Mąż zdradzał mnie emocjonalnie...

Kasiu, wiem, jak to jest....i jak trudno zostac, jesli chce sie uciec przed bolem.
Ale....to co bylo kiedys tez przezylas i zylas z tym dalej przez te wszystkie lata. Teraz jest szansa na lepsze zycie, bez tego ciaglego strachu przed nowym atakiem bolu, mniej lub bardziej zakopanego w podziemiach.
Masz chyba dobra terapeutke, jesli tak szybko do tego docierasz. No i oczywiscie silna czesc w sobie, ktora stawia temu czolo.
Sciskam mocno

Tu nie chodzi teraz o wine po ktorejkolwiek stronie.

Obwinianie siebie czy innych to przejaw niewiedzy.
Gdy zaczyna pojawiac sie zrozumienie i swiadomosc, pojecie winy traci swoja racje bytu.
Wtedy zaczyna sie widziec sytuacje realistycznie i mozna podejmowac swiadome decyzje, czy sie w okreslonych sytuacjach chce zyc, czy nie.
A gdy jest swiadoma decyzja, to wtedy nie ma miejsca na obwinianie za nia drugiego.
To sie nazywa przejmowaniem odpowiedzialnosci za siebie. Czyli dorosloscia.

O czym Ty piszesz i do czego sie konkretnie odnosisz?
Jakie swiadome decyzje?
Skrecasz w inne rejony.

Ona teraz bedzie widziala co sama robila i bedzie to oceniala, przez to moze wziac wszystko na siebie a to blad.
Nie wszystko od nas zalezy, nie na wszystko mamy wplyw.

Ludzie pisza bo widza pewne schematy, sami to przezyli, czasami tez widza wiecej a czasami nawet wiecej niz jest
To moze wybijac, najlepiej sie zdystansowac ale tez nie zamykac sie calkowicie.

To ze ty masz swoje problemy z przeszlosci nie zdejmuje odpowiedzialnosci z niego. To ta doroslosc

W moim odczuciu bradzo dobrze, ze chodzisz sama.
Trzymam kciuki za Ciebie.

Nie skrecam w zadne inne rejony.
Jakie swiadome decyzje?

Jesli zacznie sie widziec, ze drugi czlowiek cos robi i zachowuje sie w jakis okreslony sposob, nie zdajac sobie sprawy z tego, ze akurat steruja nim jakies przyswojone wzorce zachowan, to trudno wtedy mowic o winie tego czlowieka, tylko jest to jego niewiedza.
To jak z dzieckiem, ktore na przyklad wbiega na ulice pod samochod, bo nie wie, ze jest to niebezpieczne.
Czy jesli takie dziecko zostanie przejechane, to znaczy, ze samo jest sobie winne?
Nie, wiemy, ze to wynika z niewiedzy.

Przelozone na historie Kasi: jesli ona zacznie widziec, ze maz nie majac znajomosci wlasnych wzorcow zachowan cos zrobi, co jej sie nie bedzie podobac, a ona mimo to bedzie nadal chciala z nim zostac w zwiazku, wiedzac, ze on z powodu tejze nieswiadomosci moze nadal robic cos, co jej nie odpowiada, to wtedy jest to swiadoma decyzja, ktora przyjmuje te wszystkie mozliwosci.
Hipokryzja i infantylnoscia byloby wtedy zrzucac na niego wine za wlasna decyzje, w ktorej mozliwosc "niewlasciwego" zachowania z jego strony byla uwzgledniona, jesli taki przypadek nastapi.

Jestesmy w ponad 90% sterowani nieswiadomymi nam ukondycjonowaniami. I tak dlugo, jak dlugo tego nie zrozumiemy, nie przyjmiemy do wiadomosci i nie uwzglednimy roli tego w naszym zachowaniu i zachowaniach innych, tak dlugo bedziemy operowac pojeciem winy - u siebie albo u innych (kierunek zalezy od tychze wlasnych ukondycjonowan).

Jesli Kasia to zrozumie i pozna u siebie, to bedzie potrafila odroznic swoje neurotyczne zachowania od neurotycznych zachowan swojego meza i to pozwoli jej podejmowac bardziej swiadome decyzje w odniesieniu do zwiazku, z realistycznym uwzglednieniem roznych mozliwosci i wtedy przestanie to byc katastrofa, jak cos akurat potoczy sie troche inaczej, niz by sie chcialo.

Bedzie to po prostu innym biegiem rzeczy. Jak droga, ktora znika z pola widzenia za zakretem i nie wiadomo, co jest dalej.
Mozna wtedy zawrocic i nie dowiedziec sie nigdy, co jest za zakretem, albo mozna isc dalej, bedac przygotowanym na niespodzianki i nie winiac nikogo, gdy okaze sie, ze za zakretem jest urwisko i droga sie konczy, bo bylo to nasza decyzja isc dalej. Ale moze byc tez tak, ze droga idzie dalej w piekne regiony. Przezycie kazdej z powyzszych mozliwosci wynikaloby tylko i wylacznie z naszej wlasnej swiadomej decyzji. 

To bylby pozadany cel kazdej terapii - podejmowanie swiadomych decyzji na podstawie realistycznej oceny sytuacji i przejmowanie odpowiedzialnosci za te decyzje (czyli umiec zyc z ich konsekwencjami, takze tymi mniej oczekiwanymi)

Jest mi was szkoda Dziewczyny, z całego serca, Ciebie Kasiu - bo tak bardzo chciałabyś to wszystko poukładać, myślisz jeszcze, że to się uda, że ból minie i że dasz radę, Ciebie Ivy - bo wiem jak bolą zawiedzione nadzieje, czym jest niespełnienie, szkoda, że trafił Ci się taki lawirant i manipulant.

Kasia jeszcze nie wie o czymś...
Wczoraj End_aluzja napisała, że: "gdy miłośc zaczyna boleć.. to juz nie jest miłość.."

I ten ból nie mija..., po decyzji o pozostaniu przy zdradzaczu, przychodzą dni, zwykła codzienność, raz jest lepiej, raz gorzej, raz się wszystko przypomina i boli, potem niby nie boli, ale przychodzi takim moment, że znów tak cholernie boli..
Ja przez 3 lata myślałam, że to da się naprawić, że wspomnienia o tym się zatrą... i tak żyliśmy, mnie co jakiś czas bolało, ale włączałam sobie racjonalizację, że przecież skoro się na to zdecydowałam, tak już musi być...
Ale tego nie da się zaakceptować, tej rysy, tego kłucia w sercu..., ja nie potrafiłam..
I w końcu po tych latach zrozumiałam, że nie jestem w stanie z tą raną żyć...
Widocznie potrzebowałam do tego aż 3 lat...
Każdy ma swoje tempo.
Dziś nigdy bym tego nie powtórzyła, mając to doświadczenie.

I tu leży pies pogrzebany. Nie pożegnasz go z uśmiechem na ustach, nawet tym symbolicznym. Będziesz płakać i przeżywac wszystko od nowa. Nie tylko ja przez to przechodziłam, dlatego wiem co mówię. Musisz zmienić punkt odniesienia Kasiu. Nie Ty masz poprawić siebie, to on ma poprawić siebie. Ty nie masz być dobra niego, Ty masz być dobra przede wszystkim dla siebie.

W tym wypadku będzie to gorzki uśmiech... Ale przyszłościowo uśmiech... Mimo wszystko wciąż upieram się przy opcji, że od siebie trzeba zacząć. Ogólnie świat zmienia się od siebie. On nawalił z jakiegoś powodu. Musiałabym być straszną egoistką - uważając, że wszystkiemu winien jest On... On jest winien zdrady. Ja jestem winna zaniedbania Go... Obwiniania, karcenia, przerzucania swoich słabości na Niego. Zapominania o Nim, nie doceniania Go! I nad tym muszę popracować. Bo będąc taką kobietą - z nikim nie stworzę szczęśliwego związku. Zawsze doprowadzę do upadku... Żaden facet tego nie wytrzyma. Analizuję dalej tą moją sytuację rodzinną. Ostatnie odtrącenie miało miejsce, kiedy pojawił się mój synek... Wtedy "porzucił" mnie mój tato... Do tamtej pory wątpiłam tylko w szczerość i możliwość ufania kobietom, od tamtej pory zwątpiłam też w mężczyzn. Powoli przestałam wierzyć w to, że mogę być szczerze, bezinteresownie kochana. Podświadomie zaczęłam niszczyć to, co najcenniejsze...

Wydaje mi się, że się nie obwiniam. Dziś jestem na etapie przeżywania kolejnego kryzysu. Nie wścieka mnie to co się stało, nie boję się tego co On może robić, że oszukuje. Dziś boję się tego, że może być już za późno. Że to wszystko co się stało, stało się bo nas już nie było... Nie wiem, czy to przejściowe, czy to normalna zmienność odczuć w takim przypadku... On wczoraj powiedział, że zmądrzał, że wie, że chce mnie i naszego synka, że jesteśmy najważniejsi. Że jestem zajebista, mądra, że wracam dawna Ja. Dziś rano też sam od siebie mówił "Kocham Cię. Jesteś dla mnie najważniejsza. Nie bój się.". A ja czuję się taka pogubiona w uczuciach... Jest mi ciężko. Emocje są takie różne... W poniedziałek miną 3 miechy, jak odkryłam to wszystko... Ehhh. Chyba muszę trochę odetchnąć od analiz. Dać popłynąć myślom. Kumpela mnie dziś chce wyciągnąć wieczorem na koncert. Może dobrze mi zrobi wyjście w fajnym towarzystwie i oderwanie się od tego wszystkiego... To, że On jest tak małomówny w tym przypadku nie ułatwia sprawy... Odnoszę wrażenie, że szybciej sobie wszytko w głowie układa, że zamyka pewne rozdziały. Albo sam siebie oszukuje, że wszystko już rozumie, a tamto jest nieważne?  Ja dalej się z tym jakoś tarmoszę... Było ok, czułam się bardziej spokojna, a teraz taka mieszanka uczuć. To miłość, wiara, nadzieja - to znowu rozczarowanie, a nawet pustka... Jak zaczynam wnikać, to zastanawiam się, czy to moje normalne uczucia, czy znowu ucieczka, strach przed zawodem. Blokuję się, bo łatwiej się odciąć??? O Matyldo!

Wiesz,  ta terapia jest dla mnie dobra, tak myślę. Rozmyślałam nad wszystkim i wiem skąd te moje rozchwiania. Słucham męża, patrzę na Niego, widzę zachowanie. No q--waaaa. Widzę, czuję. Czuję to, że jest ok. Że rozumie, że zależy, że kocha, że się pogubił... To się qwa czuje. A potem wchodzę na to forum i czytam"UWAŻAJ! Mówię Ci UWAŻAJ... Jeszcze będziesz żałowała. On kłamie. Nawet nie wiesz co On robi za Twoimi plecami!!!". Wiedziałam czego chcę, znałam kierunek i ufałam intuicji. A takie mocne, jednostronne, straszące teksty na mnie nie działały... No, ale siedzą gdzieś z tyłu i atakują, kiedy mam słabsze chwile... Więc mam postanowienie. Znikam na trochę z forum Porady Marajki, Smallangel i Twoje są bliskie mojemu sercu, umysłowi, przekonaniom i temu co czuję.
Nie chcę na tą chwilę mącenia mi w głowie To moje życie, mój mąż, nasza relacja, moja intuicja, moje emocje! Ktoś może podpowiadać, doradzać, wskazywać drogę. Ale te durne, jednostronne, pełne żalu do kogoś nie z mojego życiorysu, kto nie jest moim mężem, słowa - nie. Nie chcę tego w mojej głowie. Jeśli teraz to ma na mnie tak zły wpływ, chcę się od nich odciąć. Mogą sobie pisać, że głupia Spadam, ratuję swoje życie! Trzymajcie się. Wrócę, dam znać co i jak!!!

Bedzie tak trudno i ciezko, lub tak latwo i lekko, jak ta para ludzi sama sobie urzadzi!
Nikt inny oprocz nich samych nie jest za to odpowiedzialny.

Kasiu, jestes madra, silna i dojrzala kobieta. I dobrze robisz, sluchajac serca. ☺

Truskaweczko, wcale nie chodzi o to, zeby pozbyc sie emocji. Czlowiek bez emocji to robot.
Chodzi tylko i wylacznie o to, zeby przestac robic z emocji problem.
Najwiekszym problemem jest wlasnie to, ze ludzie maja nierealne oczekiwania, zeby miec tylko te pozytywne emocje, a wszystko inne ma zniknac, zamiast nauczyc sie akceptowac wszystkie swoje emocje, bo sa one zupelnie naturalna reakcja na rozne sytuacje zyciowe.
W ten sposob tworzy sie strach przed sytuacjami zyciowymi, ktore moga przyniesc ze soba te niechciane emocje. A jak sie juz cos takiego zdarzy, to tkwia potem sami wiecznie w tych niechcianych emocjach, czepiajac sie wyobrazen, ktore je wzmacniaja. Mysli bowiem sa tak samo odpowiedzialne za wzbudzanie emocji, jak zdarzenia.
Im bardziej bronimy sie przed emocjami, tym bardziej je sami wzmacniamy. A poki sa nierozladowane, beda szukac sobie ujscia, nie dadza spokoju. Na przyklad wlasnie poprzez natretne mysli.
Znajac mechanizmy mozna to zmienic. W tym moze byc pomocny na przyklad terapeuta.

Wiec to, co teraz postanowila Kasia, zeby sie nie nakrecac komentarzami tutaj, jest bardzo zdrowym posunieciem, ktore wedlug mnie wskazuje na to, ze jest na najlepszej drodze. Zrozumiala, w jaki sposob przynajmniej czesciowo mozna sobie radzic z wlasnymi emocjami.
Komentarze typu, ze nie bedzie latwo sa zupelnie nie na miejscu, bo nie sa pomocne.

Długa relacja z tygodnia… Bywa ciężko, ale to głównie przez mętlik w mojej głowie. On stara się bardzo. Poświęca czas, szybko wraca z pracy, dzwoni, pisze, planuje wspólne wieczory ( winko, wspólne kąpiele, oglądanie filmów ), spędza czas z naszym dzieciakiem, zaczyna się otwierać, rozmawiać… Dużo mnie przytula, dba o poczucie bliskości. Patrzy w oczy… Kiedy pytam czemu jest ze mną – odpowiada, że jestem zajebista, najważniejsza, najlepsza, inteligentna i , że mam piękne ciało, że zmądrzał. Kiedy pytam, czy myśli, że nam się uda - odpowiada, że myśli, że tak, a jesli się uda, to będziemy zajebistą parą, lepszą niż kiedyś... Teraz nie czuję wewnętrznego strachu, że oszukuje. Słucham intuicji i obserwuję Go. Nie widzę podejrzanych ruchów, nie ucieka wzrokiem jak kiedyś, nie unika kontaktu. Staram się nie robić awantur, ale mówić co czuję. Mówię, że jest mi ciężko, że nie wiem, czy wybaczę, że próbuję, ale to bardzo boli.
Mimo wszystko ja również dbam o naszą relację. Staram się odbudowywać to, co spierniczyliśmy razem… Bliskość, kontakt fizyczny ( przytulanie, dotyk, głaskanie, nie tylko ognisty sex ). Doceniam też Go za Jego starania, za dbanie o mnie, o nas. Za gesty. Za wszystko co robi na plus. Teraz tak naprawdę wychodzą nasze prawdziwe problemy. Bo tamto było ich wynikiem…  Ewidentnie to widzę. Boję się. Boję się, że było między nami tak źle… Czy uda się to wszystko rozpracować… Odbudować…  Od czasu do czasu powraca żal, złość. O to, że oszukiwał, że okłamywał, że zaczynał angażować w coś innego. 
Wczoraj… Wczoraj mieliśmy oglądać razem mecz, miało być fajnie. No, ale byłam po wizycie u psycholog… A to otwiera różne klapki… Babeczka poznała już trochę mojej historii. No szczerze przyznam, że w sumie to już zapomniałam, jak porąbane mam relacje rodzinne i ile krzywdy dostałam z różnych stron… W każdym razie stwierdziła, że przede mną ciężka i długa terapia… Trudno! Nareszcie o siebie zadbam.  W każdym razie wczoraj zajadaliśmy pysznego tatara przyrządzonego przez Niego. I tak poruszyliśmy temat co tam na terapii. I powiedziałam, że ciężko. Otwarły mi się żale do rodziny. No, a jak powiedziałam, że rodzina mnie zraniła to nasuwa się podsumowanie, że On też…
Nakręciłam się… Zaczęłam wygarniać, że mnie zranił. On powiedział, że wciąż widzi, że mam takie niskie poczucie własnej wartości, na co ja odparłam, że wierzę w siebie, ale przy Nim nie czuję się pewna bo w końcu spotykał się z młodszą, oszukiwał, zapomniał itp. Widziałam, że ma dość. Chciałam usłyszeć, że przeprasza, że żałuje itd.
A co On na to? „Bla. Bla. Bla. Tak. Tak było! No i? Obiecywałaś, że spędzimy miły wieczór”. Szlag mnie trafił. Powiedziałam, że chciałabym usłyszeć porządne wyrazy żalu, mocne przepraszam, wybacz itp. On odparł, że i tak nie uwierzę w te słowa… Spytałam „Co teraz czujesz”, na co On odparł, że czuje się jak u Pani psycholog. No i znowu szlag mnie trafił. Powiedziałam, że wracamy do punktu wyjścia, że nie mogę o nic pytać, normalnie rozmawiać, że tak nam się nie uda, nie ma szans… Obaliłam dużo wina… Przysnęłam w salonie, On oglądał mecz. Potem obudził, przytulał mnie i prowadził do łóżka. W łóżku powiedziałam, że opuściła mnie rodzina, że olali mnie wszyscy najbliżsi … A, że największym zdrajcą jest On… Że nikt tak mnie nie zranił jak On, że chcę być szczęśliwa i będę, że więcej nie pozwolę się ranić. No wylazła ze mnie cała złość… Na co On powiedział, że wie o tym i że mógł mnie nie budzić…
Kolejny wnerw. Pomaszerowałam do salonu. Źle spałam i myślałam, że to koniec. Że to bez sensu, że nie wybaczę - bo jak On tak podchodzi do wszystkiego to ja to pierd… Mam dosyć. Dosyć wszystkiego, dosyć starań… Nawet obmyśliłam co zrobię, co powiem jak już wstaniemy…

A kiedy rano wstałam On przyszedł. Powiedział ciepłym głosem „Dzień dobry Myszko”. Strasznie mocno i długo przytulał… Zrobił kawę, powiedział, że jeśli źle spałam to niech dziś odpocznę ( dziś zrobiłam sobie wolne ), a On jutro zajmie się porządkami…
Qwa… Pytałam, czy uważa, że to wszystko jest warte takich męczarni, odparł, że TAK…  Wiem, że będzie ciężko. Wiem, że teraz wychodzą prawdziwe problemy… Ja w emocjach, złośnica, która czasem zachowuje się jak mała dziewczynka, która tupie nogą: „Jak nie - to nie”, On zamknięty, małomówny, wręcz z alergią na odpowiadanie na pytania…  Wydaje mi się jednak, że po takich wybuchach mamy swoje przemyślenia. Że oboje to jakoś przemielamy i coś z tego wychodzi.
Staram się panować nad sobą, jednak emocje bywają silne i czasem nie da się w sposób spokojny i opanowany mówić o pewnych uczuciach… Oj… Bywa ciężko. A czasem mam to wszystko co się wydarzyło w nosie... Myślę, że szkoda płakać nad rozlanym mlekiem i trzeba cieszyć się tym co jest i co będzie! Nie wiem co z tego wyjdzie, ale 3 miechy minęły i żyjemy… Spadam dalej walczyć z życiem! Trzymajcie kciuki za to, abym nie zwariowała... Psycholog powiedziała, że teraz jestem wybudzona bo czuję siłę do walki o nas, ale depresja, którą najprawdopodobniej miałam, może powrócić... Tym bardziej przy tej terapii i trudnych tematach... AAAAAAAA. Nie dam się

Wiem, że nie powinnam była z tym wyskakiwać. No głupia, głupia jestem. Wino zrobiło swoje, strach wyskoczył, złość. Nie chcę, aby odpokutowywał całe życie! Przez cały tydzień nie wypominałam... Jeśli chodzi o przemielanie - to mam na myśli nasze inne problemy, te prawdziwe powody kryzysu, absolutnie nie zdradę. Tego staram się nie mielić!!! Broń mnie Panie Boże przed tym!!! Na serio robię wszytko, aby nie obwiniać, nie wyciągać, nie tarmosić tego tematu. Wczoraj coś we mnie pękło, wiesz ja jestem kobitką, a kobitki są bardziej emocjonalne! Jeżeli chodzi o grubą krechę - wydaje mi się, że to przychodzi z czasem. Tak całkiem - nie przerabiając tych emocji nie potrafię tego zrobić. Bo to w moim przypadku byłoby sztuczne... Udawanie, że jest git, a w środku ból. Czuję, żal. Zastanawiam się jak to ugryźć. Bo tłumienie też nie jest dobre... Więcej sobie z tym radzę, niż nie, ale chyba jeszcze szukam drogi. A może po prostu czas to załagodzi. Nie, nie chcę odejść. Nie chcę rozwodu... Chcę walczyć, te wczorajsze myśli to była właśnie ta moja słabość, ta dziewczynka, która czuje się urażona, więc ucieka. Zwątpiłam. Jego reakcję uznałam za bagatelizowanie tego co się stało. Ale wiesz, chyba musiałam tak mocno to wykrzyczeć. Nazwać po imieniu, że jest zdrajcą... Bo do tej pory Jego nie nazwałam tak... Mimo wszystko wczorajsza "kłótnia" była pełna emocji, ale zauważyłam, że zaczynam bardziej nad nimi panować. Kontrolować je. Że to jest bardziej świadome. Widzę te błędy... Już troszkę staram się okiełznać emocje. Uczę się, wciąż uczę. Siebie, Jego. Nowej relacji. Jego poranne przytulanie mnie zszokowało. Myślałam, że powie, że ma dosyć... Terapia - wciąż myślę, że jest ok. Jak już przejdę te tortury to w końcu oczyszczę się z tego wszystkiego co się za mną ciągnie latami...
Tak w ogóle to chciałam się też pochwalić, że przez cały tydzień świetnie dawałam sobie radę!!! Dzięki za strzał w pysk! Ogarniam się!

Wiesz, procentowo oceniam, że mniej żalu we mnie jest, niż nie ma. I cieszę się, że tak mi tu piszesz! Odezwałam się bo czułam, że wczoraj spaprałam sprawę. Chyba nawet trochę się złoszczę na siebie... Że takie rzeczy się stały, a ja tu wybaczać zaczynam... Bo boli, a z drugiej strony też zaczyna mi kwitnąć myśl, że no i co, że się stało??? Jakaś przemiana następuje. Wracam na wyznaczony tor. I widzę, że w panice wskakuję na ścieżkę dawnych metod radzenia sobie ze strachem, a to już chyba postęp... Bo trochę to ukrócam. Zawsze coś do przodu. Na 7 dni w tygodniu, 4-5 radziłam sobie świetnie. Będę pracować nad poprawą statystyki! Dziękuję Ci za kopniaki w tyłek!!!! Uwielbiam je!!!

Wiesz kochana, ja już Go rano przeprosiłam w sms-e... I podziękowałam za przytulanie... I napisałam, że ja mam problem - bo mi się wydaje, że on nie czuje jaką krzywdę mi zrobił. Że muszę sobie z tymi emocjami poradzić. Trochę pożartowałam, że wycieczka helikopterem do Paryża na kolację, wytatuowanie mojego imienia na czole i kupno rumaka wszystko zmieni I, że w sumie to może tylko jedno z zamówień zrealizować. Obiecałam, że dziś będę miła i nie zniszczę naszego wieczoru. Weszłam sobie na ambicje i teraz muszę się tego trzymać! Przecież skoro wymagam dotrzymywania obietnic to i ja muszę ich dotrzymywać! Uwielbiam Cię czytać. Wiesz On mnie zaskakuje tym zachowaniem. Masz rację. Gdyby tak ciągle przepraszał... Muszę wygonić tą dziewczynkę z naszego życia... Chociaż chyba jeszcze ma prawo czasem się pokazać, ale oby jak najrzadziej. Zaczynam kolejny tydzień pracy nad sobą. Znowu znikam, póki ktoś nie zacznie mi mącić w głowie

smallangel - osobiście też będę przepraszać. Wiem, wiem. Ale my mamy takie swoje zwyczaje. Odbieram to bardzo pozytywnie! Piszemy sobie sms-y też Pamiętam, pamiętam. Czytałam Czytam też "Budujące rozmowy" - dużo się powiela z Twoimi materiałami. Dzięki za czuwanie, pomoc, poradę, wsparcie!

Miałam napisać, to co Marajka powyżej

Teraz jest czas,żeby ją wyciągnąć z tej ciemnej piwnicy i utulić, i nie wymagać, żeby to mąż panował nad jej (Twoimi) wybuchami.

Polecam 'Chcę być kochana tak jak chcę' Katarzyny Miller, tam fajnie pisze o miłości, o księciu na białym koniu, który zdobywa zamek, zabija smoka i chce pojąć za żonę piękną księżniczkę, a tu zonk, okazuje się, że księżniczka to zapłakana mała dziewczynka....

....A jak Cie nastepnym razem najdzie na wyrzucanie mezowi jego przewinien, to wyjdz z pokoju, wez poduszke, poloz ja w odleglosci 2 metrow przed soba i mow do niej to wszystko, co chcialas powiedziec mezowi.
Nie bedziesz musiala obawiac sie jego reakcji, a skutek powinien byc podobny - po prostu wyrzucisz to z siebie, co bylo do wyrzucenia.
Masz z pewnoscia w sobie tez wiele gniewu, ktory nie powinien byc w Tobie kiszony, ale tez nie powinien dzialac destrukcyjnie. To powyzsze to jedna z mozliwosci unikac destrukcji pod wplywem emocji, a jednoczesnie nie musiec tych emocji tlamsic.
Dbaj tez o ruch, to pomaga rozladowac emocje. Wiec jak znow cos Cie napadnie, to mozesz tez isc na lekka przebiezke, albo na rower, albo robic cos innego, byle sie ruszac.

Zycze dobrego nastepnego tygodnia

Byłaś kiedyś zdradzona?
Jeżeli tak i umiałaś to przepraszam przyjąć bez wypominania i z uwierzeniem w szczerość tych słów - to szacunek.

Marajka - u mnie to nie pomagało, bo moim wtedy zamiarem było właśnie pokazanie Mężowi chociażby słownie jak mnie skrzywdził i jak strasznie mnie to boli.
Ale masz rację w tym co napisałaś.
Nie mniej dla mnie z upływem czasu było to realne.
Takie wyrzucanie - nie kończy się tylko na wyrzuceniu, tylko na kłótni (przynajmniej u mnie), bo nakręcamy się i leci ... ja nawet nie panowałam nad słowami.
Swoją drogą nigdy tak wysprzątanego mieszkania nie miałam - jak po zdradzie

Tak byłam przez byłego, ale inna sytuacja w tym, że zostawił mnie dla niej. Potem niby zrozumiał, chciał wrócić, ja dałam szansę, ale potem zrozumiałam, że niepotrzebnie, że tutaj nie dam rady. Jednak waga czynu była i tak inna, bo on dla niej mnie zostawił i do tego byliśmy razem 2 lata, a nie wiele lat i małżeństwo jak autorka i związek ten sama zrozumiałam, że jest kiepski. Nie mówię, że w innej sytuacji byłoby łatwo, bo nie, ale o to, że no fakt nie ma co oczekiwać ciągłych przeprosin i że te czyny, że stara się są ważne. No chociaż fakt jej mąż mógł inaczej odpowiedzieć i to prawda, wykazać więcej zrozumienia.

Dziewczyny... Pierwsze dwa miesiące przetrwałam właśnie dzięki wypadom na spacery, biegi, marsze, przejażdżki rowerowe... Czasem nawet w środku nocy... Jest ciężko. Czytam smallangel i zdaje mi się, że podobnie wszystko przechodzę, chociaż naprawdę staram się panować nad emocjami...
Jeśli chodzi o Jego przeprosiny... Ja myślę, że na początku On też był zagubiony... Ja zaproponowałam, że dam nam szansę. On nie prosił... Raczej myślał, że się rozstaniemy i mówił, że do Niej nie pójdzie, kiedy Go odrzucę, tylko zostanie sam... Wciąż wewnątrz czuję, że początkowo to ja byłam katalizatorem. To trochę uwiera. Przeprosiny... Przeprosiny były ciche. Z tego co pamiętam. Nie było błagania, klękania, płaczu, kajania się... Wszystko odkryłam w sobotnią noc. W poniedziałek odbył z Nią rozmowę... Wrócił do domu z kwiatami? Nie... Z butelką mocnego alkoholu. Wyglądał jak przemielony kawał mięsa. Myślę, że wtedy poczuł stratę... To była zapewne ciężka rozmowa, z tego co powiedział Ona płakała... Więc powrót był taki dziwny. Nie było w nim radości, wiwatów, utuleń i okrzyków, że teraz MY! Tylko taki ból rzeczywistości. Przez dłuższy czas oczekiwałam, że w końcu przyniesie te bukiety kwiatów, wyzna ogromny żal, powie, lub zrobi coś romantycznego... Nie było tego co sobie w głowie wymyśliłam. A długo sobie na to parłam w łepetynie. A potem pomyślałam jaki On zawsze był...
I teraz myślę... Że po tym wszystkim zabierał mnie i małego na wypady w ciekawe miejsca... Że wieczorem puszczał muzykę i robił mi driny, żebym zniosła te emocje... Tańczyliśmy wiele nocy na tarasie i na trawie, patrzeliśmy w gwiazdy ( sąsiedzi pewnie myśleli, że straszni z nas romantycy i jak my się kochamy... ). Przeleżeliśmy niejeden letni wieczór na tarasie, trzymając się za ręce milcząc, lub rozmyślając...
Miałam tez kilka mega odpałów... Raz ( pierwszy w życiu ) w nocy wpadłam do auta po pijaku. Myślałam, że znowu z Nią pisze. Więc wsiadłam w auto i płacząc puściłam się autem w pola... Myślę, że to była właśnie manipulacja emocjonalna, zemsta... Że wiedziałam, że musi zostać z dzieckiem. I będzie się martwił, bał... Innym razem w drodze na urlop zatrzymaliśmy się w jednym hotelu. Nabzdryngoliłam się tam mega... Zrobiłam awanturę w pokoju, była szarpanina i wielka wiocha... Dużo nie pamiętam, bo film mi się urwał, a to co pamiętam to lepiej nie pisać...
Na urlopie też myślałam, że z Nią pisze... W ataku furii też zrobiłam w pokoju awanturę, znów była szarpanina... Straszyłam, że do wszystkich znajomych i z rodziny napiszę co mi zrobił... Nie chciał pokazać komórki. Potem ją chował... Do dziś się upiera, że nie pisał z nią, jednak za nic w życiu nie chciał być kontrolowany, nie chciał takiego życia. Mówi, że telefon chował, bo bał się, że w ataku furii narobię mu wstydu i zacznę gdzieś wydzwaniać, pisać...
To były trudne dni, po takich akcjach chciałam się poddać. Wygarnęłam Jemu, że mam dosyć, że nie chcę z Nim być, że to koniec.
Potem po przegadaniu tematu komórka już była do dyspozycji... Po kryjomu zajrzałam do niej może 4 razy w ciągu tego czasu. Nie chcę, nie chcę kontrolować...

Na początku upierał się, że mnie nie zdradził. Dość długo uważał, że jeśli nie było bzykanka, to to nie jest zdrada... Znalazłam w końcu jakiś materiał w necie, który opisywał zdradę emocjonalną... I dałam mu to przeczytać. Wtedy dopiero powiedział, że tak. Że zdradził w ten sposób...

Dziewczyny, jest ciężko. Serio. Piątek i sobotę było git. Starałam się, oboje z resztą... Przytulanie, docenianie, miłe słowa. Troska. Od piątku nasz maluch w domu, chory... Więc siedzi trochę na głowie. Wciąż tylko: "mamo! mamo! mamo! tato! tato! tato!". I wczoraj znowu pękłam. Miałam już dosyć. W sobotę zastanawiałam się, czy coś ze mną nie tak... Tyle rzeczy się wydarzyło, a ja z Nim żyję jak gdyby nigdy nic... No i niedziela przyniosła morze łez... Wszystko zaczęło się od FB i postu o filmie "Miasto Aniołów". I coś drgnęło. Przypomniały mi się nasze dawne czasy, czyste dusze i czyste sumienia... I potem lawina ruchów. Piosenki Ani Dąbrowskiej, Kasi Kowalskiej, Bartosiewicz itp. Siedziałam i ryczałam... Mały krzyczał "mamo! mamoooo! mamoooo! tatooo! tatooo! tatooo!". Ogólnie atmosfera do d... Gdzieś tam Go wysłałam, żeby zniknął z domu na trochę, żebyśmy od siebie odpoczęli... Płacz nie chciał odejść ( staram się ukrywać przed maluchem, ale to trudne... ). Wysprzątałam łazienkę i ubikację, jednak jak On wrócił to dalej w środku czułam żal. W końcu powiedziałam, że chciałabym żeby było inaczej. Mówił, że ten dzień jest okropny. Na to ja odpowiedziałam, a co sobie wyobrażałeś, jak to wszystko robiłeś??? Że jak po tym będzie wyglądać nasze życie? Odpowiedział - nie myślałem... Ja na to - jesteś dorosłym facetem i powinieneś o tym myśleć. Teraz wszyscy ponosimy konsekwencje Twoich czynów... Powiedziałam też, że czasem mam ochotę znaleźć sobie zajebistego gacha, przeżyć z nim to co On przeżył, a potem wrócić, powiedzieć przepraszam i żyć sobie dalej... Potem poszłam do sypialni, płakałam. Przyszedł... Złapał za rękę, głaskał. Ja mówiłam, że jest mi przykro, że staram się panować nad emocjami, jednak właśnie umiera całe moje wyobrażenie o życiu, o nas, o Nim, o miłości... I to bardzo trudne...

Wczoraj chyba trochę uciekliśmy w nasze słabości. Ja płakałam, On był wycofany. I to budziło mój strach. Krzyczący synek, który wciąż coś chce, nie daje spokoju ( jak to rozbrykany czterolatek ), ja płacząca... No przecież z tego powodu między innymi uciekł do Niej... Myślę, że przez to ja też zaczęłam się blokować...  I w złości powiedziałam Jemu, że Go nie chcę... 

Tak, potem przeprosiłam. Zrypcie mnie dziewczyny... Myślę, że jak Smallangel chcę, żeby widział co mi zrobił... Naprawdę chcę panować nad emocjami... Ale te 3 dni z chorym dzieciakiem, zamknięciem w domu, emocjami, które nie miały możliwości rozładowania w dobry sposób... Strach, żal. Myśli, że mogłabym być z kimś innym, nowym, przeżyć to samo! Poromansować! Zachwycać się innym, być dla niego wyjątkowa... Qrcze. Wszystko jest takie trudne... Emocje w tym wszystkim są takie trudne... Przecież mnie miało to nie spotkać... Obiecywaliśmy sobie...

Biorę się za siebie. Dziś maluch w domu, ale jutro już puszczam Go do przedszkola. Mam trochę pracy, na szczęście... Czekam tez na książkę... :"Kup kochance męża kwiaty". Na razie to mam ochotę kupić krowie łajno...

Kocham Go, nienawidzę Go... Ciekawe, czy to ogarnie... Wiem, że muszę się zmienić, żeby lepiej sobie z tą sytuacją poradzić. Trochę odpuścić, nie mieć presji, że musi się udać, że nie ma miejsca na robienie po drodze błędów, zaopiekować sobą...

Kasiu, pielęgnujesz swoją złość na męża... pomyśl, że to oddala was od siebie.
Jeżeli nie chcesz ranić męza, jeżeli zależy tobie na nim, to postaraj się bardziej o spokojną atmosferę w domu, a gdy pojawią się w twojej głowie przykre uczucia i złość na męża wyjdz, oddal się od niego, nie wyladowuj swojej negatywnych myśli na nim, bo on chce być z toba, ale może tego nie wytrzymać, kontroluj swoje myśli, może spróbuj nauczyć się medytacji? Zajmij się aktualną sytuacją a nie przeszłością. To trudne nie wracać i zadręczać siebie i męza gdy jest tyle zalu i żłosci, ale jeśli bardzo chcesz z nim być i żyć w spokoju to poradzisz sobie z tym.

(..)"W niezgodzie z ukochanymi osobami, zajmuj się tylko obecną sytuacją. Nie przywołuj przeszłości.
Kłótnia dwojga bliskich sobie osób może przerodzić się w brutalną wojnę. Życie nie składa się z samych przyjemnych zdarzeń. Przywoływanie ich w chwili gniewu prowadzi do pogłębiania konfliktu, a w ostatecznym rezultacie do zachwiania równowagi miłości. Zamiast kłócić się, próbujcie przedyskutować pojawiające się problemy na bieżąco, przeszłość traktując tylko jako źródło doświadczeń pomagających podejmować właściwe decyzje."

http://www.netkobiety.pl/t87895.html
https://www.youtube.com/watch?v=0guTlCXxs-U

Staram się Wiem, rozumiem, czasem bywa to trudne. Tak jak piszę, więcej dni jest bez wspominania o przeszłości. Czasem jestem po prostu słabym człowiekiem... Nie chcę tego...

Jeśli mogę wtrącić 3 grosze... 
W moim przypadku zadziałała taka rada: jeśli tylko  zaczynają się te okropne myśli natychmiast je ukrócać!  Natychmiast  zmiana tematu w swojej głowie.
Absolutnie nie wolno podążać za nimi bo zawsze zaprowadzą do rozpaczy.   
Co jak co ale na własny umysł ma się wpływ.  Więc w ramach eksperymentu spróbuj. ☺

A ja to widzę, po tym co opisujesz, że to już nie chodzi o tę zdradę, twojego męża, tylko o cały twój konstrukt psychiczny. Zdrada dla ciebie była również katalizatorem - pokazała, jak ty bardzo boisz się bliskości z mężem, stąd te akcje, awantury - tak aby odrzucić i dopiec, zanim ktoś odrzuci ciebie - tu wcale nie chodzi o ratowanie waszego małżeństwa, twojego męża (i on to czuje), chodzi o twoje wewnętrzne rozbicie. Jeśli nie zaufasz, to wciąż będziesz katem dla niego, a on tego nie wytrzyma, bo też nie musi. Kasiu - czy rozmawiałaś ze swoją terapeutką o twoich podświadomych lękach? Zdążyłyście się już na tyle poznać, aby na ten level wskoczyć?

Jak to czytam to zastanawiam się w imię czego ta cała walka  - powiecie, że w imię miłości, a jak dla mnie tutaj miłości nie ma bo jak jest zdrada, odsunięcie się, brak szczerości, brak myslenia o tej 2 osobie to wg mnie miłości nie ma. Ale to moja definicja i odbieram te walki jako masochizm trochę. nie gniewajcie się po prostu taki mam punkt widzenia. zostałam zdradzona i automatycznie odczułam brak miłości wobec mnie dzięki czemu odrzuciłam tamtą osobę i poczułam się lepiej

A wlasnie, ze ta walka jest w imie milosci!
W pierwszym rzedzie w imie milosci dla samej siebie. Kasia walczy o siebie!
Nie kazdy musi i nie kazdy chce, bo zazwyczaj nie jest to latwe przedsiewziecie, zmienic cos u siebie. Dlatego wydaje nam sie, ze jak bedziemy probowac zmieniac innych, to pozbedziemy sie problemow.
Ja nie uwazam, ze jest to droga prowadzacy do sukcesu, ale kazdy niech robi jak uwaza.

Moim (i nie tylko moim) zdaniem dopiero gdy jestesmy niezalezni emocjonalnie od tej drugiej osoby, mozna tak naprawde zaczac mowic o milosci do drugiego czlowieka.
Dopoki jestesmy zalezni, to jest to egocentrycznym potrzebowaniem a nie miloscia.
Niestety zdecydowana wiekszosc zwiazkow funkjonuje wlasnie jak taki handel - jeden potrzebuje drugiego -  i nazywaja sie to miloscia.
A potem ten drugi nie spelni jakiegos oczekiwania tego pierwszego i tzw. milosc pryska i zaczyna sie wielki dramat.
Mowie z wlasnego niemalego doswiadczenia

Kasiu, dolaczam do dziewczyn i powtarzam swoimi slowami: jak powyzej, na wszystko trzeba czasu. Nie oczekuj, ze pozbedziesz sie niechcianych emocji przez kilka dni czy nawet tygodni. O nie, bedziesz je miala duzo dluzej.
A tak wogole, to nie mozna sie pozbyc tak po prostu emocji. Jak sa, to przestan chciec sie ich pozbywac. Bronienie sie przed nimi tylko je wzmocni, zakorzeni w piwnicy podswiadomosci.
Dlatego nie emocje masz zwalczac, tylko nie reagowac destrukcyjnie pod ich wplywem.
Przyjac, ze sa, spojrzec na nie, co z Toba robia, wlaczyc rozum i znalezc jakis nieszkodliwy sposob na to, zeby mogly sobie pojsc, skad przyszly, albo po prostu (i to jest najlepszy sposob) je przetrwac. Tak jak przeczekuje sie burze, ktora jak sie wyladuje, to przechodzi.
Po prostu przestac automatycznie reagowac na te emocje.

Emocje niech sobie beda. Ty nie musisz sie z nimi identyfikowac. Ty nie jestes swoimi emocjami! One przychodza i odchodza.
Przestan wierzyc kazdej swojej emocji i brac ja smiertelnie powaznie, bo nie zawsze maja one racje! Dokladnie tak samo, jak malo konstruktywne mysli, tym tez nie powinno sie bez zastrzezen wierzyc.

Im konsekwentniej bedziesz to robic, tym szybciej zapanujesz nad emocjami nie muszac ich w sobie dusic.
Masz jak widze duzo intuicji i dar obserwowania siebie samej. To super pomocne cechy.

Przestan oczekiwac od zycia, ze ma dostarczac tylko same sloneczne chwile, to nierealne.
Z cala pewnoscia nigdy tak nie bylo w Twoim zyciu i zwiazku i nigdy nie bedzie.
Zacznij akceptowac zycie takim, jakie jest.
Jak sie zdarzy taki marny dzien, ktory opisalas, to poszukaj w nim czegos pozytywnego. Na pewno sie czegos dzieki temu nauczylas i dlatego ten dzien byl potrzebny. Gdyby nie byl potrzebny, to by sie nie zdarzyl w takiej formie.
Na razie nie potrafilas tego inaczej zaaranzowac.

Jak dzieci ucza sie chodzic, to najpierw sie przewracaja. Ale im dluzej trenuja, tym lepiej im to wychodzi.
Niestety, nikt nas nie uczy jak majstrowac wlasne zycie wewnetrzne, zamiast tego musimy wkuwac w szkole mnostwo zupelnie niepotrzebnych informacji. A tych najwazniejszych nikt nie przekazuje...
Jesli chodzi o obchodzenie sie z wlasnymi emocjami, to na razie jestes na wstepnym etapie nauki chodzenia.
Wolnosc na razie widoczna tylko przez okno, ale kierunek sie juz zgadza

Dla mnie wcale nie wyglada to dziwnie. Zycie nie jest czaro-biale.
Kasia pisze, ze w zwiazku nie wygladalo przedtem za rozowo, dokladnie nie wiemy jak wygladalo, ale cos go widac sklonilo do tego, zeby sie powoli z niego wysuwac i szukac jakiejs innej perspektywy. I ona pisze, ze sama miala w tym spory udzial.
Tu nie chodzi o taki prosty schemat - on sie rozgladal za inna, wiec to on jest winny i on ma sie kajac, przepraszac , starac i wszystko brac na siebie.

Kasia podjela dorosla, swiadoma decyzje, ze chce zostac w tym zwiazku, nie z tego powodu, ze maz blagal i przekonywal, tylko dlatego, ze ona tego chce.
To jedyna rozsadna motywacja, rokujaca nadzieje na pomyslny wynik.
Ta potrzeba stalego bycia zapewniana, ze jest kochana, to niepewne dziecko, ktore chcialo byc kochane i bezpieczne, a nie kochajaca dorosla kobieta. To nie jest dobra podstawa dla zwiazku.
Teraz pora na dojrzenie i kochanie samemu. Kasia to wlasnie robi.

Jej maz wydaje sie bardzo dobrze rozumiec sytuacje i nie robi z siebie po prostu wasala, tylko podejmuje wlasne, dorosle decyzje.
Wierze, ze o takiego mezczyzne warto walczyc

Dokładnie - osoba, która mocno się zagubiła - to jest dobre określenie. Taka była rzeczywistość. On mocno się zagubił. My mocno się zagubiliśmy... Czuł już wypruty... Tak myślę. Tu w sumie nie chodziło o tamtą... O to, że ona była dla Niego najważniejsza... Ona była ciepłem, troską, pochyleniem się nad Nim. Tym czego ja nie dawałam. Tu nie chodziło tyle o nią, co o te emocje, których Jemu zabrakło. Ja to zrozumiałam już w pierwszej chwili, kiedy przeczytałam sms-a. On myślał, że Jemu nie wybaczę. Ile razy wspominałam o rozwodzie - a jeszcze nie wiedziałam, że mnie oszukuje? Od razu był nastawiony, że nie będę chciała z Nim być. W pierwszych słowach powiedziałam, że to koniec. Bez emocji, też cicho. Jaki był motyw moich słów? Znowu strach... Pierwsza powiedzieć, że Go nie chcę... Bo bałam się, że On chce Jej... Dopiero po wypłakaniu się powiedziałam, że chcę dać nam szansę...  Odstawiłam dumę, swoje pierwsze paniczne odruchy i powiedziałam to co naprawdę czuję...

Właśnie tak jak Ty odebrałam na początku całą sytuację... Że przyniósł alkohol, że ciche przepraszam, że nie ma głośnych żalów... Że trzeba wykrzyczeć to przepraszam. I to zasłaniało mi obraz tego co robił. Tych gestów, tych cichych, ale właśnie pełnych bólu słów... Krótkie, ale prawdziwe przepraszam... On na początku był w tym wszystkim pogubiony, jednak zdecydowany zakończyć tamto i próbować na nowo budować nas. I wiesz, oceniając jak nasz związek wyglądał przez ostatnie kilka lat, wiem, że bardzo mnie kocha... Bo mimo takiego oddalenia, zawalenia tylu spraw, życia w związku, który ostatnio był pełen wad, niedociągnięć - wybrał bycie ze mną... Trudniejszą drogę, pełną wyzwań, niepewności...

I tak jak pisze Marajka. Mimo, że nie było kwiatów, błagania, kajania - postanowiłam być z Nim. Właśnie dla tego jakim jest człowiekiem. Bo On zawsze był człowiekiem, który mniej mówił, a więcej robił. Kiedy zrozumiałam ( dzięki smallangel ), że większość facetów okazuje swoją miłość działaniem, a nie słowami... Ojjjj. Aż się zachłysnęłam tym... Bo zobaczyłam ile działał i działa. Po takich przejściach, emocjonalnym oddaleniu, zbliżeniu do innej - niedojrzałym byłoby oczekiwać, że nagle w jednej sekundzie powróci wielkie uczucie czystej miłości. Wcześniej w naszym związku było dużo zimna, oddalenia, pogubienia. To był taki trochę pokiereszowany powrót. Oboje rozmawialiśmy, mówiliśmy, że nam siebie brakowało od dawna. Że kochamy. Na początku mówił, że kocha mnie "na swój sposób". No co się tu oszukiwać, byłam zimna od długiego czasu, więc jak miał kochać... To i tak wiele... Teraz. Teraz jest dużo lepiej, jeśli się nie nakręcam ... Pracujemy nad sobą. Powracam dawna ja,. Uśmiechnięta. Jednak nie chcę być całkiem taka jak kiedyś... Czekająca na słowa, wielkie wyznania, wiecznie nienasycona... Uciekająca, atakująca w strachu... Ja się zmieniam... Nadal nie wiem jak to się zakończy. Czuję, że zmieniam się ja. Że zaczynam siebie i swoje emocje bardziej rozumieć. Motywy głupich ruchów...

Więcej niż głośne wycie i przepraszanie znaczy, że puszczał mi piosenkę "Super Girl"... Że wyrywał na taras i tańczył. Że kupił alkohol, żebyśmy się go razem napili... A kwiaty... No cóż... Cudowna ja powiedziałam kiedyś, jakiś rok wcześniej, że w d... mam kwiaty. I nie chcę ich więcej dostawać, bo ważniejsze są dla mnie czyny...

Teraz On  mówi "Kocham Cię". I również mówi to cicho... Brzmi to przepięknie... Zrozumiałam... Że to Jego cicho, oznacza bardzo głośne Kocham...

Kasiu, nie bierz tego do siebie, ale dla mnie to wygląda tak, że szukasz tych sytuacji z przeszłości, w których byłas niemiła, zła, oschła itd. i tym samym zrzucasz winę na siebie dzięki czemu zmniejszasz winę męża. Czym innym jest jednak bycie oschłym a czymś innym "emocjonalny romans" z kolezanką z pracy. Szczerość to podstawa związku przynajmniej wg mnie. Oglądałyście film "młodość"? Jest dwójka przyjaciół i jeden z nich okłamuje dobrego w imię jego dobra i w imię przetrwania przyjaźni. Moja koleżanka powiedziała, że to było piękne, dla mnie natomiast to było zakłamanie, ktróre w przyjaźni jest niewybaczalne. Jak się mąż czuł tak źle w związku to dlaczego nie odszedł? dlaczego nie podejmował rozmów? tylko znalazł sobie alternatywę, strasznie by mnie to irytowało, pyatnie do was dziewczyny: czy niemożność przetrawienia zdrady wiąże się wg was z naiwnością i egocentryzmem? bo tak odbieram po częśći wasze posty (Kasia, Marajka). Pozdrawiam!