Mąż zdradzał mnie emocjonalnie...

A jakieś przemyślenia już ma? Mówi? Czy tylko wewnętrznie?

Mówi, że to było zauroczenie. Że pomylił uczucie miłości. Że to pomyłka. Przez cały okres 2,5 miesiąca mówił, że nie chciał do niej odejść, że jeśli miałoby się między nami wszystko rozwalić - to nie zakończy się to byciem z nią. Na terapii powiedział też, że nigdy nie myślał o opuszczeniu rodziny i odejściu do niej. Że bardziej to się toczyło, że żyło chwilą...

Dokładnie. Miałam takie myśli - co by było - gdybym nie wkroczyła... W co by się to nie przerodziło, czy by się razem bzykali? Kochali na zabój? No mogło tak być... Mogło być, że by się otrząsnął, zobaczył, że jest już za daleko. Mogło być tak naprawdę wiele scenariuszy. Stwierdziłam, że szkoda czasu i nerwów na miętolenie się w tym temacie. Stało się właśnie tak, jak się stało. Odkryłam to co odkryłam i na tym etapie. Kiedy to odkryłam powiedział, że poczuł ulgę, bo już to go męczyło ( wiem, tchórz ). W sumie, będąc na jego miejscu, będąc pogubioną - też bym się cieszyła, że ktoś mnie z tego wyrywa.

Co było i co mogło się stać - powoli przestaje zaprzątać moje myśli. Zaczynam skupiać się na TU i TERAZ.

Kasiu, to Twój wybór, bo kochasz tego swojego męża - walka o związek, z nadzieją, że z jego strony determinacja nie jest tylko sposobem na przeczekanie burzy.
Wyraziłem swoje zdanie, bo znam siebie. Nie byłbym w stanie wybaczyć. A bez wybaczenia, odbudowania relacji choćby podobnych do "dobrych chwil" związku, nie uważam za możliwe.

Wiesz. Kiedyś też tak mówiłam... Że gdyby partner mnie zdradził... To koniec, że bym nie wybaczyła.  Że kobity, mężczyźni - którzy to robią są naiwni i siebie nie szanują. A zdradzająca babka/facet to świnia...

A tu taki numer... Teraz myślę, że właśnie pracuję nad tym wybaczeniem. Dobrze jest wybaczyć, nawet jak mamy nie być razem. Lubię mieć w głowie i sercu posprzątane Pamiętać będę... Wiesz co. Przez to zdarzenie poznaję też bardziej mojego męża... Poznajemy siebie na nowo. Strasznie to ciekawe... Dziś wieczorem wybywamy do knajpki. Bynajmniej nie jako dwa gruchające gołąbki. Co to, to nie Tydzień temu też tak wyszliśmy. Było fajnie. Siedzieliśmy przy barze. Gadaliśmy i milczeliśmy. I nie siedzieliśmy wtuleni w siebie Nie chciałam tego. Teraz jesteśmy kumplami. Może w przyszłości to się przerodzi w coś więcej, a może jest nam sądzone tylko nimi pozostać...

Gagatka, ale pięknie to napisałaś! To daje siłę!  Naprawdę piękne, mam ciarki... Z takim podejściem staram się  podchodzić właśnie do tego co teraz przeżywam! Dziękuję za piękne, głębokie słowa!!!

Wiesz, ja prawie zawsze byłam niepoprawną optymistką ( prawie, bo niestety muszę uwzględnić tu ostatni rok wegetacji... ).
Za ten uśmiech, optymizm i podbudowywanie wszystkich pokochał mnie między innymi mąż. Lubili to we mnie znajomi, przyjaciele, współpracownicy...
Ostatni rok spędziłam jednak na ględzeniu, marudzeniu, smutkowaniu, odsuwaniu się, wściekaniu na wszystko i wszystkich i dołowaniu... Myślę, że to była deprecha...

Po tym przykrym doświadczeniu powoli wracam do swojej postawy. Twoje podejście jest właśnie moim motorem do walki, o której wynikach wciąż nie przesądzam, ale właśnie tym kieruję się na dzień dzisiejszy. Gdybym nie wierzyła w to, że błędy mogą być jednorazowe, że można je naprawić itp - to na co by było mi to wszystko.

Kiedyś, jak byłam 10-letnią dziewczynką - poszłam z kolegami i koleżankami na odpust. Chłopaki opowiadali, że można łatwo ukraść pierścionki... Poszliśmy więc na stragan. I pomyślałam, że też spróbuję... Nabrałam naprawdę niesamowitą garść. Nikt nie zauważył. Odwiedziliśmy kilka straganów, nazbieraliśmy łupy. Czułam euforię, adrenalinę i dumę...

Wróciłam do domu. Z tą garścią mieniącej się tandety... Kiedy już emocje opadły - poczułam wielki wstyd. No mega wielki. I wyrzuty sumienia. Wszystkie pierścionki wyrzuciłam przez okno

Czy dziś jestem złodziejką? Czy powtarzam to, co zrobiłam? Nie. Potępiam kradzież. A za tamto długo było mi wstyd... Zrobiłam coś głupiego i więcej nie chcę tego powielać. Może czyn nieporównywalny do tego co zrobił mój mąż , ale chodzi mi o zasadę. Jeśli to co on zrobił okaże się rzeczywiście pomyłką, to jest ogromna szansa, że nauczy się na swoim błędzie. Bo wiem, że jest wartościowym człowiekiem.

Wiem, to jest dużo gorsze. Ludzie popełniają różne błędy. Pocałunków nie było... Wciąż jednak chcę podkreślić, że mam to już w d... ( przepraszam, ale mam  ). Idę do przodu. Nie analizujmy teraz jak trzymali się za te ręce, ile sekund. A może jeszcze jednak coś było, a może okłamał. Temat tego co było uważam za zamknięty - wiem co wiem. Nie muszą już tego analizować. Chodzi mi teraz o wybaczenie i pójście do przodu.

Świetne odniesienie do sytuacji, tez mam nadzieję,  że Twój mąż jest wartościowym,  mądrym człowiekiem i dojdzie do wniosku, że nawet najmilsza  chwila zapomnienia nie jest warta utraty rodziny, którą się latami budowało. Bo byłoby szkoda nie tego czasu, jaki się straciło na naprawę związku, tylko właśnie tego Twojego  optymizmu, nadziei i wiary w szczęśliwe związki, które mogą zostać nadszarpniete.
Bycie z kimś na siłę nie ma sensu, ale jeśli w głębi jego  serca jesteście Wy,  to dobrze będzie
Podoba mi się u Ciebie to, że jesteś tak po ludzku rozsądna.  Błądzenie  jest rzeczą ludzką i każdy, kto temu przeczy,  oszukuje siebie i innych. Nie znaczy to,  że wszystko można wybaczyć, ale mało co dzieje się bez przyczyny. Darowanie komuś win nie jest słabością ani  naiwnoscią,  tylko dowodem miłości.

Kasiu, należysz do tak zwanej grupy ludzi - optymiści. W teorii zarządzania ludźmi zazwyczaj takie osoby są nastawione w pracy na CEL. Twoim CELEM jest teraz ratowanie małżeństwa. Nie pozwól jednak, aby ten cel przysłonił ci wszystkie realne przesłanki tego jak jest i spowodował, że aby go osiągnąć wymieciesz wszystko z przeszłości, na huura przebaczysz mężowi i udasz, że nic się nie stało. A takie  właśnie wrażenie odnoszę. Nie osiągniesz celu jeśli będziesz udawać, że to co jest dookoła to mało znaczące rzeczy i już cię to nie obchodzi.

No taka dooopa blada, wiesz. Zawsze dziwiłam się takim sytuacjom, związkom, takiemu brakowi rozmów, zdradom, oszustwom... I wierzyłam, że u mnie na bank będzie inaczej... Że nie będę taką babą... I stało się. Powód: przeciążenie obowiązkami, brak snu, stress, skupienie na codzienności, obowiązkach, problemy finansowe, zdrowotne, brak wsparcia ze strony rodziny, deprecha - taka giga kumulacja wszystkiego w jednym czasie...

No nic - idziemy do przodu... Dziś napisałam do męża maila ( czasem tak sobie pisujemy ), że jeśli czuje, że ona jest wielką miłością, to szkoda aby samego siebie i mnie oszukiwał, bo potem będzie jeszcze więcej ran... Że potem wybuchnie to z całą mocą, jeśli będzie udawał, że jest inaczej... Dopisałam też, że mamy szansę, jeśli rzeczywiście czuje, że to był błąd,pomyłka, zagubienie. Ale on musi to naprawdę czuć.  Dopisałam, też że nie musi odpisywać, żeby tylko sobie przemyślał.... On jest naprawdę bardzo, bardzo oszczędny w słowach... Odpisał: "nie czuję do niej prawdziwej miłości ... Czuję ją do Ciebie!"... Hmmmmmmmm....

Każdy tak pisze rozmowa, rozmowa, rozmowa.
Tak owszem tylko, żeby rozmowa przyniosła rezultaty MUSI być poprowadzona w ODPOWIEDNI sposób.
Naszym problemem jest to, że w rozmowie często nieświadomie używamy słów, które więcej robią szkody niż pożytku.
Manipulacja słowami.
Takie są realia rozmów. Nie rozumiemy się, często narzucamy wolę innym, oceniamy itd itp.
I to jest w małżeństwie największy problem - nieumiejętność komunikacji.
I tak powstają kryzysy.
Ludzie nie umieją ze sobą rozmawiać.
I można przeprowadzić milion rozmów, a i tak nic z tego nie wyjdzie.

Dużo razy jeszcze będziesz to powtarzała?
Kasia to rozumny człowiek - to, że dla Ciebie to nie do zaakceptowania, wcale nie znaczy, że ktoś tego nie akceptuje.

Kasiu ode mnie taka mała rada - nie wspominaj o niej.
Dlaczego?
Jak przeczytasz będziesz wiedziała

Już to czytam

A pytałaś go jak on by zareagował na twa zdradę ? Spytaj go teraz trochę postrasz go by nie poczuł się pewny że teraz to może wszystko  ty mu wybaczysz.

Paweło

Pytałam jak by się on czuł wiedząc, że robię z innym facetem to co on z nią robił... Czy chciałby tego... Takiego oszukiwania i takiej relacji między mną, a kimś innym. Oczywiście, że powiedział, że nie. Chyba przedstawienie sprawy w ten sposób otwiera trochę oczy na tą sytuację...

Nie muszę go straszyć   To co zrobił było głupie, ale mimo wszystko uważam go za inteligentnego faceta, który już trochę lat mnie zna. Wie jakie radykalne decyzje potrafiłam w swoim życiu podjąć, jeśli trzeba było takie podejmować...

Kurna Chata! Czasem czytam komentarze, że jest nam teraz różowo. Jak w bajce. Nie jest tak. Jest naprawdę strasznie trudno. Codzienna walka z demonami. Codzienna walka ze słabościami i strachem. Codzienna walka z pytaniami. Jak wpadam w czarną dziurę, to jest tyle dylematów. Zwątpienia. Strachu. Staram się, ale czasem emocje dają za wygraną... Strach czai się w głowie... A co jeśli za nią mocno tęskni? A co jeśli ją kocha, a ze mną chce zostać, bo tak łatwiej? A co jeśli między nami było tak źle, że już nie da się tego naprawić? A co jeśli za jakiś czas wróci do tego co zrobił? A co  jeśli oszukujemy samych siebie? A co jeśli dalej prowadzi podwójne życie? A co jeśli jestem rutyną, codziennością, nudą i nie wygram z nowością?  A co jeśli zrezygnuje z udziału w terapii i zwyczajnie sama tego nie ogarnę, nie będę w stanie tego rozgryźć i przepracować z nim bez pomocy? Czasem nie wiem co jest lepsze. Na pewno wiem, że łatwiej byłoby odejść. Nie wnikać, nie martwić się, nie mieć dylematów. Wiedzieć, że jest koniec i nie ma innych opcji... Strach potrafi trawić od środka. Strach dotyczy teraźniejszości i przyszłości...

Jak sobie z tym radzę? Podstawa - myśl, że nie musimy być razem. To nie jest mus. Możemy próbować. Jeśli się nie uda, zaczniemy tworzyć odrębną przyszłość. Myśl, że wiele lat, bo aż ponad 12 był niesamowitym, wytrwałym człowiekiem, który miał zasady i troszczył się o mnie najlepiej jak potrafił. Myśl, że nie jest głupcem, że dotarło do niego, że po chwilach zauroczenia - przychodzi czas na codzienność, która wygląda inaczej, niż te tajemnicze spotkania... Myśl, że zobaczył, że może mnie stracić na zawsze i nieodwracalnie i zrozumiał co tak naprawdę dla niego znaczę. Myśl, że przypomniał sobie nasze wspaniałe chwile, zobaczył mój uśmiech, moją pozytywną stronę i może mieć nadzieję na lepsze jutro. Myśl, że zrozumiał, że się pogubił, że to był błąd, pomyłka, złudzenie. Myśl, że jeśli nad sobą popracujemy, to uda się nam pokonać nasze słabości i błędy i radzić sobie ze wszystkim lepiej.  Myśl, że znam swoje błędy, otrząsnęłam się i na nowo mogę stać się lepszą, wartościową partnerką. Stara się, jest blisko, zachowuje inaczej, niż zachowywał w tym okropnym czasie... Mówi, że chce walczyć, nawet jak jest ciężko... Myślę o wszystkim co do tej pory zrobił, aby okazać, że jestem ważna, co zrobił aby walczyć... Wciąż jeszcze jest miłość.

Jest naprawdę trudno. Jest przejeba...e. Motywują dobre chwile, chwile szczęścia. Motywuje myśl, że są tacy, którym się udało. Motywuje, że minęły już prawie 3 miesiące. Żyję, jest mniej cierpienia, nadal jesteśmy razem, a wszystko idzie powoli do przodu.

Nie lubię się bać... Marajka już pisała, że mam pokonać strach. Wiem. Staram się. Ciupalina... Naprawdę strasznie mnie ciekawi co będzie za rok...

Kasiu, ten ból , to wszystko minie
Myśl o sobie dobrze.
Teraz walczysz o siebie.
Pogódz się z tym, że nie masz wpływu na innych, i że każdy sam o sobie decyduje.
Teraz jesteś z mezem, bo chcesz.
On jest z tobą, bo tego teraz chce. Przyjmij to i bądź z nim jeśli tego chcesz.
Na to co będzie nie masz wpływu.
To na co masz wpływ, to twoje myśli i wybory.

Daję radę P.S. - materiały podesłane przez Ciebie- BOMBA!!!

Wiesz IVY, ja myślę, że jeśli zdecyduję się na dalszą wspólną przyszłość, to właśnie dla tego lepszego życia. Wciąż powtarzam - wiem co robiłam źle. Pamiętam nasz dawny związek, pamiętam ostatnie lata oddalania - było beznadziejnie. I mimo tych wszystkich trudności - jest dla mnie i tak lepiej - niż było przez co najmniej ostatni rok, a nawet dłużej! Życie "po" na pewno nie będzie takie samo. Wiem jednak, że na 100 % będzie lepsze - zarówno w opcji bycia dalej z tym samym partnerem, jak i odejścia. Jeśli zdecyduję się budować naszą przyszłość - to nie będę powtarzać błędów... Była ich naprawdę masa. Masa błędów, które zauważam z każdym dniem zastanawiania się nad tym co było. Oczywiście tu również duża rola  mojego partnera. Czy on da radę, jak w tym wszystkim się odnajdzie.

Mogę traktować to zdarzenie jako największą tragedię mojego życia... Mogę się w tym taplać, napawać smrodkiem. Wszystko oceniać z perspektywy tego. Zapomnieć o wszystkim innym co było i jest. Obserwuję mojego zgorzkniałego ojca... Który rozwiódł się jakieś 15 lat temu. Który żyje tym, że matka go "porzuciła". Który wciąż o tym opowiada. Demonizuje to wydarzenie. Jest zatruty jadem, żółcią, złością... Te wszystkie lata zmarnował na bełtaniu się w tym. Życie dalej mu mija. Jest przystojny, ma dobrą pozycję zawodową. I marnuje to życie na użalaniu się... Winieniu tylko jednej strony, za to, że nie wyszło... Ja tak nie chcę!!! Ja chcę cieszyć się życiem. Korzystać i nie marnować. Zmarnowałam ostatnie lata. Pozwalałam mojemu mężowi czuć się nieważnym, niekochanym, niedocenianym... Pozwoliłam zniszczyć naszą bliskość, relację nad którą kiedyś potrafiliśmy wspólnie pracować i ją pielęgnować.

Mogę też to zdarzenie potraktować, jako powód do zdobywania doświadczenia, nauki radzenia sobie z emocjami, dbania o drugą połówkę i jej potrzeby. Przede wszystkim jednak dbania o samą siebie!!!  A jeśli nam nie wyjdzie? Długo miałam problem z uwierzeniem w siebie, swoją wartość, pokochaniem siebie. Teraz o dziwo zaczynam to czuć. Więc zawsze można wynieść coś dobrego, ze złych wydarzeń. Nie łudzę się. Żyję dniem codziennym, pracuję nad sobą. Ale masz rację - dopiero jak coś się stanie, będę mogła to ocenić. Chociaż myślę, że z rozstaniem dam sobie radę. Poradziłam sobie do tej pory z tym wszystkim co się wydarzyło to i z tym sobie poradzę.

Nie czytałam Ale poczytam. Może wydaje mi się, ale zauważam, że część osób skupia się na tym, że chcę walczyć... I nie zwraca uwagi, że chcę, ale nie za wszelką cenę. I biorę pod uwagę opcję, że nie ma MUSU. Może jest to kochanie za bardzo, a może chęć spróbowania? Można wypierniczyć auto z jakąś wadą, albo można pójść do mechanika i sprawdzić, czy przypadkiem nie da się jeszcze czegoś z tym zrobić. Nawet do kwiatków tak podchodzę. Jak przysychają, chorują - to nie wywalam, tylko kupuję odżywkę i próbuję kwiatek zregenerować. Jeśli to nic nie daje, to trudno - kwiatek do wyrzucenia. Często wydawało się, że roślina jest spisana na straty, a tu pięknie odżyła! No i tak właśnie podchodzę do wielu spraw. Nie tylko do miłości, do partnera...

Wiesz, ja wierzę, że warto próbować. A, że się uda ocalić związek... Wierzę nadal na 50%. Bo dużo się stało, emocje są różne. Nagle wszystko może pęknąć, wybuchnąć...  Jest lepiej, jednak wszystko się może zdarzyć. Racjonalizuję - analizuję. Piszę na ZA - bo to mnie motywuje. Wydaje mi się, że w początkowej fazie, kiedy jest najbardziej ciężko - jest najłatwiej odpuścić. I tu trzeba się mocno motywować - jeżeli chce się walczyć. Takie są moje odczucia. Za 2-3 miesiące mogą być jednak zupełnie inne. Może stwierdzę, że siebie oszukiwałam. Może powiem, że szkoda by było gdybym zrezygnowała na starcie - bo warto było walczyć.
Jak czytałam temat "Dramat" i to co pisała żona o mężu... Wydaje mi się, że ja bym szybciej odpuściła. Bo starań i zdecydowania nie było widać już na początku. Ale kto wie, co bym zrobiła, gdyby taka sytuacja mnie spotkała. Nigdy nie mów nigdy... Teraz już wiem, że nic nie jest pewnikiem i wszystko się może zdarzyć.

Haha   Przed chwilą zjadłam rafaello... Mmmm... W ciągu dnia coraz rzadziej myślę. Po tym widzę postępy. Dzięki za miłe słowa i motywowanie do obżarstwa!!! W tych stresach schudłam 5 kg i jestem z tego bardzo zadowolona. Ile plusów tej zdrady

Kasiu na początku nie mogłam sobie z tym poradzić.
Czas zrobił swoje.
Zaakceptowałam to - i nie ma to już przełożenia w naszym życiu.

Dużo skupiam się na stronie zdradzanej. A jak po odkryciu zdrady zachowywała się Twoja połówka? Pytanie nie tylko do smallangel
Czy od razu się opamiętał, żałował, starał? A kiedy zaczął się starać to w jaki sposób? Jestem bardzo ciekawa!

Kasiu, ja juz pisalam, ze te wszystkie bole wynikaja ze strachu. A strach jest przeciwienstwem milosci.
Chcesz opierac zwiazek na strachu i mechanizmach majacych na celu trzymanie go pod kontrola?

Strach wynika z tego, ze nie ma sie oparcia w sobie samym, tylko przerzuca sie odpowiedzialnosc za wlasne szczescie na ta druga osobe.
Z tego, ze samemu nie umie sie sobie poradzic z wlasnymi emocjami i oczekuje sie od drugiej osoby, ze ona ma sobie z nimi zamiast nas samych poradzic. A najlepiej ma sie tak zachowywac, aby bron boze nie obudzic w nas jakichkolwiek negatywnych emocji, z ktorymi musielibysmy sie borykac.
W ten sposob robimy ze zwiazkow wiezienia. Bo w nich jest najbezpieczniej, poki wszyscy poruszaja sie tylko po wyznaczonym terenie. Szkoda tylko ze ciasno, ze przy okazji z powodu braku swobody ruchow co prawda nie wylaza na wierz te negatywne niechciane emocje, ale niestety przy okazji zanikaja tez i te pozytywne. No i ze wtedy zaczyna jednak pojawiac sie niebezpieczenstwo, ze ktoras ze stron zacznie miec dosyc siedzenia w tym wiezieniu.

Niestety, takie wzorce emocjonalne przejmujemy od rodzicow i otoczenia, a ci z kolei przejeli je we wlasnym dziecinstwie, co niestety nie znaczy, ze jest to korzystna strategia, tylko to, ze innej nie znamy, bo nikt nam innej, moze lepszej,  nie pokazal.
To bardzo chwiejne szczescie i zastanow sie sama nad tym, czy Ty chcesz byc ta wylacznie odpowiedzialna za szczescie swojego meza? A jak nie wylacznie, to w ilu procentach jestes gotowa przejac ta odpowiedzialnosc za niego? Czy jestes wogole na to gotowa? I czy naprawde jestes w stanie zapewnic mu szczescie? W jaki sposob chcesz to zrobic?
A potem gwoli sprawiedliwosci nie powinnas wymagac od niego wiecej odpowiedzialnosci za Twoje szczescie, niz sama jestes gotowa czy w stanie dac.

A tak naprawde to w zwiazku kazdy powinien przejmowac odpowiedzialnosc za siebie samego, bo przeciez juz dawno nie jestesmy dziecmi, wiec nie musimy grac dla siebie wzajemnie roli rodzicow.
Rowniez Ty nie jestes od tego, zeby zapewniac swojemu mezowi kraine wiecznej szczesliwosci, wiec przestan robic sobie ciagle zarzuty i oczekiwac z jego strony, ze on sobie bedzie robil swoje wlasne zarzuty. Tak nie dojdziecie do szczescia.

Jak wiec sobie poradzic i byc szczesliwa w zwiazku? To jest w sumie niezalezne od tego, czy byla jakas zdrada czy nie. Recepta jest zawsze ta sama. Tylko czesciej siega sie po nia dopiero wtedy, gdy okazuje sie, ze cos nie wychodzi, bo wtedy zaczyna cos uwierac czy bolec.
Trzeba nauczyc sie obchodzic z wlasnymi emocjami, zaczac dopuszczac do siebie wszystkie i nie oczekiwac tylko tych pozytywnych, bo to zupelnie nierealne - zawsze beda i te chciane i te niechciane.
Po prostu przestac BAC SIE sie siebie samego i wlasnych emocji. One sie zdarzaja, pobeda i przejda, bo kazda emocja przechodzi - tym szybciej im mniej sie stara ja od siebie odsunac.

Czego innego bowiem boisz sie, gdy stawiasz powyzsze pytanie, jak nie WLASNYCH emocji zwiazanych z ewentualnym rozczarowaniem?
Tak naprawde nie boimy sie wcale samego faktu zdrady czy klamstwa, tylko tego, co to w nas moze poruszyc.
I to powinno naprowadzic na wlasciwa sciezke, jak sobie z tym radzic. Jesli sa to MOJE emocje, to tylko JA moge z nimi cos zrobic, a nie partner.

Gdy przestaniesz sie ich bac, wtedy przestaniesz miec problemy z zaufaniem czy lojalnoscia, bo znajdziesz oparcie w sobie, a to jest najmocniejsze, jaki mozna miec. Nie bedziesz potrzebowac ciaglych gwarancji od meza.

Wtedy dopiero bedziesz tak naprawde w stanie spojrzec na drugiego czlowieka - swojego partnera - troche objektywniej i zdecydowac, co w jego zachowaniach jestes gotowa zaakceptowac a czego nie - bez tych bolesnie uciskajacych okularow wlasnych zranionych uczuc.

Trzeba umiec zrozumiec, ze ten drugi czlowiek ma dokladnie te same problemy ze soba soba samym i nie lezy to w jego odpowiedzialnosci zapewnienie nam wiecznej szczesliwosci. Za to jestesmy odpowiedzialni tylko my sami.
Tak dlugo, jak dlugo uzaleznia sie wlasne szczescie od kogos innego, jest to zapewnieniem sobie z duza doza prawdopodobienstwa nieszczesliwego zycia.
Jesli nie potrafi sie byc szczesliwym samemu, to w jaki sposob ma ktos inny nam to zapewnic?
Moge Cie zapewnic, ze jest sie znacznie szczesliwszym, kochajac samemu, niz bedac kochanym!. A wiec droga do szczescia jest kochac (znaczy - nie byc zaleznym emocjonalnie i nie uzalezniac milosci od gwaracji na szczescie, nie znaczy tez akceptowac wszystko, itd...).

Korzystanie z pomocy terapeuty jest tu oczywiscie dobrym rozwiazaniem, bo on na to wszystko naprowadza.

To pytanie wydaje  mi sie celowac w strone tego samego strachu, jak powyzej. Czyli mialoby to znaczyc, ze jesli sie od razu "opamietal", zalowal i staral, to moze istnieje szansa, ze da rade zapewnic nam to pozadane szczescie i uwolnic nas od naszego wlasnego strachu.
Ja twierdze, ze nie tedy droga do szczescia we dwojke.

Jedyne co tak naprawde byloby wazne, to zeby partner naprawde chcial dalej zostac w zwiazku, no bo bez niego oczywiscie zwiazku nie bedzie. Ale jako rownorzedny partner, a nie ten kajajacy sie i na kolanach blagajacy o przebaczenie.
Przynajmniej nie w Twoim przypadku, bo prawde powiedziawszy to na podstawie tego co opisujesz, to ja nie widze tutaj az tak potwornej winy ze strony Twojego partnera, zeby tylko samo to uzasadnialo az taki kryzys u Ciebie. Za tym siedzi raczej jeszcze cos innego u Ciebie samej. Byc moze masz duza doze jakiejs glebiej siedzacej niepewnosci w sobie i tym powinnas sie zajac.

Nie Kasiu, oczywiscie, ze go nie zmusisz i zmuszanie nie byloby tym, co prowadzi do celu. On musi chciec sam.
Ale pomyslalam sobie, ze moze dla niego byloby latwiej, jesli terapeuta bylby mezczyzna? Moze warto poszukac takiej mozliwosci? Jestem w stanie zrozumiec objekcje Twojego meza, ma pewnie uczucie dwoch na jednego (bo w jego oczach jest to z pewnoscia koalicja dwoch kobiet). To nie jest korzystne, bo on i tak walczy z wlasnymi wyrzutami sumienia. Tych musi sie pozbyc. Poczucie winy jest kontraproduktywne w terapii. Oczywiscie pisze o tego typu "przewinieniach", jakie zdarzylo sie mezowi.
Poza tym byloby mu moze latwiej otworzyc sie przed mezczyzna.

I nie mysl tez Ty tak o nim, ze jest taki biedny, bo zrobil cos przeciw swoim zasadom. Mam wrazenie, ze tu dokladasz swojego pieprzu i pelnisz role straznika pilnujacego, zeby on tych zasad bezwzglednie przestrzegal, bo nadal widzisz je jako gwarancje dla siebie samej.
On nie jest zadnym przestepca, a to, ze cos zrobil wbrew swoim zasadom? Nie on pierwszy i nie ostatni. Problemem nie jest zlamanie zasad, tylko upieranie sie przy jakichs zasadach w momencie, gdy sie okazalo, ze nie spelnily one swojej roli.
W takiej sytuacji trzeba dopasowac zasady do rzeczywistosci, zamiast sie ciagle biczowac.
Zycie nie jest po to, zeby przestrzegac zasad, tylko po to, zeby zaznac szczescia.
Jakies zasady sa przy tym co prawda potrzebne, zeby regulowac stosunki miedzyludzkie, ale musza byc one na tyle elastyczne, zeby moc radzic sobie tez z sytuacjami, ktorych te zasady dotad nie przewidzialy.
To jak z prawodawstwem - te musi byc dostosowywane do rozwoju spoleczenstwa. Sredniowieczne prawa nie maja dzis u nas zastosowania, bo bylyby nieadekwatne do dzisiejszych sytuacji.

Jesli obralas droge pracy nad soba, to z pewnoscia przezyjesz ten fenomen, ze Twoje wlasne zasady zaczna sie zmieniac i kiedys bedziesz krecila glowa nad sama soba, jak moglas wierzyc, ze te stare filtry, przez ktore patrzylas, byly jedyna mozliwoscia widzenia swiata.
Jesli maz zostanie w tym samym miejscu, gdzie stoi, to moze sie tez zdarzyc, ze to doprowadzi do rozejscia sie drog, bo widzenie swiata przestanie ze soba korespondowac.
Ale nie znaczy to, ze nie powinnas tego robic. Robisz to przede wszystkim dla siebie.

Kasiu nie pociesze ja tez miałam moment ze analizowałam ją czy z wyglądu czy charakteru . Przy poznawaniu kobiet z jej imieniem miałam dreszcze Doszłam jednak do wniosku ze ona nie zasługuje na moja energię i czas który jej poświęcam . 

Szara codzienność przypominała o niej mimo ze ja juz chciałam zapomniec. Nagle wylewy sie zdrady w otoczeniu u znajomych , otwierając gazetę były artykuły " dlaczego jest tyle zdrad "  włączając Tv na przypadkowy kanał leci " Och Karol 2 " . Ja chciałam zyc normalnie a zycie rzucało mi kłody pod nogi.

Kasiu życze duzo siły aby to przetrwać bo jest to ciężki czas dla Ciebie.

Oj dziewczyny. Wczoraj popłakałam. To już nie jest to wycie co kiedyś. Wyrzuciłam z siebie smutek... Wiem doskonale, o czym Ryba81 piszesz. Mi najgorzej było na początku. Nawet laska w kolorze włosów tamtej powodowała przypływ łez, napięcie, fizyczny ból... Są skojarzenia. Teraz też bywa, że gdy widzę taką w TV jak oglądamy film- to cała się napinam... Imię powoli przestaje działać. Ostatnio byłam u nowej klientki o takim właśnie imieniu W czasie rozmowy chyba ze 100 razy użyłam jej zdrobniałego imienia. Dałam radę, w sumie to nawet mnie to bawiło???

Dziś też mi smutno... Sama idę na terapię. Mąż wczoraj napisał, że kocha mnie, chce o mnie i o nas walczyć, ale nie da rady chodzić na te spotkania. Tak naprawdę doskonale Go rozumiem ( zaczynam już pisać o Nim z dużej litery... ). Muszę teraz o siebie zadbać. Jest ciężko, tym bardziej, że jakiś miesiąc temu u Jego mamy zdiagnozowano raka. Miała operację -  tylko otworzyli Ją i zaszyli... Nie ma tu czego ratować... Więc nastroje są smutne, czekamy na koniec. Obiecałam, że będę przy Nim, że Nią się zaopiekuję,  bez względu na to, jak potoczą się nasze losy jako nas...

Wczoraj przy tych smutach i analizach pytałam ponownie, czy coś więcej między nimi było, bo jeśli wyjdzie to w przyszłości - to wiem, że nie ogarnę tego. Odpisał mi, że wiem już WSZYSTKO... Nic więcej między nimi nie było. Wieczorem rozmawialiśmy, zapytałam spokojnie, czemu o mnie zapomniał, nie w formie obwiniania. Odpowiedział cicho, że nie zapomniał o mnie... Że zawsze o mnie myślał... Przeglądałam stare maile... W kwietniu pisałam, że mam dość naszego związku, że chcę iść do psychologa, żeby dowiedzieć się jak nasze dziecko "ubrać" w rozwód... Czy chce iść ze mną na to spotkanie... Odpisał, że pójdzie, ale nie chce tak naprawdę tego rozwodu... Rozmyślam i widzę, że wciąż mówiłam, pisałam o naszym końcu, o tym, że nie pasujemy, że nie ma dla nas przyszłości. Że mam Jego dość... Myślałam, że może w takim momencie się odnajdziemy. Tak naprawdę nie umiałam odejść, wciąż kochałam... Chciałam Nim wstrząsnąć, a popychałam Go w stronę tej uśmiechniętej i podziwiającej...

Nie, nie - to było pierwsze spotkanie po odkryciu zdrady. Poszedł na nie mówiąc, że robi to tylko dla mnie. Widziałam jak reaguje na pytania psycholog i mnie siedzącą obok... Czuł się osaczony, znam Go już tyle lat i wiem jakie ma problemy z mówieniem o uczuciach ze mną. A co dopiero z obcą babą takie tematy...

Przyjdzie Ci jeszcze za to slono zaplacic soba sama, kiedy sie okaze ze to "nie wszystko".
Wyjdziesz nieporownywalnie poobijana niz teraz.
Juz zaczelas budowac mu cieply kacic.
On musi zmierzyc sie z tm wszystkim sam, takze z choroba matki.
Badz ale nie wychodz przed szereg!

Osaczony? Biedactwo.
Okazalas mu swoje zrozumienie?

Po co go tlumaczysz.
Niech pracuje nad soba, nie ucieka.

Chodz sama to wbrew pozorom swietne rozwiazanie, bedziesz robila cos dla siebie.

Jak poczuje sie przerosniety calym swoim aktualnym zyciem, to jeszcze pojdzie w sina dal i tyle bedziesz go widziala. Albo zacznie sie pocieszac, bo kryzys bo matka bo cos tam.

Ciekawa jestem, ile wylewnych emocjonalnie mezczyzn znaja ci, ktorzy krytykuja meza Kasi, ze ma problemy z wylewaniem sie przed "obca baba", ktora przeciez w sumie jest ta terapeutka dla niego.
Ja wiem tylko, ze jakie to by nie byly zajecia, w ktorych chodzi o rozwoj osobisty, o wlasne wewnetrzne zycie - nie ma tam wiecej niz moze 20% mezczyzn. I to jest jeszcze bardzo optymistyczny szacunek.
Mimo to spora ilosc zwiazkow z tymi tam nieobecnymi mezczyznami przeciez niezle funkcjonuje.

Kasiu, chce przez to powiedziec, ze to, iz nie pojdzie teraz z Toba, nie znaczy, ze trzeba go odpisac na straty.
Przede wszystkim Ty musisz sobie poradzic sama z soba.

Ja zostaje przy swoim zdaniu, ze Twoj kryzys jest nieproporcjonalnie silny do przyczyny i ze chodzi tu o cos glebszego u Ciebie, co nie do konca ma zwiazek z Twoim mezem.
On nacisnal guzik, ale nie on podlozyl ta bombe, ta byla juz w Twoim wlasnym wnetrzu.
Nie on przeciez zaczal mowic o rozwodzie, jak sama piszesz. A wiec wizje rozstania sama roztaczalas.
Jesli nie byl to naprawde Twoj zamiar, to byla to w takim razie proba manipulacji emocjonalnej. To moze tez tlumaczyc niechec Twojego meza do wspolnej terapii. Takie rzeczy sie czuje, nawet jesli nie jest sie tego swiadomym i teraz ma on moze dlatego nadal odruch ucieczki.
To tylko moje gdybanie oczywiscie, ale wiem cos na ten temat z wlasnego doswiadczenia.
Warto sie temu przyjrzec u siebie, ale nie rob sobie wyrzutow z tego powodu. Po prostu bylas nieswiadoma tego, co robilas, a teraz masz okazje sie czegos o sobie samej nauczyc.

Niestety, malo jest swiadomosci na ten temat, ze najczesciej sami sobie sytuacje zyciowe stwarzamy.
Za duzo emocjonalnosci potrafi byc tak samo smiertelne dla zwiazku, jak jej brak.