Mąż zdradzał mnie emocjonalnie...

Otwieram się na Niego. Wprowadzam. To działa
Pojawia się strach i żal - tu już muszę popracować nad sobą samą. Dziś opanowałam emocje. Myślę - no i co? Jeśli się stanie to, czego się obawiam - to się stanie i sobie poradzę.
A może się i nie stać. I co wtedy?
Tak, czy inaczej będzie lepiej, ja będę lepsza, silniejsza, mądrzejsza. To wszystko to etap przejściowy!

Marajka - uczę się od Ciebie poznawać siebie

Tak czyny są ważniejsze, wiem o tym i skoro jak piszesz raczej się pogubił, ale widzisz, że teraz jest w porządku wobec Ciebie i stara się, to tak, to jest ważne. Zresztą Ty znasz swojego męża, może faktycznie się pogubił, może być dla Was szansa i no trzeba czasu, ale może się udać, wiadomo. Tylko wiadomo musi wiedzieć, że taka sytuacja nie może się powtórzyć, bo jednak lojalność ma znaczenie i dbajcie o siebie wzajemnie.

Smallangel, w czym pokazałam różnice między kobietami i mężczyznami? Napisz proszę. W sumie może za bardzo generalizowałam i w sumie teraz widzę, że faktycznie mąż Kasi się stara i to, że nie było głośnych słów nie ma tak znaczenia. Wcześniej myślałam, że może stara się za mało, chowa telefon, bo wtedy to kiepski znak. Jak nie, to jest raczej ok Niemniej niektórzy faceci też przepraszają wyraźnie, mówią o uczuciach zwłaszcza, gdy coś źle zrobili, więc tak naprawdę to nie zależy od płci. A i kobiety czasem mają problem mówić o uczuciach. To nie zależy tak bardzo od płci, w pewnym sensie tak, ale tak to kwestia indywidualna.

Dla mnie akurat wybaczenie zdrady lub nie, jest kwestią indywidualną i nie uważam niewybaczenia za egocentryzm. Ludzie coś sobie obiecują, a zdrada to już większy kaliber, nie każdy jest w stanie wybaczyć moim zdaniem. No i zależy jeszcze czy jest się w związku krótko czy długo, bo gdybym ja chciała np po 2 latach wybaczyć zdradę byłemu, co i tak potem zobaczyłam, że związek był kiepski, to nie byłoby dobre, ja bym nie dała rady, do tego to nie był związek, który było warto ratować, potem to widziałam. No, ale co innego fakt, jak jest długoletnie małżeństwo i jest ogólnie dobre, to wtedy można spróbować, choć to nadal kwestia tego czy ktoś potrafi czy nie, bo na siłę się nic nie da, trzeba dać sobie czas i wtedy się podejmie decyzję. Wybaczenie lub nie to kwestia indywidualna.

Fakt, chodziło mi bardziej o to, że można jak piszesz wybaczyć, a odejść. Jednak częściej wybaczenie kojarzy się z zostaniem z tą osobą i w takim tego słowa znaczeniu pisałam, żeby nie wybaczyć, tak niedosłownie, rozumiesz W sensie, że nie trzeba naprawiać związku, że może dla ktoś nie chcieć. Niemniej racja i tak warto dla samej siebie wybaczyć, by nie czuć ciągle tych złych emocji, a rozstać można się i tak, indywidualna decyzja, tak o to mi chodziło. Wybaczyć jako człowiekowi, że zbłądził, ale nie chcieć np dalej z nim być albo wybaczyć i zostać z nim, jak się chce i oboje się starają.

Od niedzieli bez obwiniania i wypominania! Wczoraj byłam na terapii. Początkowo rozmowy, czy nie za bardzo obarczam się winą, a potem długa analiza, czy jednak nie podejmowałam celowo ruchów, które pozwolą mi rozwalić ten związek. Ze strachu przed odrzuceniem... Poryczałam się wspominając i myśląc, jak dużo bolesnych słów wytoczyłam przeciwko Niemu w strachu... Jakich głupot narobiłam. Przyczyniłam się do naszego oddalenia, zwątpienia w nas...

On pojechał dziś na trzydniową imprezę urodzinową/firmową znajomego. Nie prosiłam, jednak sam pokazał maila, wydrukował plan imprezy, pokazał kto na niej będzie. Myślę, że dobrze nam zrobi takie odetchniecie od siebie. Jemu inne środowisko. Może znajdzie też czas na przemyślenia, a jak nie to na uwolnienie emocji. Stara się. Ja się staram. Wczoraj powiedziałam, że wiem, że nie lubi rozmów o uczuciach, ale ja tego potrzebuję. I razem ustaliliśmy, że codziennie takie 15 minut poświęcimy na mówienie o tym co się dzieje, czego oczekujemy, co planujemy zrobić z nami, co czujemy... Doceniam to, że w to wchodzi.  Zaczęliśmy już wczoraj. Powiedziałam o moim strachu, pogubieniu... On mówił, że bardzo wiele razem przetrwaliśmy i teraz to już walczymy z dużym kalibrem. Kiedy pytam spokojnie, refleksyjnie , po co tamto było, zawsze cicho odpowiada : "nie wiem"... Zdziwił mnie wczoraj zadając pytanie: "Za co mnie kochasz?" ( Smallangel!!! ) Nigdy nie zadawał mi takich pytań. Oczywiście wymieniłam to, co w Nim cenię, co jest dla mnie wyjątkowe! Widzę, że się bardzo stara.

Wciąż walczę ze sobą. Z moim strachem, brakiem zaufania, zwątpieniem w nas... Jest fajnie, jesteśmy dla siebie cieplejsi, bardziej troskliwi, otwarci na swoje potrzeby. Ja angażuję się w pracę, spędzam czas z fajnymi ludźmi, żyję różnymi sprawami, nie tylko tym! Pojawiają się jednak takie momenty zwątpienia we wszystko. Strach, że jeśli zaczął angażować się w coś innego, to może nas już nie ma? Mówi, że kocha... Trudno wierzyć słowom, bo mówił i robił różne rzeczy... No, ale te pozytywne czyny, starania... Próbujemy... Czasem chciałabym wypytać go o każdy szczegół tego co było, a potem myślę, że po co mi to, że to bez sensu  zatruwać się czymś co się skończyło. Wczoraj czułam na Niego złość za to wszystko. Byłam sama w domu. Puściłam wodę do wanny , weszłam do środka i wykrzyczałam całą swoją złość. Krzyki tłumił dźwięk spływającej wody. Jest postęp, bo po terapii nie wylałam wszystkiego na Niego. Czuję jednak ogromny żal za to wszystko. Taki smutniejszy moment mam.

Mam ochotę wszystko rzucić w piz..u, wyjechać na wyspy Bora Bora, zamieszkać w drewnianej chatce, mieć konia, świnkę wietnamską i osiołka... Codziennie wraz ze wschodem słońca uprawiać na plaży jogging, jeść dojrzałe owoce, wylegiwać się w słońcu, kąpać nago w morzu, krzyczeć do fal i zrobić sobie botox! No wszystkiego to chyba nie dam rady zrealizować

Akurat to dla mnie żaden problem. Martwią mnie inne rzeczy - mój strach, niepewność, skrajne emocje, a Jego wyjazd nic w sensie moich emocji, obaw nie znaczy. Też spędzę super weekend - z synkiem. Uderzymy do kina, odwiedzimy dziadków, w niedzielę może jakaś fajna wycieczka!
To taka trochę firmowa impreza, organizuje ją znajomy z pracy z innego oddziału Bez osób towarzyszących. Ma konkretny wiek, świętuje ze znajomymi z pracy z wielką pompą, na co mu jakieś tam osoby towarzyszące, których nie zna. Imprezę robi dla siebie. Nie mam w ogóle za złe, że mój mąż się relaksuje. Też ma do tego prawo. Tworzymy nowe życie, w którym powinno być miejsce na swoją przestrzeń, swoich znajomych. Przez 4 lata kisiliśmy się w domu przy podejściu, że jak mamy gdzieś iść to razem, a że nie ma co z synkiem zrobić to żadne nie idzie... Jak widać nie było to receptą na udany związek... Nie chcę trzymać się Go kurczowo, że wszystko tylko razem... Jak dla mnie to jest to trochę chorobliwe. Czasem bywałam taka zaborcza i nie wychodziło to na dobre... Ja też sama wychodzę, nie robimy sobie z tego problemu Można odetchnąć od siebie, jednego tematu, zatęsknić. Cały tydzień spędza w pracy, raz na ruski rok niech sobie dychnie. Przejścia nie mają tu nic do rzeczy, tak myślę. Już ponad 3 miechy minęły, nie możemy żyć w szklanej kuli... Przecież nie jesteśmy jedynymi ludźmi na tym świecie. Razem tez zaczynamy wychodzić. Ja już wiem, że chcę mieć bogatsze życie niż tylko MY. Każdy z nas na to zasługuje. Cieszę się, że ma możliwość spędzenia fajnie czasu. Mi też daje przestrzeń. Z resztą marzy mi się taki wypad w góry z samymi kobitkami. Myślę, że na wiosnę zrealizuję moje marzenie

Kasia rzucaj wszystko i jedź na te Bora Bora ale zabierz mnie please ! Jestem mało uciążliwa, zajmuje mało miejsca i lubię czytać książki wiec nie będę kłapać jadaczką non stop )

A poważnie. Lubię "Cię czytać" Kasia. Czytam i naprawdę mocno trzymam kciuki. Tyle jest w  Tobie takiej czysto fajnej energii ! Naprawdę

Ważne jest to co napisałaś później "nie chcę się go trzymać kurczowo". Nie trzymaj się
Powodzenia !

Kasiu
Najważniejsze by SAM pytał i mówił - będzie wtedy to bardziej wiarygodne niż my to robimy.
Wtedy coś na szybko wymyśli. A nam nie o to chodzi przecież.
Powoli, powoli do przodu.
Na razie ta droga jest odpowiednia.
Potem obierzemy inną
Zadał Ci Kasiu bardzo ważne pytanie - widocznie zbyt rzadko od Ciebie słyszał, dlaczego, za co kochasz (bądź tego nie czuł w ogóle ostatnimi czasy)
My uwielbiamy to słyszeć - oni także.
Pamiętaj kochana by swoje odpowiedzi - argumentować w odpowiedni sposób.

Bora Bora - rozmarzyłam się. W racie czego - nie zapomnijcie o mnie

Jeżeli chodzi o Twoje odczucia, złość, żal, strach itp - to NORMALNE uczucia po zdradzie.
Kasiu czas, czas i jeszcze raz czas

Poczytaj proszę wszystkie posty, bo za dużo powtarzania by tu było Za dużo generalizowania w Twojej ocenie, chyba czytasz wszystko wyrywkowo. ABSOLUTNIE się nie wyżywam na NIM, ale bywają słabsze dni -  to nie jest łatwe zapomnieć i panować nad tymi emocjami, jestem człowiekiem. Ja też jestem miła, czuła i się staram! Proszę - na podstawie opisu jednego dnia z siedmiu dni tygodnia - nie przypisuj mi zachowań na cały tydzień. Pracuję nad sobą DLA SIEBIE. Nie czuję się winna całej sytuacji, ale widzę moją winę, mój udział w kryzysie, który był początkiem tego co się stało. Oboje mamy swój udział w tym kryzysie, ale obecnie skupiam się na sobie - proszę nie myl tego z obwinianiem się. Oceniam siebie, bo na terapii pracuję nad sobą! Czy On się zmieni - mam  Ci dziś napisać? Zmienia się codziennie. A co będzie to ja nie wiem kobito.  Nie mamy zamiaru ratować tego co zostało - na podstawie czego wyciągasz takie wnioski? Próbujemy budować coś lepszego, poprawić to co było do d... Odbudować zaufanie, wzajemny szacunek... Bo po prostu wciąż się kochamy. On nie czeka, aż poprawi się mój nastrój, tylko trwa. Oboje ponosimy konsekwencję swoich zachowań, czynów. Nie jesteśmy betonami, żeby myśleć, że wszystko będzie ot tak ładne i piękne od zaraz. Nie poproszę Go, aby podjął własną terapię, bo jej nie chce. Nie zmuszę Go. Może dojrzeje do niej. Nie każdy lubi się w takie rzeczy bawić. Jak nie lubi to ta terpia byłaby tylko szopką... Nie zamiatamy nic pod dywan... Po czym to wnioskujesz? Mamy napieprzać całe dnie i noce o jednym temacie? Do porzygania? Każdy z nas pracuje nad sobą. Dbamy o siebie i rozmawiamy o tym co się stało wtedy, kiedy jest możliwość - czyli nie jesteśmy w pracy, nie ma przy nas synka. A praca nad nami nie tylko polega na gadaniu o zdradzie, ale zajęciu się sobą, troszczeniu o siebie wzajemnie, okazywaniu, że jesteśmy dla siebie ważni i, że mimo, że jest mega trudno, to się nie poddajemy.  Nie jątrzę. Stało się. Jest mi przykro. Mówię Jemu o tym, że jest mi ciężko. Ale zastanawiam się co właściwie ma wyleźć? Oszukiwał? Kłamał? Zagubił się? Przepraszał? Postanowiliśmy walczyć? Staramy się. Poprawiamy w komunikacji, dbamy o siebie tak, jak nie dbaliśmy dawno. Rozmawiamy. Co ma jeszcze z nas wyleźć? Stało się. Stało się coś, co nie powinno było się stać. Ale stało. Mamy tuptać w miejscu nad tym tematem, jojczyć? Czy złapać się za ręce i pomagać sobie wzajemnie wchodzić pod tą górkę? Bo ona gdzieś tam w górze ma swój szczyt. Im dłużej będziemy przytupywać w miejscu, albo gorzej - wciąż cofać się do tego co było, tym odleglej nam będzie do szczytu. Teraz ja muszę popracować nad tym, aby nie tłamsić się z przeszłością. A My musimy popracować nad sobą. On zdobyć moje zaufanie... Czy się uda? Wciąż nie wiem. Wiem, że jest lepiej... Na terapii odkrywa się prawdę. BYwa ona bolesna. Nie chodzi się tam dla poprawy humoru, tylko poznania swoich problemów. Które potem można rozwiązać. Najpierw trzeba się jednak z nimi zmierzyć.

U mnie widzę Go trochę inaczej. Może też przez to, że na początku byłam w amoku. Jednak odnoszę wrażenie, że On z każdym miesiącem zaczyna się bardziej starać.  Tak, jakby się ocknął. Coś zrozumiał. Oczywiście na podstawie 3 miesięcy trudno wyrokować. Boję się, mam wiele obaw, lęków, kiedy wnikam - to wszystko jest możliwe. Boję się, że może być i tak, że przemęczymy się tym staraniem. Albo przemęczymy ten etap i damy radę z tym wszystkim. Dla mnie nie jest cudownie. Oboje się staramy, bywa to trudne. Emocje, jak sama na pewno wiesz, są w moim przypadku tak skrajne. Rozmyślam nad tym wszystkim... Bardzo trudny temat. Jestem jednak wciąż pewna, że najpierw trzeba rozpocząć zmianę w sobie. I zgadzam się z teorią, że faceci więcej uczucia ukazują w czynach, niż w słowach. Uczę się jednak cieszyć samą sobą. Nie uzależniać swojego szczęścia od kogoś drugiego. Nie jest to proste, każdy z nas ma swoje nawyki, odruchy... Staram się skupiać na sobie i dziecku, chociaż przyznam, że muszę nad sobą pracować, bo przez tą sytuację mam niższy próg cierpliwości... Chyba nie ma co wybiegać myślami i planami za daleko. Rzeczywiście skupić się na sobie i Tu i teraz. Bardzo boli mnie to co zrobił... Potrzebuję mocno popracować nad sobą, nad byciem "wolną". Nad samoakceptacją. Codziennie robię jakiś postęp i to mnie cieszy.
Bywam rozdarta...  Czuję, że mocno mnie skrzywdził, a równocześnie bardzo Go kocham. Tęsknię za Nim... Jest dla mnie z jednej strony moim mężem, a z drugiej kimś zupełnie obcym... Bo zrobił coś, czego się po Nim nie spodziewałam. I nie wiem co w tej Jego głowie siedzi. Nie będę się jednak oszukiwać. Kocham Go...

Dziś zdążył już dzwonić do mnie 6 razy... Pytać co słychać, pozdrowić, powiedzieć gdzie jest, powiedzieć, że kocha... Oprócz tego sms-ujemy i wysyłamy sobie mms-y z miejsc w których jesteśmy, z czymś śmiesznym... A to tylko dzień rozłąki, a nawet nie, bo normalnie pół dnia jest w pracy...

Walczymy,  dopóki wierzymy w sens tej walki. 
Przyznaję,  kiedy Kasia zaczęła ten wątek,opisywala,  odpowiadała na pytania,  uważałam, że nie uda jej/im się. 
Coś się popsuło i czasem nie da się poskładać wszystkiego od nowa.  Coś się skończyło,  wypaliło i nie wróci.  Ocenialam tę sytuację trochę po sobie.  Ja walczylam o swoje małżeństwo przez  9 miesięcy,  po czym odeszlam.  Nie było już czego naprawiać. 
Kasiu,  u Ciebie widać chęć naprawy.  Kochasz i dajesz szansę.  Każdy zasługuje na szansę i jego zadaniem jest ją dobrze wykorzystać.
Życzę Ci powodzenia.

Smallangel z jednej strony tak, a z drugiej i tak dodałam po tym, że najważniejsze, że i on się stara, to podstawa oczywiście. Kobiety i faceci są różni, wiem, że się różnimy, ale i tak często jesteśmy różni niezależnie od płci i nie zawsze mamy takie cechy jak przypisuje się płci właśnie. To już zależy od osoby. Mój facet np lubi się zwierzać mi itp, mówić o uczuciach, więc to co teoretycznie faceci nie lubią, a tak naprawdę to jest różnie i bardziej zależy to od osoby, nie od płci. No choć oczywiście o pewnych różnicach, które mogą być warto pamiętać.

Kasiu, to dobrze, że usiedliście i sobie wszystko wyjaśniliście. Tak na spokojnie, bo owszem emocje są w Was, ale zrobiliście to bardziej na luzie, bo inaczej faktycznie pewnie ciężej byłoby się dobrze dogadać. Pewnie to wiele pomoże Waszemu małżeństwu. Oczywiście ja też życzę Wam powodzenia

To dobrze, że jest też terapia, która wiele Ci daje. To świetnie, że właśnie te 15 minut dziennie mówicie o swoich uczuciach, czasem te uczucia są w nas, ale nienazwane, jak się je nazwie, zrozumie, to myślę, że jest trochę łatwiej. Do tego takie mówienie o tym choć czasem zwykle pomaga, zbliża ludzi. Nie mówię, że zawsze, ale widać,że u Was to dobre rozwiązanie. To fajnie też, że wychodzicie też oddzielnie, ja mam chłopaka i jeszcze z nim nie mieszkam, ale też wychodzimy bez siebie i też dla mnie to naturalna sprawa i potrzebna, bo nadal jestem tą samą osobą, która potrzebuje też swojej przyjaciółki, koleżanek, bo lubię z nimi spędzać czas

Dasz radę Kasiu, wierzę w Ciebie U Was w małżeństwie pewnie powrót do takiego flirtu itp, skoro piszecie sobie "Jesteś fajna" i inne, bo pewnie inaczej po wielu latach małżeństwa już jest inaczej.

marysia45 sorry ale ten teskt, że oni zdradzają bo one im czegoś nie dają bo się skupiają na dzieciach jest bez sensu. Tak trudno porozmawiać o tym? Wina leży w braku komunikacji ze strony faceta w tym przypadku co opisałaś, a nie w tym że kobieta nianczy dziecko

No tak, ale z drugiej strony byś mogła powiedzieć, że bez tego kopa w postaci zdrady nic byś z tym nie zrobiła.. chociaż nie mam pojęcia jak to by bylo w twoim przypadku. Powiem Ci Kasiu, ze mialam kiedys sytuacje, ze bylam niedobra dla faceta, raz chcialam go zostawic a potem wracalam, tak jakby ciagle brakowalo mi tych negatywnych emocji, w ogole jakichkolwiek emocji i robilam te wszystkie burze i pretensje. I chcialam zeby robil tak jak ja chce, chcialam go zmienic, co konczylo sie tym, ze on sie odsuwal, a ja mialam wiecej dystansu (ktorego nie chcialam ale balam sie byc blisko) i mialam poczucie winy, ze robie "akcje" a on i tak sie nie zmienia, nie robi tego co chce.
Gdzies w glowie mialam mysl, ze to nie milosc a chore uzaleznienie i chec kontroli. Czy ty u siebie tez cos takiego dostrzeglas? Bo troche podobnie o tym pisalas... no i jednak ty czujesz tak szczerze, ze to milosc, wiec moze warto zmienic siebie by pozbyc sie pretensji do innych za to jacy sa

Bez tego kopa, to chyba umarłby nasz związek... Nie chcę zmieniać Męża. Zmieniam siebie, zaczynam od siebie, naprawiam błędy. Przyznam, że czasem mam taki mętlik w głowie, że szok. Z jednej strony opcja - moja niszczycielska siła, strach, który motywował mnie do głupich ruchów. Z drugiej czytam ksiązkę "Kobiety, które kochają za bardzo" i coś tam w sobie też widzę... Myślę, że z moim mężem mogę stworzyć udany związek, naprawiony, lepszy, dojrzalszy, bardziej świadomy. Tylko ta pieprzona zdrada, kłamanie, oszukiwanie. Mocno nadszarpnęły moje zaufanie, wiarę w sens bycia z drugim człowiekiem... Muszę bardzo nad sobą popracować... Jak przychodzi strach, to w mojej głowie jest tylko ogień i jeden wielki burdel Czasem taka psychoza. Patrzę na inne kobity i myślę, że one wpadły by mu w Oko... A kysz psychozo!!!!!

Nie mam żadnych zastrzeżeń co do opieki. On był i jest niesamowitym ojcem. Od pierwszych dni w domu przewijał, karmił, pomagał, wstawał w nocy. NIGDY nie nawalił. Czasem nawet bardziej opiekował się naszym synkiem niż ja...

Twój mąż to bardziej by podchodził pod kategorię "chłodny, niedostępny" albo coś innego, ale to Ty sama już najlepiej będziesz wiedziala;p

Czekałam na to! Wczoraj usłyszałam słowa: "Zaniedbałaś mnie". Chciałam to usłyszeć. Nareszcie powiedział coś, co określiło jak się czuł. Czuł się zaniedbany. Powiedział też, że jest mu wstyd przed pracownikami, że mogli zauważyć, że między nimi coś było, coś zaczynało iskrzyć... Że było to poniżające wobec mnie. Na samym początku, tuż po odkryciu kłamstw, sms-ów, mówił, że ma w nosie co inni myślą. Był pogubiony, zdołowany, myślę, że zrezygnowany tym jak jest beznadziejnie między nami... Sądzę, że bardzo brakowało Jemu mojej uwagi i troski... Oczywiście powiedziałam, że mógł przyjść i powiedzieć, że czuje się zaniedbany... Chociaż wiecie co... Ja nie wiem, czy bym Go tak prawdziwie wysłuchała... Ze zrozumieniem... Czy nie byłoby tak, że bym to potraktowała jako atak na moją osobę i zastosowała odwet w stylu: "A Ty"...

Teraz odnajdujemy się na nowo. Wczoraj odpuściłam, wyluzowałam, znowu poczułam, że nic na siłę. Kiedy tak jest, jest dużo lepiej! Wciąż uczę się działać wolniej, nie ponosić samym emocjom, odczytywać je i nie dać obezwładnić strachowi. Czekam na lato... Tak sobie obmyśliłam, że jak minie rok, to więcej w moim sercu i umyśle się wyklaruje. Oczywiście dużo zależy ode mnie, od pracy nad samą sobą. Mam ten czas i chcę go wykorzystać właśnie na to. Wiem, że muszę zaufać, jeśli chcę być szczęśliwa w tym związku... Bywa ciężko, jednak dziwi mnie to, że sobie radzimy. Nigdy nie myślałam, że będę potrafiła być dalej z kimś, kto zrobi mi coś takiego. Chyba wciąż jest mi łatwiej - ze względu na pełną świadomość moich błędów.

Spędzamy ze sobą wieczory, nie mam presji, że każda chwila dnia musi być nasza. Teoretycznie siadamy razem dopiero wieczorem, a i tak mamy tego czasu dla siebie dużo więcej niż kiedyś. Cieszę się na te wspólne chwile, a długo ich nie było, wspólne bycie nie dawało radości. Nie potrafiliśmy cieszyć się swoją obecnością... Byliśmy tylko obok siebie... "Jak to być mogło, że ona i on, razem przez tyle lat - żyli ze sobą, lecz całkiem obok? No jak? Jak to się mogło stać?" Idealnie pasują te słowa do naszych ostatnich lat...

Przestałam czekać na słowa, że ładnie wyglądam, że nowa bluzka, że jestem wyjątkowa, siaka i owaka. Że kocha, kocha, kocha. Przestałam pytać, czy się podobam, czy kocha, czy jestem jeszcze ważna... Matko... Sama bym była czymś takim zmęczona. Zauważam drobne gesty, wyciąganie rąk, spontaniczne głaskanie, czułe pocałunki, uśmiech, troskę. A wyznania pojawiają się samoistnie, i są wtedy wyjątkowe... Rzeczywiście Smallangel - nie są one najważniejsze! Jest tyle niesamowitych świadectw miłości... Wczoraj powiedział, że jestem wspaniałą mamą. Tak bardzo mnie to ucieszyło!

Słuchanie Go, pogłaskanie po brzuszku Docenienie starań... Pochwalenie za to co robi... Działa cuda... Rzeczywiście był facetem bardzo zaniedbanym przeze mnie... W tym całym pędzie nauczyłam się, że o wszystko zadba, wszystko załatwi, ogarnie - i tak ma być. Że skoro jest tak wytrzymały, mało wylewny - to nie potrzebuje czułości, pochwał... Nie doceniałam, nie troszczyłam się... Uciekłam od swoich zalet, od mojej opiekuńczości, od mojego ciepła...

Kasiu, podejrzewam, ze masz racje, ze prawdopodobnie tak naprawde bys tego nie wysluchala  i ze potrzebny byl ten wstrzas.
Tak to zazwyczaj jest, ze potrzeba nieco wiecej, niz tylko powiedzenia cos przez partnera, zeby nami potrzasnac.

Z tego wszystkiego, co tu opisujesz, nie sadze, ze jestes kobieta "ktora za bardzo kocha",  nie probuj sie we wszystkim czegos doszukiwac, bo to tylko miesza w glowie.
Jakies tam minimalne punkty przeciecia pewnie znajdziesz, ale to dlatego, ze wszystkie nasze skrzywienia, w ta czy inna strone, bazuja zazwyczaj na tych samych przyczynach - braku pewnosci siebie i nieumiejetnosci znalezienia pewnego oparcia w sobie samym, nieumiejetnosci dokopania sie do wlasnego zrodla milosci, ktore jest w nas samych, a nie gdzies na zewnatrz.
Rozne sa tylko strategie, ktore maja te braki kompensowac.
Twoja strategia bylo raczej wymaganie od innych zapewnienia Ci poczucia bezpieczenstwa. Nie latalas przeciez kolo meza, nie spelnialas kazdej jego zachcianki, nie tolerowalas przeroznych wybrykow, ktorych on zreszta nie robil, nie rozplywalas sie, gdy powiedzial jakis komplement, tylko go ignorowalas.
Sama sie juz zdiagnozowalas - Twoja strategia byl raczej chlod i dystans, zagubienie sie w obowiazkach i codziennosci, nie chcac widziec do konca tego, co pod spodem.
Kobieta za bardzo kochajaca wisi zawsze na partnerze, niezaleznie od tego, co mezczyzna robi i w takim wypadku zostanie z nim po zdradzie jest tylko tym samym, co zawsze robila, czyli nie robi zadnych postepow.
Ty natomiast robilas cos innego, a potem calkiem zmienilas strategie, zwracajac sie bardziej w strone meza, niz przedtem i robisz to bardzo swiadomie, a wiec nie byl to Twoj poprzedni wzorzec zachowan.
Zmiana zachowan to ogromny krok w strone wyzdrowienia. No i ta swiadoma decyzja - tak trzymaj!

A tak poza tym wszystko inne juz napisala Smallangel.
I to, ze nasi mezczyzni tez chca byc tylko kochani.

Kasia, tak czytam co dziewczyny Ci tu piszą i w 90% ci bardzo mądrze piszą. Tylko jedna sprawa... Nie da się 'przeskoczyć' do akceptacji i wybaczenia bez przejścia wszystkich etapów po drodze - nie jesteś Robotem. A tłumiąc złość i starając się za wszelką cenę nie wypowiedzieć ,nie wyrzucić  z siebie tego co czujesz , powodujesz, że kisisz to w sobie.

Tłumienie złości to brak rozładowania tego co kumulujesz w środku i w efekcie zamiast dać Ci ulgę i poczucie własnej mocy, a potem przetransformować się dalej w akceptację i wyżej, to kręcisz się w kółko pomiędzy dwoma tylko emocjami bezsilność - złość, złość -bezsilność.. Nie "przeskakujesz" powyżej złości, bo na nią sobie do końca nie przyzwalasz, dlatego ciągle powtarzasz ten sam cykl.

Szukam drogi na poradzenie sobie z tą złością... Rozładowałam ją na Nim. Napisałam sms-y, w których wyrzuciłam wszystkie żale. Napisałam jak był podły i nie liczył się ze mną. Że nie robi się takich rzeczy, jeśli kogoś się kocha. Że nie wierzę w Jego miłość. Żeby mi dał spokój... To właśnie czułam, i to napisałam... Dobrze? Źle? Ja poczułam się lepiej... On - nie wiem... Wróci z pracy i zobaczę jakie ma nastawienie. Napisał tylko, że za mną nie nadąża...  Nie wiem co z tą złością począć. Nie czuję jej codziennie, ale myślę, że masz dużo racji. Nie potrafię przeskoczyć na kolejny poziom, póki nie uporam się z tym etapem... Złość potrafi wszystko przysłonić. Jakąś strategię poradzenia sobie z tym chcę odnaleźć. Nie chodzi tu o walkę za wszelką cenę. Jednak jest spora szansa na wygraną. Minęło tyle dni, a my jesteśmy dalej razem. Wszystko zależy od nas obojga...

A co bys zrobila gdyby okazalo sie to fikcja z jego strony. Czytam to TWoje zaangasowanie w naprawe zwiazku i usilne szukanie swojej winy, niby cos tam piszesz ze wiesz ze to jego wina ale ze sposobu w jaki piszesz wnioskuje ze wszytsko przerzucilas na siebie, a on pewnie sobie mysli ze ma fajnie nie dojze ze zdradzil to zadnych konsekwencji tylko jesscze zona wokol lata i obarcza siebie. A co zrobisz kiedy on znowu odwali taki numer mimo twoich staran? Jak to wtedy wytlumaczysz..

Kasia,
kurczę a czy choć trochę nie byłoby Ci lżej gdyby nie pracowali razem nadal? Tak szczerze.
Firma jest zdaje się jego. Laska skrupułów nie miała, wiedziała ze ma rodzinę.

Naprawdę podziwiam kobiety które muszą się mierzyć ze świadomością że mąż z kochanką spędzają nadal 10 godzin w pracy. Ja bym nie dała sobie rady. Pierwszą rzeczą, która by mi udowodniła, że mu zależy to całkowity brak kontaktu.

I tak wiem, że zawsze można kontakt nadal utrzymywać, kombinować albo znajdzie się ktoś trzeci itd. itd. Można sobie wmawiać, że to niskie pobudki ale do cholery dlaczego mam udawać siłaczkę i brać cały ten syf na własne barki. Ile lżej byłoby Ci gdyby codziennie się nie widywali...?
W końcu skądś się wzięło powiedzenie "co z oczu to z serca" a myślę że w przypadku mężczyzn to zwłaszcza tak funkcjonuje.

Trzymam za Ciebie kciuki! Oby jak najmniej tych gorszych chwil..

Pytam, bo moja sytacja jest podobna do TWojej tylko ze u mnie wlasnie czar prysl ...i nie wiem co dalej. U mnie tez byla naprawa zwiazku proba zrozumienia zaniedbania fakt dlugi czas bylam zimna suka ...ale my jestesmy razem 11 lat 5 lat temu byl pierwszy kryzys bez kobiet w tle..jakos doszlismy do porozumienia tylko moje uczucia wygasly tzn czulam sie zaniebana uczuciowo i karalam meza brakiem sexu. Mimo ze lubie z nim to robic wiedsialam ze to dla niego kara za brak czasu dla mnie, przepychalismy sie w zarzutach wobec siebie jak dsieci jak ty mi to ja tobie.... wzeszlym roku odkrylam przypadkiem wejscie na portal z dziwkami...maz byl na kawalerskim tlumaczyl sie ze niby chcieli dla kumpla zamowic striptiz....ciezko to przezylam ale chyba na sile uwierzylam...niby znam go tyle lat niby wiem ze ma zasady ze by nigdy dziwki nie tknal ale na tym portalu pelno takich majacych wiare jak ja. Minelo 3 miesisce i jak to mowią kobieca intuicja zajrzalam do telefonu jak spal a tam nie wyslana wiadomosc do kolezsnki z pracy....zamarlam ....sprawdzilam bilingi polaczenia itp niby nie wyslal niby z nikim nie prowadsil smsowych rozmow ale zabolalo bo mi dawno nic takiego nie napisal, po mega awanturze blagal przepraszal , tlumaczyl ze nie wie csemu nie wie po co ze ja j es tem taka i taka ze zadnych uczuc ze on jest zaniedbany ze nic nie robimu razem ze ja go nie kocham....no wiec staralam sie byl sex smski kolacyjki rozmowy, przytulanie masaze itp i tydzien temu dostalam strzal w ryj taki na obudzenie taki zeby przerwac ta fikcje...w jego telefobie znowu jakis link z panienka z roksy sprawdzam biling i niestety jest polaczenie...48 sekund mojego hororu . I co slysze ze to kolega ...fakt bylo to w godzinacb pracy ze niby wie nudzili ze k I ega mu cos pokzzywal i ze kolega dzwonil...czy to prawda...?? Nie wiem, sama przed soba go tlumacze...od poprzedniego razu niestety nie potrafilam zaufac i sprawdzalam go nagminnie...telefon...smsmy email, nawet aplikacja gdzie jest dziecko...wiem to chore ale wykonczyl mnie wtedy psychicznie, chcialam miec potwierdzenie sama dla siebie ze jak mam sie starac to musze byc pewna...a teraz ...teraz nie wiem juz sama...tyle staran tyle rozmow tyle poswiecenia i w sekunde wszytsko zniszczone....dlatego zawsze jak czytam te wsyztskie historie zastanawiam sie czy wogole warto...

Chollira, rozpisałam się i wszystko przepadło...

Więc napiszę w skrócie. Poczułam, że tego potrzebuję ja. Uzewnętrznienia uczuć. Nie zamiatania pod podłogę. Że to jest uwalnianie prawdy, mówienie o prawdziwych uczuciach. Że to nie jest wyładowywanie złości, tylko nazywanie wszystkiego po imieniu. Wieczorem kontynuowaliśmy. Nie był różowo. Wypowiedzieliśmy co nas w sobie wkurzało, i co nas dalej wkurza. Miał rację z moimi słabymi stronami. Tyle tylko, że nad większością już od dawna pracuję. Więc zapytałam, czy nie zauważył, że od 3 miesięcy już tego nie ma. Zastanowił się chwilkę i powiedział, że rzeczywiście nie ma. Że jestem sztuczna. Zabolało. Ale tylko chwilkę. Odparłam, że ma prawo tak myśleć. Że ja pracuję nad sobą. Dla Niego może to być sztuczność, dla mnie jest to praca. Dla samej siebie. Że będę lepsza, a czy On to doceni to już Jego sprawa.

O niej mówił, że nie pójdzie do niej, że nie będzie z nią, że to jest nie istotne w tym wszystkim.

Rozumiem wiele. Doceniam Jego starania, czyny. Jednak w chwili słabości, zwątpienia, kiedy myślę, że On mnie nie kocha, kiedy wątpię w Jego uczucia - Jego odpowiedź "Nie wiem co napisać" jest dla mnie tragiczna. Staram się bardzo. Nie wymagam od Niego codziennych wyznań oblubienia. Jednak stało się co się stało. I w takiej chwili słabości potrzebuję również słów. Nie wymagam ich całe dnie i noce. Tylko w trudnych momentach... Zaufanie i poczucie bezpieczeństwa buduje głównie On, bo On je spierd... . Było gorąco, padły z mojej str. słowa, że powinniśmy się rozstać. Bo tak czułam, bo przygniotło mnie to wszystko... Dużo sobie powiedzieliśmy, myślę, że ten "wybuch" wiele wyjaśnia...  Każde z nas ma coś do przemyślenia. Wracamy do punktu wyjścia - do powodu kryzysu. I chyba tak powinno być. Nie przeskoczymy pewnych etapów. Musimy przez to przejść, przegadać, czasem przekrzyczeć. I albo przeskoczymy na kolejny poziom, albo uznamy, że dalej idziemy osobno...

Zaproponował żebym na weekend gdzieś pojechała. Odpoczęła, że zajmie się małym. Chyba skorzystam, chociaż średnio się czuję zdrowotnie...
Spaliśmy osobno i dobrze mi z tym było... Dziś wraca później, powiedział, że potrzebuje czasu dla siebie. Ok. Ma prawo.

Nie wiem co dalej będzie. Tak naprawdę czekam na Jego ruch. Ja jestem zmęczona...
Jestem chora, synek też, znowu kiblujemy. Opuściły mnie siły. Brakuje energii do walki.

Kasiu, rozmowy sa dobre. Tez uwazam, ze trzeba sie komunikowac i ze wiekszosc problemow powstaje z powodu braku odpowiedniej komunikacji.
Wydaje sie, ze i u Was gra/gralo to duza role.

Jesli chcesz, zeby napisal Ci cos milego, zamiast "nie wiem co napisac", ktore Cie rozczarowuje, to mu napisz, ze tego chcesz, zamiast oczekiwac, ze po lawinie oskarzen z Twojej strony, ktore na niego wylewasz, on zupelnie nie dotkniety tym i calkowicie na Tobie skupiony bedzie Cie jeszcze pocieszal.
Tu znow jestes dzieckiem i dobrze byloby, gdybys sobie w takich momentach zaczela o tym przypominac, ze on nie jest Twoim tatusiem i nie jest jego zadaniem odgadywac, czego sobie zyczysz, gdy zaczynasz krzyczec i rzucac sie jak male dziecko.
To nie jest adekwatna forma wyrazania swoich zyczen.

Oczywiscie, ze jest wazne pokazac sie partnerowi i powiedziec, jak sie czujesz.
Jednak tu warto byloby zwrocic uwage na forme tego przekazu.
Oskarzenia typu, jaki to partner jest okropny i ze to z jego powodu sie tak czujemy z pewnoscia nie sa czyms, co prowadzi do pozytywnych rozwiazan, tylko raczej do zaostrzenia konfliktow.
Sa formy komunikacji, ktore opieraja sie na przekazach zwroconych na siebie a nie na druga osobe. Czyli "ja czuje sie tak a nie inaczej...," a nie "ty jestes taki czy owaki.."
Moze Cie to zainteresuje? Thomasa Gordona techniki z Rodzinnej Konferencji albo Porozumienie bez przemocy Marshalla Rosenberga.

Nie, nie glownie on buduje poczucie zaufanie i bezpieczenstwa. To jest Twoje zadanie wyrobic w sobie poczucie zaufania i bezpieczenstwa jako wewnetrzne wartosci niezalezne od niego. Poczucie bezpieczenstwa ZAWSZE (oprocz u dzieci) wynika z wlasnej wewnetrznej stabilnosci i Twoj maz nie jest w stanie Ci tego zapewnic.
Ta stabilnosc musisz w sobie sama zbudowac, zamiast chciec zostac wiecznym dzieckiem i byc ciagle zdana na kogos z zewnatrz.

Brakuje Ci energii, bo walczysz z wiatrakami.
Usilujesz JEGO obarczyc odpowiedzialnoscia za wszystkie Twoje wewnetrzne emocje i JEGO zmusic do takiego zachowania, zebys TY sie dobrze czula.
W ten sposob nakrecasz sie sama i swoje emocje, a to jest wyczerpujace, tkwic ciagle w takim emocjonalnym kolowrotku.
Tak naprawde to wogole nie musisz walczyc. Przeciwnie, musisz sie poddac. Przestac chciec miec racje i przestac walczyc o to, zeby on przejmowal za Ciebie odpowiedzialnosc.
To Ty jestes za siebie sama odpowiedzialna.

Kasiu, buzka
Wiem, ze to nie takie proste. Tez sie musialam nauczyc i nie bylo to najlzejszym zadaniem. Na szczescie tez mam madrego meza.
Wiesz, na wypadek takich nawrotow ja pisalam sobie w rozsadniejszych momentach punkty, na ktore powinnam zwracac uwage, jak mnie znow chandra dopadnie.
Albo po prostu jakies zdania, zeby sobie o tym przypomniec w momencie, gdy rozum zostal pochloniety przez emocje.
Moze Ci cos takiego tez mogloby pomoc?

Pewnie, ze cos idzie do przodu, gdy zaczynamy byc swiadomi.
Takze i inni wtedy zaczynaja inaczej reagowac. To jest jak sprzezenie zwrotne. Wtedy zaczyna sie prawdziwa komunikacja.

Przygotuj sobie taka kartke z awaryjnymi zdaniami jako sciage, po ktora mozesz siegnac, gdy zacznie sie znow cos w Tobie zbierac. To dziala najlepiej, gdy samemu ja sie dla siebie napisze, bo samemu wie sie najlepiej, co dziala.

gagatka, nie jestem terapeuta, ale przez 10 lat zajmowalam sie niejako w ramach hobby jako laik najrozniejszymi metodami terapeutycznymi w ramach roznych warsztatow pod okiem profesjonalistow i wszystko co pisze, wyprobowalam na sobie samej. Dlatego nie uzywam fachowego jezyka, tylko takiego, ktory dla mnie samej byl wtedy najlepiej zrozumialy.
A tak poza tym mam zawodowego terapeute w domu, jeden w rodzinie wystarczy
Fascynujaca sprawa te wszystkie metody i co sie w czlowieku dzieje przy ich stosowaniu.
Daje to bardzo duzo do myslenia, jak bardzo ukondycjonowanymi stworzeniami jestesmy. Dobra nowina jest to, ze niepozadane ukondycjonowania mozna zastapic lepszymi. Tez wiem to z doswiadczenia.

No to teraz mnie obie zlinczujcie bo ja sie bede upierac przy swoim.
Kasia, i na co Ci to? Kopnelabys go w dupe raz a porzadnie to albo by zrozumial albo by nie zrozumial, a Ty wiedzialabys na czymstois a tak to rozkminiasz, masz koszmary, codzienna udreke i to juz przez tyle czasu. Kochana, zycie mamy tylko jedno a wiem po sobie samej ze dlugotrwaly stres potrafi czynic w organizmie straszliwe spustoszenie i choc emocje dawno juz wygasna, musimy sie borykac ze sprawami ciala jeszcze dlugo po.
On sie zakochal, sama o tym pisalas. U faceta dziala to jeszcze bardziej niz u kobiety. Jesli sie zakochal w innej to znaczy ze przestał kochac Ciebie a tego sie naprawic nie da. Nie zmusisz go do ponownego pokochania Ciebie, zebys nie wiem co wyprawiala. Zawsze bedzie mial w glowie inna, a jak kiedys przestanie to znajdzie kolejny obiekt bo Ty nie jestes juz dla niego tym kim bylas.
Mozna nad soba pracowac, owszem, bo to daje dlugotrwale efekty, ale nie mozna lapac dwoch srok za ogon, najpierw napraw siebie a potem probuj z malzenstwem, a Ty probujesz wszystko naraz i Ci po prostu nie wychodzi.

Ivy, z góry przepraszam,  jeśli moje słowa Cię urażą, ale Ty najlepiej powinnaś wiedzieć,  że takie "zakochania" potrafią minąć nie wiedzieć kiedy, a żona często z takim uczuciem wygrywa. Bo co może połączyc ze świeżo poznana, może i nawet bardzo fajną kobietą,  jeśli na drugiej szali masz kilka lat związku, dobre i złe chwile, wspólne przeżycia,  dziecko...jakiegoś tam egoistycznego ruchacza to zwabi,  pytanie tylko, na jak długo?  Ale facet pokroju męża Kasi, a przynajmniej w mojej ocenie taki jest, wybierze mądrze, odpowiedzialnie, i,  jeśli będzie mu zależało na uratowaniu zwiazku,  o tamtej szybciutko zapomni.
Masz rację, że prawidłowo byłoby naprawić najpierw swoją psychikę,  potem związek. Ale obawiam się, że emocjonalnosc Kasi nie pozwoli poleżeć odlogiem sprawie związku,.a chwilowe nawet rozstanie może to przekreślic. Potrzeba trochę luzu, może zamiast skupiać się na miłości,  warto odbudować porządną przyjaźń i porozumienie, z opcją seksu 
A "po co jej to"? Kurczę,  machnąc ręką na sporą część swojego życia, zamęczać się codziennymi problemami,  których z nikim nie podzielisz, prawie samodzielną opieką nad synkiem,  bo nawet mimo jego  pomocy to nie to samo, wreszcie samotnością,  bo nie wiesz, jak to by dalej było, ale sądząc z forum, lekko nie jest...do wygrania ma wiele, warto

Gagatka, nie mysl bron boze, ze w zwiazku z terapeuta nie ma sie zadnych problemow, ani ze i on sam zadnych nie ma!
Terapeuta tez czlowiek, najczesciej taki, ktory sam mial ze soba problemy i zabral sie za nie ofenzywnie i doglebnie.
Poza tym w zwiazku terapeuta nie powinien byc terapeuta, bo to moze przerodzic sie w katastrofe.
Pozytywem jest jednak to, ze sa to (zazwyczaj) ludzie z wysokim poziomem swiadomosci i wytrenowani w efektywnych technikach komunikacyjnych i umiejetnoscia dystansu, dzieki czemu problemy udaje sie zwykle rozwiazywac konstruktywnie.

Ivy, nikt tu nie bedzie Cie linczowal z tego powodu, ze masz inne zdanie, nie oplaca sie za to isc do mamra
Kazdy ma swoj sposob na zycie.
Ja tylko to skomentuje.
Ja tu staram sie doradzac  Kasi w tym sensie i tym kierunku, na ktory ona SAMA sie zdecydowala. To byla jej juz podjeta decyzja w momencie zalozenia tego watku.
Ja osobiscie nie probuje jej tego wyperswadowywac, bo to jej decyzja, jak sobie chce zycie ukladac, a co najwazniejsze widze, ze nie jest to utopijna decyzja, tylko ma rece i nogi oraz dobra podstawe.
Ja stoje na stanowisku, ze jak pacjent zdecydowal sie na okreslona terapie (takze i w fizycznych chorobach), ktora z doswiadczenia ma szanse na powodzenie, to kontraproduktywne jest obrzydzanie mu jej i wmawianie, ze bedzie nieskuteczna i powinien ta przerwac a zaczac inna. Takie postepowanie rzeczywiscie obniza skutecznosc wybranej terapii. Jak wiadomo, nasze przekonanie i wiara w wybrana droge uruchamiaja mechanizmy uzdrawiajace.

Usilowalabys kogos z zaawansowanym rakiem, dla kogo jedyna jeszcze rokujaca nadzieje terapia jest chemoterapia, namawiac, zeby bron boze tego nie robil, bo bedzie sie w jej trakcie jeszcze gorzej czuc, miec mdlosci, ze beda mu wypadac wlosy i wogole bedzie do d...? Zamiast tego powinien spokojnie umrzec.
Czyms podobnym jest Twoja rada. Moze byc ona nawet dla niektorych dobra, dla tych, ktorzy wola umrzec, niz probowac nieprzyjemnego leczenia ze skutkami ubocznymi, ktore nie na 100% gwarantuje wyleczenie.
Ale Twoja rada jest oparta raczej na jakims stereotypie zakotwiczonym w Twoim sposobie myslenia a nie na konkretnej sytuacji, bowiem Kasia chce sie leczyc i nie chce umierac.

Skad jakies twierdzenia, ze u faceta cos dziala bardziej niz u kobiety? Inni twierdza, ze to kobiety bardziej zwazaja na uczucia, a dla mezczyzny przygody zostaja przygodami.
Kazde z tych zdan jest bardzo ryczaltowym twierdzeniem, ktore z cala pewnoscia nie bedzie dla wszystkich pasowac, tylko co najwyzej odzwierciedla tendencje.
Skad ta pewnosc, ze on ma inna w glowie?
Skad wiesz, ze nie mozna kochac na raz wiecej niz jednego czlowieka? Doswiadczenia wielu wielu ludzi sa zupelnie inne. Ograniczanie milosci to jak proba odciecia doplywu powietrza, zazwyczaj dusi. Milosc to sila zyciowa.
Ty piszesz o emocjach, a te sa bardzo zmienne i mozna nimi sterowac.

Co to znaczy "dwie sroki"? A gdzie ma reperowac swoje zycie, jak nie w sytuacji, w ktorej sie wlasnie znajduje? Nad soba pracuje sie dokladnie w tych zyciowych sytuacjach, w ktorych sie jest, bo to one przysparzaja nam klopotow.
W momencie, gdy od nich uciekamy, problem zostaje nierozwiazany i drzemie w nas do nastepnej okazji, ktora go znow wyniesie na wierzch. Jesli ktos wiec chce pracowac nad soba, to powinien zmierzyc sie dokladnie z tym, z czym ma problem i dokladnie w tej sytuacji, jaka ma.
Zanim Kasia poradzi sobie z soba, zostawiajac sprawe malzenstwa lezaca odlogiem, to w malzenstwie juz dawno nie bedzie czego ratowac. Wtedy nie bedzie sie czemu dziwic, gdy maz zacznie miec wszystko w nosie i nie chcac czekac, az Kasia sobie o nim przypomni, poszuka sobie innej, ktora bedzie sie interesowac takze zwiazkiem z NIM tu i teraz.
A to nie jest przeciez zamiarem Kasi.

Sa oczywiscie sytuacje, gdzie lepiej jest wziac nogi za pas. Sa tez ludzie, ktorz nie sa gotowi na terapie czy przerabianie tych wszystkich swoich tematow i dla nich to, co chce robic Kasia, nie nadawaloby sie do wdrozenia w swoim zyciu.
Ale ten przypadek akurat mi sie takim nie wydaje.