Więc tak... Jestem już jakiś czas na tym forum. Rozmyślam oficjalnie, czytam wszystkie opinie i wbrew temu, jak niektórzy sądzą, trawię każdą wersję Waszych opinii. 5 listopada będą 4 miesiące kiedy walczymy o nasz związek. On się stara. Czuję, że jest wierny i słowny. Wiem, że tamta jest już przeszłością mimo, że razem pracują. Wszystko jakoś idzie do przodu. Mimo tych starań, co jakiś czas rośnie coś we mnie i nie pozwala uchronić przed wybuchem... Po prostu jest tak, a nie inaczej, nie potrafię tego powstrzymać. Wiem, że nie mam już wypominać bo przeprosił, bo się stara. Więc staram się mimo wszystko dojrzale do sprawy podchodzić. No, ale... Ale coś w środku rośnie. Zaczęłam to obserwować... Coś mi nie grało. Wczoraj byłam u Pani psycholog i wyjaśniło się wiele. Warto słuchać Was, warto też porozmawiać. Te wszystkie porady dotyczące wsłuchania się w emocje, dbania o partnera, słuchania również siebie, nie odrzucania pewnych myśli... No i rozmowa z psycholog... To niesamowite, jak wiele można dzięki temu wyciągnąć i zrozumieć...
Wczoraj mieliśmy rocznicę ślubu. Dziesiątą. Rano podarowałam Jemu wydrukowane zdjęcia... Historię naszej miłości. Zahaczyłam nawet o 2004 rok, kiedy razem zamieszkaliśmy ze sobą... Na wszystkich zdjęciach jesteśmy MY, przytuleniu, uśmiechnięci... Tak zawędrowałam do 2014 roku... Z 2015 nie było żadnych zdjęć... Napisałam, że dziękuję Jemu za wszystkie lata. Za 2015 nie potrafię podziękować, bo był to strasznie smutny rok. Że w tym roku na zdjęciu powinien być z inną osobą... Że patrząc na te wszystkie spędzone razem lata czuję smutek, że w 2015 się nie liczyły,aż serce pęka... Podarowałam to Jemu rano... Obejrzał, z Jego oczu kapały łzy. Nic nie mówił. Oglądał długo, kilka razy wracał do początku i oglądał na nowo... Ja siedziałam obok i płakałam... Powiedział cicho "Dziękuję". Powiedział też, że ma dla mnie prezent, ale wręczy go wieczorem... Porozmawialiśmy krótko, powiedziałam, że po tych wszystkich przejściach coś zrozumiałam. Od dziś chcę być szczęśliwa i otrzymywać to na co zasługuję. Że nareszcie zrozumiałam, że mam swoją wartość i mam prawo wymagać tego, czego chciałabym dostać w życiu.
Wieczorem podarował mi prezent. Dostałam piękny bukiet 10 róż ( nareszcie przełamany temat kwiatów... ), przepiękny, markowy zegarek, taki jak lubię - z kolorowymi, pastelowymi, błyszczącymi cyrkoniami. Wybrany właśnie dla mnie. Wiem o tym... Dostałam też kartkę... Z podziękowaniem za 10 wspólnych lat pełnych miłych i smutnych chwil, lepszych i gorszych... I z wyznaniem, że chce przeżyć ze mną kolejne 10...
Czy czułam się romantycznie? Rozmarzona? Wzruszona, że jesteśmy wciąż razem? Aż tak to nie. Dwa lata temu wiedziałam, że ten dzień będzie ważny. Bo sypało się moje małżeństwo i jakoś w głowie zakodowałam, że ta rocznica pokaże co dalej z naszym małżeństwem. Że będzie przełomem...
Więc On poszedł położyć małego, a ja ubrałam koszulkę... Taką bardziej romantyczną, niż sexy... Tą koszulkę kupiłam 10 lat temu... Na noc poślubną... Spałam w niej 10 lat temu po ślubie... Założyłam ją na siebie... Pomyślałam, że to może być nasza ostatnia wspólna rocznica ślubu... Stałam przy tarasie, patrzałam na świat i płakałam. Łzy leciały mi ciurkiem... Myślałam, gdzie zaszliśmy... Co spotkało mnie... 4 lata wstecz planowałam, że w tą rocznicę powtórzymy naszą przysięgę małżeńską, a nasz synek podejdzie do ołtarza z naszymi obrączkami...
On przyszedł, usiedliśmy do kolacji... Zapalił świeczki... Jedliśmy pyszne, zamówione sushi... Czekałam... Wiedziałam, że po dzisiejszej rozmowie z Panią psycholog muszę już to powiedzieć... Jedliśmy w ciszy... Aż w końcu zatrzymałam się, zawisłam z pałeczkami nad sushi... I z oczu znowu popłynęły łzy... Popatrzył i zapytał, jak dziś było u Pani psycholog... Odparłam, że dobrze i zaczęłam mocno płakać... Powiedziałam, że już zrozumiałam coś, przed czym długo się broniłam... Że racjonalizowałam, że tłumaczyłam to sobie, ale niestety. Wiem co mnie blokuje, co wywołuje złość i , że niestety, ale nie dam rady... Zamurowało Go... Powiedziałam, że to, że ona dalej tam jest jest dla mnie nie do przejścia. Że podświadomie w głowie wciąż siedzi myśl, chowana, ukrywana, spychana. Że ktoś, kto miał swój współudział w moim cierpieniu jest wciąż w pobliżu Niego. Codziennie. Że wiem, że ja tego nie chcę. Że nie chcę takiego życia. Że to będzie zawsze towarzyszyło nam. I nie chodzi o to, czy ufam, czy nie. Ale bolesna przeszłość wciąż wraca... Bo ona wciąż jest w naszym życiu... Że wiele się staram, że wiele zniosłam, że wiele poniżeń przełknęłam. Jednak tego już nie chcę. Nie chcę takiego życia. Chcę żyć tak, jak zasługuję... Zamilkł. Nic nie mówił. Im dłużej trwało milczenie, tym bardziej pomyślałam, że mam dosyć. Że nic nie mówi, że nie komentuje. Zabolało. Powiedziałam, że mam dosyć tego wszystkiego. Tego milczenia też. Bo tak się po prostu nie da żyć...
Poszłam do sypialni. Przyszedł do mnie, usiadł obok, ale wciąż milczał. Miałam dosyć tej ciszy i powiedziałam, żeby poszedł sobie spać do salonu. Zapytał, czy na pewno chcę. Odparłam szczerze, że tak...Spaliśmy osobno. Czy ryczałam jak bóbr? Czy wyłam, byłam załamana? Zdruzgotana? Nie. Pomyślałam, że jestem dorosłą kobietom. I tak, jak rozmawiałam z psycholog, przede mną jeszcze jakieś może 30 lat życia i chcę je przeżyć tak, jak chcę! Więc jeśli partner chce, abym żyła z Nim na warunkach, które przysparzają mi cierpienia, to szkoda moich kolejnych lat. Będę smutna, nieszczęśliwa, zapłakana, moje dziecko będzie żyło w obłudnej rodzinie, z matką smutną i pozbawioną energii... Pomyślałam, że może On sobie to przemyśli, ale nie będę już czekać w nieskończoność na to, aby być szczęśliwą!
Rano przywitaliśmy się, zajęliśmy naszym maluchem. A potem w łazience powiedziałam, że nie chcę abyśmy żyli jak wrogowie. Że boli mnie wiele rzeczy, które zrobił, ale dla dobra synka powinniśmy żyć tak, aby jak najmniej On cierpiał. Żeby nie widział tylko zimna, złości... Zapytałam też, czy On w ogóle chce coś powiedzieć na temat tego, że jeśli ona z Nim pracuje, to jest to koniec naszego związku... Odparł, że jest to trudny temat... Że jestem miłością Jego życia i nikt inny się nie liczy... Spojrzałam prosto w Jego oczy i powiedziałam, że wiem. Że czuję, że nie chcę spychać tego tematu. Że ja po prostu nie chcę takiego życia. Że ona ma 26 lat, nie ma dzieci, męża, obowiązków. Żyje z rodzicami. Pracę znajdzie bez problemu. I w imię tego, że jest to trudny temat, ja nie chcę dalej siebie poświęcać. I nie chodzi tu o wyrzucenie jej, tylko danie czasu, aby znalazła coś innego i zniknęła z naszego życia. Ja wiem, że nie chcę jej w naszym życiu, nie chcę żeby kochanka mojego męża była codziennie tuż obok Niego, że jest to dla mnie nie do przejścia.
Powiedział, że przemyśli to sobie. Odparłam, że do grudnia chcę mieć jasną sytuację. Że jeszcze w tym roku chcę zakończyć tematy, których nie chcę przenosić na kolejny. Wystarczy mi tego... Czuję się bardzo dobrze. Czuję, że nareszcie mówię na głos czego oczekuję, że mogę myśleć o sobie. Dopuścić do głosu moje prawdziwe potrzeby. Bez tego czasu, bez tych 4 miesięcy, bez Waszych rad, bez psychologa, bez swojej wewnętrznej siły, bez zdrady... Nie doszłabym do tego punktu.
Przede mną dalsza droga walki o mnie. Teraz okaże się, czy jestem dla Niego tak ważna, że zawalczy o moje szczęście i bezpieczeństwo. Ale nie musi! Ja już nie czuję takiej presji... Wiem, że wygram. Swoje nowe życie. Z Nim lub bez.
Buźka!!!
.
