chyba się zakochałam, ale... czego on chce?

A może i to i to? Bo perfidny jest z pewnością, ale jednocześnie sadzi debilne teksty.

I co Ty tak z tą szarmanckością cały czas? Liczą się czyny, nie gładkie słówka.

Błagam Cię tylko, urwij kontakt. Jak już napisałam powyżej: zablokuj nr w komórce, nie odbieraj telefonu/rzucaj słuchawką, kwiaty wręczone na ulicy rozwalaj na łbie, nie rozmawiaj, nie dyskutuj. NIE MA O CZYM. DLA NIEGO LICZĄ SIĘ TYLKO JEGO WŁASNE POTRZEBY, TO NARCYZ.

Myślę, że Ciebie gubi to, że dałaś się wkręcić w tę toksyczną relację; pewnie dla osób z boku jego gierki są widoczne jak na dłoni. Nie robiłabym z niego żadnego mistrza marionetek - aż taki dobry to on nie jest, o czym świadczą te kretyńskie teksty.

no to masz rozwiązanie tej zagadki

Gentelmen erotoman- gawędziarz.
Tu bajerka, tam bajerka, ale nic z tego nie wychodzi.
Ot tak dla rozrywki (własnej głównie) dupę zawraca.

No nie przesadzaj..To że z nią sypia przecież nie znaczy, że coś go z nią łączy. Kto by tak nazywał to chwilowe sklejenie ciał:P

edit.
jak bardzo niedowartościowani tacy ludzie muszą być, by cały ich świat kręcił się wokół szukania wzmocnień, głasków, cudzej uwagi...

Tak się zastanawiam...
czy autorka posta za szybko się zakochała? bezpodstawnie? bez wyraźnych, jednoznacznych oznak zainteresowania 2 strony (tylko jakie one by miały być, poza deklaracją słowną?)
czy można w ogóle w kategorii 'za szybko' mówić o zaangażowaniu i uczuciach?

Wiesz, na miłość nie ma rady. Ona przychodzi kiedy chce. Nie da się tak po prostu zaplanować, o dzisiaj sie jeszcze nie zakocham, może za tydzień. Jedna prawda jest stara jak świat: Nigdy nie wolno otwierać się przed facetem zupełnie, bo on to wykorzysta. Ja jej też jeszcze dobrze nie przyswoiłam, ale uczę się.
Według mie nie ma co teraz rozpamiętywać dlaczego i po co się autorka zakochała, czy bezpodstawnie czy nie. Trzeba jej pomóc się odkochać w miarę szybko, bo młoda jest i całe życie przed nią.

Abstrahując od autorki- nie ona jedna. Trafia i już, tak myślę- bez kalkulacji czy ta druga strona daje wyraźne znaki, czy mniej wyraźne.
A jak zamierzasz jej pomóc się odkochać?;)

MrSpock, Ty sie na jakąś wersję zdecyduj, bo w niektórych (większości) tematów piszesz, że seks w ogóle nie jest potrzebny Tobie - i to jeszcze pół biedy, ale pisałeś, że nie jest potrzebny w związku.. że Ty do seksu w ogóle nie dążysz i mógłbyś się obejść bez i innym też takie podejście zalecasz.

A teraz dowiadujemy się, że seksu w ogóle nie miałeś, a chciałbyś, ale nie było okazji..

W związku z tym.. zastanawiasz się czasem nad merytoryczna wartością swoich 'porad'? Serio..

100/100

Bo seks nie jest potrzebny tak jak wybór dań. Lubisz pierogi albo lubisz krokiety. Możesz chcieć jeść krokiety bo one są smaczne, ale nic się nie stanie jak się okaże że krokietów nie będzie przez dłuższy czas i trzeba się zadowolić pierogami. Jak jest głęboka więź uczuciowa to można mieć seks ale to wyprzedza to co się dzieje na świecie kilkadziesiąt razy, gdy faktycznie ludzie mają seks bez zupełnie żadnych uczuć. Umiejętność tworzenia relacji jest trudna i ludzie albo nie umieją ich tworzyć albo spieszą się i chcą je mieć natychmiast. Do tego bardzo dużo jest ludzi zranionych bo partner zostawił ich bez żadnego powodu.

batszeba, ja to wiem. Zachowałam się jak idiotka. Ja go dosłownie błagałam o tę bliskość.

Ja to wszystko widzę. Tylko że ja jestem strasznie pokaleczona psychicznie. To są efekty pewnych sytuacji/uwarunkowań rodzinnych/kompleksów z dzieciństwa. Chodziłam na terapię, ale nie wiem, czy kiedykolwiek siebie w pełni zaakceptuję. Mam bardzo silne mechanizmy autodestrukcyjne, etc.

Nie chcę się o tym rozpisywać ani w tym wątku, ani w ogóle. Ale w pewnym sensie nie jestem na pewno taką normalną, śmiałą, pewną siebie kobietą.

Chyba większość ludzi jest w jakiś tam sposób pokaleczonych psychicznie. Często śmiałość czy pewność siebie trzeba sobie wypracować, nie wszystkim przychodzi to naturalnie.

Jeżeli już raz byłaś na terapii, znasz swoje ograniczenia i dalej powielasz schematy, to może powinnaś iść znowu?

Rozumiem, że się zauroczyłaś i wcale nie uważam, że "za szybko" coś tam nastąpiło - miałaś prawo się tak czuć, biorąc pod uwagę zachowania tego pana. Przecież gdyby Ci na wstępie dawał sygnały, że to tylko tzw. kumplowanie, to albo rozeszłoby się po kościach, albo miałabyś bliskiego przyjaciela (platonicznego) - ale w tym wszystkim nie roiłabyś sobie relacji damsko-męskiej.

Co więcej - jak już pisałam wcześniej - jestem pewna, że on Twoje uczucie widział i to ono go tak uskrzydlało. Szkoda tylko, że kompletnie nie obchodziło go (i nadal nie obchodzi) to jak Ty się z tym czułaś/czujesz.

Mam tylko na myśli to, że powinnaś większą uwagę zwracać na siebie i na swoje samopoczucie. Skoro nadal masz skłonności do autodestrukcji, to może ta poprzednia terapia była nieskuteczna albo nie byłaś na nią do końca gotowa?

Mówmy szczerze - byłaś na prostej drodze do stania sie kochanką  - (BTW: nadal uważam, że prawdę o swoim małżeństwie zna tylko on i w tej kwestii cały czas nie jest z Tobą szczery. A znajomi - no cóż, oni też do końca prawdy nie znają) - bo gdyby nie to, że nie przyjęłaś reguł jego gry i postawiłaś żądania, to za jakiś czas do zbliżenia między Wami pewnie by doszło...

batszeba, ale ja przecież nie postawiłam mu żadnych żądań. Mówiłam, że nie chcę żadnych zobowiązań z jego strony. Więc właściwie dałam mu do zrozumienia, że może ze mną sypiać jak z kochanką. A on to odrzucił.

BO on doskonale czuje, że Ty co prawda słownie deklarujesz niechęć do zobowiązań, ale całą sobą wręcz krzyczysz, że byś ich chciała. Twoje deklaracje wypływają nie ze stanu faktycznego, tylko ze strachu przed odrzuceniem i z pragnienia bliskości z nim.

Przecież on przez cały czas widział, że Ty jesteś wkręcona, tylko dopóki siedziałaś cicho, wszystko było ok - nie trzeba było podejmować żadnych decyzji, istna sielanka. Swoim wyznaniem zburzyłaś ten idealny spokój i to wszystko.

Przecież sama wcześniej kilka razy już pisałaś, jak bardzo bolesne były myśli o jego ewentualnym związku - albo z żoną, albo z jakąś inną kobietą.
No to skoro już na tym etapie Cię to niszczyło, to w jaki sposób chciałabyś być z nim bez żadnych zobowiązań? Przecież wpadłabyś po uszy!!!

La vent, jest dokładnie tak, jak napisałą ad rem.

Co więcej, gdybyś kontynuowała tę znajomość na jego zasadach, gdybyś zachowywała się cały czas tak samo, to ja myślę, że prędzej czy pózniej do jakiegoś zbliżenia między Wami by doszło - ALE NA JEGO ZASADACH.

Bo tu chodzi tylko o to, że ma być tak jak on chce i kiedy chce, tyle tylko że w kulturalnej formie. Twoje chcenie nie ma tutaj nic do rzeczy.

Wasza relacja do momentu rozmowy u Ciebie w mieszkaniu nie była relacją partnerską - to on nadawał jej ton. Ty byłaś tą siostrzyczką, którą starszy opiekun całuje w czółko. W momencie gdy zebrałaś się na odwagę i wyraziłaś swoje potrzeby Wasza relacja zaczęła przypominać relację partnerską, czyli taką, w której obydwie osoby są na równi. Ty stałaś się kobietą, która wie czego chce - a takich się nie całuje w czółko, tylko się z nimi sypia, żyje, dyskutuje, ew. się je rzuca - ale z całą pewnością nie traktuje się ich jak dzieci.

Tak, zadzwonił dzień po, żeby mi podziękować za "fantastyczny wieczór" i zapytać, jak się czuję, czy nie mam doła.

Fantastyczny wieczór! Padłam. Fantastyczny. Z małym zgrzytem pod sam koniec.

I powiedział jeszcze, że nie wiedział, jak się w tej sytuacji zachować. Że tak był zaskoczony.

I powiedział jeszcze, że może za często się spotykaliśmy i dlatego się zauroczyłam.

Ad rem, wiem, że to wszystko jest żałosne i najlepiej przestać o nim myśleć, ale ja po prostu NIE OGARNIAM jego intencji, motywacji, reakcji, zachowania... Czy on naprawdę jest tak głupi czy tylko udaje?

Le vent,
on nie jest głupi. Przecież postawił na samym początku warunki.
Bez zobowiązań, umilamy sobie czas rozmową i wycieczkami..... to Ty parłaś do związku.
Pytania są dwa.
Po co dorosłemu facetowi taka zabawa? To jest niespotykane.
Dlaczego się na to godziłaś mimo wyraźnych sygnałów ostrzegawczych oraz też tej jego szczerości, że nie ma mowy o związku?

Będzie dobrze dziewczyno. Moim zdaniem to narcyz, a Ty pomyliłas się, widziałas to co chciałaś, tworzyłaś romantyczną historię,
a jemu to było w graj. Chyba kazda kobieta to kiedyś przeżyła, że się pomyliła.

Chce pomoc...zrozumiec..

Mialam kiedys podobny przypadek( tylko bardziej w moim wieku)
Otoz, pan mial takie przekonanie, ze jak nie ma seksu= nie ma uczucia.
On szukal tylko milego towarzystwa, fajnego spedzenia czasu, a nie inicjujac nic intymnego, uwazal, ze kobieta sie nie zauroczy.
Kumasz? Taki mechanizm- byl seks- ona sie zakochala, nie bylo seksu- ona pozostaje nie zaangazowana .
Z tego wynikalo, ze mial czyste sumienie, nie obawial sie mnie zrani, NIE WYKORZYSTAL MNIE nie planujac nic glebszego.
A to, ze ja sie zauroczylam bez lozka- to juz moja sprawa, nie jego wina, on do tego reki nie przylozyl.

A, ze go mile lechtalo moje zaangazowanie, to juz insza bajka, jesli on czul sie w porzadku.

Teksty dwuznaczne maja dac ci do zrozumienia , ze jestes atrakcyjna dziewczyna, ze nie odrzuca cie, bo jestes z wygladu odpychajaca, zebys nie brala tego odrzucenia do siebie.( bo moze chodzi akurat o wiek, np.w twoim przypadku, i " co ludzie powiedza")

I tak- uwazam, ze gorszy frajer jest. Bezwzgledny, i okrotny. Bo on wie, ze go chcesz, rozumie/widzi twoje uczucia i karmi swoje ego twoimi emocjami, sam chowajac sie za fasada " ja nic zlego nie zrobilem!!"
To jest gorszy typ, niz " krotkoterminowy uwodziciel", niz " zwliczacz kobiet"
Bo poswiecajac ci tyle czasu i uwagi, przywiazuje cie mocniej, tracisz wiecej czasu ( w ktorym moglabys poznac kogos, dla kogo bylabys priorytetem, a nie poznasz, bo lokujesz uczucia w palancie)

Uciekaj.
Postaraj sie pozbyc wszystkiego, co ci go przypomina, wyrzuc go z glowy/zycia/serca, dystansuj sie wszelkimi silami.
Bo taki nigdy nie ma dosc, on sie nie znudxi, nie zniecheci, to wampir emocjonalny.

PS straszny mizogin z takiego( nawet jesli pozornie pozornie kobiety lubi), jesli uwaza, ze do kobiecego serca mozna trafic tylko przez pochwe...a wielu panow tak uwaza...

Jeszcze jedno. Wiem, że teraz tak tego nie odczuwasz, ale ten facet się zbłaźnił.
Wyobrażasz sobie, że on opowiada waszą historię innemu facetowi...... ładna kobieta, cudowna... chciała spędzić ze mną noc,
bo dawałem jej ku temu sygnały, sprzeczne, bo sprzeczne, ale we flircie tak czasami bywa.....
Kolega zapytałby się nie , czy to zrobiliscie, ale jak było, bo normalnemu, zdrowemu na umysle i ciele facetowi
takie zakończenie do głowy by nie przyszło.

A odzywa się nadal?
Mówił, co nie znaczy że będzie taki chętny nadal..

Rozumiem. Sprzeczne komunikaty. Niby nic nie chce, a dupę zawraca nieustanie..I bądź tu mądry:)

Przyjmij że jest stary i mu już nie staje

Brak uczuć w dzieciństwie chciałaś sobie zrekompensować, do pewnego stopnia oferując seks za miłość i to dosyć szybko. On nie powinien był mówić do ciebie przez "pani". Oboje wykazywaliście brak umiejętności takiego prowadzenia rozmowy, żeby ta relacja się zacieśniała i ta ostatnia rzecz jest najgorsza. Jeżeli nawet jest chęć to należy ją ukierunkować tak, żeby tą chęć rozwinąć. Nie wiem czy chęć jest w was obojgu, ale na pewno brak umiejętności jej rozwinięcia. Co można zrobić... możesz się przyjrzeć tej relacji czy jakiejś następnej i zastanowić się jak byś chciała żeby ona wyglądała i rozwijała się w normalny sposób bez takich napięć emocjonalnych. Może trzeba było ona razu przejść na "ty" i inaczej nie zgodzić się na spotkania. Może trzeba było rozmawiać na trochę inne tematy, jakie ty byś chciała. Ludzie nie umieją się kochać i często przez całe życie się tego nie nauczą. Potem tylko tęsknie wyglądają przez okna patrząc na przytulone do siebie pary na wiosnę.

Hehehehehe
Padłam

A właśnie że trzeba i to jest normalne. Czy Ty kiedykolwiek byłeś w takiej sytuacji? Nie sądzę. Już dawno psychologowie wyogrębnili kilka faz przez które musi przejść człowiek żeby uporać się ze stratą, szkoły są różne ale mniej więcej wygląda to tak, pozwól że przytoczę:

Faza 1. Charakteryzuje się tym, że w chwili, kiedy nasze nadzieje zostają zniszczone, pojawiają się negatywne emocje: negacja, wypieranie, zaprzeczanie. W tej fazie nie godzimy się z odrzuceniem, tłumaczymy, wymyślamy usprawiedliwienia i desperackie sposoby na to, by nasz nieczuły obiekt uczuć do nas wrócił i pokochał.

Faza 2. W tym etapie, kiedy nasze wysiłki nie przyniosły rezultatu, pojawia się dezorientacja, złość, gniew i frustracja. Zaczynamy być oskarżycielscy, nie lubimy już naszego "ukochanego", ba czasem wręcz go nienawidzimy, przypisujemy najgorsze intencje, ale wciąż jeszcze jesteśmy silnie związani z nim i przeżywaniem zawodu.

Faza 3. Wychodzimy z dołka. Faza ta pojawia się, kiedy negatywne emocje zaczynają słabnąć i zmieniają się w akceptację, pogodzenie ze stanem rzeczy. Nie jesteśmy jeszcze szczęśliwi ale ból zmniejsza się i wracamy do normalności.

Faza 4. W tym etapie zaczynamy eksperymentować, dopuszczamy myśl, że możemy być szczęśliwi - sami bądź z kimś innym, zaczynamy więc rozglądać się za nowym obiektem uczuć i nie wracamy już zbyt często do przeszłości.

Wiedza o tym procesie pomaga, ponieważ świadomość, w jakim punkcie się znajdujemy daje nam szansę lepszego kontaktu z emocjami i świadome przyspieszanie zmian. Poza tym warto uświadomić sobie, że inni "też tak mają".

No właśnie. Ja ciągle tkwię w fazie 2 w przebłyskami 3. Jestem zła, na siebie, na niego, na świat. Mam prawo i dobrze mi z tym.

horses - uśmiałam się z tą emerytką ))

oldorando - pytam z ciekawości - czy ten facet, który za Tobą latał i niczego nie chciał, miał jakąś inną kobietę do seksu? Dlaczego właściwie nie chciał bliskości z Tobą? I jak to się między Wami rozegrało w sensie końca - mieliście poważną rozmowę czy po prostu zerwałaś kontakt?

Ja też tak coś czuję.

Facet chyba aż na taki pojazd nie zasłużył.
To,że świetnie mu się z autorką spędza czas,świetnie się czuje w jej towarzystwie nie oznacza jeszcze,że chce z nią związku.

Według mnie do gościa nie można mieć większych zastrzeżeń.Ponad 20 lat różnicy wieku to sporo i widocznie w jakimś stopniu mu to przeszkadza.Nie wiem może boi się,że po czasie czar pryśnie i autorka go zostawi,może bał się że nie da rady w łóżku,może obawia się jakby otoczenie przyjęło że jest z tak młodą kobietą a może po prostu niczego więcej poza przyjaźnią do niej nie czuje.
Autorka przecież od samego początku pisała,że facet nie dążył w żadnym stopniu do skonsumowania tej znajomości co jej chyba wtedy bardzo odpowiadało.

P.S. To ja Wayne.Cenzura ostatnio mocno zadziałała i dostałem bana.Ehh ta polityczna poprawność

Jeżeli zareagujesz złością w związku z taką sytuacją, to zostanie ci uraz do kolejnych relacji. Będziesz się wycofywać żeby nie przeżyć znowu zawodu i szoku, rozumiesz?

Może też zdarzyć sie tak, że nie uda ci się z kimś o określonych złych cechach charakteru i podświadomie będziesz chciała ponownie takiej relacji żeby sobie udowodnić że z taką osobą da się być, choćby po to żeby usprawiedliwić siebie że byłaś w porządku w poprzedniej relacji. Dlatego właśnie ludzi ciągnie do osób patologicznych, jeśli wcześniej miały kontakt z takimi.

Dlatego należy reagować inaczej, wyciągać wnioski i w przyszłości wcześnie starać się dostrzegać w jakim kierunku zmierza rozmowa. Jeśli relacja rozwija się niewłaściwie, to powinnaś wcześnie to dostrzec i uważać żeby się nie angażować.

Gdybyśmy mieli duży wybór wśród wielu ludzi, nie byłoby takich sytuacji. A tak, nie mając w kim wybrać, gdy w życiu spotykamy przypadkowo osobiście jedynie kilkanaście osób, wybieramy kogokolwiek z kim się spotykamy i staramy się sobie wmówić że coś z tego będzie, mimo oznak wskazujących że nie jest dobrze. Sytuacja ta jest naprawdę zła, bo faktycznie trudno znaleźć osobę z którą da się żyć i to powoduje samotność do tego stopnia że nawet nie da się z nikim porozmawiać. Zobaczcie czy teraz w ogóle da się znaleźć przyjaciół do spędzania czasu. Ludzie w tramwajach są przymuleni jakby byli po prochach. Próba rozmowy z nimi rzadko daje jakikolwiek sensowny efekt, to jak poznać bliskich z którymi chcemy być? Efekt jest tragiczny. Ludzi którzy są ze sobą żyją bez żadnej więzi, nie potrafią ze sobą rozmawiać, nic ich nie łączy.

Facet byl 2 lata starszy, szukal powaznego zwiazku. Byl po zerwaniu z kobieta z daleka, ktora okazala sie zamezna.
Ja mialam troche ciezki okres...fajnie nam sie gadalo.
On dzwonil, on inicjowal. Jak to tu mawiaja " wysylal sprzeczne sygnaly", uwodzil, zwodzil, komplementowal, ze mu na mnie zalezy, itd... Na bank nikogo nie mial.( czasem bylismy w kontakcie praktycznie non stop) poznalam jego matke, brata...
Zawsze to on sie odzywal. Duzo mi pomagal...
Caly czas powtarzal, ze kogos szuka na stale...

Po 2 latach zaczelam miec dosc, ze szuka kogos, ze mna utrzymujac kontakt " w miedzyczasie"
Bardzo naciskal, zebym tego kontaktu nie urwala, nawet, jak on sobie kogos znajdzie.
Uwazal, ze dopoki nie ma miedzy nami seksu, to nie ma zaangazowania, to ja go traktuje jak tylko kumpla.
Wiedzial, ze ja czuje duzo wiecej, ale to negowal.
W jego mniemaniu, jak sie z kims przespie, to sie zakocham, a on pozostanie przyjacielem...

Przeczolgal mnie psychicznie strasznie...
Ktoregos dnia, postanowilam, ze mam dosc i urwalam kontakt.
Odzywal sie jeszcze przez czas jakis...jakies esemsy, jakies pisanie, ale nie odpowiadalam...

Za dlugo to trwalo, zdecydowanie za dlugo....

Ten pan tez traktowal mnie nieco protekcjonalnie, i tez ciagle insynuowal, ile dla niego znacze, jak jestem atrakcyjna,
Ooo...podam przyklad:

- zyczylam mu z okazji 1 dnia wiosny " samego najlepszego"
-Odpowiedzial" w takim razie, zycz mi siebie..."

Takie insynuacje byly codziennie, na zmiane, z " wchodze na portal, moze szczescie sie do mnie usmiechnie:-) "

Noo, i moglaby sobie tak chodzic, dwa lata...
Az ktoregos pieknego dnia, on by jej przedstawil swoja dziewczyne....
( byl tu taki watek)...
Juz pamietam...
" koniec swiata", przez blue
Nie pamietam w ktorym dziale- ale polecam autorce poczytac....

Ludzie się rozwodzą po pół roku a stale ze sobą mieszkają. Nie da się kogoś poznać tylko przez spotkania w mieście raz na parę dni w pół roku na tyle dobrze żeby mieć pewność że z tego będzie związek. Oczywiście na należy liczyć czasu żeby tylko przeszedł, tylko należy w tym czasie tworzyć różne sytuacje i obserwować zachowania drugiej osoby w tych sytuacjach.

To wszystko szło za szybko. Relacja nie rozwijała się w rozmowie właściwie. Widać było że jest bariera między wami, jakby to było spotkanie pracowników po pracy którzy chcą sobie uciąć pogawędkę. To że powiedział że mu się dobrze rozmawia jeszcze nic nie znaczy. Chodzi o określenie sposobu tej rozmowy przez ciebie, czy ona szła w dobrym kierunku, bo sądzę że nie. Raczej chciał odpocząć od żony i pogadać sobie bo nie miał z kim. Jakbyś rozmawiała z nim inaczej, tak, żeby zacieśnić więź, to może właśnie by się wycofał. Nie chciałaś ryzykować i za dużo mówić do niego żeby go poznać żeby się nie okazało że może coś źle wyjść.

Jak już przychodzi do seksu to też szło źle. Żeby taką więź utworzyć trzeba się naprzód trochę brać za ręce, gdzieś razem iść i przytulać i to powinno trwać długo aż będzie widać że wszystko jest w porządku. Potem można myśleć żeby było więcej. Naprawdę chciałabyś takiego szybkiego seksu z jakimkolwiek facetem, który mówi że mu się dobrze z tobą rozmawia? To ci nie wypali. Naucz się lepiej rozmawiać i rozpoznawać czy chłopak jest uczuciowy, czy jest chętny do pomocy, czy jest opiekuńczy, czy jest chętny do poświęceń, czy będzie stał w pociągu cztery godziny żebyś ty miała miejsce i nie będzie marudził w tej sprawie tylko będzie się cieszył że masz wygodne miejsce. Z takim facetem warto się związać.

Nie zostałaś odrzucona ze względu na małą trakcyjność seksualną tylko ze względu na brak umiejętności odpowiedniego prowadzenia waszych spotkań dla utworzenia normalnej relacji.