nie radze sobie z choroba

Jak większość rzeczy w życiu, tak i borderline, zetknięcie się z tym trzeba przeżyć osobiście by móc je choć trochę zrozumieć, poznać, a czasem tylko uwierzyć, że takie zachowania są możliwe. Jeszcze jakiś czas temu ludzie zaburzeni nie mieli szansy na pomoc, diagnozę. Teraz nawet na NFZ mogą uzyskać pomoc, leczenie. Czego to nie robi swoista moda, nagłośnienie w necie, gazetach. Tragedią jest niechęć i nieumiejętność skorzystania z tej pomocy. Jeszcze większą tragedią jest pominięcie w tym systemie bliskich osób z zaburzeniami z pogranicza. Nie istnieje ani pomoc medyczna dla ofiar borderów, psycholodzy tylko za kasę, i to nie małą. Policja, prokuratorzy z ich niebieską linią nie obejmują problemu. O sądach szkoda nawet mówić. Brak szans dla tych ludzi. Nieliczni, którzy sobie jakoś radzą, jeszcze mniej takich co radzą sobie sobie i mają wiedzę i siłę by pomóc sobie, dzieciom, a nawet wyprowadzić swoich borderów na prostą, zawdzięczają wszystko sobie. Nie systemowi. Nawet ta historia, nawet wypowiedzi Twoje Chora, przybliżają to zaburzenie. Choćby dlatego ważne jest Twoje pisanie. Recepty na Twoje szczęście są dość różne. Jeśli coś masz osiągnąć, niestety musisz przeć naprzód, dostać po głowie. Im wcześniej i mocniej tym lepiej. Zaczęło się w dzieciństwie, więc z tym dzieciństwem przyjdzie Ci się zmierzyć i pogodzić. Mam nieodparte wrażenie, że i Twoje zachowania, myśli i i mojej żony to trwanie dorosłych ludzi w mentalności dzieci. Bez refleksji, przewidywania skutków swoich działań, bardzo egoistyczne. Istnieje poza Twoją krzywdą także krzywda Twoich bliskich. Szkoda, że tak rzadko ją dostrzegasz, że służy Ci tylko do katowania samej siebie, nie do poprawy życia.

Przepraszam za błędy za długie pazury i leki działają a piszę na telefonie

Mi tak się wydawało ze się nie interesuje on nie ma pojęcia co to border  Tylko widzi ze ze mną jest było nie tak że odsunrlam się ze poscielam  chodzi za mną krok w krok tuli  zachęca do rozmowy.  Prosi by to nie odsuwala tylko zanim rozmawiała.  Tu mam problem bo nie potrafię powiedzieć mu co mam w głowie  boję się bo zranić on słaby jest psychicznie.  Zbyt wrażliwy.  Nie chce by się bał o mnie cy czas

Dzień dobry.
Jest silnym i dobrym ojcem najlepszym  Bo gdy ja nie jestem w stanie cokolwiek zrobić on   dziećmi lekcje od robi wykapie  je pobawi się znani wogole jest przykladny  facet to ja tylko narzekam ze jest taki i owaki gdy mnie wkurza. Podziwiam co za tą cierpliwość  do mnie.

Takie nowiny cieszą, zwłaszcza po takiej przerwie. Powodzenia, oby tak dalej.

W takich sprawach to raczej potrzeba innej pomocy. Proponuje poczytać o Macieju Żbiku , na jego warsztatach można się uwolnić z traum i znaleźć rozwiązanie na swoje życie .

Wysypiaj się, bądź wypoczęta, najedzona . To dość ważne.
Widzę, że się trzymasz.

Dzień dobry

Ja zbieram siły B brać się za porządki  potem na pazury  I do kuchni
Dziś będę mieć gości  kturych muszę nakarmić 
Miłego weekendu

witam moi mili u mnie chyba do przodu
skupiam sie teraz na dzieciach i mezem chce zeby przygotowania do swiat i ta magia nas zblizyla

Święta chyba bokiem wychodzą. Nie za dużo latania, sprzątania itp?

w czerwcu odnalazla mnie moja nieznana ciotka tzn siostra mojego niepoznanego ojca...

nasze spotkanie pierwsze polegalo na opowiesci jej co ja zlego spotkalo w zyciu i jaki byl moj ojciec ktorego nie znalam a mieszkal 30 km odemnie.
Kornelia ciotka ma 31 lat ma 3 dzieci zycie nieciekawe masakra jednym slowem patologia bieda brud smrud glod ona kiedys w burdelu pracowala kazde dziecko z kims innym nigdy nie miala u nikogo wsparcia
ja otworzylam sie dla niej chcialam dac jej i pomoc stworzyc normalna rodzine wspolnie pomoc jej jezdzilam prawicodzoennie do niej
paczki jedzenie ciuchy bralam na lody przywozilam do siebie bylo mi jej tak szkoda i dzieci ze nie moglam sie z tym pogodzic zaczelo moje samopoczucie siadac ja zaczelam czuc sie coraz gorzej nie moglam spac jesc bo myslalam jak u nich i wogole ona dawala sobie rade zalatwiala kase w gminie w opiece dodatkowo 1500zł ma alimentow czylio na miesiac ponad 2 tys ma nie jest zle
nasze relacje pozniej zaczely byc coraz bardziej toksyczne wszyscy mi to mowili inkca psycholog psychiatra maż teście ze ona mnie wykorzystuje szantazowala emocjonalnie brala na dzieci ja plakalam ze jej tak ciezko swoim dzieciom zabieralam nawet dobre ciouchy byle im dac wykanczalo mnie to moj stan zmienil sie o 180* psycholog nie mogla nad tym zapanowac cala energie ze mnie czerpala
mimo wszystko nie dalam sobie przetlumaczyc ze jest toksyczna
uwazalam ze wszyscy sie uwzieli na nia ze tesciowa i maz sa zazdrosni ze tyle czasu jej poswiecam a ja czulam do niej taka mi,losc tak bardzo ja pokochalam ona mnie przytulala glaskala czulam sie tak dobrze
teraz  powiedzialam stop !!!! nie dam sie wykorzystywac
dopiero zauwazylam ze wtedy zaczela sie odsuwac ode mnie i powiedzial ze nie zasluguje na mnie ze czuje sie smieciem przy mnie ze mi zawadza ze czuje sie niepotrzebna i czuje sie nikim tak mi dzis powiedziala ja sie zapytalam czy dalam jej tak do odczucia czy malo razy pokazalam ze mi zalezy czy malo razy jej pomoglam przeciez to ja zawsze jezdze dzwonie nigdy ona to ja sie narzucam ani razu reki nie wyciagnela twierdzi ze chce kontaktu ze jej zle gdy sie nie odzywam gdy niemamy kontaktu a jednoczesnie mowi mi ze zle sioe czuje no to o co tu chodzi
bardzo m,nie to doluje myslalam ze bede miec osobe blisko siebie taka prawdziwa przyjaciolke z rodfziny
mam przyrodnia siostre poznalam dzieki tej ciotce siostra 17 lat ma wspaniala dziewczyna rewelacja tylko teraz gdy mamy leprzy kontakt to nasza ciocia jest zazdrosna powiedziala mi ze nie pasuje do das ze nie jest nam pisana widocznie my jako siostry mamy same stworzyc sobie rodzinke ona jest zbedna...

a na poczatku ta ciocia p[owiedziala mi ze boi sie iz mnie straci przez moja siostre ze bede ja wolala a czy bysmy nie mogly byc razem wszystkie po co to zazdrosc

Witam,

na początek chciała bym wszystkich przeprosic za moje głupie pisanie. Pragne podzielic się z wami co sie dzieje u mnie.
A więc wszystko układa się jak powinno dom, praca i moja rodzinka. Od Paru miesiecy mam dobrze dobrane leki i jeżdzę systematycznie na terapię. Od jakiegoś czasu czuje się w końcu szczęśliwa nie mam juz huśtawek nastroju tera jest stabilizacja owszem bywają nie raz dni gdzie czuje sie słabiej ale robie wszystko by się nie nakręcać a tym bardziej użalalać nad sobą. Moja terapia zaczyna przynosić piekne owoce. Ostatnie miesiace skupiam sie na najblizszych. Z alkoholem tez jest mi dużo łatwiej bo od paru miesiecy mam obrzydzenie choć nie wiem czemu nie podchodzi mi alkohol. bardzo chciała bym żeby ten stan juz tak się utrzymał bo pierwszy raz w życiu czuję że jestem normalna a nie warjatka z głupimi myślami.

ja moge Ci poradzic uprawianie sportu, wiem z doswiadczebnia ze chodzenie, bieganie moga pomoc . Polecam, sama wiem ze to pomaga. Trzymaj sie i glowa do gory.

Ty jesteś naprawdę jakaś dziwna, niby bierzesz tabletki,a piszesz,że alkohol Ci nie podchodzi? sądzisz, że alkohol pomoże Ci na Twoje "dolegliwości" ? zastanów się,niby wychodzisz na prostą,a co tabletki popijasz alkoholem???? to ma być to wychodzenie na prostą? Jesteś mężatką masz rodzinę, a zachowujesz się jak małolata,która sama nie wie czego chce. Ktoś wyżej napisał, że chętnie by Ciebie kopnął w "cztery litery" i wiesz,że chyba bym się też do tego z chęcią przyłączyła. Skoro jesteś dorosła,zachowuj się jak dorosła,a nie jak rozkapryszona gówniara.Nie wiem czy zdajesz sobie sprawę z tego, że wiele osób choruje bardzo poważnie i dają radę, ale nie myślą czy alkohol im będzie podchodził czy nie. Chory człowiek myśli jak sobie pomóc, aby nie unieszczęśliwić swoich najbliższych,a Ty właśnie wszystko robisz,aby zaczęli się od Ciebie odsuwać, z dzieci zrobisz niezrównoważonych i przerażonych,trauma zostanie im na całe życie,czy Ty się wogóle zastanawiasz nad tym co Ty wyprawiasz???? Nie wiem jak długo cierpliwości zostanie Twojemu mężowi,bo kiedyś wreszcie nie wytrzyma i powie dosyć tego dobrego.