Mąż zdradzał mnie emocjonalnie...

Przepraszam że burzę tę różową budyniową piankę, realistka się teraz odezwie. Czytam i czytam Wasze wypowiedzi i odnoszę wrażenie jakbym czytała pamiętniki egzaltowanej licealistki. Ja wiem że słowo pisane niektórym lepiej przychodzi niż mówione, ale ja tu widze tylko obraz wyidealizowanej rzeczywistości istniejącej w, szczególnie Twojej Kasiu, głowie.
Marajka, jakie Ty w ogóle jej rady dajesz z tą obrączką? Przecież mężuś od razu zorientuje się że ma wybaczone, od razu podniesie mu się ego, a skoro zostało mu wybaczone to po co się starać? To przecież Kasia ma się starać, żeby on chciał z nią zostać, taki ósmy świata cut (!)
Myślcie sobie o mnie jak chcecie, ja już dawno przestałam być idealistką, choć nie przestałam być optymistką. To on ma dostać po dupie za zdradę, nie Kasia. Kasiu, dziecko drogie, na chwilę wyjdź z siebie i stań obok, może zobaczysz coś o czym Twe miękkie serce nawet nie śmiało cicho pomyśleć...

Wchodzę w ten związek. Nie będę Go karać. Znęcać się. Wypominać. Prowadzić gierki... Albo zostanę wyru...na, albo wygram prawdziwą miłość... Na grę szkoda mi życia... Nie chcę tworzyć związku na podwalinach zemsty, krzyku, kary... Mamy być związkiem - chcę szacunku. Obustronnego. Nauki na błędach. A nie jeba...a za przeszłość. I co? Mam wyznaczyć stopień kary? Jeszcze muszę być niemiła, bo jeszcze nie odpokutowałeś? Czekaj, teraz już mocno Ci źle... To może być, już stopuję... Przynajmniej dziś? Nie chodzi o to, że mam siedzieć ślepo w niego wpatrzona. I miłować jak bóstwo. Tu chodzi o stworzenie partnerstwa. Nie widzę innej drogi...

Może myślę jak licealistka Dla prawdziwej miłości warto cierpieć! Zakończy się klęską? Będę wiedzieć, że zrobiłam dla nas wszystko. I spokojnie odejść.

Ivy, kto tu mówi o zagłaskaniu? Szacunek to dla mnie nie zagłaskanie. Wybaczenie też tym nie jest. Nie chcę go zagłaskać tylko dać nam przestrzeń i nie rezygnować z nas. On wie, że źle zrobił. Jest mu wstyd. Żałuje. Stara się. Co jeszcze ma zrobić, aby uznać, że zrozumiał? Jest jakiś wyznacznik tego? Jakaś miara? Jeden będzie wylewny w słowach, a szczerze nie żałuje... Inny cichy, a czujący wielki żal do samego siebie. Trudno znaleźć ten wyznacznik. Nie chcę się zażynać w imię miłości, ale zdrowo o nią walczyć. Mam 50% szans, że się uda. I to akceptuję.

Wezmę Twoje wskazówki pod uwagę. Na razie pracuję nad związkiem. Zaufanie... Tego nie da rady wytworzyć w sztuczny sposób i na pewno potrzebuję dużo czasu...  Na razie daję szansę i sama stwarzam warunki, dzięki którym powinien chcieć wracać do domu, do mnie. Boję się. Odganiam strach. I wciąż obserwuję... Dzięki za wskazówki. Wiem, że motywem nie jest złośliwość, tylko doradztwo na podstawie własnych doświadczeń i emocji. Za dwa miesiące może napiszę, że jest super i i wciąż wierzę, że jest lepiej. Możliwe też, że będę płakać ze wściekłości, że dalej byłam oszukiwana. Wszystko jest możliwe. W nim na pewno nie ma pustych uczuć do niej, bo tak szybko nie umierają. Chociaż parę razy mówił, że to było raczej zauroczenie, niż prawdziwa miłość... No, ale to są tylko słowa...  Cieszę się, że nie jestem z tym sama, że jesteś Ty i inni pomocni forumowicze

Widzisz Ivy, kazda historia jest inna, bo kazdy jest inny.
Nie zatruwaj Kasi tym, co sama w sobie zgromadzilas z goryczy i wlasnych rozczarowan, z ktorymi dotad sie jeszcze nie uporalas.
Pisze, ze sie z tym nie uporalas, bo gdybys sie uporala, to zrozumialabys to, co ja i Kasia tu dzis pisalysmy i nie nazywalabys tego rozowa budyniowa pianka.

"Wychowywanie" partnera w Twoj sposob to trucizna dla zwiazku. Stawiasz sie ponad drugim czlowiekiem jako ta madrzejsza i ta, ktora ma moralna wyzszosc, bez szacunku dla niego.
Jak taki zwiazek ma wogole byc zadowalajacy? Gdzie tu miejsce na partnerstwo? Juz nawet nie wspomne o milosci, bo z miloscia nie ma to nic wspolnego.

Przykro mi, ze jestes tak bardzo zraniona, ze nie potrafisz tego zrozumiec.
Przykro czytac, jak ludzie potrafia sobie sami odcinac droge do pozytywnego widzenia swiata i tych wszystkich mozliwosci, jakie daje zycie.

I co z tego, ze mozna byc zranionym, gdy sie otworzymy na drugiego czlowieka?

Jakby male dziecko, ktore akurat uczy sie chodzic, po pierwszych upadkach zrezygnowalo z chodzenia z obawy, ze upadnie nastepny raz, to do konca zycia byloby skazane na raczkowanie.
Ale male dzieci sa jeszcze tak pelne zycia i optymizmu i przepelnione potrzeba poznawania swiata, ze te ciagle upadki nie sa w stanie powstrzymac ich przed opanowaniem chodzenia, a potem biegania. Upadna, poplacza, czasem stluka sobie kolano, a potem zapominaja o tym i dalej zdobywaja swiat, bo zyja tu i teraz, a nie w ciaglym rozpamietywaniu przeszlosci i w obawach przed przyszloscia i kazdy dzien jest dla nich nowa szansa, a nie zagrozeniem.

Podobnie ma sie sprawa z uczeniem sie milosci. Jesli sie nie bedzie ryzykowac bledow i zranienia, to nigdy sie jej nie zazna, bo nawet gdy bedzie stac przed nami i pukac, to jej nie rozpoznamy, jesli serce bedzie zamkniete.
Oczywiscie, ze mozna przezyc zycie, ciagle rozgladajac sie, czy cos nam nie grozi, w ciaglym strachu i potrzebie zabezpieczania sie.
Tylko problem jest w tym, ze nie ma zadnego zabezpieczenia przed zranieniem emocjonalnym. Dopadnie Cie wtedy, gdy sie tego najmniej spodziewasz.
Chyba, ze czlowiek sie tak opancerzy, ze juz zadnych emocji nie bedzie sie czuc - co jest stanem emocjonalnej mumii, albo sie nauczy rozumiec i obchodzic z wlasnymi emocjami, ale wtedy znika tez strach przed zranieniem, bo sie wie, ze w gruncie rzeczy nikt nikogo nie rani. To sa tylko wlasne nieprzerobione tematy, glownie z dziecinstwa, nasze stosunki z rodzicami czy rodzenstwem, gdzies gleboko zakopane urazy emocjonalne, ktore sie budza przy nacisnieciu guzika przez partnera,  i wlasna nieumiejetnosc poradzenia sobie z tymi urazami. Ale tego ostatniego mozna sie nauczyc i przestaje wtedy byc to problemem.

Jesli chodzi o mnie, to kiedys zdecydowalam, ze nie chce prowadzic opancerzonego zycia i ze nie chce na lozu smierci zalowac tych wszystkich z powodu swojego strachu niewykorzystanych okazji.
I do tej pory tego nie pozalowalam. Mam za soba rozne doswiadczenia, m.in. jestem w trzecim malzenstwie. Dzieki bolom, jakie mi sie przytrafialy, nauczylam sie, jak moge zyc, zeby byc szczesliwa. I nie zaluje zadnego z moich bolesnie zakonczonych zwiazkow. Kazdy z nich popchnal mnie dalej, do miejsca, gdzie jestem teraz. Jestem teraz losowi, czy czemukolwiek, co mnie na ta droge naprowadzilo, niezmiernie wdzieczna, bo wiem, co to znaczy poznac uczucie milosci. Nie tej zaborczej, strachliwej i pilnujacej podejrzliwie swojej "wlasnosci", czyli partnera, tylko tej, ktora po prostu jest i nie pyta, ktora mnie prowadzi przez zycie i to nie tylko w zwiazkach. To jest teraz stan w sercu, ktory jest niezalezny od mojego partnera, ktory mi daje ogromne uczucie spelniena w zyciu. To bylo warte ryzyka.

Nie wiem, który typ zdrady jest gorszy. Wiem, że bardzo boli, że on stworzył głęboką relację, zaangażował się w bycie z kimś innym, oszukiwał, kłamał... Jak teraz myślę o tym czasie, to widzę, że trochę się z tym szarpał, że musiało mu się podobać, ale... Ale wykonywał też ruchy świadczące o tym, że nie zrezygnował z nas... Dziękuję Ci za miłe słowa. Trzymaj za mnie kciuki!

Pawelo, wiesz co? Masz calkowita racje W tym sensie to nie zdrada, dlatego ja nie stracilam zaufania i wtedy latwiej. Choc moglabym upierac sie przy twierdzeniu, ze nie powinien wogole zaczynac czegokolwiek z inna, no bo ja dowiedzialam sie po pierwszej burzliwej randce. Przeciez nie pytal mnie, czy wogole moze cos zaczynac, tylko to zrobil.
Ale mialam oczywiscie zakodowane w lepetynie, ze musze byc ta wyjatkowa jedyna. A to przysparza klopotow.

Nie nazwałabym tego różową budyniową pianką tylko różową watą cukrową - jest słodsza.

Marajka tak , każda historia jest inna i każdy ma inne podejście , inne poglądy a patrzenie na zdradę przez różowe okulary nie jest dobre. Zamykanie się w kokonie pod nazwą "jest teraz super" też nie jest dobre , prędzej czy później złość i tak wylezie.
Spojrzenie IVY jest spojrzeniem nie kobiety nie umiejącej się pogodzić z rzeczywistością ale kobiety realistki.
I nie nzawałabym tego zatruwaniem życia Kasi goryczą ale próbą spojrzenia na jej związek z każdej strony nie tylko z tej kolorowej. Teraz jest dobrze, mają ze sobą swietne relacje wrócili do tego czego nie robili już dawno ale pewnym momencie może przestać być fajnie bo tak jak w każdym związku będą nieporoziumienia i wtedy co? Wtedy kokon pęknie i będzie płacz, wypominanie, powrót do tego co było.
Nie da się żyć tylko samymi pozytywami , życie nie tak się układa.
I zanim mnie Marajko ocenisz,że ja się również nie pogodziłam i wylewam z siebie gorycz wyprowadzę Cię z błędu -nie ma we mnie już złości jest zwykłe realne życie.

Podając przykład Swojego związku podałaś układ : związek otwarty.
Nie wiem czy Ty ale dla Ciebie Twój mąż może robić co chce i gdzie chce.
I mimo wszystko,że wiedziałaś ,o spotaniach z inną ,też Ciebie to zabolało, nauczyłaś się żyć tak ,żeby tylko Twój partner był zadowolony. Bo miłosć jest i o nic nie pyta.
Dawanie wolności za wszelką cenę, uginanie się do przekonań kogoś innego.

A gdzie Ty jesteś teraz? Z jedej strony wolność, miłość a z drugiej strony uczący ból. Wychodzi na to,że Ty w bólu jesteś gotowa znieść wszystko żeby tylko uszczęsliwić partnera a nie Siebie , nagięłaś swoje zasady dla zasad innych. To jest wolność? Nie żądasz niczego od partnera , nie "wychowujesz "go tylko dajesz mu taką Siebie jaką parter chce.
To gdzie w tym wszystkim jesteś Ty?
Gdzie jest parnterstwo? Przecież to działa w obie strony , nie może tylko jedna strona wyzbyć się swoich przekonań . Partnerstwo nie polega na tym ,że jedna strona robi co chce a druga zmienia się dla "dobra" związku.

Czy to jest dobre podejście do życia? Dla mnie nie.

rojka - i wszyscy inni. Chciałam wszystkich wszem i wobec poinformować! Absolutnie nie postrzegam obecnej sytuacji, jako wspaniałej. Że czuję się super, a nasz związek kwitnie. Że jestem głupiutką, naiwną dziewuszką, która się cieszy, że ojjjjj jak pięknie jest między nami i będzie tak cudownie. Jaka  prawdziwa, słodka miłość! Idealnie, cudowanie, jestem tylko ja i tylko ja będę. Nie jest super. Wszystko może się zdarzyć... Przestańcie proszę z tymi budyniami i watami cukrowymi, bo już mnie mdli. Jest ciężko, nie mam pewności, że się uda. Mam świadomość, że będą gorsze dni i są trudne dni. Nie jest to mój pierwszy związek, wcześniej byłam w 2 związkach. Każdy z nich trwał 3 lata... Nie jestem z obecnym facetem 5 miesięcy, tylko 13 lat... I przechodziliśmy różne kryzysy. Pisałam o tym, że potrafiliśmy sobie z nimi radzić BO ROZMAWIALIŚMY, szanowaliśmy się itd.... Wiem co znaczy kryzys, kłótnia... I pamiętam, jak kiedyś sobie z tym radziłam, a jak przez ostatnie kilka lat nie potrafiłam, skupiłam się na moich racjach, odsunęłam. Więc bardzo Was proszę - nie piszcie mi tu, że myślę, że teraz jest pięknie - bo nie jest... Wnerwia mnie, że rojka przypisuje mi, że myślę, że będzie tak wspaniale, a jak pojawią się problemy to będzie płacz...  Kobieto, no przecież właśnie jestem w epicentrum kryzysu... Dostaję po doooopie, cierpię... Jak mogę być po takich doświadczeniach taką niemotą, która myśli, że związki są idealne???? Jest jednak świadomość popełnionych błędów, chęć naprawy, motywacja. I wiem, że związek nie będzie się składał z samych pięknych chwil ( no musiałabym być baranim łbem.... ).  To, że chce się walczyć, nie oznacza, że ma się wyidealizowany obraz związku... Tylko, że akceptuje się dobre i złe strony... Ehhhhh...

Rojka-  pisz co myślisz! Mnie to cieszy Tylko kurna chata! Gdzie ja piszę, że jest pięknie i już zawsze tak będzie? Tylko piękne dni?

Odniosłam się do tego co pisze Marajka.

Proszę :

Dla Ciebie cała ta sytacja jest szczęściem ,bo dała Ci do myślenia, wyrwała z życia codziennego i rytyny.
Bez "zdrady"  dalej byś tkiwa w nudnym i rozpadającym się związku. Nie usłyszałabyś słów "kocham Cię" i że jednak jesteś super kobietą

Może ja się czepiam. Ale nie wierzę,że zakończył.

Założyłaś, że mąż mówi prawdę,ok znasz go lepiej i pewnie sama wiesz, kiedy kłamie.
Ale ja to widzę inaczej: Ty chcesz mu wierzyć , chcesz wierzyć w to,że sytuacja z panną nie zabrnęła na daleko , odpychasz od Siebie daleko prawdę z jednej strony chcesz ją poznać z drugiej boisz się, że nie będzie dla Ciebie dobra.
Strach starasz się zamknąć gdzieś głeboko w sobie , szybko naprawić to co się popsuło.
Bardzo chcesz,żeby już było dobrze. Obserwujesz i widzisz tylko dobre rzeczy w mężu.
Czy w Nim na prawdę nie ma nic złego?
Tak nagle wszystko z jego strony zaczęło wracać do normy? Ulgę mu sprawiło,że Ty już wiesz, przestał gryźć się w sobie ze swoją tajemnicą.
Trzy miesiące i nowy - stary lepszy związek.
i teraz :

Pełnia szczęścia bo czujesz,że jest Twój.

Rojka pisze, że czujesz, że jest Twój. Ale jego nie ma...
On się tym wszystkich zmęczy, teraz próbuje udawać, robi rzeczy których wcześniej tak często nie robił...

Tu się mylisz ja się nie boję.

Dla mnie jest to realne. Mieć partnera na wyłączność. Tak samo jak i ja jestem na wyłączność .
Stanowczo jestem za monogamią.
Związki się rozpadają, tworzymy nowe ale nadal pozostają monogamiczne.

Ludzie nie potrafią się obchodzić ze zdradzeniem partera ,potrfaili by gdyby nie było kłamstwa tylko szczerość do bólu ale nie wymagajmy zbyt wiele. To już byłyby mrzonki,że świat jest bez wad.

Kobiety są bardziej skłonne do monogami, meżczyźni do poligamii wynika to z ich natury i chęci przekazywania swojego DNA.

Rozumiem teraz Twoje podejście : skoro Ty mogłaś to i On może. Tu dla mnie jest jasne.

Mi akurat nie odpowiada.

Widzisz Marajka, jak Ty nic nie wiesz... Wydaje Cie się że tylko Twój światopogląd jest właściwy, bo Ty sama doszłaś do takich a nie innych wniosków. Jakim prawem oceniasz mnie? Nie znasz mnie ani mojej historii. To nie ja "wychowywałam" partnera, to on mnie próbował "wychowywać", ale do tego doszłam znacznie później, długo po rozwodzie. Zraniona? Byłam, owszem, ale włożyłam wiele pracy w to żeby być kobietą jaką jestem dzisiaj. Może nie idealną, nie diamentową, ale znam swoją wartość i żyję pełnią życia, jestem tym kim ja jestem, nie tym kim ktoś chciałby żebym była.
Różową budyniową pianką, czy jak ktoś inny tu nazwał, watą cukrową, nazywam Wasze idealistyczne przedstawianie świata, a słownictwo które dobieracie kojarzy mi się z naiwnymi romantycznymi powieściami z dziewiętnastego wieku. Albo z pamiętnika nastolatki. W Waszych wypowiedziach jest tyle romantyzmu że aż swędzi. Niestety, życie czasami potrafi postawić do pionu.
Polecam terapię u specjalisty, być może odkryjesz że ważniejsze jest to co sama w sobie nosisz niż to czego myślisz że oczekują od Ciebie inni.
Pozdrawiam.

Kasia tez dałam mezowi szanse , jestes 3 lata po , nie zaluje ale ...

Kilka kwesti mnie niepokoi ....
1 ) dlaczego ukrywasz przed mezem , gniew , złość , rozgoryczenie , żal ?
Rozumiem ze nie chcesz go dalej karać ale ja widze u ciebie strach ze te zle emocje moga w jakis sposob zniechęcić go do Ciebie .Nie chcesz byc tą złą żona jaka byłaś przed zdrada w obawie ze on wroci do romansu . Teraz jestes spokojna , stonowana , wyrozumiała ( przy nim ) a w samotności wykrzykujesz złość . Po czasie te zle emocje wyrzucisz na niego.

2) nie wierze ze 5-6 romansie nie doszło do fizyczności . Adoracja , wyznania Milosci , wiąrze sie rowniez z potrzeba bliskości fizycznej. Nie koniecznie sex ale przytulanie , pocałunki itp . Nie jest wazne czy do tego doszło ale ważna jest postawa Twojego meza tzn . Czy w obliczy sytuacji do jakiej On doprowadził jest w stanie powiedziec PRAWDE mimo ze prawda Cie zaboli .

Pisałas ze ich spotkania trwały krótko po pracy ( wersja meza)  a wzięłaś pod uwage ze mogli sie spotykać w ciagu pracy ?? Brat mogl im to ułatwiać . Ty byłaś " zła żoną" i solidarność męska do czegos zobowiązuje .

3) nie wierze ze zauroczenie meza przeszło w ciagu jednego dnia . Wyznawał jej MIŁOŚĆ wiec albo były to " puste " słowa aby podkręcić flirt albo udawał przed Tobą ze ją wyrzucił  z głowy .

Jak dla mnie u was jakos za szybko to wszystko idzie , to jest dopiero nie całe 3 mc , nie oczekuj normalności bo taka szybko nie przyjdzie. U mnie trwało to około 1,5 roku aby poczuć dzien w którym zapomniałam o zdradzie i byłam wewnętrzne spokojna .

Życze Wam powodzenia bo wiem z autopsji ze ciężki czas przed wani  ale miej oczy otwarte .

Ja podzielam w tym aspekcie zdanie Marajki - jest tyle trudnych sytuacji, pokus, kryzysów w związku (tak, wiem, trzeba pracować ale to nie zawsze wychodzi) że trudno utrzymać związek wiele lat w monogamii. I teraz kwestia - odejść czy nie. Marajka by została bo z tego co zrozumiałam uważa, że każdy człowiek bywa słaby zwłaszcza jeśli chodzi o tak trudną materię jak związek, a Ty gagatka uważasz zdrada=brak miłości. Myślę, że można kochać a jednoczesnie zainteresować się z kimś innym, być może opanować to i stwierdzić że jednak zalezy nam bardziej na tym pierwszym albo popaść w romans. Dajmy na to 10 letni związek z wzlotami, upadkami, dzieckiem, jakąś chorobą kryzysem. W ciągu tych 10 lat spotyka się tyle innych osób, które mogą nas zainteresować a dajmy na to dojdzie do tego kryzys i komuś odbija... myślę, że mogę to zrozumieć, co myslicie?

Wrze dyskusja - mam wrażenie jakby to było 6 lat temu
Tak samo mi pisali, mówili, przekonywali, argumentowali - a ja zrobiłam swoje
I do dnia dzisiejszego ludzie nie wierzą, że ja żyje szczęśliwie z Mężem po zdradzie - ich problem nie mój
Mają przynajmniej o czym po kątach gadać

Portal który poleciła Ci Ivi (zdradzeni.info) - nie polecam dla Ciebie
Tam osłuchasz się jeszcze bardziej niż tu
Pamiętaj Kasiu jedno - to TWOJE życie i TWOJE decyzje nie użytkowników forum.
Jest ryzyko - albo się uda, albo poniesiesz porażkę. Mi się udało, wierzę i w Ciebie

Kasiu Nasz związek - jest inny. Musi być inny - bo tamten nie był dobry. Przede wszystkim zaczęliśmy słuchać siebie. Miałam z tym OGROMNY problem wcześniej - Mąż wiele razy mówił mi, że chciałby bym zmieniła, to tamto - byłam zwyczajnie głucha na Jego mówienie. Traktuje Go jak partnera, szanuje, kocham, doceniam, potrzebuje. Kiedyś chciałam mieć nad Nim władzę ( i miałam) - dziś nie walczę z Nim o to. Wiem  gdzie czyje jest miejsce .  Nie traktuje Męża jak własność - jest dla mnie równorzędnym partnerem. Bardzo się uspokoiłam - byłam nerwowa, moja racja zawsze była tą odpowiednią (znasz to? ) . Mąż przestał się mnie bać - daje Mu dojść do głosu, umiem wysłuchać i przyznać rację. Umiemy i chcemy ze sobą rozmawiać. Uwielbiamy spędzać ze sobą czas, ale również i bez siebie. Każdy ma swoich znajomych - kolegów, koleżanki. Uważam, że między Nami jest większe uczucie niż kiedyś. Jest fajniej. Nie próbuje Go zmienić - jak pisałam wcześniej, to ja zmieniłam się - od razu ujrzałam zmiany u Męża.
Zanim dałam szansę - przeanalizowałam całe nasze małżeństwo - Mojemu Mężowi prócz zdrady, nie mogę nic zarzucić. Jest naprawdę bardzo dobrym człowiekiem. I nie wybielam Go - patrze realnie.

Większość Ci tu pisze, że nie wierz w to, że nie było zdrady fizycznej. A co to zmienia? Zdradził emocjonalnie - wystarczające. To i tak nie mało. 

Kasiu, pisałaś o kochance - ja z kochanką Męża nie jedną kawę u nas w domu wypiłam więc wiesz
Ale nie chce mi się o tym pisać - jest mi obojętna

Kasiu mam jeszcze jedno pytanie, czy Mąż wini Ciebie za to co się stało? Usłyszałaś coś na ten temat?

A i jeszcze jedno - w innym wątku po Twoją historią odezwał się Animus - niesamowicie mądry mężczyzna. Warto Go czytać. Ostatnio rzadko się (chyba) udziela, szkoda, bo mógłby Ci pomóc.

Ps. Kasiu odezwę się do Ciebie na maila, coś Ci podrzucę. Być może przyda Ci się tak samo jak mi się przydało.

rojka - czuję, że jest mój, kiedy jest przy mnie. Mój w sensie, że jest ze mną ciałem i umysłem, a dawno tak nie było. Jest mój teraz. Czy na zawsze? Nie wiem...
Mój mąż ma wady. Bywa zamknięty, mało wylewny, uparty. Nie jest ideałem. Czy to, że chcę o nas walczyć oznacza, że myślę, że jest idealny?

Nadal uparcie wierzę w to co mówił o bliskości... Bo każdy z nas ocenia wszystko przez pryzmat swoich przeżyć, zasad moralnych.... Mojego męża poznałam, kiedy sama byłam w związku. I najpierw byliśmy kumplami... Pojawiło się zauroczenie... Ciągnęło nas do siebie, a ja pozwoliłam na to, aby się przed nim otworzyć i pozwolić na stworzenie zalążków miłości. Zrobiłam coś, co on zrobił właśnie teraz... Byłam z innym, a tworzyłam relację z nim. Mając świadomość, że mam CHŁOPAKA - nie narzeczonego, nie męża, nie dziecko - miałam na tyle wyrzutów do siebie, że nie pozwalałam na bliskość cielesną. Walczyłam z tym kilka miesięcy. Przy czym spędzaliśmy ze sobą "sam na sam" dużo więcej czasu, niż mój mąż z koleżanką z pracy. I on się do mnie w tym czasie nie przystawiał - wiedział, że jestem w związku, też miał zasady. Ja nie pozwalałam na bliskość fizyczną, bo wiedziałam, że jestem w związku. Aż doszło między nami do pocałunku ( z mojej inicjatywy... ). I czułam się jak ostatnia... Wytrzymałam tydzień i powiedziałam o tym mojemu ówczesnemu chłopakowi. Szybko też zakończyłam tamten związek. Ta granica była dla mnie końcem tamtego związku...

Święta prawda! Wiem w co wchodzę I nie nastawiam się na sukces - nastawiam się na nowe! Napisałaś to co czuję - potrafisz zrozumieć moje myśli! Wow! Dzięki za motywację! Zgadzam się z Tobą w 100%

ryba81 -

1). nie ukrywam uczuć przed mężem, tylko nie wylewam ich na nim. Mówię mu, że mam dziś dosyć, jest mi źle. Nie wydzwaniam do pracy... Czasem mu coś złośliwie napisałam... Czasem, ale teraz już nie mam takiej potrzeby. Nie boję się pokazać, że jest mi źle. Ale nie chcę wrzeszczeć NA NIEGO, dokuczać JEMU. W tym sensie. W ogóle to złości we mnie już nie ma tyle, ile było na początku - właśnie sobie to uświadamiam...

2). Matko świnta. To już wenezuelski serial. Wszyscy Chu..e. Brat, współpracownicy pewnie też. Ja myślę, że w to mógł być wciągnięty nawet pan z elektrociepłowni Nie. Nie myślę, że mój mąż i jego brat to takie perfidne świnie... Matyldo!! !Gdybym tak o nim myślała, nie dałabym mu szansy.

3). Też nie wierzę, że mu przeszło. Byłam kiedyś kimś zauroczona. Potrzebowałam czasu na to, aby emocje opadły i uczucie wygasło.

Normalności nie oczekuję, zgadzam się z Tobą. W ogóle to co to normalność, po czymś takim Potrzeba czasu, żeby wszystko w głowach i sercach się poukładało. Wtedy będę wiedzieć jak jest i co tak naprawdę chcę z tym dalej robić. Dziękuję za opinię!!!

smallangel

Nie zaglądam na tamten portal. Nie chcę pielęgnować w sobie podejrzliwości, hodować złość itp

Jest ryzyko i się tego podejmuję, jak piszesz

Jeśli chodzi o mojego męża... Ani razu nie powiedział, że to moja wina. Ani jednego razu nie usłyszałam tych słów. Jest typem mało wylewnym, więc jest trochę ciężko Dziś rano zapytałam jak się z tym wszystkim czuje. Odparł cicho " jest mi wstyd"... Kilka razy powiedział, że sobie na to nie zasłużyłam. Jak wspominałam - jest typem mało wylewnym. Więc bardziej działa czynem, niż słowem.

Obserwuję go i wiem, ze na samym początku decyzję podejmował świadomie, ale czuł pewną stratę... Nim powiedział, czego chce - oznajmiłam, że w kwestii swojej decyzji ma całkowicie odrzucić temat dziecka, wspólnego domu, opinii rodziny itd. Że ma pomyśleć o MNIE. O swojej Kasi. I o niej. Powiedziałam, że wiem, że dawno nie byłam taka, jaką mnie pokochał. Żeby ocenił to bardziej zamieniając nas miejscami... Że jaka bym była na takich randkach, na spotkaniach w pracy, bez zobowiązań, dziecka, dodatkowych stresów.  Że wiem, że ona na moim miejscu, z moimi stresami, bagażem doświadczeń i latami trwania w związku - też nie byłaby taką, jaka jest obecnie w jego oczach...

Co on robi teraz? Niewiele i wiele. Oceniam go na podstawie tego jaki zawsze był, jeszcze przed tym wszystkim. Nie mówi za wiele o uczuciach. On jest typem bardziej od czynów...

Dostałam od niego jedynego emocjonalnego maila. Wysłał mi też tylko, albo, aż jedną piosenkę: https://www.youtube.com/watch?v=EztDIotz7Nc
Nie prosiłam go też o spowiadanie się co, gdzie i jak...

A on dzwoni jeśli ma być później, mówi gdzie będzie i dlaczego tak będzie...
Dzwoni codziennie jak wychodzi z pracy, mówi kiedy będzie...
Kładzie telefon na widoku...
Kiedy gdzieś dzwoni - robi to w pobliżu mnie, żebym słyszała...
Kiedy pisze sms-a, siada na widoku i mówi do kogo pisze.
Nawet kiedy ustawia budzik w telefonie - mówi, że właśnie to robi...
Dzwoni rano po odstawieniu małego do przedszkola, pyta co słychać - nawet jak widział, że wstałam rano lewą nogą i, że może być ciężka rozmowa

Sam, od siebie... Czy to mało? Czy to dużo? Każdy oceni wg siebie.

smallangel - dziękuję Ci, że jesteś! Takim moim Aniołkiem

Ok. To w takim razie , patrząc na to wszystko przez Twoje doświadczenia, małżonek powinien opanować się już dużo wcześniej niż wtedy kiedy To Ty go rozpracowałaś, prawda?
Czyli słowo natychmiast -którego się czepiłam jednak powinno mieć zastosowanie dużo wcześniej biorąc pod uwagę to,że dla niego zrezygnowałaś z innego związku, powinien to docenić .

No nic, moje zdanie się nie zmieniło. Ciekawa jestem jak dasz sobie radę dalej.
Oby się udało.

Zawsze taki był? Czy czymś to jest spowodowane?
Jak było na początku Waszej znajomości?

Witaj Kasiu

Ktoś tu przywołał mój "Dramat".
Być może historia niezupełnie taka sama jak Twoja, ale jest wiele uderzających podobieństw.
Życzę Ci szczerze, żebyście wyszli z tego kryzysu obronną ręką, bo ciężki czas przed Wami.

Powiem Ci z perspektywy moich doświadczeń, że wolałabym, żeby mój mąż zdradził mnie "tylko" fizycznie, żeby był to "jednorazowy wyskok" z chętną panienką, niż zaangażowanie uczuciowe.
Uwierz mi, że nie jeden raz Twój mąż będzie miał kryzys, bo jeśli faktycznie się zakochał w tej drugiej, to trudno mu będzie się odkochać.
Raz kiedyś od psychologa, do którego chodziliśmy, usłyszeliśmy, że nasz mózg nie jest monogamiczny. Że można kochać więcej niż jedną osobę (pomijam miłość rodzicielką na przykład). Tylko od nas zależy co z tym zrobimy, z kim będziemy, komu będziemy wierni.
Strasznie trudno to zaakceptować   ja nie potrafiłam.

A co do bliskości fizycznej...hmmm, myślę, że jesteś troszkę naiwna, wierząc, że jej nie było po iluś tam miesiącach zakochania.

I jeszcze jedno. Definitywnie rozstaliśmy się po około roku, od jego zakochania i jego deklaracji, ze chce być ze mną. Pamiętam jak mówił, że w momentach, gdy cierpiałam, on był całym sobą przy mnie, myślami, uczuciami. A gdy następował czas, że czułam się lepiej, gdy wydawało się, że wychodzimy na prostą, znów "uciekał" do tamtej.

Tak było w moim przypadku. Oczywiście, każda historia jest inna i szczerzę Ci życzę happy endu albo może raczej happy startu w nowe

Komunikacja to podstawia z związku.
Pamiętaj o tym, że mężczyźni okazują uczucie poprzez czyny - kobiety odwrotnie (jesteśmy słuchowcami). Stąd chciałaś wyznań - nie rozumieliście się w przekazie.
Sama również mówisz o swoich uczuciach? Komplementujesz Go? Doceniasz? Chwalisz? Zaspokojona u Niego jest potrzeba bycia potrzebnym?

Nie piszę tego w kontekście dziś - tylko wcześniej.

Jedna IVY napisała  jak mądry dojrzały człowiek i została zaszczekana. Kasiu - zbudowałaś sobie fajny lukrowany domek. Stawiam 100 do 1 że za rok o tej porze będziemy Ci dawać rady jak się otrząsnąć po odejściu męża. On już wybrał, teraz tylko tańczy jak w cyrku przed ostatecznym odejściem.

Masz prawo sądzić, ja mam prawo próbować. Nie chcę się powtarzać, że wiem, że szanse są 50 do 50... W moim mniemaniu lukrowany domek jest wtedy, kiedy głupiutka gąska myśli, że na pewno się uda i na pewno już nic się nie dzieje...
Oddaję teraz całą siebie. Tak właściwie myślę, że oddaję jemu wszystko, co kobieta może oddać mężczyźnie... Ofiaruję szansę, przebaczenie. Może się okazać, że nie zasłuży, może się okazać, że nie doceni. Wtedy będę wiedzieć, że zrobiłam dla nas wszystko. A rezygnując na starcie - myślę, że to byłoby mniej dojrzałe, a bardziej wygodne... Prostsze, bardziej tchórzliwe... Jest mi ciężko, może być jeszcze bardziej, jeśli poniosę klęskę. Niestety, może jestem głupia i nie tak wszystkowiedząca i znająca już odpowiedź na każde pytanie i każde zakończenie - jak niektórzy...

Kasiu, jak wiesz, trzymam za Ciebie kciuki bo bez wględu na wynik, już się uczysz i to jest cenne. Jaki będzie efekt - tego nie wiesz, póki nie spróbujesz i nie doświadczysz, a może być różny. W każdym razie - sekunduję Tobie, bo próbujesz walczyć, a tylko w taki sposób można się rozwijać, choć to prawie zawsze boli 

Ty chyba nie rozumiesz co mam na myśli pisząć, że oddaję całą siebie. Myślisz, że biegam za nim, cmokam, zabiegam i zagłaskuję. Nie zrozumiesz chyba sensu tych słów!

No na bank! Jest jak piszesz! Alleluja! W końcu ktoś mega dojrzały emocjonalnie! Niesamowicie inteligentne to co piszesz. Ja myślę, że możemy jeszcze dodać, że oni wszyscy tam razem się bzykają! Z bratem i elektrykiem i chopem z elektrociepłowni i Maryśką z pod 6! Podaj proszę nr w totka! A męża zaraz uwolnię. Czekaj - muszę po klucze od piwnicy skoczyć Dziękuje za niesamowicie pouczający komentarz!!! Wszyscy ludzie to jełopi, wszyscy faceci to ruchacze, a wszyscy bracia to kłamcy!  W ogóle większość to jednokomórkowe mózgi... Życzę powodzenia w życiu przy takim podejściu i takiej ocenie ludzkiej psychiki i wrzucania wszystkich do jednego wora...

Brata powinnaś powiedzieć jego bratu by nie zbliżał się do ciebie na bliżej niż 10 metrów już nie mówiąc o wizytach.

" z perspektywy kobiety znającej swoją wartość powiem ci jedno. Nie miałam wielu 'propozycji łóżkowych" od obcych facetów. trochę jest tak, że nie daję pewnych sygnałów, nie chodzę w pewne gierki. Komplementy przyjmuję dosłownie i spokojnie... gdy ktoś mówi.. gdybym wiedział, że spotkam tutaj tak piękną kobietę,,, przyszedłbym wcześniej...ja zwykle odpowiadam spokojnie - i mądrą. Dziękuje.

I koniec rozmowy  heheh żadnego rumieńca, trzepoczących oczek.. większośc wie, że to koniec konwersacji...
ale zdarzały mi się bardziej zaawansowane podjazdy - tylko, że - kobiety takie jak ja, znające swoją wartość, nie pójdę za facetem za .. ORGAZM (w sumie potencjalny.. wcale nie pewny....). Kobiety takie jak ja wymagają więcej, potrzebują więcej. To, że ktoś się mną rajcuje, że ja uznam, że ktoś jest atrakcyjny - to za mało... by mnie mieć.
Rozumiesz Alu? to nie w oczach facetów się przeglądam, ale w swoich własnych. Wiem, czego chcę i wiem, na co mnie stać
Nie wierzę, że kochankami zostają kobiety, które mają porządek w sobie. Kochankami nie zostają kobiety, które znają swoją wartość i się cenią. Bo propozycja, jaką składa żonaty facet... jest obraźliwa.. Bo człowiek, który się ceni - żąda miłości na wyłączność - bo taką jest w stanie obdarzyć. Wiedząc, ile jest warta jego miłośc, nie przyjmie popłuczyn z czyjegoś stołu.... To proste.

Z perpektywy czasu wiem, że czas po zdradzie był najtrudniejszy w moim zyciu. Zmusił mnie do wielu przemysleń, refleksji, zmierzenia się z własnymi demonami... Ale też wiem, że dzięki temu czasowi stałam się tym, kim się stałam. A jestem naprawdę KIMŚ. mądrą, wrażliwą, dobrą, poukładaną kobietą, która kocha świat i ludzi, ceni życie, potrafi się angażować w wazne sprawy, a kiedy cos robi, jest w tym cała.
Zdrada sprawiła, że odnalazłam siebie. Zdefiniowałam kim jestem i jaka jestem. Dała mi wybór - tego jak chce zyć i z kim. Ale dała go tez mojemu mezwoi. I mimo tego, że jestem fajną babką, wcale to nie oznacza, że on będzie uważał tak samo
Tylko, że - jesli on kiedykolwiek wybierze inaczej - ja dalej będę fajną babką.. rozumiesz>> Bo to ja jestem fajną babką... a nie fajną babką w jego oczaCH...

Dlaytego żaden fagas nie będzie mnie podkręcał na ładne słowka..... niech się pieprzy... z kim innym.  Ja nie potrzebuje pustych słow i gestów.. ja chcę WSZYSTKO ALBO NIC"

Bardzo spodobała mi się ta wypowiedz.. Mój mąż tez kiedyś flirtował z inna kobieta, gdy go nakryłam, tłumaczył to brakiem zrozumienia z mojej strony. Tylko, ja go nigdy nie zdradzilam ani fizycznie ani emocjonalnie...A on bezczelnie, z głupim wyrazem twarzy próbuje mi wmówić, że to ja go pchnełam w ramiona innej.. Ale wiecie co, ja chyba naprawde oszalalam bo dałam  mu kolejna szanse. Gdyby nie fakt, że boje sie zostać sama, boje sie tego co powie moja rodzina, to poprostu rozwiodłabym sie z NIm. Zwłaszcza, że od tamtego czasu chyba przestałam za nim tesknic (czesto wyjezdza), nawet nie umiem i nie chce z nim rozmawiac.. Kiedy pisze lub mowi mi ze MNie Kocha, doprowadza mnie to do szału, no bo jak można mowić, że sie Kocha jak sie zaraz po ślubie szuka kochanki?