A ja powiem tak:
Oczywiscie, ze mozna kochac dwoch mezczyzn na raz.
Ten kto to zupelnie wyklucza, raczej nie wie co to jest milosc i myli to z obyczajowymi przekonaniami i wzorcami zachowan, z potrzebami emocjonalnymi, z pozadaniem i seksem.
Milosc nie zna takich ograniczen, ze mozna kochac tylko jednego i zadnego innego.
Te ograniczenie to wlasne waskie przekonanie w glowie, to raczej strach, ze w razie zlamania tej zwyczajowej umowy - bo niczym innym to nie jest - ze partner nas opusci, ze inni osadza, ze sie duzo straci...lacznie z obrazem siebie samego.... Strach jest jednak przeciwienstwem milosci.
Monogamia to ludzki wymysl z roznych praktycznych powodow, nie twierdze, ze calkiem do kitu. Ma swoja racje bytu, ale trzeba sobie zdawac sprawe z tego, ze to tylko obyczajowosc, ktora czesto pokazuje takze swoje negatywne strony i prowadzi niestety do dramatow, zamiast do milosci. Utozsamianie obyczajowosci i moralnosci z miloscia to pomylka.
Utozsamianie milosci z emocjami i seksem to tez pomylka. To sa tylko potrzeby, do spelnienia ktorych uzywamy innym ludzi.
A uzywanie kogos w celu zaspokajania swoich potrzeb nie jest miloscia, tylko zaspakajaniem swoich potrzeb.
Z tego wszystkiego wychodzi taki koktajl, w ktorym wszystko razem sie miesza z jakims tam procentem domieszki milosci, ktory prowadzi czesto do wybuchowej mieszanki w wypadku, jesli zaczyna zmieniac sie zestaw tych skladnikow.
To jest model, wedlug ktorego zyje wiekszosc ludzi i nazywa to "miloscia".
Jak sie zaczyna cierpiec z takiej "milosci", to znaczy, ze na wierzch wychodza niezaspokojone potrzeby i brak milosci w sobie samym, a ta druga osoba byla tylko surogatem.
To z kolei nie znaczy absolutnie tego, ze to jest zle. Znaczy to tylko, ze powinno sie zaczac zajmowac tymi potrzebami, nie oczekujac, ze inni ludzie beda sluzyc za plaster na rany.
Milosci trzeba szukac u siebie samego, a nie oczekiwac, ze dostaniemy ja od innych. To jest jedyny sposob na to, zeby sie ustrzec wszelkich zawodow. Bo nie jest sie wtedy zaleznym od nikogo i mozna kochac, kogo i ilu sie chce, nie obawiajac sie, ze ktos nas opusci i stracimy przez to milosc!
Co ja nazywam miloscia? Stan, nie emocje i nie pozadanie. Stan, w ktorym jest sie spelnionym tak, ze niczego innego sie nie potrzebuje.
Oczywiscie, ze na codzien trudno to caly czas utrzymac. Kazdy ma jakies potrzeby i zazwyczaj jest sie w mieszanym stanie, plywa sie w tym koktajlu i jest to normalne.
Ale warto byloby wiedziec, w jakim stanie jest sie akurat samemu i co akurat jest na wierzchu, zeby moc adekwatnie reagowac.
Co do powyzszej historii - ja osobiscie widze tam oczywiscie ten caly koktajl, ale uwazam, ze nikt tu na forum nie jest w stanie powiedziec, ile tam jest milosci, a ile emocji i wszystkiego innego.
Franky, chcesz dostac papierek lakmusowy, zeby stwierdziec, ile w tym wszystkim jest milosci?
A sam sie wahasz w ta i z powrotem, czy warto czy nie. Jak na targu!
A ile jestes sam gotow w to wlozyc? Moze zacznij od tego pytania. Ile jestes gotow zaryzykowac i po prostu kochac? Niezaleznie od tego, czy wyjdzie czy nie?
Nie oczekujesz niczego innego niz wiekszosc zakochanych - chcesz od innych, zeby dali Ci to, czego sam nie masz.
Nie dowiesz sie, czy 'naprawde' kocha czy nie, jak sam nie bedziesz kochal, zupelnie niezaleznie od wyniku, jaki Ci to moze przyniesc.
Jesli Ty sam nie bedziesz gotowy na to, ze sprawa moze okazac sie wpadka. Jesli nie przestaniesz oczekiwac, i nie zaczniesz sam kochac - bez warunkow i bez gwaracji.
Bez ryzyka nie ma wygranej. Mozesz stracic lub wygrac. Jesli nie bedziesz gral, to nie stracisz, ale i nic nie zyskasz. Zostaniesz, gdzie jestes.
Chcesz ubezpieczenia na milosc, ale czegos takiego nie ma - chyba, ze sie nauczysz byc sam zrodlem dla siebie samego - jak napisalam powyzej. Wtedy jestes zabezpieczony do konca zycia - i niezalezny od tego, czy ktos Cie naprawde kocha, czy tylko szuka w Tobie oparcia. Wtedy i to ostatnie nie bedzie Ci przeszkadzac, bo nie jest wazne, czy ten inny kocha, tylko czy sie samemu kocha. Tylko to daje spelnienie.
Na razie jestescie dwoma bladzacymi po pustyni w poszukiwaniu wody i kazdy ma nadzieje, ze ten drugi ja przy sobie ma, zamiast szukac zrodla tam, gdzie woda naprawde jest.