chyba się zakochałam, ale... czego on chce?

Ok. Sorry, nie widziałam znaku ostrzegawczego przy wypowiedzi

Nie wyznałam mu miłości. Napisałam, że trochę się "odkryłam" z moimi uczuciami w sensie, że godzinę po ostatnim spotkaniu zadzwoniłam do niego i od razu zaproponowałam następne. Powiedziałam przy tym, że uwielbiam to nasze wspólne spędzanie czasu, coś w tym rodzaju. Jak na mnie (jestem nieśmiała) to było już mega "wyznanie". On ucieszył się z propozycji i od razu umówiliśmy się na konkretny dzień. Powiedział przy tym: "Też  jestem pod wrażeniem". I że świetnie mu się ze mną rozmawia, że cały dzień mija mu jak godzina. Coś w tym rodzaju. Tak to było.

Tak jeszcze z innej strony: kiedyś zadzwoniłam do niego do pracy, żeby porozmawiać. Byłam wtedy na rowerze w jednym ładnym miejscu. On bardzo się ucieszył i powiedział, że rzuca wszystko i natychmiast wychodzi z pracy, i przyjedzie do mnie w to miejsce i będziemy tam sobie razem siedzieć i rozmawiać. Niestety, nie miałam tyle czasu i do tego nie doszło. Ale bardzo mnie jego propozycja ujęła.

Albo: ostatnio powiedział mi przez telefon (on zadzwonił), że jestem ideałem (mądra, wrażliwa, etc.), ale nie będzie mówił mi wszystkiego, co sobie myśli, żebym nie popadła w nadmierną dumę

Albo kiedyś, kiedy zadzwoniłam do niego, żeby chwilę porozmawiać - powiedział, że o mnie myślał.

I tak dalej, i tak dalej. A ja się nakręcam

Mężczyźni w tym wieku mają małe potrzeby erotyczne, więc musisz się z tym liczyć że zostanie tylko rozmowa. Z drugiej strony uważam że taki związek jest pełniejszy a seks tak naprawdę nie wiąże ludzi. Mnie by pasował taki układ. Poznawanie siebie ma wiele etapów i nie należy się spieszyć. Jak będziecie dalej po roku na tych samych zasadach, to już będzie znaczyło wytworzenie się więzi. Jedno tylko mnie dziwi, to mówienie do siebie przez pan pani. To powinno być wyeliminowane jak najszybciej. Sama mów do niego przez ty aż on się przyzwyczai do tego i też będzie tak mówił. Nie naciskaj go na seks. Daj mu to, czego on potrzebuje, tak jak jest teraz.

le vent-ales sie nakrecila, co Ty sobie ubzduralas, kobieto! aseksualna, do dupy, i w ogole walnac se w leb. Nie masz innych opcji? Normalnie dramatyzujesz-po pierwsze podeszlas do tego od dupy strony, dalas sobie najgorsze wytlumaczenie jakie moglas by sie jeszcze bardziej pograzyc. Upokorzona???? A nie bierzesz pod uwage,ze facet Cie bada? Jest cholernie inteligentny z tego co piszesz i jak mowisz z krwi i kosci. Moj ojciec mial zawsze taka metode badania przeciwnika rzucajac jakies haslo i oczekujac reakcji. Np. No, to pani maz bedzie zly,ze cos tam ...a pytanie mialo brzmiec: ma pani meza? i wiadomo,ze kobieta odpowie: jaki maz? ja nie mam meza. Tak i on-moze w ten sposob Cie bada? nie martw sie, bo te nasze spotkania nie są przecież "damsko-męskie".
Moze chcial zobaczyc Twoja reakcje? jest zbyt dobrze ulozony by Cie zaciagac do lozka-albo niezly psycholog i chce Cie omotac siecia bys potem wszystko dla niego zrobila ) albo-traktuje te znajomosc jako dodatek do swojego zycia, ktory nadaje mu kolorow. Albo.... i tak sobie mozemy do jutra. A moze powiesz mu co czujesz? bo gosc na pewno widzi,ze jestes goraca. Kiedys zdarzylo mi sie spotykac  z facetem z moich marzen. Byl zaje, zaje, zajefajny.  Spotykalismy sie sie czesto a ja za kazdym razem mialam nadzieje,ze dzis to juz cos bedzie. Wychodzilam z siebie, ociekalam seksem, a ten nic. W koncu kiedys mu powiedzialam,ze ja juz tak nie moge ,ze mam na niego straszna chec, a on na to krotko: "przeciez widze".  A mnie zwalilo. I dodal: " u mnie nie rzadzi ptaszek ale glowa". Tylko,ze mielismy po dwadziesciapare lat. Moge z cala pewnoscia powiedziec,ze podobnie jest u Twojego znajomego-seks jest dla niego dodatkiem , deserem. Myslisz zupelnie innymi kategoriami niz on. Nie ukladaj sobie scenariusza by sie zdolowac bo to jest tylkoTwoja interpretacja. Jesli kiedys uda Wam sie wypic tego brudzia to mozesz zapytac czy kiedykolwiek myslal o czyms wiecej? Nikt tu za Ciebie tego nie zrobic, musisz znalezc sposob by przetrzec sobie szlak i moc bez przeszkod rozmawiac z nim takze na ten temat. Glowa do gory, pozbieraj sie szybko i zacznij racjonalnie myslec. Sama znajdziesz droge do jego glowy.

La vent,
po co mnożyć pytania i doszukiwać się drugiego dna?
Powiedział Tobie wprost, że Wasze spotkania w tym momencie mają cechy koleżeństwa, a nie związku.
Powody mogą być różne. Może ma zobowiązania z przeszłośći, może nosi po kimś żałobę, może nie chce wiązać się z kobietą.
Powód jest po jego stronie, bo Ciebie uważa za świetną kolezankę i za wspaniałą kobietę.
Trudno powiedzieć jak to się potoczy, ale na pewno ostudził Twój zapał. Ta jego grzeczność i dystyngowanie też mogły być w celu utrzymania dystansu.
Po drugie, czy jesteś pewna, ze chcesz związku z mężczyzną o tyle lat starszym? Czy wyobrażasz sobie z nim związek, rodzinę , dzieci?
I czy on w ogóle byłby skłonny posiadać jeszcze dzieci, czy wiązać się z kimś na stałę?
To są pytania trochę na wyrost, ale warto sobie je zadać, aby nie brnąć w coś co nie ma przyszłości.

On nie jest od Ciebie starszy 10, 15 lat....ale 25 i ta różnica może być problemem. Nie chodzi o matematykę, ale ludzie w okreslonych przedziałach wieku
mają różne oczekiwania. Rozumiem, że Ty , jako kobieta po 30-stce szukasz związku,chcesz załozyć rodzinę, mieć dzieci ... on być może już tego nie szuka.

Przeczytałam opis tego ostatniego spotkania i smutno się zrobiło.
Nie wiem czy należy odczytywać wprost to co mówi- jak radzą jedni, czy jako 'próbowanie' jak sugerują drudzy. Mi bliżej jest do tej pierwszej postawy, a gdzie leży prawda, nie potrafię określić.

Rozumiem, że zależy Ci na nim tak zwyczajnie, jak na drugim człowieku, czujesz do niego jednak także coś więcej- widzisz w nim mężczyznę, nie tylko przyjaciela. Pragniesz więcej niż koleżeństwa, ale nie chcesz stracić tego, co masz.
Istotna jest odpowiedź na pytanie, czy możesz się z nim 'tylko' kolegować- spędzać wspólnie czas tak jak do tej pory, mając świadomość, że traktuje Cię jak miłą koleżankę ( a Ty jak piszesz angażujesz się z każdym spotkaniem bardziej w uczucie bynajmniej nie koleżeńskie do niego).
Jeśli tak- sprawy mogą zostać na takiej płaszczyźnie na jakiej są ( choć w przypadku zaangażowania te kontakty będą Cię i tak dużo kosztować...).
Jeśli nie- warto porozmawiać o swoich oczekiwaniach- jak już wcześniej pisałam- i być nastawioną na dwie opcje:
1. on też chce bliższej relacji, i spotkacie się w oczekiwaniach,
2. on chce się przyjaźnić i nie zakłada, że przerodzi się to w relację damsko- męską.

Co zyskujesz przy rozmowie, to jasność (bo z dużym prawdopodobieństwem będziesz wiedzieć na czym stoisz).
Co możesz stracić, to ten fajny kontakt i koleżeństwo (bo pojawienie się uczuć jednej strony w takiej relacji ja zmienia).

Ja w podobnej sytuacji bardzo starałam się kolegować- bo nie chciałam urywać kontaktu. Ale frustracja była coraz bardziej widoczna.
Bo 'trochę' - jak się chce więcej- szybko przestaje starczać.

Zgadzam się z tym. Może mieć przyszłość a może nie mieć - to trochę takie wróżenie z fusów. Ważniejsze jest to, jak Ty się teraz czujesz i to swoimi emocjami masz się zaopiekować.

Właśnie dlatego uważam, że powinnaś szczerze z nim porozmawiać w cztery oczy. Bo biorąc pod uwagę jak opisujesz spotkania to Wy spędzacie ZA DUŻO tego czasu razem jak na zwykłe "kumplowanie się" i nie wyobrażam sobie tego dalej w takim wydaniu. Ja jak miałam kumpla na ostatnich studiach to owszem, gadałam z nim, wychodziłam na jedzenie itd. Ale wiedziałam, że ma dziewczynę, nic do niego nie czułam, rozmawialiśmy czasami o niej, o ich planach. Ale sytuacja była czysta, nie było mowy o żadnych romantycznych uczuciach, wycieczkach za miasto itd. Po prostu dobrze dogadywaliśmy się i to wszystko.
Sądzisz, że wytrzymasz takie intensywne spotkania jednocześnie cały czas marząc o tym, że zobaczy w Tobie kobietę? Że zniesiesz bycie koleżanką? A jeśli okaże się, że nagle spodoba mu się jakaś kobieta? Wytrzymasz to też? To spotykanie to prosta droga do frustracji i depresji - już teraz jesteś rozbita i płaczesz...

TO wie tylko on. Ja nie wierzę w to, że jest aż tak ślepy - nie w tym wieku i nie z takim bagażem doświadczeń Może mu to np. pochlebiać. Bywają mężczyźni typu "patrz ale nie dotykaj".

I właśnie dlatego jestem za opcją porozmawiania wprost. Bo się tak wkręcisz, że się nie wykręcisz przez następne kilka lat. Będziesz wracać z tych spotkań i rozmyślać, co znaczyło dane spojrzenie, słowo, gest....

Ja się trochę mało precyzyjnie wyraziłam - chodzi mi o to, że nie do końca podoba mi się ta akcja z żoną i separacją. To co, przez cały czas żył sam, nie spotykał się z nikim i nagle Ty sie pojawiłaś? Żył sam bez seksu tylko się przyjaźnił z kobietami? Żył sam, przyjaźnił się z kobietami i miał jakieś tam panienki do seksu? Wcale nie uważam że wszyscy i wszędzie muszą bez przerwy uprawiać seks, ale jakiekolwiek relacje damsko męskie musiał mieć - no chyba, że z tą żoną sprawa ciut inaczej wygląda niż on to przedstawia. Z własnego doświadczenia - mnie uruchamia się sygnał alarmowy w głowie, jak słyszę że koleś
jest żonaty ale z żoną nie żyje i nie sypia .

No risk no fun. Ja mogę pisać tylko z własnej perspektywy - być może mam inny charakter niż Ty, ale jeśli cobie coś po dłuższym przemyśleniu postanowię, to nie ma siły, żebym zmieniła zdanie. Byłam w sytuacji, w której wiedziałam, że w przypadku, gdy usłyszę że gość jest niezainteresowany/żonaty ja nieodwołalnie znikam z jego życia. Bo to był mężczyzna, z którym z mojego punktu widzenia kumplowanie się byłoby niemożliwe - za nic w świecie nie chciałam wejść w rolę podkochującej się w nim panienki zbierającej okruchy (zainteresowania, troski, uwagi) z pańskiego stołu.

Głowa do góry i przestań przejmować się tym co wypada a co nie wypada. Rozmowa o uczuciach to nie jest narzucanie się, przecież nie żądasz od niego natychmiastowych deklaracji, dzieci, ślubu, kluczy do mieszkania... A jeśli znajomość się zakończy - to widocznie tak miało być, czasami tak bywa w życiu.

Rozumiem, ale w takim razie dlaczego nie udało mu się sfinalizować tego? Przez tyle lat tkwi jedną nogą w małżeństwie a drugą w - no właśnie, w czym? W starokawalerstwie, samotności, singlowaniu? Nie można być trochę w ciąży.

Dziwne to wszystko...

Może on po prostu jest takim człowiekiem niedostępnym emocjonalnie? Niby wszystko ok., a tak naprawdę żyje sobie w takim zawieszeniu - niby wolny, a jednak żonaty, niby spotyka się z 20 lat młodszą kobietą, ale tylko po koleżeńsku...

Jakieś to takie śliskie i nieszczere dla mnie

Możliwe, ale pamiętaj, że to tylko jego wersja. No i z jędzą ciosającą kołki na głowie raczej powinien był wziąć rozwód...

Bardzo mi się to nie podoba. Tzn. rzecz jasna on nie musi Ci się spowiadać z tego co gdzie i z kim robi, ale gdyby serio tak zależało mu na Twoim spokoju ducha, toby wprost powiedział że z żoną. W ogóle jakoś podjąłby ten temat - i właśnie dlatego mam cały czas wrażenie, że ten pan nie jest z Tobą do końca szczery. To o tę "śliskość" mi chodziło - niby niewinnie, a jednak nie. Niby nic od Ciebie nie chce, a jednak chce. Niby kumple, a jednak na pan/pani...

Bardzo możliwe. Taka strategia stopy-w-drzwiach - po troszku, po troszeczku...

Zdaję sobie z tego sprawę, ale niezależnie od wyznań lub ich braku doradzam Ci ostrożność - pan nie jest do końca szczery z Tobą, są między Wami liczne niedopowiedzenia o których on doskonale wie, do tego gość potrafi trzymać emocje na wodzy - będziesz musiała uważać

Być może pakujesz się w śliski układ.
Uważaj na siebie, bo jakby co to płacze zazwyczaj kobieta.

No to dla mnie właśnie nie jest jasne.
A umiesz się le vent, zdystansować w stosunku do niego? Czy poleciałaś już daleko w tym zakochaniu i nie ma hamulca?

Nie zarzucam desperacji, pytałam o stan rzeczy.
To utrudnia sprawę, bo jak poleciałaś, to dystans jest ciężko wykonalny..
A dasz radę ochłodzić z nim stosunki? Może się kontaktujcie, spotykajcie rzadziej? Bo tym sobie tylko podlewasz.

eadeax - Dzięki za Twoją historię, która oczywiście dodatkowo namieszała mi w głowie Ale widzę, że nigdy nie można tracić nadziei.

ad rem - W chwili obecnej nie jestem w stanie powiedzieć, czy dam radę ochłodzić kontakty. Ale na pewno spróbuję trzymać bardziej emocje na wodzy i na chłodno wszystko analizować.

No ja rozumiem, że Tobie teraz nie na ochładzaniu, a na podgrzewaniu zależy.
Ja, jak grinta, bym optowała za szczerą rozmową. Zamiast tkwić w niepewności i podkręcać sobie wyobrażenia, to dowiedzieć się na czym stoisz.

Drogie Panie, tak z punktu faceta 50-latka...
Nie doszukujcie się teorii spiskowych bo On nie zakończył swoich spraw z ex żoną. Ja też tak miałem przez kilka lat żyjąc w zawieszeniu. Nie zależało mi bo i tak mieszkaliśmy osobno i zero kontaktów. Wiedziałem co rozwód będzie oznaczał zarówno w sensie czasu jak i emocji z tym związanych - niekoniecznie przyjemnych. Uwierzcie, że "byłe" potrafią skutecznie przeciągać sprawę rozwodową. Tak więc wcale mi się nie paliło do siadania "gołym zadkiem na rozgrzanym piecu". Tak było przez 3-4 lata do momentu pojawienia się kobiety dla której warto było jednak narazić "zadek na oparzenie III stopnia". 
Seks w moim wieku to wisienka na torcie a nie tort sam w sobie, wolę się delektować niż narazić na niestrawność. Facet 40+ nie rzuca się na kobietą jak szczerbaty na landrynkę Sorry za dygresję ...
Reasumując - najgorsze co możecie zrobić to snuć domysły... zaprowadzą one tylko na manowce i dodatkowo można zabrnąć w ślepą uliczkę rzucając nierozważne zadnie, które może zaboleć. Nie kombinować - POROZMAWIAĆ szczerze jak na dwoje dorosłych przystało. Taka rozmowa naprawdę nie boli.
Gdyby mnie przytrafiło się spotkać na swej drodze kobietę o 25 lat młodszą, która traktuje mnie na poważnie to zanim zacząłbym szafować wyznaniami i dążeniem do relacji damsko-męskich najpierw rozważyłbym na spokojnie co ja mogę zaoferować w takim związku i czy sprostam mega wyzwaniu rozpoczęcia "nowego życia". Nie wiem czy rok by wystarczył na dojrzałą decyzję no chyba że miałbym pewność co do przyszłej partnerki. Choć pewnie zawsze gdzieś z tyłu głowy byłaby świadomość, że równica wieku będzie się pogłębiać z każdym rokiem i coraz bardziej będę musiał utrwalać w Partnerce to, że nie warto zamienić mnie na "nowszy model"
Pozdrawiam Drogie Panie z Le Vent na czele

No wlasnie, czekamy tu zniecierpliwieni i ciekawscy

Dobrze wiedzieć:)

Rozumiałabym te rozterki po roku znajomości, ale po dwóch miesiącach są trochę śmieszne.
Może lepiej daj mu się wykazać zamiast dążyć do poważnych rozmów.

Bardzo fajne zrobilas, zaskoczylas go-mile i jeszcze bardziej zawrocilas w glowie )

Oh le vent, żeby nie było tak jak w moim przypadku. Pewności że on się z żoną nie spotyka miec nie możesz. Uczulona jestem już na takie sprawy.

No i wszystko się chyba ostatecznie wyjaśniło. Niestety. Ale nadal to jest dla mnie dziwne (trochę).

Od mojego ostatniego posta minęło trochę czasu. Były kolejne spotkania, wycieczki za miasto, kolacje, godzinne telefony, jego serdeczność w stosunku do mnie, jakieś tam drobne serdeczne dotknięcia.

No i ostatnio zaprosiłam go do siebie na kolację. W końcu się zgodził. Przyszedł o 7.oo wieczorem z czekoladkami, drobnym upominkiem, dobrym alkoholem, etc. Od razu przeszliśmy na "ty". Jedliśmy, piliśmy i rozmawialiśmy fantastycznie do 1.oo w nocy, były żarty, także damsko-męskie, było przebywanie już bardzo blisko siebie (kiedy oglądaliśmy coś razem na komputerze), cały czas patrzył mi w oczy, etc. Ale nic więcej. W końcu nie wytrzymałam i o tej 1.oo w nocy zapytałam go, co właściwie do mnie czuje. I wyznałam, że jestem nim zauroczona, że nie jest mi obojętny.

A on... szczerze się zdziwił. I zaczął się wykręcać. Powiedział, że nie sądził, że to tak daleko zaszło z mojej strony, że się tego zupełnie nie spodziewał, że to bardzo źle, bo nie możemy ze sobą sypiać, bo się uzależnię od niego psychicznie i będę cierpieć. I że on też tego nie chce, bo to dla niego też będzie trudna sytuacja. A potem zaczął wymyślać kolejne najróżniejsze argumenty: że ma dzieci w moim wieku, że moi rodzice by mnie zabili (wtf? ja mam 32 lata!), że ludzie będą plotkować, że wykorzystał młodą kobietę (wtf?), że ma rodzinę (a to, że u mnie siedzi do nocy lub spędza ze mną cały dzień to rodzinie to nie przeszkadza?), że jest za duża różnica wieku (znam większe, i on też, i to nawet w jego dalszej rodzinie), że nawet jak byśmy zaczęli niezobowiązujący romans, to byśmy się od siebie psychicznie uzależnili, że sądził, że po prostu będziemy znajomymi... Że jestem bardzo atrakcyjna, ale on nie chce związku, czy nawet romansu. Że mógłby mnie całować i przytulać, ale boi się, żeby to nie był krok do czegoś więcej. Ale że on jest otwarty i jeżeli ja dalej będę się chciała spotykać z nim tak jak dotąd na przyjacielskich zasadach, i jeździć na wycieczki, i rozmawiać, to on też chce. Dwa razy mnie obejmował i przytulał, a w końcu objął mnie, pocałował w głowę i zapytał: Będziemy przyjaciółmi?

Ja szczerze mówiąc zgłupiałam lekko i zapytałam, co sobie myślał, idąc do mieszkania samotnej kobiety na kolację z alkoholem, a on odparł najniewinniej w świecie, że myślał, że chcę mu po prostu pokazać moje mieszkanie i porozmawiać sobie z nim, i zupełnie nie spodziewał się żadnych wyznań z mojej strony. I że jeśli jestem w nim zakochana i to mnie boli, to muszę sobie z tym sama poradzić, bo on mi nie może niczego zaoferować (w sensie romansu). Nawet jednorazowo. I żebym go też zrozumiała. Bo jakbyśmy mieli romans, to ja bym cierpiała, a dla niego to też byłoby bardzo trudne. No i zadzwonił po taksówkę i wyszedł.

Byłam załamana. Następnego dnia zadzwonił, żeby podziękować mi za fantastyczny wieczór, i pytał, czy nie mam doła. Powiedziałam, że owszem, mam, i zaczęłam jak idiotka powtarzać, żeby się niczego nie bał, że ja nie chcę od niego, żeby zmieniał dla mnie swoje życie, nie chcę od niego żadnych zobowiązań, żadnego stałego związku, bo mam moją bardzo absorbującą, twórczą pracę, przyjaciół, pasje, etc., i nie chcę od niego niczego - tylko przyjaźni takiej trochę bardziej damsko-męskiej, z elementami, nazwijmy to, "bliskości". A on powtarzał mi w kółko, że nie i nie. Ale że chce ze mną spędzać czas tak jak dotąd, że jeśli tylko będę chciała się z nim spotkać, to on jest chętny. A kiedy wypomniałam mu żartobliwie, że przecież lubi piękne kobiety, odpowiedział: "Tak. Na zdjęciu." I był już coraz bardziej zniecierpliwiony. No i się rozłączyłam i przepłakałam cały dzień.

Sorry, ale... to jakieś dziwne dla mnie wszystko. Nie do końca rozumiem tę sytuację. Przyjaźń przyjaźnią, ale... najpierw poświęca tyle czasu i uwagi o 25lat młodszej kobiecie - wyjazdy, obiady, kolacyjki, spacery, telefony, etc., - i jeszcze mnóstwo żartów z seksualnymi podtekstami!!! - a potem dziwi się szczerze, kiedy ona zaczyna coś do niego czuć. I choć "okazja" sama się nadarza - on "ucieka" niemal w panice, mnożąc bardziej i mniej trafne argumenty. Nawet moja mama powiedziała, że to jest dość dziwne zachowanie. I że on może mieć po prostu jakiś problem, nazwijmy to, zdrowotny. Co o tym sądzić?

Po prostu w tym wieku ludzie bardziej potrzebują miłości platonicznej. Nie potrafisz tego zrozumieć bo nie jesteś na tym etapie na którym on jest. Może mógłby mieć seks ale potrzebuje więcej czasu żeby mieć pewność że jesteś z nim bo go lubisz, a nie dla seksu, rozumiesz? Może on potrzebuje jeszcze kilku miesięcy takich spotkań, żeby się przekonać jaka jesteś.

Ja powiedziałem dziewczynie podobne rzeczy, że nie potrzebuję od niej seksu, a po prostu ogromnie lubię spędzać z nią czas, że jestem w niej zakochany platonicznie. Mimo tego że nasza relacja była bardzo dobra, ona się wycofała bez żadnego powodu, mimo tego że ją też nie ciągnęło do seksu.

Ludzie, zrozumcie że bardzo ważne jest rozwijanie więzi uczuciowej. Jak będziecie dążyć szybko do seksu to wasza relacja będzie bardzo płytka i nietrwała. Na pewnym etapie rozwoju sama rozmowa staje się seksem i bardziej ekscytuje niż seks. Czujesz połączenie psychiczne z drugą osobą. Czas spędzany z nią relaksuje, sprawia że znajdujesz się w innym świecie, że łatwiej jest ci robić cokolwiek. To jest miłość. Seks nie daje niczego z tych rzeczy i służy tylko redukcji napięcia, tak samo jak zapalenie papierosa. Można mieć ogromną rozkosz z miłości platonicznej jakiej nigdy nie zazna się przez seks.

taaa...podpisuje sie pod:
-problemy seksualne
-nakarmienie ego
-platoniczna "milosc"
-sadysta

Niech nie pindoli,ze nie spodziewal sie, ku..a widac po kobiecie,ze malo z majtek nie wyskoczy przez tyle czasu a on co? neptek? nie zauwaza takich stanow? pindolenie. Wkurzyl mnie Le vent, cierpisz? to niech i on pocierpi. Odetnij sie od tego bo on wysysa z Ciebie mlodsoc i energie, wampir jakis wiec nie daj mu tego wiecej robic. Niech sobie znajdzie inna, ktorej bedzie slal roze pod nogami. Oszukuje albo ma cos niepokolei pod sufitem.  Wspolczuje, odreaguj koniecznie, poplacz sobie ile wlezie a potem odreaguj.

Tego się właśnie obawiałam. Wiesz, mój partner był chyba w podobnym wieku ale jakoś problemów z seksem nie miał. No ale ja też jestem trochę starsza od Ciebie, to może i ta różnica wieku nie jest aż tak bardzo odczuwalna. Za to "nakarmienie własnego ego" - o, pod tym podpisuję się też obiema rękami. Niestety, panowie w pewnym wieku starają się za wszelką cenę udowodnić sobie i innym że stać ich jeszcze na wiele, niestety kosztem kobiety, bo my to traktujemy bardzo emocjonalnie a oni "nie chcą się angażować". Założę się że po tych przygodach z młodszymi partnerkami którym w jakiś sposób zniszczyli kawałek życia, oni sobie spokojnie albo wracają do byłych żon, albo znajdują partnerki w podobnym wieku, bo przeciez udowodnili sobie i światu że "potrafią".
I wiesz co le vent? Ty się po prostu ciesz że się z nim nie przespałaś bo wtedy to dopiero miałabyś przerąbane. A tak, parę nieprzespanych nocy, kilka razy płacz do poduszki i powoli Ci przejdzie. Najlepiej jakbyś się w ogóle od niego odcięła, jeśli możesz.

SRANIE W BANIE. PIERD@@@@@E O SZOPENIE. To są moje pierwsze skojarzenia po lekturze tego posta.

Po pierwsze, to Ty powinnaś iść na jakąś terapię - nie dlatego, że miałaś ochotę na seks z 20 lat starszym gościem (bo pociągać mogą nas różni ludzie), ale dlatego, że masz tak niskie poczucie własnej wartości - chodzi mi o to, co zrobiłaś następnego dnia (cytuję):

Co to do cholery ma być? Ty jeszcze od niego telefon odebrałaś? Było rzucić mu słuchawką 10 razy toby się może ciamajda ocknął.

Przecież Ty masz syndrom ofiary, bezpłciowej siostrzyczki, którą się po główce głaszcze, takiej pipki-lebiodki. Rany koguta, żebrać o przyjazn damsko męską u gościa który Cię w taki sposób potraktował!

To, co on wygaduje to są BZDURY. Pisałam Ci już wcześniej, że ta z tą żoną to jakaś krzywa akcja jest? Że gość może doskonale grać i paść swoje ego Twoim kosztem?

YHYHYHYHYHYHYHYHYHYHYHYHYHYYHHY

No to albo jest gejem, albo stuprocentowym impotentem. Bo w platoniczne obcałowywanie się to ja nie wierzę.

Uważam go za xuja i skur@@@@@a. Serio. Bo skurwysyństwem jest proponowanie czegoś takiego zakochanej osobie, która PIĘĆ MINUT WCZEŚNIEJ WYZNAŁA CI MIŁOŚĆ.

Już napisałam Ci wyżej, co o nim sądzę. To co piszesz tylko utwierdza mnie w tej opinii.

Pytasz, co o tym myśleć.

Ja sobie myślę tak: ta kultura, ogłada, "ęą", kolacyjki, zwiedzania i dyskusje o sztuce czy modelach sztućców z okresu Księstwa Warszawskiego - to wszystko to tylko pozory. Złoty papierek. Trafiłaś na wampira energetycznego. Ten gość karmi się takimi jak Ty - idealistycznymi, uczuciowymi i uczciwymi osobami, które sądzą, że za tymi pozorami kryje się dżentelmen, mężczyzna z minionej epoki, który szanuje kobietę. Ale ten koleś NIE SZANUJE Twoich uczuć i nie jest (i nigdy nie był) Twoim przyjacielem. Przecież on Ciebie nie traktuje na równi ze sobą - jesteś taką słodką zabaweczką, z którą można się pokazać, iśc na winko, za rączkę potrzymać, popatrzeć w oczka - ale nie traktuje się jej jak równorzędnego partnera! Do tego te żenujące wymówki - przecież to kpina, Ty nie jesteś nastolatką podkochującą się w nauczycielu!!!!

Co do czyjejś tam wypowiedzi o możliwościach i potrzebach seksualnych mężczyzn w "tym"wieku: pokazałam ten wątek mojemu Ojcu, który ma 62 lata i młodszą o 9 lat żonę, przeszedł chemio- i radioterapię, prowadzi niezdrowy, siedzący tryb życia i bardzo dużo pracuje. Odpowiedział, że nadal sypia ze swoją żoną (co prawda sprawność nie ta co za młodu, ale nadal daje radę), że kobiety nadal mu się podobają i że gdyby był wolny, to po zaproszeniu przez Ciebie do meiszkania, po tych czekoladkach i winie skończylibyście wieczór w łóżku.
I że facet, którego opisujesz, jest albo gejem, albo ma straszne problemy z hydrauliką i kompleksy, albo jest zwyczajnym draniem, który "podbija sobie bębenek" Twoim kosztem, a na boku ma inną (inne) a do tego potwornie boi się jakichkolwiek zobowiązań w Twoją stronę.

Daj sobie spokój z "przyjaźnieniem" się, odstaw go od emocjonalnego cycka (czyli tych Waszych porąbanych platonicznych spotkań), nie odbieraj telefonów, a jak odbierzesz to rzuć słuchawką, jak się zbliży z tymi czekoladkami i kwiatkami to mu je na głowie rozwal albo wyrzuć na jego oczach do kosza czy rowu I PRZEDE WSZYSTKIM SKOŃCZ Z TĄ ŻEBRZĄCĄ POSTAWĄ. Bo ona jest kompletnie aseksualna. I przestań go idealizować, bo ten pan bynajmniej ideałem nie jest.

Dzięki wam wszystkim za odpowiedzi!

Zgadzam się z Wami w wielu punktach.

Najbardziej chyba z batszebą - w sensie, że nie powinnam żebrać o bliskość, o uczucie. Wiem, ze to straszne i poniżające. Ale byłam tak załamana, że nie moglam się pogodzic z myślą, że to już koniec. Że zostałam definitwnie odrzucona.

Też uważam, że normalny facet nie zachowałby się tak jak on tamtego wieczoru.

Najgorsza jest myśl, że on np. sypia z kimś innym. Z tą całą żoną w separacji albo z jakąś inną kobietą. A wiem, że z racji swojego zawodu ma mnóstwo znajomych...

MrSpock - może być tak jak piszesz, ale on mimo wszystko nie wydaje się być typem takiego "ezoterycznego" mężczyzny. Za dużo mówi i żartuje o kobietach, seksie, etc.

Jeszcze taka ostatnia uwaga: już po tej całej rozmowie, o 1:30 w nocy, on dzwonił po taxi, ale taxi nie przyjechała. Na to on do mnie: "bo jeszcze zostanę do rana". Popatrzyłam na niego zaskoczona, a on na to z uśmiechem: "Żartuję". I zamówił taxi z innej firmy.

Czujecie to? W takiej sytuacji - on jeszcze pozwolił sobie na taki idiotyczny "żart". A moje poczucie włąsnej wartości w tym momencie sięgnęło dna.

"Myślałem, że chcesz mi po prostu pokazać swoje mieszkanie". Gdyby to nie było takie żałosne, to możnaby się nawet pośmiać.

Ad rem, ale jak dokładnie rozumiesz jego zachowanie? Że po prostu miło mu się spędzalo ze mną czas i nie myślał o ewentualnych konsekwencjach z mojej strony?

O madafaka dziewczyno, jakby mu się zle z Tobą czas spędzało, toby za żadne skarby świata nie wlazł do Twojego mieszkania, uwierz.

Czy Ty nadal nie rozumiesz, że gość wampirzy emocjonalnie?

Oczywiście, że widział. Z niewkręconą i niewpatrzoną nie byłoby tak fajnie. A jak go jej szczerość i romantyzm musiał kręcić!

Szkoda, że ja sama do siebie nie przemawiałam tak dwa lata temu. I piętnaście lat temu. Oszczędziłoby mi to wielu rozczarowań.

Teraz przypomniałam sobie jeszcze jeden jego tekst z tamtego wieczoru - mistrzostwo świata: zapytałam się go, czy nie zrobić mu może kawy, a on na to, że nie, bo po kawie byłby pobudzony i mógłby się na mnie rzucić. : )))))

Zdziwiłam się trochę, bo to nie było raczej gadanie w jego stylu, ale pomyślałam, że tak palnął po alkoholu.

No ale jak doszło co do czego, to się rzucił... do ucieczki : )))))

Jest mi strasznie smutno, jestem zła, że tak się dałam w to wszystko wkręcić, ale staram się śmiać przez łzy, żeby go sobie obrzydzić.