chyba się zakochałam, ale... czego on chce?

No moze on by tak chcial zebys wszystko sama zrobiła wtedy by hmm zatryumfował to by hem połechtało jego meska dume.
Pewnie mysli ze jak jest starszy to jest juz tak obcykany ze kobiety mu same padaja do stóp.

55 lat to moga byc tez problemy natury innej.
Nie wiem czego po nim oczekujesz bo spedzacie razem czas ale nie sadze zeby przedstawil Cie swojej rodzinie.
Sie pobawicie kazde na swoj sposob i wista wio.
Tak mysle.

Właśnie,że jest napisane.To kobieta pierwsza powinna wyciągnąć dłoń na powitanie tak samo jak starszy do młodszego.

grinta, On-WuWuA-83

Chyba macie rację, pisząc o tym jego dobrym wychowaniu. Bo to jest mężczyzna wyjątkowo "uważający" pod tym względem. Czasem aż dziwnie się czuję - bo z rówieśnikami często zdarza mi się witać niezobowiązującym buziakiem, rozmawiamy zupełnie inaczej, obejmujemy, wygłupiamy się, etc. - a tutaj mam do czynienia z kimś, kto zachowuje się tak, jakby był jeszcze starszy, niż jest w rzeczywistości. 

Chyba rzeczywiście będę musiała jakoś z nim porozmawiać, bo nie chcę żyć w niepewności. Tylko że ja jestem cholernie nieśmiała.

kwadrad

Wiesz, ja nie oczekuję po nim niczego w "formalnym" sensie.

Ale chciałabym, żebyśmy stali się sobie naprawdę bliscy. Bez udawania, bez obaw, bez konwenansów. Jeśli jest jakieś uczucie - bo mam wyraźne podstawy, żeby przypuszczać, że jest - to przeżyć to w pełni, nawet jeśli potem miałaby być między nami "tylko" przyjaźń. Bo życie jest bardzo krótkie...

Nie wiem czy to sa Twoje zasady, ja podalam przyklad Savoir Vivre,ktorymi prawdopodobnie posluguje sie ten mezczyzna, a ktore 30-40 lat temu byly na porzadku dziennym w rodzinach inteligenckich i do dzis jeszcze sa. To nie jest gosc z ulicy, a na pewno nie sa bliskie obecne spoufalenia, z tego co pisze autorka. A co do spudlowania-nie popisales znajomoscia kultury.

I dlatego, że to jest gość w wieku naszych rodziców niech Le Vent zacznie go uczyć/przyzwyczajać do obecnych manier chyba że chce tkwić w pacie i na setnej randce  dalej będą mówić sobie na pan i pani. Gościu się raczej nie obrazi że mu zaproponujesz przejście na - Ty, a jak tak to raczej nie masz czego szukać z takim bo różnica wieku a przedewszystkim okoliczności w którym się wychowywaliście są bardzo odmienne

Zgadzam się z przedmówcami - ten mężczyzna jest po prostu dobrze wychowany, ma zasady. Podejrzewam, że może czuć się nieco niepewnie przy tyle młodszej atrakcyjnej kobiecie i zachowuje się tak, by Cię nie "odstraszyć". Póki wszystko jest jak należny, to czuje, że ma kontrolę. 2 miesiące to nie jest aż tak dużo. On nie ma się po co śpieszyć. Może widzi tej Twój błysk w oczach, a może nie. Równie dobrze może się obawiać, że Ty chcesz go wykorzystać w sensie że się tylko zabawić, sprawdzić jak to jest z tyle starszym więc woli spokojnie Cię wybadać, poznać.
Mój facet jest "tylko" 10 lat starszy i też bardzo przystojny a i tak potem mi powiedział, że się zdziwił, że wolałam go "starego", po przejściach, choć mogłam mieć młodszych bez żon, dzieci itd. Podchody miał jednak podobne - najpierw tylko czysta przyjaźń - bardzo zabiegał o spotkania, rozmowy się nie kończyły ale żadnego kroku dalej przez dłuższy czas.. był przy tym mega szarmancki ale to też kwestia wychowania, pracy, środowiska - też jest dyplomatą.
Z perspektywy czasu myślę, że oboje się sprawdzaliśmy, poznawaliśmy, bo żadne nie chciało być wykorzystane czy zaangażować się bez wzajemności. W obecnych czasach bardzo łatwo mieć seks, gorzej z prawdziwymi uczuciami, więzią, przyjaźnią - a to jest tak naprawdę ważne i cenne. Potem wielokrotnie od mego M słyszałam, że dałam mu to czego potrzebował - ciepło, uwagę, troskę itd. i że nie chciał tego stracić przez jakiś nietakt bo i tak na starcie był na "przegranej pozycji" - starszy, żonaty jeszcze itd. Dlatego rozkładał swoje sieci powoli, bym nie uciekła ale tez dlatego by mnie bliżej poznać w rożnych sytuacjach bo gra była warta świeczki. U Ciebie może być podobnie...

A i jeszcze jedno słowo co do per pan/pani. My też się tak czasem do siebie zwracaliśmy, ale raczej to było żartobliwe choć automatycznie budowało pewien dystans, granicę, której nie chcieliśmy czy baliśmy się przekraczać, kiedy było zbyt... intymnie? Teraz też mu się zdarza tak do mnie mówić, ale już z dodatkiem "moja" pani.

Anastacjaa: piekne to co opisalas

le vent: Pamietaj,ze Ty dlaniego tez jestes skarbem, ktory spotkal w zyciu, dodajesz mu energii, mlodosci, kolorow jego zyciu , zwalszcza w tej jego sytuacji. On po prostu idzie sobie powoli sciezka zycia, bez ospiechu, smakuje, rozkoszuje sie kazda chwila spedzona z Toba i pozwala by wszystko samo wynikalo z siebie,bylo naturalne i bez pospiechu. Nie domyslaj sie bo nic nie wymyslisz-to jest czlowiek z innego swiata a to nie powinno Cie peszyc lecz otworzyc na chloniecie tego, czego do tej pory nie znalas. To swietny nauczyciel!!!

Le vent, mam nadzieję że ten pan jest rzeczywiście taki za jakiego go uważasz... Ja mam jakoś alergię na słowo "separacja".
Ale do rzeczy - tak jak Anastacjaa napisała, starsi mężczyźni najpierw sprawdzają teren, robią podchody, bo czuja się niepewni, poza tym zupełnie inaczej już podchodzą do spraw seksu. Nie znaczy to że już nie mogą ;-)
Na pytania zadane przez Ciebie w ostatnim poście nikt Ci tu nie odpowie. Masz wątpliwości to postaraj się je wyjaśnić z nim.  Różnica pokolenia powoduje że postrzegacie świat w innych wymiarach, ale nic nie zastąpi szczerej rozmowy.

ivy71

Zgadzam się, że to również problematyczna kwestia (separacja), ale to temat na osobny wątek. Tutaj skupiam się na jego zachowaniu w stosunku do mnie. Pytanie - cóż, głupio mi się to ujęło,  wiadomo, że tylko on mi na nie odpowie. Raczej chodziło mi o to, co może skłaniać go do umawiania się z tak młodą (dla niego) kobietą, skoro jednocześnie zachowuje się z takim dystansem.

Anastaciaa - widzę pewne podobieństwa.

grinta - może rzeczywiście tak jest.

Ogólnie to bardzo chciałabym z nim szczerze porozmawiać. Ale boję się, że wszystko zepsuję. Że go wystraszę, zniechęcę i nic nie zyskam, a stracę nawet tę obecną przyjaźń.

Odwagi kobieto! to nie jakis szczyl, ktory zaraz sie obrazi, to dojrzaly i madry facet,ktory podwojnie czuje sie odpowiedzialny za siebie i za Ciebie  i bierze poprawke na to,ze Ty z innego pokolenia jestes Pamietaj:NIGDY WALKOVEREM!!!

Ja nie jestem zwolenniczką szybkich szczerych rozmów bo i facetów co się po 2-3 spotkaniach chcieli już mi się oświadczać czy wyznawali miłość, od razu skreślałam, ale może i ja jestem starej daty (choć jesteśmy w podobnym chyba wieku) Wolę poznać kogoś, "oceniać" po zachowaniach, a nie słowach czy deklaracjach, których potem się nie przestrzega. Poza tym jak można być pewnym nawet swoich uczuć do kogoś z kim Cię łączą tylko przyjacielskie spotkania i to od zaledwie 2 miesięcy? Kiedyś mężczyźni zdobywali kobiety i już samo to zdobywanie podbudowywało ich ego a nie seks na pierwszym spotkaniu Dobrze pisze grinta - w końcu on najlepiej wie czym tacy mężczyźni się kierują, bo sam jest jednym z nich
Ja wręcz byłam w szoku jak mój M się różnił od moich rówieśników, którym się nie chciało starać, zabiegać itd., którym się wydawało że piękne słówka i seks (najlepiej jak najszybciej, bo już zdobyta) wystarczą. Mój M zaimponował mi tym, że słuchał bardzo dokładnie co mówię, tym ile uwagi mi poświęcał jak się angażował w organizację kolejnych spotkań i jaką mu sprawiało to przyjemność szczególnie kiedy mówiłam, że jest niesamowity, że zapamiętał co mówiłam, co lubię czy co chciałabym zrobić, zobaczyć itd. miałam wrażenie, że jego ego sięga kosmosu
Mój M, jak się okazało, choć ma odpowiedzialną pracę, stanowisko itd, jest w głębi bardzo ciepłym wrażliwym człowiekiem o artystycznej duszy. To jakby nie pasuje do postawnego, wysokiego faceta I ta świadomość, że "odkrył" się przede mną, zaufał też mnie ujęło. drobne rzeczy a znaczą wiele...kiedyś np dał mi w prezencie namalowany przez siebie mój portret (nawet nie wiedziałam że potrafi tak ślicznie malować) do tego miałam tam fryzurę taką samą jak wtedy kiedy pierwszy raz się spotkaliśmy (zwykle nosze włosy rozpuszczone, wtedy miałam upięte). I jak się nie zakochać w kimś takim?
Nie wiem jaki jest ten Twój, ale jeżeli podobny, to dałabym mu, wam czas... oczywiście powinniście przejść na Ty i nic złego się nie stanie jeśli Ty to zaproponujesz... może to go ośmieli?

Tak już z księgową dokładnością to nawet 12,5

Jednak mój tata jest ode mnie aż 50 lat starszy.. myślę że to tez może z tego wynikać, że zakochałam się w nim a nie rówieśniku zresztą w moim zamkniętym wątku uświadomiłaś mi dlaczego zwróciłam na niego uwagę - bo był, jest podobny do mego taty który jest dla mnie autorytetem

Wiesz facet facetowi nie równy, ja mam wrażenie, że ten mój z wiekiem staje się atrakcyjniejszy. Widziałam jego zdjęcia z młodości... i powiem szczerze dużo gorzej wyglądał To tez kwestia intelektu, obycia, doświadczenia.. Zawsze mi się wydawało, że odstaję od rówieśników (może przez to że mam dożo starszych rodziców, nie wiem..) i zawsze miałam starszych przyjaciół. Facetów wybierałam tak do 4 lat starszych, ale oni jak się okazywało i co bardzo ładnie opisywałaś w poście wyżej - myśleli głownie o seksie, karierze itd. tacy młodzi panowie na stanowiskach tylko co zdobytych.. myślący że są bogami. Ten mój nawet mi nie powiedział dokładnie jakie funkcje pełni.. nie chwalił się osiągnięciami bo już wiedział że to ciężka praca i poświęcenie.. a nie tylko powód do szpanu... itp.itd

Oj ja tez z tata się nie dogadywałam, miałam żelazne zasady w domu itd. Mama była taką ostoją, która próbowała i chyba skutecznie rozwiązywać konflikty... mam sporo mu do zarzucenia, szczególnie jeśli chodzi o "zakazy" i twardą rękę.. ale chyba podobnie jak Twój ojciec jest wybitną i niesamowicie inteligentna osobą wzbudzającą szacunek... uzdolnioną też artystycznie.. I też z upływem lat bardziej rozumiem jego zachowanie wobec mnie - że chciał mnie chronić, bym do czegoś doszła itd.

Powiem Ci Elle,ze psychologicznie stwierdzono, ze coreczki szukaja partnerow podobnych do ojca bez wzgledu jaki on byl. Ja i moja siostra szukalysmy absolutnie innych niz nasz ojciec ( tak nam sie wydawalo) ale pod wzgledem zupelnie innym niz intelekt a tu co sie okazalo? Ze przepowiednia taty byla prawdziwa, a brzmiala: " po takim tatusiu macie popsuty smak". I mial, kurde racje- a o intelekt wlasnie chodzi bo naprawde wiele mozna mu zarzucic choc takze wiele docenic. Nie ma idealnych rodzicow.

A synowie do matki?

W takim razie to jest straszne.
Bo człowiek myśli, że sam wybiera, a tu coś nim kieruje że lgnie akurat do tej a nie do tamtej osoby.

U mnie było nieco inaczej. Mój tata zostawił swoja ówczesną kobietę i liczne kochanki (z tego co słyszałam, choć sam nie chce o tym mówić ani się przyznawać) dla mojej mamy a był już po 40-tce. Moja mama to zupełne jego przeciwieństwo, nie mówię o intelekcie, ale o charakterze - jest bardzo ciepłą, wyrozumiałą, kochana osobą w dodatku bardzo atrakcyjna mimo wieku. Myślę, że dlatego ich małżeństwo przetrwało, bo gdyby trafił na inną, albo został z tamta to by się pozabijali a tak? Nadal spijają sobie z dziobków, aż miło patrzeć.. Poza tym z wiekiem złagodniał i teraz jeszcze bardziej go kocham za to jaki jest a też jest znany i ceniony w swoim środowisku. Mama została trochę w cieniu ale ...chyba tak miało być bo inaczej by rywalizowali ze sobą.. Teraz to i tak bez znaczenia bo po 80-tce tylko zdrowie i spokój się liczą, nie kariera..

Dopisze sobie to do moich złotych Myśli.
Prawda, prawda

oj Oldo - Ależ ty siebie lubisz
Tak nie przyciągniesz żadnego odpowiedniego.

To było zauroczenie od pierwszego wejrzenia - i nie mówię o tym, żeby od razu wyznać mu miłość do grobowej deski, tylko baaardzo chciałabym móc okazać mu choć minimalnie, że ... no właśnie, że się zauroczyłam Że bardzo mi na nim zależy (i na zmniejszeniu dystansu między nami), bo jest cudownym człowiekiem, etc. A ja nie mogę nic zrobić przez ten jego dystans - bo nie chcę wyjść na jakąś desperatkę.

Ale to on pierwszy zaczął - zaproponował spotkanie, a podczas tego pierwszego spotkania już mówił o kolejnym... Jako tak odpowiedzialny, doświadczony, zrównoważony itd. - mógł sobie przecież zdawać sprawę, że mogę się w nim zakochać...

Oczywiście, liczę się z tym, jakie to wszystko może być ulotne i kruche. I może właśnie tym bardziej dlatego chciałabym "dotknąć sedna" tej naszej relacji. Bo czuję, że między nami pojawiła się jakaś wyjątkowa więź. I nie chcę tego stracić przez obawy i niedopowiedzenia.

Ja nie zakładam, co z kim chcę przeżyć. Po prostu się zauroczyłam i trudno byłoby mi teraz z dnia na dzień skończyć tę znajomość tylko dlatego, że dzieli nas tyle lat.

le vent - taka sobie porada od skamieliny pt Mamut
Możesz zacząć rozmowę zadając mu proste pytanie... "Kim dla Ciebie jestem?",  kolejne to może być np.:  "Jak będzie wyglądać nasza znajomość za rok"
Dalej to już samo pójdzie i rozmowa będzie długa - możliwe że dowiesz się więcej niż oczekiwałaś ...
Gdybym to ja usłyszał takie pytania to otrzymałabyś szczerą odpowiedź mimo obawy że "wszystko może prysnąć jak "złoty sen"

Mamut, dziękuję

No właśnie! Pisałam już kilka postów wyżej - zdaję sobie sprawę, jakie to może być ulotne, kruche, a przy tym wyjątkowe - i właśnie dlatego nie chciałabym tego "czegoś" przegapić, zmarnować, wypuścić z rąk. Poddać się, zniechęcić na starcie.

Przypomniał mi się film "Okruchy dnia". Tam nie było chyba aż takiej różnicy wieku, ale było skuteczne tłumienie uczuć.

Tak sobie jeszcze myślę, że przecież on musi doskonale zdawać sobie sprawę, że to nie jest typowa sytuacja - te nasze wspólnie spędzane dni. Bo to nie jest przysłowiowa godzinna kawka ze znajomą. To bywają całe dnie od dziesiątej rano do ósmej wieczorem. Albo późne popołudnia, kończące się po północy. No i w tej sytuacji on MUSI chyba zastanawiać się, dlaczego w ogóle się na to godzę. I co ja sobie właściwie o tym wszystkim myślę.

Hm...rozumiem rozterki Autorki.

Poznałam fajnego człowieka. Początkowo na odległość spędzaliśmy masę czasu każdego tygodnia na rozmowach, zarywając dosłownie dnie i noce.
Później do tego doszły wielogodzinne spotkania od czasu do czasu.
Ja się czułam, jakbym znalazła bratnią duszę. Zaangażowałam się uczuciowo.
Minęło kilka miesięcy, jakiś zmian progresywnych nie było ( w sensie rozmów dokąd to zmierza).
W końcu poruszyłam temat planów co do znajomości i dowiedziałam się, że on nie ma żadnych planów. Jemu odpowiada jak jest, on lubi rozmawiać, można się i czasem spotkać, ale nie przewiduje rozwijania. I nic nie oczekuje.
Także...fajnie było, ale nie mamy wspólnego kierunku. Dziś mogę co najwyżej wyrzucać sobie, że nie wywołałam tej rozmowy wcześniej- nim się tak mocno zaangażowałam.

Drogie Panie, każdy mężczyzna jest prosty jak sztacheta w płocie. Nie oczekujcie że my się sami domyślimy co Wam w duszy gra.
Z nami trzeba krótko i prosto. Owijanie w kilometrowe bandaże z bawełny przyniesie skutek odwrotny od oczekiwanego.
Po prostu On uzna, że jest za stary na gry w kalambury i nie ma ochoty zgadywać czego kobieta oczekuje bo to dla niego nudne i męczące.
Sorry taka prawda. Tak więc jeśli chcecie coś poradzić la vent to sensownie. Jeśli Ona zacznie opowiadać tylko o sobie i co czuje - jak radzi grinta to kiepsko na tym wyjdzie. Zanudzi go i sprawi wrażenie kobiety roszczeniowej bo tylko ja, ja, ja .... Sztuka konwersacji nie polega na opowiadaniu o sobie tylko na rozmowie dwojga ludzi, On również ma mieć szansę. Słowotok ze strony kobiety na 150% nie da spodziewanego efektu że On zacznie również mówić, wręcz będzie odwrotnie. Wysłucha i nawet to czy tamto skomentuje i to wszystko.

Mamut, moment, przecież autorka już wyznała mu miłość, przynajmniej ja tak zrozumiałam.A on właściwie nic,żadnej konkretnej reakcji.I przestań nazywać się skamieliną, ja też już przekroczyłam 50, ale jeszcze się nie sypię Popatrz na 70-80 latków,to ci przejdzie ten pesymizm

Poza tym jeśli autorka zamierza mieć dzieci, to chyba błędna droga, choć nie twierdzę, że facet w tym wieku dzieci już mieć nie może.Tylko, czy by chciał?

Ad Rem.. ale ja nie pojmuję. Czy on wykonywał jakiekolwiek gesty i ruchy w Twoim kierunku, świadczące o tym, że postrzega cie jako kobietę? Dążył do pocałunku, bliskości?

bo jesli nie to było zwykłe koleżeństwo, nie uważasz? A Ty troszkę odleciałaś w fantazję..

No ja nie odczytałem z postów la vent że Ona coś mu wyznała, wręcz przeciwnie. To chyba właśnie jest nasza męska "niedomyślność"
Skamieliną jestem nie w sensie wieku a raczej szeroko pojętego podejścia do świata i ludzi oraz standardów wychowania i "kindersztuby"
Jak mam w opisie ... kolejne pól wieku przede mną i tego się będę trzymał

Elle, my tu nie dyskutujemy mojej sytuacji, tylko autorki. Więc daruj sobie.

Elle, nie jako złośliwość,  a niepotrzebną dyskusję.
Jeśli chciałabym moją historię rozkładać na czynniki pierwsze na forum, to bym to zrobiła w swoim wątku.
Tutaj mogę jedynie podzielić się doświadczeniem własnym z Autorką, w tym aspekcie, który być może jest zbieżny.

Ja sobie zdaję sprawę co nadinterpretowałam a co nie, i jak to u mnie było na prawdę. Z niczym mnie nie konfrontujesz- po prostu daję Ci jasną informację, iż ani to czas, ani miejsce na dalsze dywagacje.