholu, ale szybciej opanowanym. Emocje wyszły, chcę to już zakończyć. Wiele wyrzuciłam. Kwestia tej pierniczonej terapii... Wracam do punktu, w którym chciałam być - jednak robiłam to na skróty. Omijając swoje pochowane emocje.

Dziś postanowiłam zamknąć jeden włóczący się temat. Wszystkich podających go w wątpliwość odsyłam na Marsa Dziś usiadłam obok Niego na łóżku i powiedziałam, że wciąż blokuje mnie moja nieufność. Nie potrafię uwierzyć, że nie było pocałunków, że nie przeszli do kolejnej bazy. Bo ja przy takich słowach bym przeszła. I nie potrafię ruszyć dalej, bo czuję zakłamanie. On odparł, że wszystko co chciałam wiedzieć - już wiem. Nic więcej się nie działo. Przysięgał na mnie, na nas. Z świeczkami w oczach powiedział, że jest Jemu przykro, że nie chcę w to uwierzyć. Że pamiętał o mnie... Ich spotkania w rozciągniętym czasie trwały - bo było to około 4-5 miesięcy. Ale spotykali się dwa, a częściej jeden raz w tygodniu po pół godziny. Temat zamknięty. Udało się zdążyć... Udało się zapobiec.

Do dzisiejszego dnia wiele rozmawialiśmy. Bywają to bolesne rozmowy. Pomagają rozjaśnić wiele spraw. On wciąż powtarza, że tu nie chodziło o nią... Chodziło o poczucie wolności... Ucieczkę od rutyny. Dylematy o co chodzi w życiu... Wierzę. To mądry człowiek. Nabałaganił, ale zawsze miał zasady. Dziś kończę drążenie tematu bliskości. KONIEC. Klamka zapadła. Chcę ufać, pora zaufać.

Po wywaleniu wszystkiego ze mnie - On to dźwiga... Nie ucieka, chociaż mówi, że jest Jemu bardzo ciężko... Że chce nas, chce mnie. Nie chce nas odpuścić. Nadszedł czas na decyzje. Mówię na głos, że nie chcę dotychczasowego życia. Że chcę zmian. Nie chcę ciszy w naszym związku. On też mówi, że chce spokoju, radości. Łamiemy stare nawyki, przyzwyczajenia. Wkradają się one w nasze dnie. Pora sprzątać. Po wizytach u psycholog jest seria sms-ów... Rozmów... Bólu. Ostatnia była już spokojna. Nie było tyle emocji.

Chcemy iść razem. Ja ostatnio zaczynałam odpuszczać, ja chciałam zrezygnować. Widzę, że On się obudził. Że widzi, że tez musi nas ciągnąć, mnie wyciągać. Robi to... Moja decyzja musi być konkretna. Zamykam przeszłość - i to muszę zadecydować na wizycie u terapeutki. Teraz czas na pracę nad tym co jest.

Tamta w pracy... To temat teraźniejszy, ale połączony z przeszłością. Wciąż był jakiś mętlik w głowie... To straszenie, te mruczenie za plecami, terapeutka mówiąca, że jej obecność znacznie utrudnia naprawę relacji... Że to nie jest dobre w obecnej sytuacji... Tak... Ale czym naprawdę było to, co było? Jeśli On dziś mówi, że pomylił zwykłe zauroczenie z miłością? Czy chciałam się jej pozbyć, czy też chciałam poruszyć bolesny, trudny temat? Odkryć uczucia, usłyszeć słowa? Tak. Powiedział, że z nią porozmawia, a jeszcze nie wie jak. I nie wie, czy to coś zmieni... Myślę, że On jest bardzo mądrym człowiekiem... Zaczynam słuchać. Słuchać drugiej połówki. Słuchać, tego o czym mówi. Bo mówi, że jest Jemu trudno, że mam wysokie wymagania. Żal, złość, podświadome poczucie: skrzywdził - niech płaci. Wplątało się we mnie. Myślę, że tego też było potrzeba. Takiego uzewnętrznienia emocji, bólu, poczucia krzywdy...

Jednak nadchodzi pora na wyciszenie tych emocji, które już się wyszumiały. Na słuchanie. Na naprawianie. Jesteśmy w tym punkcie, w którym byłam, tylko ominęłam krzyk. Praca nad naszymi słabościami. Nad tym co było powodem kryzysu. Rozmowa o oczekiwaniach. Troska. Jest ciężko. Ból dotyczący tego co się stało jest dużo, dużo słabszy. Wspomnienia tego są rzadsze. Jest więcej miejsca na teraźniejszość. Jest ciężko, bo jest nad czym pracować.

Dziś rano powiedziałam - uwierzę Ci. Zaufam, że to prawda. Nie chcę wracać do tamtego tematu. Mam tylko problem z poukładaniem tego, że ona z Tobą pracuje. Bo nie wiem sama co o tym myśleć, jak to ugryźć. Co czuję. Czego się boję. On odpowiada: jesteś najważniejsza. Kocham Cię. Chcę być z Tobą.
To wszystko pozwoliło nam odkryć jak niesamowicie siebie kochamy. Bo jest ciężko. Serio bywa trudno, są dylematy. A miłość wciąż trwa.

Chcę iść do przodu! Powrót do sportu, mój biznes się rozkręca! Spotkania towarzyskie zaczynają mieć miejsce! Życie powoli wraca do normy, ale niech ta norma jest INNA, lepsza! Od dziś Jemu wierzę! Znam Go ponad 13 lat. Znam gesty, mimikę, słowa, dotyk, sposób wyrażania emocji. Czuję bliskość, oddanie. Wiem jak się w różnych sytuacjach zachowuje... Kiedy byłam na terapii i mówiłam o dylemacie z "pocałunkami" powiedziałam coś takiego - wiem, że brzmi to mało wiarygodnie... Znając Go jednak... Znając Go tyle lat... Wiem, że jest człowiekiem z zasadami, mimo, że tą podstawową odpuścił. Gdyby nie to oszustwo, uwierzyłabym Jemu od razu... Wiem, że ma swoje granice, zasady. Nie był i nie jest byle chłopem biegającym za cielesnymi radościami... Szukał najpierw bliskości emocjonalnej. Tyle.  Trzeba odpuścić! Pora. Trzymajcie kciuki! Uciekam. Nie chcę chaosu w głowie

Pora tworzyć warunki do dojrzałej miłości. Daleka droga jeszcze, jednak dalej kroczymy nią... Coraz bardziej razem...

Teraz już kroczę swoją drogą. Nie poszukuję tu oceny, porady. Wiadomo, że pojawiając się w tym miejscu, właśnie tego chciałam. Teraz bardziej chodzi mi o pomoc innym w podobnych sytuacjach. Co mogę doradzić? Dbajcie o siebie, starajcie się nie zwariować, nie szukajcie rozwiązań WSZĘDZIE równocześnie. Pamiętajcie, że każdy związek, relacja, przypadek - jest zupełni inny i to Wy musicie sobie z tym poradzić. No i nie przejmujcie się opiniami i komentarzami, które są powierzchowne, wulgarne, jednostronne. Nie będzie łatwo. To jest pewne. Jednak warto szukać swojej drogi. A tu ciekawy artykuł, który dość mocno sprawdza się w moim przypadku. Żadnego etapu nie da się pominąć... Moje życie "po" to pokazało

http://kobieta.onet.pl/zdrowie/psycholo … dzie/sqlpm

Chciałam wszystkim podziękować za to, że towarzyszyli mi w mojej drodze. Trudnej, mozolnej, MOJEJ! Dziękuję Wam za obecność, za wsparcie.

Wszystkim, którzy wciąż mają nadzieję, że wciągnę się w negatywną spiralę, że porzucę swoje wybory, plany, postrzeganie świata, którzy mają nadzieję, że będę schodzić na ciemną stronę, że odrzucę szansę na szczęśliwe życie - też dziękuję. Każdy z nas jest inny, każdego życie, relacje, związki, układy, podejście do miłości jest inne.

Zgadzam się z tym co pisałam na początku. Popełniłam w moim związku bardzo wiele błędów. Zaniedbałam mojego męża. Mam kawał roboty do odrobienia. On też popełnił wiele błędów, przekroczył granice, których nie miał przekraczać. Mimo to walczymy razem. Odnoszę wrażenie, że są osoby, które przeokrutnie by chciały, aby nam się nie udało... Abym zwątpiła. Abym zmieszała z błotem, abym przekreśliła. Abym powiedziała, że On jest niczym. Ale tak nie jest. On nie jest niczym... Zranił. Wie, że to zrobił. Widział mój ból. Widział moją walkę. Jest trudno, będzie trudno. Krocząc ścieżką strachu, braku wiary, braku prób - przegrałabym na starcie.

Dziś jestem inna niż byłam 5 miesięcy temu. Silniejsza. Dużo bardziej niezależna. Zdystansowana. Mająca swoje plany wobec samej siebie. Oderwana od połówki. Samodzielna. Jednak wciąż chcę walczyć o tą miłość. Bo dwie osoby o nią walczą, a ostatnio zdarza się, że tamta strona bardziej niż ja...
Dziś nie powiem gdzie nas ta walka zaprowadzi. Wciąż jednak wiem, że do lepszej przyszłości. Bo już jest lepsza. Jeśli nam się nie uda? To znajdziemy swoje miejsce, to odpowiednie dla każdego z nas... Miejsce, gdzie będziemy szczęśliwsi!
A jeśli nam się uda? Nam? To będziemy już inną, dojrzalszą, zajebistą parą...

Zmykam na zawsze, chociaż do konkretnych osób mam namiary i pozostanę w kontakcie A tego negatywizmu nie chcę w moim życiu. Nienawiści, dążenia do łamania nadziei - nawet kiedy widać, że ktoś walczy i się stara. Skreślania ludzi, którzy chcą odkupić swoje winy i trwają, mimo, że jest mega ciężko! Skreślania miłości, chęci bycia lepszym człowiekiem. Nie chcę tego! To też efekt moich zmian! Mówię STOP! Nie potrzebuję oceny. Nie potrzebuję prób łamania mojej siły. Znikam forever!!!

Dziękuję i życzę Wam odnalezienia swojego szczęścia. Wkraczam do życia w realu. Starcia z żywym człowiekiem i Jego emocjami. Słuchania kogoś, kto wciąż jest mi bliski. Kogo czuję, dotykam, widzę, słyszę. Kto co wieczór mocno mnie przytula. Kto nie ucieka. Kto też walczy. A szepty zostawiam... Uważajcie tylko, żebyście za dużo się nie naszeptali o tych najgorszych stronach. O tym co złe. O tych tylko paskudnych opcjach. Bo potem wkracza się w ten świat, otacza się nim i w nim funkcjonuje. Ja wybieram szansę na miłość, radość, szczęście. Dla siebie. Bo już dużo bardziej siebie kocham niż kiedyś. I dla Niego. Bo nadal Go kocham. Trudną miłością, jednak łatwiejszą niż jakiś czas temu!

Żegnajcie! Co ma być, to będzie!

Kasiu, uwazam, ze masz racje, nie chcac wchlaniac negatywow, bo po co?
Jesli chodzi o nie nekanie dalej malzonka nieufnoscia, to i ta decyzje uwazam za sluszna.
Podpowiedzialabym tylko, zebys przyjrzala sie dokladniej samej nieufnosci, nie odsuwala jej, tylko dopuscila ja do siebie, jak dopuscilas inne rzeczy, tylko nie kierujac jej w strone meza, bo jej zrodlo lezy zupelnie gdzie indziej. On jest tylko naciskaczem guziczka.
Gdy przestaniesz go uzywac jako upustu dla tego uczucia i przestaniesz kierowac ta emocje na zewnatrz, szukajac tam przyczyny i chcac ja tam zlikwidowac, a zamiast tego skierujesz sie do srodka siebie samej, to wtedy dopiero mozesz emocje uwolnic.
Przyczyna emocji lezy ZAWSZE w Tobie. To Twoj wzorzec reakcji.

A tak poza tym - ja jak wiesz, jestem z tych widzacych swiat rozowo. Taki kolor bardziej mi sie podoba
Zdecydowana wiekszosc ludzi na tym swiecie nie ma zielonego pojecia o tym, ze sami ksztaltuja swoja rzeczywistosc poprzez wlasny system myslenia. Wydaje im sie, ze sa zdani tylko na laske i nielaske losu i to kieruje ich uczuciami.
Az sie wierzyc nie chce!

A przeciez to takie oczywiste, ze jest inaczej. Znasz to?

"Zważaj na swoje myśli, gdyż przemienią się w słowa,
Zważaj na swoje słowa, gdyż przemienią się w czyny,
Zważaj na swoje czyny, gdyż przemienią się w nawyki,
Zważaj na swoje nawyki, gdyż przemienią się w twój charakter,
Zważaj na swój charakter, gdyż on będzie twoim losem."

W starszej wersji jest jeszcze jedno zdanie na samym poczatku: "zwazaj na swoje uczucia, gdyz one przemienia sie w Twoje mysli".
Mozna samemu bez trudu stwierdzic, ze mysli i uczucia sa sprzezeniem zwrotnym. Mysli generuja uczucia, uczucia generuja mysli. A wiec mozna wplywac samemu na te obie rzeczy.
Mozna wiec albo kontrolowac swoje mysli oraz mozna kreowac sytuacje, ktore wytwarzaja dobre uczucia. Albo mozna dac sie targac nieswiadomie przypadkowym skojarzeniom, podlapywac przypadkowe mysli....
Po jakims czasie sposob myslenia i zwiazane z tym uczucia staja sie przyzwyczajeniem i nawykiem - zaczyna sie automatycznie reagowac na zewnetrzne wydarzenia w ten sposob, jak sie przywyklo - negatywnie lub pozytywnie, jako ofiara losu, lub jako aktywnie ksztaltujaca wlasny los osoba.

A jesli chodzi o wlasne doswiadczenia ze zdradami - ja mam rozne, jak juz pisalam. Sa sytuacje, ze nie warto walczyc, oraz sa takie, ze bardzo warto.
Moja ostatnia sytuacja byla taka, ze bylo warto. A teraz, po 7 latach tamto wtedy nie ma juz zadnego znaczenia. Wszystko jest dobrze.
Zasadniczymi czynnikami powodzenia byly: w zwiazku byla milosc i kazde chcialo go utrzymac, a jesli chodzi o mnie, to podjelam wlasnie podobna decyzje jak Ty teraz - nie bede truc sie negatywizmem, a zamiast tego wybiore milosc. Przede wszystkim dla siebie samej.
Kluczem do ksztaltowania wlasnego losu jest swiadomosc i swiadome wybory - przede wszystkim te wewnetrzne.

Wszystkiego dobrego

Powodzenia Kasiu!