Mąż zdradzał mnie emocjonalnie...

Aż włos się jeży na głowie, jak słyszy się takie WULGARNE wypowiedzi KOBIET, jak świat można tak łatwo podzielić na czarne i białe. Współczuję partnerowi być z kimś takim w związku. Ja bym się bała .

Zorija

Oto kilka przykładów:
-jeśli mieszka w bloku piszę ogłoszenie  pt. " uwaga  sucz w rui, w mieszkaniu nr ...jest suka, która kradnie mężów, lub piszę to na płocie jeśli ma dom,
- wysyłam pismo do pracy do szefa pt. w pracy zamiast pracować sucz kundli się z moim mężem, proszę udzielić nagany
- powiedzieć mężowi jeśli go ma (to bardzo skuteczne), ale ja bym powiedziała jeszcze matce i ojcu, i wszystkim żeby się ze wstydu spaliła (ale czy sucz ma wstyd)
-dobrze było by ogłoszenie zawiesic na tablicy przed kościołem.

W jednym poście "Kobiety na zakręcie" było tego więcej, nawet zabawne to było.

Ja bym jeszcze zaproponowala zalozyc mezowi burke zaslaniajaca cale cialo ze szparka na oczy i najlepiej byloby chyba, zeby pracowal tylko chalupniczo.
Wyjscie tylko w absolutnie niezbednych celach, w takim wypadku koniecznie z pilnujaca osoba towarzyszaca.
Zalozyc blokade na facebooka i inne portale spolecznosciowe i protokolowac kazde polaczenie telefoniczne.
Za spojrzenie w strone jakiejkolwiek suczy kara 10 batow, a za zdrade wiadomo - kara smierci przez ukamieniowanie dla obojga!

lifrinat

Nikt mnie nie uraził, ja kocham ludzi ale nie sucze (wiedziałabyś dlaczego używam tego określenia gdybyś przeczytała wątek  "kobiety na zakręcie"). Przed przeczytaniem tego forum nawet nie wiedziałam co to sucz i że coś takiego jest. Po prostu z całego serca współczuję cierpienia zdradzonym kobietom i ich dzieciom. Faceci są super i kobitki są super, mój jest taki dobry i kochany taki właśnie jak był MoniCo i co z tego jak nieodporny na omotanie.
Mój związek nie jest partnerski tylko jest to małżeństwo. Przysięgaliśmy świadomie przed Bogiem. Ja wiedziałam  co mówię i on też. Bardzo się kochamy. A mój szanowny małżonek korzysta z wolności jak chce i kiedy chce.
Tylko szlag mnie trafia jak czytam że prze jakąś s.kę ktoś traci życie. O wiele łatwiej zapobiegać niż później składać wszystko do kupy.

I nadal jest Twoim mężem? Dlaczego? Bo przysięgałaś?

Jest moim mężem bo mnie kocha i to bardzo, był ze mną w trudnych chwilach, jest w dobrych, jest szczęśliwy gdy ja jestem gdy mam uśmiech na twarzy.

A ja kocham jego. I to ani ciut mniej jak na początku. Czasami mam wrażenie że zakochuję się w nim od nowa co jakiś czas, albo myślę jak mogę kochać go jeszcze mocniej niż przedtem skoro wtedy już było tak mocno. Po prostu tego nie da się opisać. Ja też przy nim byłam zawsze ilekroć był w bardzo trudnych zdawałoby sie bez wyjścia sytuacjach. Bo go kocham i chcę

I jest taki czuły. ja tez. w ogóle uczuciowa jestem. Nie mogę znieść że ktoś cierpi.

A przysięgałam bo chcę być z nim na dobre i złe i na zawsze.

Dobra dziewczyny. Macie rację.
Zredagowałam mój tekst, bo faktycznie trochę mnie poniosło. Za su.kę wstawiłam "ona".
Trzymam kciuki za Kasię.
Lubię kiedy ludzie są szczęśliwi.
Nie rozumiem jak można krzywdzić drugiego człowieka. I to tak bardzo.

Zorija

Przeczytałam Twoją historię i powiem Ci że dla Ciebie na te sposoby już za późno. Choć wiem, że to tak dla żartów je  sobie napisałyśmy.
Teraz zachowaj klasę ale i dystans i chłód.

Kasiu

Gdyby była wartościowa to by nie całowała cudzego męża. To jest właśnie brak klasy. Na pewno Twój mąż jest inteligentny, ale nie przewidział skutków swojej decyzji i nie wziął pod uwagę Twojego cierpienia i bólu. Ona też to miała gdzieś. Gdyby miała honor to by pomyślała: "chociaż ten facet mi się podoba to go nie tknę, bo pewnie przechodzi kryzys, a ja nie chcę niszczyć komuś życia". Zbyt ją wybielasz. W niczym nie była lepsza od Ciebie, jak to mówią w takim przypadku mężczyźni  "była inna". Oboje nie mieli prawa. Bo najpierw się kończy związek jeśli się kogoś nie kocha, a nie zdradza.
Ja w Ciebie wierzę. Dasz radę.

Zgadzam się. Strasznie infantylne podejście, aż dziw , że autorka tych słów nie tyle jest zamężna (bo to jednak nie jest wielka sztuka gdy dobiorą się 2 osoby z podobnym podejściem), co próbuje w ten sposób 'moderować' sytuacje kryzysową w swoim związku.

Że co? Że piszemy jakiejś kobiecie, która uwiodła nam męża na drzwiach, że jest k*** i dz*** , że w domu na płocie..WHAT ?!!?!
Serio.. ?

Wariantu z Kościołem nie skomentuje.

Że ona ma się spalić ze wstydu po tym. Serio - ONA?? Mhm..

Coś Ci powiem..

Gdybym ja była taką kochanką, czy tez aspirującą do czyjegoś męża i nawet gdybym się tego później trochę wstydziła czy żałowała, to jakby mi jego stara takie napisy uskuteczniała na drzwiach i ogólnie taką chora jazdę spod znaku Choroby Szalonych Krów, to pierwsze co bym pomyślała, że 1. Niezła ze mnie dupera, że tak omotałam gościa, że żona jest na skraju załamania nerwowego.  2. Pomyślałabym, że nie ma za grosz klasy i jest słaba psychicznie i emocjonalnie - > czytaj: ja jestem "górą" i 3. W tym momencie, przy takim zachowaniu żony i tym jak bardzo nie ogarnia siebie i jak źle wypada przez to w oczach męża, on jest dla mnie łatwym łupem, gdybym tylko trochę się postarała..a nawet jak nie to i tak udało mi się ostro namieszać

Tak myśli kochanka widząc takie akcje. Nie łudź się, że ją nastraszysz czy spowodujesz, że zacznie się wstydzić. Dokładnie przeciwnie.
Przemyśl sprawę..

Elle 88

Skąd możesz wiedzieć co myśli kochanka?

Te przykłady to były z forum podane dla lifrinet (pisałam przecież że wczoraj czytałam na "kobieta na zakręcie") dla rozbawienia, bo miała taki fajny znaczek z języczkiem, a ona też została zdradzona. Tam dziewczyny sobie tak żartowały, ale tu nie wyszło.
Czy ty myślisz, że którakolwiek z nas zrobiłaby coś takiego? Nie sądzę, choć wiele z rozpaczy by na pewno chciało.
Chciałam dobrze a wyszło jak zwykle.

Kasia
Jeśli nie było fizycznego kontaktu to ok. Musiałam coś pomylić. Bardzo przepraszam. Jeśli ona odpuściła to będzie dobrze. To Ty masz klasę. Widać że Twój mąż da radę. Bo jest to możliwe jeśli się tego chce. A widać że chce.

Siedzę jak ten jełop, bo 13 lat moje życie wydawało mi się stabilne, a tu takie fajowa rozpierducha! Jak to się mówi - opuściłam strefę komfortu i czasem się gubię. On jeszcze nie wrócił. Nie nękam Go telefonami, ani sms-ami. Napisałam tylko popołudniu: "Nie zapomnij o mnie...". Odpisał: "Nie zapomnę!".
Doskonale wiem, że potrzebuje czasu dla siebie. W pracy ma teraz dużo pracy i stresu... Poszalałam z synkiem. Pobiegaliśmy po domu, rzucaliśmy się poduchami, tańczyliśmy i było zajebiście! A przed 19 dostałam sms-a: "Wszystko jest ok. Nic się nie bój. Kocham! Relaksuję się w aucie".
Taki spontaniczny sms cieszy.
Boję się tej niewiadomej, czasem odczuwam panikę. Jednak tyle lat podświadomie brakowało mi wiary w siebie... Znam zasady potęgi podświadomości. Przed urodzeniem synka pielęgnowałam w sobie optymizm, dobroć, wiarę w ludzi. A potem bach, bach, bach... Coraz więcej negatywizmu...
A wiecie co w głowie miałam od dawnych lat... Tak głęboko ukryte? Zawsze mieszkałam w bloku. Marzył mi się domek. Jak patrzałam na domy, kojarzyły mi się one z dużym wysiłkiem wkładanym w zarobienie na nie pieniędzy. Z przebywaniem często poza domem. Z oddaleniem się od siebie małżonków. Z romansami. Tak głupio jakoś myślałam... Dwa lata temu wprowadziliśmy się do naszego domu...

Kasiu, masz tu niesamowita poczytnosc
I tyle kibicow, ktorzy trzymaja za Ciebie kciuki. Wysylamy Ci dobra energie
Pamietasz - jak niedawno zaczynalas tu pisac, to komentarze byly przerozne, a toba przez to rzucalo w ta i z powrotem, az powiedzialas sobie - robie przerwe od forum, zeby sie nie dolowac?
I popatrz, gdzie jest teraz. A to przeciez tak niewiele czasu uplynelo.
Zawartosc tego watku odzwierciedla to, co jest w Tobie. Jak widac, te twierdzenia w tych linkach, ktore wkleilas, maja racje.

Wiesz, z przerabianiem tych emocji bedzie z czasem coraz lepiej.
Ja pamietam moj pierwszy raz, gdy pozwolilam sobie na cos, co do tej pory w sobie dusilam, na ta zlosc i na zle zyczenia, ktore chcialam wyslac mojemu wtedy jeszcze mezowi i jego kochance (to nie jest obecny maz).
Bylam sama w domu, i po prostu wlasnie "pozwolilam sobie " na to, wtedy jeszcze bez zadnej wiedzy o tych wszystkich metodach, bez przygotowania, przyszlo tak spontanicznie, bo nie wiedzialam co ze soba zrobic i tym, co mnie rozsadza.
Nie zapomne tego uczucia ulgi, jakiego doznalam. Nic nie robilam na zewnatrz, tylko dopuscilam te emocje do siebie i nie probowalam ich kontrolowac czy oceniac. Pozwolilam sobie na wewnetrzne "niegodne" zachowanie ( bo przeciez nie zyczy sie komus zle ). I jak mi to dobrze zrobilo, byc sobie podla.

Jak raz przezyjesz to w podobnej formie i zarejestrujesz to swiadomie, to bedziesz dokladnie wiedziala, o co w tym chodzi z tym akceptowaniem wlasnych emocji i jak to robic. Wtedy trzeba sobie tylko przypominac o tym w odpowiednim momencie.

Drugim moim takim mocnym przezyciem bylo, jak siedzialam kiedys w domu i czulam okropna zazdrosc o obecnego meza. To bylo kilka lat pozniej.
Nie bylo takiej mocnej przyczyny, jak z poprzednim, powiedzmy, ze to tez byl rodzaj emocjonalnej zdrady, wtedy tak bym to pewnie zakwalifikowala, dzis juz raczej nie. Po prostu balam sie o zwiazek.
Ale wtedy juz wiecej wiedzialam o sobie, wiedzialam, co i jak mozna zrobic i tez to uczucie strachu i zazdrosci dopuscilam, czulam, obserwowalam. I przerodzilo sie ono po jakims czasie w uczucie nieprawdopodobnej milosci, do meza, do swiata, albo po prostu bez celu. To byla kwintesencja bezprzedmiotowego szczescia.
Od tej pory nie mam najmniejszej watpliwosci co do skutecznosci takich metod i co do rezultatow, jakie one moga przyniesc.

Warto wiec po prostu probowac i patrzec, czy sie cos zmienia, jesli tak, co i w jaki sposob. Czasem sa to male kroczki, czasem jest jakis skok, czasem ma sie wrazenie stania w miejscu, a potem nagle nie wiadomo jak i kiedy zauwaza sie nastepne zmiany.

To skojarzenie domu z duzym wysilkeim i oddalaniem sie malzonkow faktycznie nie bylo najlepszym pomyslem.
Ale teraz mozesz stworzyc w glowie swiadomie inna wizje, wiedzac, ze wizje dzialaja, zupelnie nie biorac przy tym pod uwage, czy byly one tworzone swiadomie czy nieswiadomie Nosnikiem energii, ktora je urzeczywistnia, sa wlasnie emocje, polaczone z myslami, a co za tym idzie, zazwyczaj tez dzialaniem, nieswiadomym lub swiadomym. To nie zadne cuda, tak sie odbywa zycie.

Smallangel, juz odblokowalam poczte.

Wiesz, co do lektury, to ja przekopalam sie przez tony ksiazek. Jestem okropnym molem ksiazkowym i jak tylko jakis temat mnie zainteresuje, to przekopuje sie przez  lekture na ten temat. Potem musze sie tego pozbywac, zeby zrobic miejsce na nastepne ksiazki i o wiekszosci zapominam.
Trudno mi dlatego cos ot tak polecic, po prostu czasem wpada mi przy jakims konkretnym temacie jakas ksiazka, ktora mi utkwila w glowie, albo jest to klasyczna pozycja w danym temacie, przy ktorej mam wrazenie, ze akurat w tym momencie bylaby pomocna.
Zalezy wiec, co Cie interesuje.

Jesli chodzi w te rozwojowe sprawy, to ja jestem akurat na etapie, rzeklabym duchowym. Czyli na dzien dzisiejszy polecilabym dlatego tematy buddyjskie, to bylo moim nastepnym "objawieniem", po tych w stylu powyzszych i po intensywnym walkowaniu psychologii.
Ale byc moze musialam najpierw przejsc przez te inne etapy, zeby zainteresowac sie buddyzmem i pokrewnymi dziedzinami, dlatego nie mozna tego polecac tak ryczaltowo.
W sumie buddyzm oferuje w prostej formie to, co wspolczesna psychologia dopiero od nie tak dawna zaczyna odkrywac. Nie czytac bron boze zadnych traktatow i rozwazan filozoficznych na ten temat, bo wszystko da sie skomplikowac, a tym samym dzialac odstraszajaco, tylko poszukac jakas przystepniejsza forme, gdzie przy czytaniu czuje sie o co chodzi. Ja czytalam sporo ksiazek buddystki Ayya Khema, ktora pisze przystepnie i dla ludzi, we wspolczesnych pojeciach i bez wkladek w Pali, ale nie po polsku i nie wiem, czy sa polskie tlumaczenia.
Sa tez rozne formy buddyzmu, rozwinely sie one przez te tysiace lat, mnie nie wszystkie odpowiadaja, najwiecej zlapalam z Theravady, i troche z Mahayany. Ale w sumie glowne zalozenia sa te same, tylko metody troche inne.
Glownym narzedziem tutaj jest medytacja i kontemplacja i utrzymywanie swiadomej uwagi.
Medytacja rozumiana jako swiadome rejestrowanie i obserwacja, co na przyklad pomaga takze i przy emocjach. Nic innego nie polecaja te psychologiczne metody, jak stworzenie dystansu do emocji poprzez jej obserwacje i przelamanie w ten sposob identyfikacji z nia, tylko nazywaja to inaczej.
A na codzien osmiokrotna sciezka, dajaca praktyczne wskazowki, jak sobie radzic w sytuacjach zyciowych.

No ale nie wiem, czy to by Cie intersowalo.

Inna dziedzina, gdzie akurat cos czytam, jest biologia i link od niej do duchowosci - amerykanskiego biologa Bruce Lipton. Jego ksiazki sa dostepne tez po polsku.
To jest ciekawe, bo odnosi sie do bardzo konkretnych odkryc w dziedzinie nauk, ktore podwazaja nasze materialistyczne widzenie swiata i podkreslaja bezposrednie znaczenie przejecia przez nas odpowiedzialnosci za ksztaltowanie wlasnego zycia. Do tego napisane dosc dostepnie dla laikow.

Acha, i co mi sie jeszcze przypomnialo, ale to przy zainteresowaniu duchowa sfera, to moglby byc Eckart Tolle "potega terazniejszosci". W prosty i przystepny sposob przyblizone wymiary naszego istnienia z bardzo praktycznymi radami na codzien.

Gagatka, co do pierwszej czesci Twojej wypowiedzi to niestety, mam odmienne zdanie. Bardzo czesto takie zakochanie tak szybko nie mija, a zona wygrywa niestety tylko pozornie i na krotko. Bo powtarzam, u faceta dziala to troche inaczej, najpierw seks a potem milosc, wiec jak sie juz facet zakocha to potem jest mu trudno wrocic do dawnego porzadku. Bedzie zawsze za czyms tesknil, za tym niespelnieniem, to jest jak z lapaniem kroliczka...
Ja mam takie doswiadczenie zyciowe jakie mam, jestem zwolenniczka rozwodow w przypadku utraty zaufania, jakim jest zdrada, a szczegolnie emocjonalna. Sama przez to przeszlam i dlugo dochodzilam do siebie, po to zeby dojrzec do tego ze koniec jednego jest poczatkiem drugiego. I ze lepiej byc samemu niz z kims komu sie nie ufa.

Przypomniałam sobie jeden bardzo pozytywny przykład.
Na jednym forum czytałam wypowiedź mężczyzny, który zakochał się w koleżance. Nie powiedział o tym ani żonie, ani tamtej dziewczynie. Jak sam napisał - pomyślał bowiem jak bardzo cierpiała by jego żona, którą też kochał i dzieci a także rodzina tamtej dziewczyny. Choć dość długo trwało to zauroczenie to wytrzymał, zapomniał i jest szczęśliwy ze swoją żoną. To jest właśnie dowód jego największej miłości, nie wybrał siebie lecz rodzinę. Bo miłość to przeciwieństwo egoizmu. Cierpiał ale nie obarczył tym swojej żony. I to się nazywa klasa.

Usiłuje to powiedzieć od początku tej dyskusji, ale jest to nie po myśli autorki, wiec zostałam uznana za złego doradcę. 
Niestety autorka jest tą przeszkodą po pokonaniu której ta parka doświadczy szczęścia i miłości a autorka zostanie w ruinie. Mąż który chce ratować związek (choć nie potrafię sobie wyobrazić z jakiego powodu mężczyzna który może mieć młodszą atrakcyjniejszą i świeżą kobietę miałby chcieć być przy starej, analizującej, cierpiacej,  grającej z roszczeniami) zostawi pracę w 3 sekundy.  Bo prace można znaleźć nową i jest to maly wysiłek dla miłości.  DLA MIŁOŚCI.  jak nie ma miłości to nie ma wysiłku.

Kasiu
Napisałaś, że Twój mąż czuł się zaniedbany, że mieliście kryzys, osobne spanie i że nie wszystko robiłaś dobrze.
Przecież w każdy związku jest podobnie, są lata tłuste i chude.Ile to się oczytałam o kryzysach gdy pojawia się dziecko. Czy jednak wyjściem z sytuacji jest zdrada choćby emocjonalna? Nic nie usprawiedliwia zdrady. Czy rozstanie jest wyjściem? Ja myślę, że nie. Przynajmniej nie w każdym przypadku. Przecież nowy związek to znów będą kolejne etapy i kryzysy i historia się powtarza. Dowodem na to są historie kobiet piszących na forach. Co innego jeśli związek jest toksyczny, wtedy należy się rozstać.Bo to problemy trzeba rozwiązać, przetrzymać trudny czas, bo człowiek potrafi być silny, a potem znów zaświeci słońce. A Wy pomyślicie daliśmy radę i jest cudownie.

Kryzysy przychodzą do każdego związku, ale trzeba je przejść, bo warto poczuć smak zwycięstwa.
Dlatego Kasiu walcz. Po tym co piszesz widać, że Twój mąż zrozumiał swój błąd i stara się go naprawić. Warto dać sobie szansę.

Tylko jest jedno "ale"

Czy on widząc co dzień obiekt swoich westchnień, da sobie z tym radę? Wielu nie dało.
Wyjście jest jedno. "Ona" musi odejść z pracy.
Może po prostu Twój mąż poprosi ją żeby zmieniła pracę, bo sytuacja jest niezręczna. Powie że bardzo cierpisz z ich winy, i że pomóc tu może całkowite zerwanie kontaktu. Może nawet brat pomoże znaleźć jej nową pracę. Skoro ma firmę, to ma i kontakty.
A "ona" jeśli naprawę jest w porządku to zrozumie, że choć w taki sposób może się zrehabilitować.

Łał, Lilka, jak miło się czyta Twój wpis...
jesteście cudownym przykładem... jak przetrwać trudności... i jak wrócić do siebie, nawet po tym, gdy się oddaliliśmy...

Pytanie jest tylko jedno - czy tak samo byście sobie teraz ufali / tyle dla siebie nawzajem znaczyli -->> gdybyś Ty go zdradziła... albo on Ciebie??

Uciekanie przed kłopotami w ramiona innej świadczy i o słabości... i o braku miłości...
A tylko miłość potrafi pokonać najcięższe chwile...
Przy zdradzie miłości nie ma

Kasiu, świetnie napisałaś - kobieta może być. atrakcyjna bez względu na wiek i wygląd, to tkwi w środku i tylko od nas, od naszej samoakceptacji zależy,  czy to będzie widoczne.
Ale ja nie o tym, wiele kobiet pisze o tych, jak to lilka nazwała "latach chudych", o okresie,  w którym jest gorzej, odsuwamy się od siebie, nie dbamy o siebie nawzajem, nie okazujemy sobie uczuć. I tu mi się nie podoba, jak bardzo kobiety usprawiedliwiaja  wtedy inne kobiety, a jak bardzo krytykują mężczyznę. Babki mają prawa: do zmeczenia, do niemocy, do niechęci,  do odepchniecia go, bo hormony, bo okres,  bo dzieci,  poród,  połog, niemowlęctwo, a faceci wyłącznie obowiązki: znosić to. Oni też się przykładają, pomagają, nie są z żelaza i maja chwile słabości. Lilka, gratuluję, że przez to przebrneliscie bez zdrady, ale to musi być zbieg wielu cech, których innym może zabraknąć,  a co też jest wybaczalne. I, prozaicznie, braku okazji. Najgorsze także,  co ludzie robią, to idealizowanie siebie i partnera, i ten bolesny zawód, gdy on okazuje się niedoskonały. Kiedy okazuje się, że zostaliśmy zdradzeni,  ważne,  moim zdaniem jest, odpowiedzieć sobie na pytanie, czy go po tym jeszcze kochamy. Bo on, jeśli nawet nie kocha, a chce zostać i naprawiać, to chyba tez nie jest obojętny. Jeśli by mu nie zależało, miałby wyrabane,  skorzystałby z okazji i odszedł.
Potem, czy będziemy mogli zapomnieć o tym na codzień,  czy damy radę razem żyć, dotykać go, znosić bez wrogości,  dystansu, być ze sobą blisko. Jeśli tak, to czas powinien zrobić resztę. Choć nic na siłę,  można się zadeklarować i zmienić decyzję, jeśli z upływem czasu nie ma poprawy, a wręcz następuje pogorszenie. Może potrzebny jest ten czas "kwarantanny ", nie podejmowania decyzji od razu, bo rozstanie w takim momencie byłoby bardzo bolesne, natomiast po nieudaniej naprawie, i dojściu do wniosku,  że nie będzie już jednak dobrze, zniesie się to łatwiej.

Zorija

Ja nawet nie wyobrażam sobie, że jakiś facet mógłby mnie dotykać. Ja kocham tyko ręce mojego męża, są takie ciepłe i miękkie, tak cudownie głaskają.

A wiesz co -  poczytaj to forum "kobiety na zakręcie", bo tam takie fajne teksty kobitki wstawiły. Gdzieś między stroną 180 a 190 chyba. Przypomniało mi się jak pisały o laleczkach vu-du i o akcji z gaśnicą na mikołajki i początek zimy. Oczywiście żartowały sobie jakby co. Wiecie ja myślę że takie wyobrażanie sobie co ja "jej" zrobię to po prostu im pomagało przeżyć to cierpienie.
Ten pierwszy tekst był taki ostry bo świeżo po tym jak przeczytałam zakończenie "Dramatu" Moni. No zaczęłam czytać potem "kobiety na" a one tam wyjaśniały nawet to pojęcie suczy i poteflon, ubaw miałam z poteflona. Tam to leci w każdy poście. Dlatego się tym posłużyłam. Nie zreflektował się że to forum to inna bajka. Dlatego poprawiłam żeby nie urazić Kasi przede wszystkim. I myślę że te kobiety mają prawo używać tych określeń w tych okolicznościach. Może to reakcja obronna. Normalnie nigdy nie przeklinam, chyba że jestem w furii, co niestety mi się czasami zdarza, jak widzę krzywdę ludzką.

Wiem, wiem, Lilka spoko
Ja też "swoją" qurewnę (oraz wszystkie inne) nazywam raczej "dosadnie" hehehe... choć to i tak delikatnie powiedziane
Tak o niej myślę, więc czemu mam słowa dobierać inne? "ugrzecznione"? nie mam do takich osób szacunku, i nigdy go mieć nie będę... co na to poradzę??
Nie mniej, nie ulega żadnej dyskusji fakt, że ona - jako konkretnie ona - się tylko "trafiła"... no, akurat była "po drodze"
Nie ta, to znalazła by się inna...
To on szukał... to on miał potrzebę zmiany w swoim (zapewne z jego punktu widzenia, nie do końca udanym) życiu...
To on to zrobił...

Zgadzam się, że mąż powinien dziwkę zwolnić... tak... dla przyzwoitości... bo przecież ona nie była na autopilocie? co? wiedziała, że to żonaty facet... że ma dzieci... rodzinę...
Natomiast - no nie da się "wyeliminować" wszystkich potencjalnych "zagrożeń"
Nawet jak będziesz pilnowała... sprawdzała... a w domu starała się... zabiegała i dbała o niego --->> on i tak zdradzi, jeśli tylko tego będzie chciał.
I tu jest sedno wszystkiego! --->>>>>> trzeba CHCIEĆ --- muszą być CHĘCI ---- taka intencja....
I jedni, nawet jak się wali i pali jej nie mają i nigdy tego nie zrobią...
A inni, nawet jak jest mega super, to i tak poszukają "urozmaicenia".

Jak dla mnie - wielką naiwnością jest opowiadanie i wiara w to, że --->> JAK SIĘ BARDZIEJ POSTARAM...
JAKBYM WCZEŚNIEJ SIĘ BARDZIEJ POSTARAŁA!
Jakbym robiła to... czy tamto... dbała... nadstawiała... zaspakajała... była non-stop kolor uśmiechnięta i w skowronkach...
to by nie zdradził...

Jak dla mnie - bzdura.
Jesteśmy dorośli.
Często czegoś tam nam brakuje w związkach.
Bo związek / rodzina / małe dzieci - to wcale nie taka różowa bajka... jest zmęczenie, choroby, rutyna...
ale też wypalenie... konflikty...
Najczęściej odpowiadają za to obie strony.
No i właśnie ta "dorosłość" powinna kazać nam szukać rozwiązania... poważnego i normalnego rozwiązania... a nie panienki z biurka obok...

Mój przykład -->> jestem przekonana, że mojemu jm czegoś w naszym związku zabrakło... doznań... adrenaliny... poczucia bycia dla kogoś ach i och...
miał (ma) kryzys wieku średniego, więc tym bardziej tego pragnął...
ok
znalazł sobie to, czego tak potrzebował...
pytanie tylko, na jak długo mu to wystarczy? przecież jego nowa partnerka za rok będzie już "stara"... emocje się wyciszą (taka jest ich naturalna kolej)... adrenalina opadnie, codzienność wkroczy...

Jak dla mnie takie "szukanie szczęścia" jest beznadziejne... i mega-niedorosłe...
to jak zachowanie pieska, który kręci się w kółko za własnym ogonkiem...
Szczęście trzeba znaleźć w sobie... i umieć się cieszyć... życiem... chwilą... tym co mam...
i oddawać siebie... po kawałeczku... swoim bliskim... swojemu otoczeniu... każdego dnia...

Jeżeli chodzi o temat jej... Pozostaję przy opcji, że nie będę jej usuwać  jak jakiś przedmiot. Obecnie nie zawracam sobie nią głowy i głównie skupiam się na mnie i na nas.
Dziś było kilka ruchów w starym stylu. Obustronnie. Wyłapuję je. Czasem się cofamy, żeby pójść do przodu.
Jeżeli chodzi o miłość. On mnie kocha. Wciąż mówi, że nigdy nie przestał. Dla tego był rozdarty. Pogubiony. Teraz. Gdyby nie kochał, to by nie trwał. Nie walczył. W jednej sekundzie mógłby pójść tam, gdzie jest miło, beztrosko, łatwo... To co zrobił określa jako pogubienie. Mówi, że wie, że z czasem wszystko by zbledło, a w warunkach takich jak nasze, po takich przejściach mogłoby być gorszym związkiem... Ale niektóre z Was się upierają, że winę całą na siebie baby biorą... Ja jestem świadoma swoich błędów. On też je popełniał, a ten był najgorszy. Skreślenie człowieka i nie danie mu szansy... Nie mój styl. Tym bardziej, będę się powtarzać, że znam swoje przywary. Wiem, że przygniotło nas wiele spraw, problemów, wyzwań. I właśnie w pewnym momencie ja się wycofałam. On żałuje, walczy... Zobaczymy co dalej będzie...

Ależ Kasiu - rób to co jest dobre właśnie dla CIEBIE...
bo nie ma żadnych stałych zasad ani reguł...
poza jedną - to TY musisz być w zgodzie z tym, co wybrałaś.

Szczególnie, że  - jak sama napisałaś - przechodzisz wewnętrzna przemianę... rozwój... może po to to było?

Ja też przechodzę taką wewnętrzną przemianę -->> w kierunku "siebie"... ale inaczej...
bo zostałam sama
nie dostałam szansy (nawet, żeby móc ją odrzucić! )

Która z nas ma łatwiej?
hmmmmmmmmmm
Ty masz te swoje "rozterki"
musisz pracować nad tym tak naprawdę każdego dnia i nie możesz zapomnieć...

ja...
jestem wolna od rozterek... za to... hehehe --->> muszę wstawać codziennie o 5.30 - potem się szybko rozpędzać... i tak do 22.00...
zostałam z dwoma nastolatkami kompletnie sama... a to trudny... oj, cholernie trudny wiek...
z dziećmi, domem, pracą... problemami, dorastaniem, no cóż, ciężko mi
a wiem, że jm żyje sobie jak wolny ptak!
i co mam zrobić?? popłakać się?

więc każda z osób po takich przejściach pcha tam sobie ten swój wózeczek... i nie da uogólnić... generalizować... każdy musi sam przez to przejść...

Jedno, jak dla mnie, nie ulega kwestii -->> nie jestem w stanie usprawiedliwić zdrady... nie ma na to żadnego usprawiedliwienia...
można wybaczyć... spróbować zawalczyć... zacząć od nowa
ale usprawiedliwić - NIE

Było mu źle i za ciężko?
No tak, więc zostawił mnie ze wszystkim, nie ma żadnych obowiązków; ja nawet finansowo jestem niezależna... i teraz jest mu już dobrze?
To jest to świetne rozwiązanie? (dla kogo? dla "nas"? dla naszych dzieci? dla mnie? dla naszej rodziny?)
Tak sobie biedaczek poradził ze SWOIMI problemami i frustracjami? Smutne
Twój przynajmniej walczy... ale zranił Cie cholernie... i to już być może zostanie w Tobie do końca życia. Smutne po raz drugi

Właśnie tu wychodzą Jego wady. Problemy z komunikowaniem co czuje. Duszenie tego w sobie. Nie - nie mówił stanowczo i głośno, że jest Jemu źle. Może były sygnały. Może ja też byłam ogłuszona tym odrętwieniem. Jednak nie potrząsnął mną i nie powiedział - mam dość! Tego się musi nauczyć. Sam dla siebie. Mówienia o emocjach, przyznawania do bólu.

Widzisz, Kajko, ja wcale nie uważam, że kochanka jest bez skazy i jakoby, bezkarna.
Takie rozumienie sprawy, "by miała nauczkę na przyszłość" stawia ją w świetle kobiety, która zrobi wszystki, by uwieść nieszczęśliwego i  z tego tytułu, tak jak poddaje się chorobie organizm osłabiny infekcją,  nieodpornego na pokusy szanownego małżonka - brata pracodawcy.
Tymczasem, to mąż szukał u niej tego, czego od dawna nie otrzymywał od żony.
I do tej pory, ta "baba" jest mu bliska, z tych właśnie względów.
Zgadzam się z tym, że izolowanie tej kobiety pomogłoby w utrzymaniu nadziei poskładania rozsypanego małżeństwa i dało Autorce złudne poczucie, że "wygrała" z rywalką.
Pytanie tylko, kto ma te kasztany wyjąć z ognia? Szwagier, który powinien troszczyć się o rodzinę brata? Może Autorka, która wymusi na szwagrze wypowiedzenie, apelując do poczucia odpowiedzialności wobec krytycznej sytuacji najbliższych mu
osób? Czy mąż Kasi, który najwyraźniej nie bierze tego pod uwagę?

No dobrze. Tylko, czy będąc szlachetnym człowiekiem wobec kochanki, nie jest jednak świnią wobec Ciebie, Kasiu??

Nie ulega wątpliwości, że w tej sytuacji nie ma idealnego rozwiązania. Można jedynie wybrać mniejsze zło.
Można jedynie kogoś poświęcić, by ktoś inny nie cierpiał bardziej.
Tylko że wydaje mi się, że póki co to Ty Kasiu zostałaś poświęcona. Bo kochanka szlachetnie została, mają nadal kontakt. Jak znam życie ona żyje w przeświadczeniu, że on wybrał Ciebie jedynie dla dobra dziecka.

Więc Ty masz przeżywać codzienne katusze wiedząc, że oni, po tym, co się stało, pół dnia spędzają razem... bo inne rozwiązanie byłoby bolesne dla niej. Zaiste dobry z niego człowiek.

Jesteś ostatnią osobą, którą on powinien na cokolwiek narażać. On teraz powinien dbać o Twój komfort, o samopoczucie, o poczucie bezpieczeństwa. O TWOJE, nie jej. I nie powinien nawet oczekiwać od Ciebie, że zrozumiesz, że to byłoby nie w porządku ją zwolnić.
BO CZASEM TRZEBA COŚ, KOGOŚ POŚWIĘCIĆ. KONIEC I KROPKA.

Nie wydaje mi się, byś kiedyś mogła ze spokojem przyjąć, że oni nadal pracują. No i zawsze, jak się pokłócicie, jak zdarzą się gorsze momenty, będziesz mieć świadomość, że ona tam czeka, by go pocieszyć, utulić, taka cierpliwa, wyrozumiała (jakie to przecież łatwe, gdy się z kimś nie jest dzień w dzień, nie dzieli trosk i zmartwień. )

Widzisz, Kajko, podzieliłaś moje zdanie, że uratowanie małżeństwa w takiej sytuacj jest praktycznie niemożliwe.
Niezależnie, co kochanka myśli o przyczynach "powrotu na łono" męża Autorki. A sugerując taki jej możliwy pogląd na sprawę, o którym wspomniałaś, przyznajesz również, ze gość mógł jej nieźle namieszać w głowie.
Pomijam już samo nastawienie męża Kasi w sprawie opcji odcięcia się od kochanki.
Stąd, sama nie odejdzie przeświadczona, że to ona jest najważniejsza dla tego pana.
I między innymi dlatego, odejście emocjonalne któregoś z partnerów, to dla mnie pogrzeb związku.
Jak mówiłem jednak, to tylko moje osobiste zdanie.

Ja nie wiem, czy niemożliwe.
Na pewno bardzo trudne. Znacznie trudniejsze niż wtedy, gdy w grę wchodzi jednorazowy numerek po pijaku.

Dlatego ważne, by się określić. By wiedzieć, do której bramki się gra. Mąż powinien mieć świadomość, że popełnił sporo trudnych do wybaczenia błędów. I to nie miejsce i czas na dbanie o uczucia i samopoczucie kochanki. Nie, jeśli chce ratować swoje małżeństwo.

A oczekiwanie od Kasi szlachetności.... Podziwianie jej za to, że nie kazała mężowi załatwić jak należy tematu... Fakt, ona nie powinna mu kazać, to on powinien sprawę załatwić tak, by jego ukochana żona nie cierpiała już bardziej.

A ona. Ona ma prawo czuć wrogość do kochanki. To kobieta, która przyczyniła się do rozpadu jej świata. Nie ma powodu, by jej współczuła, by ją rozumiała, by jej było żal. Jeśli u niej instynkt samozachowawczy działa jak należy to powinna jako kobieta i matka myśleć przede wszystkim o dobru swoim, swojej rodziny, swojego dziecka. Taki egoizm jest zdrowy. Taka szlachetność jaką się wykazuje (a niektórzy ją popierają) jest wbrew naturze, jest naiwnością. Moim zdaniem ma pełne prawo oczekiwać od męża-zdrajcy, że tym razem wybierze ją i rodzinę...

Bez przesady. Przecież znajdzie inną pracę jakby co. Dla wszystkich ta sytuacja będzie korzystna.
I też myślę, że skoro tego jeszcze nie zrobiła, skoro jeszcze nie znienawidziła męża Kasi, to znaczy, że on ją tak urobił, że ona myśli, że nadal w jego sercu jest numerem jeden.

Ja naprawdę wierzę, że można ratować. Mnie tylko denerwuje, kiedy zdradzone kobiety biorą tak dużo winy na siebie. Czasem mam wrażenie, że bardziej się starają po tym niż zdrajca. To one poprawiają się, naprawiają... i skaczą wobec faceta, którego tak zaniedbały, że biedny misiu musiał iść do innej. a Biedny misiu to co? nie zaniedbał? Jeśli pozwolił, by kobieta była zarobiona, przemęczona, że nie miała na nic ochoty, to też zaniedbał.
Kobieta też na pewno miała masę powodów, by zdradzić, ale tego nie zrobiła. Niech walczy ten, kto zdradził. Przede wszystkim on. To zdrowe podejście i - moim zdaniem - jedyna szansa, by uratować związek. Bo tylko tak mężczyzna zrozumie, co stracił... i nie powtórzy tego, bo będzie miał świadomość, że drugi raz już nie przejdzie.
A tak... Zawsze będzie miał wymówkę, że znów poczuł się gorzej, a że nie umie artykułować, że mu źle, to idzie po pociechę do innej. Jej to artykułuje...

To, to...mądrze rzekłas.
A w ogóle jak czytam Excopa czy KajKe to mam wrażenie,  że oni ja chyba znają... Tę kochankę,  mam na myśli. Bo z taką pewnością o niej piszą,  jakby istniał tylko jeden schemat zachowań kochanek to się nazywa projekcja własnych doświadczeń,  i zgadzam się ze zdaniem Volver na ten temat, jest to nie fair wobec autora, wręcz szkodliwe. Przyznaję,  że ciężko się odciąć i obiektywnie oceniać, ale może chociaż spróbujcie...:)
Ale pomysł lilki z odwiedzinami w pracy uważam za niezły. Kobieta z klasą po poznaniu żony, dziecka, ujrzeniu czułości między nimi a mężczyzna często odpuszcza,  to działa na wyobraźnię i sumienie. Co nie znaczy, że nie uważam, że ona Wam jeszcze zagraża, ale można ją jeszcze dyplomatycznie  "dobić".

Może coś tam pominęłam w tym wątku, ale ja również uważam, że mało prawdopodobne jest, że ta miłość była platoniczna tylko.
A jeśli nawet to jednak uczucie było. I oszukiwanie autorki też. Miała to szczęście, że w porę się zorientowała.

I to nie jest żadna projekcja. Na ten temat nigdy innego zdania nie miała. Nie demonizuję kochanki. To jakaś tam kobieta, która pozwoliła sobie na uczucie do żonatego. Pozwoliła, by to się jakoś rozwinęło. Nie powstrzymała tego, a wychodzę naprawdę z założenia, że każdy pożar można ugasić. Każdy. W odpowiednim momencie.
Ona może sobie mieć nawet i wspaniałe cechy jakieś, ale dla Kasi jest wrogiem, bo ważyła się zakłócić spokój jej rodziny. Szlachetność?? Jaka szlachetność? Dla matki dobro dziecka powinno być najważniejsze, a nie jakieś względy dla zranionych uczuć kochanki męża.

A szkodliwe to jest narażanie jej, by przeżywała to dzień po dniu, by ciągle się bała... To jest szkodliwe. I ona kiedyś to pojmie, gdy zrozumie, że już nie ma siły ciągle walczyć o ten spokój.