Mój niepewny związek i dziecko...

ok, robisz to dla córki, ale dom to nie budynek, dom to ludzie i atmosfera w nim panująca.

ok, pracowałas 4 lata, teraz jesteś na L4, masz czas, żeby znależć nową pracę. Pracowałaś w sklepie za najniższą krajowa, w Biedronce zarabiają lepiej. A co wczesniej robiłaś?

Nie musisz mnie rozumieć, bo jestem starsza, więcej przeżyłam, byłam w trudniejszych sytuacjach, potrafię też ocenić obiektywnie co i dlaczego w moim życiu się działo. Zawsze dawałam sobie radę, ale najlepiej mi to wyszło, jak przestałam się oglądać na innych.
Napiszę prościej: gdy byłam w związku, stałam w miejscu albo i cofałam się, oczekiwałam wsparcia i go nie było, a moje koszty (nie tylko finansowe) były nieadekwatne do tego co dostawałam. Skończyłam związek, odzyskałam spokój, mając więcej czasu poszukałam dobrej pracy.

Ja nie namawiam Cię, żebyś spakowała walizkę i uciekła, ale żebyś dążyła do tego, że to Ty stworzysz dom dla córki, a nie pan X, Y czy Z.

Mam pytanie, czy Twoja córka jest w obecnym układzie szczęsliwa, czy traktuje X jak ojca, a on ją jak córkę?

A co stoi na przeszkodzie, żeby teraz kiedy masz więcej czasu, rozejrzeć się za innym zajęciem ?!

Zauwazylas, ze negujesz absolutnie każde rozwiązanie, jakie Ci tu zaproponowano ?

Jeśli wobec tego nie chcesz podejmować żadnych działań, żeby zmienić swoją sytuację zawodową i finansową, to co zamierzasz dalej ?

To co opusujesz brzmi dla mnie jak skrajne ubóstwo i nie wyobrazam sobie jak moglabys w takiej ciężkiej dla siebie sytuacji sprowadzić na świat jeszcze jedno dziecko.
Według mnie taka decyzja to szczyt nieodpowiedzialnosci.

Ty rzeczywiście zawsze jesteś na NIE.
Znajoma pracuje w Biedronce i zarabia na rękę 2000 zł, to chyba więcej niż minimalna krajowa, masz tyle pieniędzy?
A masz pieniądze na "coś" własnego, bo w to trzeba zainwestowac i to duuużo, kilkadziesiąt tysięcy raczej nie wystarczy.

A jeżeli już chcesz pracować na własny rachunek, to co to ma być, supermarket, czy Ty masz inne doświadczenie ni z praca w sklepie?

Spróbuj Ty myśleć nieco bardziej pozytywnie, zapewne wiesz, że optymistom żyje się lepiej niż pesymistom. Pomysl o tym, że każda praca to pieniądze, ale też doświadczenie, kontakty z ludźmi, może nawet znalezienie przyjaciół. Zamiast siedzieć w domu i z nudów zamartwiać się, lepiej wyjść do ludzi.

A Ty wszędzie szukasz dziury w całym: za mało płacą, trzeba mieć układy, rodzinę, koligacje, najlepiej sponsora z Bmw, rodzina nie dobra, przyjaciół już nie masz, partner brzydki i głupi itd itp. Piszesz jakbyś była królową, a jesteś zwykłą kobieta z codziennymi problemami, jak miliony innych kobiet. Świat nie jest przeciwko tobie, a to jak żyjesz zależy od Ciebie w 100%

z depresji nie wyjdziesz sama, musisz być na lekach i najlepiej na terapii

ja dociekliwa jestem i chce wiedzieć, dlaczego wczesniej napisałaś, że w urzędzie pracowac nie będziesz? A przecież pracowałaś.

Podałam przykład Biedronki, bo to teraz dobry pracodawca, Ciebie to nie interesuje?
UP rzeczywiście czasami pomagają/dotują, weź jednak pod uwagę, że selekcja jest bardzo ostra a dostac możesz około 5000, wystarczy na maszynę do szycia

Chciałam otworzyć sklep hydrauliczny bądź z ciuchami.nie mam jeszcze planu . muszę porozmawiać z narzeczonym.on nadal by mnie widzial w jakimś sklepie który odbierze mi energię do wszystkiego po za pracą. Gdy pracowałam ostatni miesiąc bylam tak wykończona że nie mogłam zmusić sie do niczego więcej. Same drugie zmiany mijalam się z dzieckiem i spalam do 11.nie miałam siły na nic.nie chcę już tak.myslalam ze moze on mi pomoże. ,gdzieś mnie poleci.ma znajomosci.ale nic z tego.liczy ze prace znajdę w internecie. A tam umowy o dzieło umowy zlecenie. Nie ma fajnej pracy z ulicy

Amy ... nie chcę Ci podcinać skrzydeł, ale od jakiegokolwiek pomysłu do w miarę dochodowego biznesu - to daleka i ciernista droga.
Mam wrażenie, że nie zdajesz sobie sprawy z tego.
Dodatkowo - piszesz, że narzeczony widziałby Cię w sklepie - Ty tak pracować nie chcesz.
Narzeczony miałby Cię gdzieś polecać do pracy dzięki swoim koneksjom - ale tego nie robi.
Narzeczony chce robić synka - a Ty ledwo wiążesz bardzo skromnie koniec z końcem mając jedno dziecko ...

Kto tak naprawdę stanowi o Twoim życiu Amy ?
Kto mierzy Twoje siły na zamiary dotyczące przyszłości ?

Czytając Twoje wypowiedzi odnoszę wrażenie, że narzeczony, okoliczności, cokolwiek - tylko nie Ty sama.
Martwi mnie to, bo jeśli nie ogarniasz bieżącej sytuacji, to jesteś na najlepszej drodze do napytania sobie jeszcze większej biedy.

Moze szkoły kursy mają znaczenie w duzych miastach. Moj brat z magistrem pracuje teraz fizycznie ponieważ osoba która załatwiła mu pracę juz jest na emeryturze.i nikogo nie obchodzą brata kwalfikacje.pracowalam w wielu miejscach.nigdy nikt mnie o szkołę kursy nie zapytał. Moze jesteśmy po prostu z innych światów dziewczyny co?moze wy nie znacie życia z perspektywy osoby takiej jak ja.Nigdy nie bylam za granicą. ,wychowałam się bez wody,łazienki w rodzinie w ktorej nikt nie mówił sobie "kocham" ,nigdy nie wyjeżdżalam na wakacje a to co mam teraz przez moją matkę uważane było by kiedyś za komfort i bogactwo.a Wy?bo ja tu czuje ekonomiczno kulturową przepaść między nami . też mam ideały. Ale swiat w ktorym ja żyję tak wygląda i funkcjonuje . kobieta ktora nie ma zaradnego faceta moze liczyć na najniższą krajową. I śmieszne jest idealizowanie bo kazdy wie ze z dzieckiem mieszkaniem i autem to nie realny plan na zycie samemu.no może jak ktoś jest gotów na nędzę. Ja mam jej dość. Nie chcę by tak jak ja żyła moja córka. Ona ma tatę, swoj kont,nie musi się wstydzić tego jak mieszka,nie marznie zimą. Nie zamienię tego na to co ja przechodziłam w imie ideałów. W moim środowisku spada się na dno goniąc za nimi

Amy ...
- szkoła nie,
- kursy nie,
- praca jaką oferują w rejonie w którym mieszkasz - nie,
- praca w sklepie - nie,
- decydowanie samodzielnie o swoim życiu - nie,

Za to:
- kolejne dziecko - tak,
- interes bez planu i sprawdzenia opłacalności - tak,
- trzymanie się mężczyzny, który nie tylko nie uważa Cię za równą sobie w Waszej relacji, ale nawet wykorzystuje Cię finansowo - tak,

Jak dla mnie ... słabe to wszystko.
Nie odważyłabym się tak grać własnym życiem.

wyobraż sobie że u mnie na jedno miejsce w markecie jest 50 osób.i tu juz nie kwalfikacje się liczą ale znajomości.no tak,świetlice przedszkola są do 16 a to i tak długo bo u mojej mamy do 12.no ale sklep to zmiany od 14 do 23.ja ciągle tak miałam.widywałam córkę przez 4 lata o 7 rano a potem o 23 patrzyłam jak śpi.I to nie jest tak że ja tylko czekam.biłam się już w zyciu o swoje.odeszłam od męża alkocholika który potrafił do domu sprowadzać kochankę gdy ja spałam obok.miałam do wyboru albo to albo picie.a gdy pił to się znęcał.wróciłam do matki z którą nie mialam kontaktów ,w takie warunki że azstrach.a praca...wierzyłam że coś zdziałam.a nie było mnie stac na nic.jedna podłoge zmieniłam w dwa lata.płaciłam opiekunce 7zł/godz a sama zarabiałam 1000zł/mies za 200 godzin,na czarno.biłam się o niezależnosć.i nie raz spotkałam się z kpiną.brata,znajomych.Ja po prostu się zmęczyłam.zobaczyłam co mogę i mam dosyć jak na dziś.wolę być matką żoną i osoba pogodzoną z losem niż wojowniczką z wiatrakami.dam sobie jeszcze chwilę i pewnie pójdę do tego marketu,pozbieram się.ale tak jak dziś to strasznie mi cięzko.nie wiem depresja dołek...ciezko mi wstac z łóżka

tylko że ja wcale nie żyje w biedzie.ani tez nie mam niskiego standardu życia.porzucenie dotychczasowego życia by to za soba niosło.nie kłoce się tu z nikim.dyskutuje.a ty pałasz do mnie jakimś rodzajem agresji.mam stosować się do twoich rad? czyli co mam zrobić?zdobyć jakaś pracę iść w polskę coś wynająć?to nie rozwiązanie.gdyby to było takie proste wszystkie samotne mamy żyły by na dobrym poziomie.a tak nie jest.samotne macierzyństwo niesie za sobą nędze.piszesz co mam zrobić.ale nic na temat jak tego w mojej sytuacji dokonać.

Amy jeżeli w realnym życiu masz takie samo nastawienie do ludzi i życia jakie prezentujesz na forum, to kompletnie nie dziwią mnie już Twoje problemy w relacjach z ludźmi. Defetyzm jaki nieustannie rozsiewasz jest wybitnie trudny do przełknięcia. Z lektury Twoich postów jasno wynika, że szukasz kogoś na kim będziesz mogła zawisnąć i oddać tej osobie odpowiedzialność za swoje życie. Irytujesz się, że mimo intensywnych poszukiwań nikogo takiego nie znalazłaś. Ludzi życzliwych i chętnych do pomocy innym jest wielu, ale mało komu chce się  pomagać osobom stękającym i siedzącym z założonymi rękoma. Niestety nie ma w Tobie woli zmiany swojego życia. Myślę, że zwyczajnie lubisz być nieszczęśliwa. Być może narzekanie to Twój sposób na skupianie na sobie uwagi innych osób. Wiesz, taki deficyt z dzieciństwa, bo mama poświęcała Tobie zbyt mało uwagi. Jednym słowem dobrze Tobie jest jak jest, tylko czasami lubisz sobie pobiadolić...

Amy, byloby latwiej gdybys trzymala sie jwdnej spojnej wersji. W twoich dwoch watkach porzeczytalam juz ze:

- na slub i dziecko nie mozesz liczyc, a chcesz (on nie chce)
- za miesiac robicie dziecko, bo on chce (ty nie chcesz)
- mieszkacie w ruderze w budynku gospodarczym
- macie ladne mieszkanie
- facet nic nie robi
- facet ciagle remontuje
- facet nie zarabia
- facet zarabia 2 srednie krajowe
- nie masz co jesc
- niczego nie brakuje
- nie mozna wynajac kawalerki
- jednak rok temu wynajelas kawalerke
- on cie byc moze zdradza
- ty jego zdradzilas
Ech....

Byłam samotną matką. Nie pamiętacie o tym drogie panie . przez 6 lat małżeństwa z alkoholikiem przez duże A .co się tam działo, no nie wiem czy to miejsce by się chwalić jak wywalczyłam dla siebie i corki dom i co on mi robił.

Byłam też samotną matką przez dwa lata mieszkając w domku po babci. Nie nie domku, runie raczej. Też nie będę się wdawać e szczegóły. Samotne mamy zrozumieją.
Teraz jestem w zwiazku a wy obrazujecie mi samotne życie. Ale ja wiem co to jest. Żyłam tak.
Teraz mam kogoś. Jest obrazalski, z mojego powodu i nie tylko przewrazliwiony.jego obraz bycia we dwoje to każde na swoich pieniądzach. Trochę głupie biorąc pod uwagę drugie dziecko. No bo jak to by bylo bym ja musiała kupić pieluchy jedzenie i książki dla starszej.on ma więcej pieniedzy a nie odkłada na nic tylko wydaje wiec ja jako jego partnerka powinnam móc czasem z jego pieniędzy skorzystać gdy braknie mi moich .nie normalne. ?nie uczciwe. ?i pytałam was o radę jak podejść do tego tematu.jak z nim o tym rozmawiać, jak uświadomić mu ze dziecko to czas na uregulowanie spraw z domem.
wiem jak byc sama,wiem co to znaczy. Ale jestem z kims.on mnie kocha a ja jego i chce z nim być. Nie dlatego by się na nim uwiesic.ale nie chcę być zdana w większości na swoje mozliwosci finansowe majac z nim drugie dziecko. Związek to wspólnota. Jak o tym z nim rozmawiać. ?o to pytam

Pobierzne czytanie tematów ktore byly aktualne dwa mies temu plus tych które aktualne sa nadal plus moje nowe problemy.odsylam do dokładnej lektury. ..

Amy, jeżeli jesteś pewna swojej decyzji, to po prostu szczerze z nim porozmawiaj.

Powiedz, że chciałabyś uregulowania Waszej sytuacji, żeby dziecko urodziło się w pełnej rodzinie.
Że Ci na tym zależy i tego pragniesz. Że to Ci da poczucie bezpieczeństwa.

Amy ... Tobie nie chodzi o to, jak masz rozmawiać ze swoim partnerem, prawda ?
Tobie chodzi o sposób, w jaki możesz go zmusić, żeby się z Tobą zgodził.
Żeby zaakceptował Twój punkt widzenia, potrzeby w związku, wyobrażenia ...
One są w odmiennym aspekcie całkowicie zrozumiałe i słuszne - ale czy liczysz się z tym, że dla niego jest dobrze tak jak jest teraz ?
Czy bierzesz pod uwagę fakt, że on może zwyczajnie nie chcieć żadnych zmian w Waszym życiu ?
Co wtedy ? Co to będzie dla Ciebie oznaczało ?

Nikt Ci tu nie poda gotowej recepty jak rozmawiać z mężczyzną (każdy jest inny), a tym bardziej z Twoim, bo go nie znamy.
Dla mnie argumenty są proste: planowane i chciane przez obojga rodziców dziecko, najlepiej jak urodzi się w pełnej, z uregulowanym statusem prawnym rodzinie, bo to ułatwia całą procedurę uznania dziecka przez ojca i daje poczucie większego bezpieczeństwa (finansowego, ale nie tylko) dziecku i matce.
Tylko, że Ty myślisz głownie o domu i posiadaniu, a tego formalnie nie dostaniesz od partnera. Weźcie ślub, wybudujcie wspólny dom, to będziesz współwłaścicielką.

To, że kilka z nas pisało "weź życie w swoje ręce" nie oznacza, że masz wyprowadzić się i żyć samotnie z córką. To oznacza samorealizację i samodecydowanie w obecnej sytuacji, edukację, pracę po to, byś sama czuła się życiowo stabilna, a nie żebyś miała poczucie, że żyjesz kątem u kogoś na jego koszt.
Amy, Ty jak pójdziesz do pracy, zaczniesz zarabiać, to sama będziesz o sobie myślała "dam sobie radę w każdej sytuacji", a i Twój partner nabierze do Ciebie szacunku większego niż obecnie.

Problem jaki ja widzę, to że radykalne zmiany po tylu latach, jakie jesteście ze sobą, są mało realne. Może drobnymi kroczkami uda Ci się zwiększyć Twoją pozycję w związku, ale to będzie długi proces i bardzo uzależniony co Ty dalej będziesz robiła. Musisz zdać sobie sprawę, że obecnie, jako właściwie bezrobotna,  samotna matka, kątem u partnera, nie jesteś super kandydatką na żonę.
Stąd nasze rady: zrób coś dla siebie i idź do pracy.

Widzę że nikt już tu nie pamięta że nie pracuje dopiero od kilku tygodni . drogie panie ja od 19 roku życia jestem na swoim utrzymaniu. Nigdy na nikogo nie liczylam w tym temacie. Wszystkie jesteście tu samotne że tak wzdrygacie się gdy piszę że chciała bym liczyć finansowo na partnera.?przecież jesteśmy razem i to normalne

No właśnie nie mogę liczyć tak jak chcę. Nie do końca. Już nie bawiąc się w teorie ze wykorzystywala bym go ale jest świetny ginekolog w moim mieście. 120 wizyta. Ja wydała m w tym mies.800zl na oplaty.on chce dziecko,ja muszę się zbadać najpierw.powinien mi dać na tego ginekologa?uważam ze tak,nosi buty droższe niz ja mam alimenty.no i co,będę musiała się prosić. Raz mogę. Ale tak jest zawsze . sam z siebie na to nie wpadnie.to chce zmienić.

Ale jak chcesz to zmienić, skoro przez cały Wasz związek jest dokładnie tak samo.
Co możesz zrobić, albo przedsięwziąć, żeby on się zmienił ?
Moim zdaniem nic.
Bo on zdaje się nie reagować ani na Twoje prośby, ani na pretensje.
Nie wiem czy jest możliwe, żeby on się zmienił - bo skoro przez cały dotychczasowy czas nie zechciał Ci dobrowolnie pomagać i wspierać Cię - również finansowo - to i dalej na to nie wpadnie ...
On po prostu nie widzi takiej potrzeby i nie uważa tego za słuszne.

Szacunek do kobity .

A Ty Amy masz taki przycisk ?

nigdy nie byłam na jego utrzymaniu a powinien to docenić bo meszkamy w jego okolicach a tu kobiety wokoło w życiu w pracy nie były a mamuśki koleżanek mojej córki dobiegają 40stki.bał by się?nie widzę jakoś tego.po prostu nie ma takiej opcji bo tak nie będzie.pracowałam już na czarno za 600zł by miec swoją kasę.nie sądze bym kiedy kolwiek dopuściła się tego.Mój ex nie pokrywa nic po za swoimi kolejnymi paniami z internetu...taki zart.alimenty mam od państwa.Wiem że jesteś samotną matką.Sęk w tym że ja nie...Mam kooś i to nie od wczoraj.Jest dla mojego dziecka tatą i chyba honor samotnej mamy mogę sobie odpuścić.No bo już samotną mamą nie jestem.Mogę chcieć partnerstwa.I wiem że to nietylko kasa.w innych swerach radzę sobie a tam gdzie jest nie tak to próbuje dalej.Róznie to wychodzi ale nie poddaje się i jakieś efekty sa.tylko problem finansowy nadal aktualny,nic do przodu

zapytaj go wprost, krótkimi zdaniami, bo panowie przy długich wywodach traca wątek, czy jak hipotetycznie urodzisz dziecko, to on bedzie je finansował, a jeśli tak to ile przewiduje na to.
Ciebie nie stać na drugie dziecko i to powinnaś mu uświadomić.

Wasz brak partnerstwa finansowego tak długo juz trwa, że marne szanse widze na zmianę.

Uświadomię go w tym temacie.chciała bym go jeszcze uświadomić że powinien zabezpieczyć rodzinę w razie w.Np.ja umieram to on dostaje 1000tys.Jemu coś się dzieje a ja wnoszę sprawę do sądu o zabranie rzeczy z domu który jest jego matki.i nie mam nic bo nie zbierałam faktur.z 7 letniego zwiazku wychodzę jak stoję.nie ważne że wyremontowałam ,opłaciłam mu auto,tu dałam 600 na panele a tam 400 na kominek itd.itp.To jest u mnie ta chciwosć?to że miło było by mieć udział we wszystkim w co wkładam kasę?związek to nie kasa.więc nie słusznie jest mi przykro?nie słusznie się boję że zostanę na lodzie?

Nie formalny związek umową cywilno prawną nie jest. Nie jest żadną umową. Małżeństwo tak, konkubinat nie ma zadnych praw. A ja szósty rok łoże na dom który mój nie jest. Czy to normalne, nie.bo mogła bym mieć te pieniądze na koncie . wystarczy ze na życie wydaje nie proporcjonalnie dużo co do dochodów. A ty piszesz jakbym chciała go ograbic.kto tak żyje jak ja. Nie znam.
nie chce nic rozliczać. Po prostu mi przykro a chciałam naświetlic to że jak na moje dochody to sporo włożyłam w nie swój dom.
ja go zabezpieczylam gdyby mi coś się stało. On mnie ani trochę
Taka to relacja a ja się tu tylko tłumaczę i tłumaczę

Amy do kogo masz pretensje ze żyjesz w konkubinacie? Tylko do siebie, bo on chciała ślubu. Poza tym pisalas ze gdyby nie on nie miałabyś gdzie mieszkać albo mieszkałabyś w o wiele gorszych warunkach z dzieckiem albo płaciła za wynajem i ze dlatego z nim jesteś. Ja już pytałam czy go kochasz to nie odpowiedziałaś. Nie rozumiem po co drugie dziecko w takiej sytuacji. Czy on ci postawił ultimatum ze dziecko albo koniec związku?
Chce dziecka to musi je chcieć i moc utrzymać. Macie obowiązek ponosić koszty utrzymania dziecka po połowie. Poza tym ty masz już jedno dziecko i on musi to brać od uwagę.

Chyba się nie rozumiemy. Osobiście to nie znam konkubinatu który byl by sformslizowany.nasz też nie jest.i nie chodzi o to co jest w twoich wypowiedziach nie po mojemu.bo ja w koło pytam jak zacząć z partnerem temat finansów bo nigdy nie umielismy o tym rozmawiać
Jesli nie umiesz mi podpowiedziec to napisz i już

Taka kolej rzeczy ??
Amy, ocknij się wreszcie i zacznij wchodzić chociaż w dorosłość.
Stać Cię na dziecko ? Możesz mu zapewnić wszystko czego potrzebuje do życia i do normalnego, harmonijnego rozwoju ?
Nie tylko w sferze materialnej, ale i emocjonalnej, uczuciowej, rodzicielskiej ?
Liczysz się z tym, że może niekoniecznie urodzić się w 100% zdrowe ?
Jeśli odpowiedź na wszystkie pytania brzmi tak, to możesz powołać na świat i 10 dzieci.
Ale sprowadzać na świat człowieka, motywując to tym, że taka jest kolej rzeczy ?
Przepraszam Cię, ale czegoś durniejszego dawno nie słyszałam.

Mając 32 lata, dziecko i partnera, żyjąc w nieformalnym związku - koleją rzeczy byłoby najpierw osiągnąć porozumienie i wypracować kompromisy w sferach, które są ważne dla Was i w których deficyty uniemożliwiają Wam normalne funkcjonowanie.
Wszystko cacy, a rozliczacie się ze wszystkiego co do grosza jak Kargul z Pawlakiem.
I co najgorsze, Twój partner jest i tak mega niezadowolony z sytuacji, a Ty sfrustrowana i zaniepokojona.
Jak można w takiej sytuacji zachodzić w ciążę i pisać, że taka kolej rzeczy ?

SKRAJNA nieodpowiedzialność.

Amy przeczytaj swoje pierwsze posty i przypomnij sobie co ci naprawde przeszkadza w życiu ( tam napisałaś wszystko), bo teraz troche idealizujesz partnera, bo uważasz , że forumowicze napastują cie

za ch...a nie rozumiem dlaczego facet, który ma tyle kasy (napisałaś o tym ) wymaga by samotna matka wyposazyła mu chate, któa nie jest jej

za ch..a nie rozumiem dlaczego uważasz, ze twoja córka ma tam swój pokój- nie ma tam nic swojego, łaskawie pozwalają jej tam mieszkać

za ch..a nie rozumiem dlaczego sądzisz, ze po ślubie dom będzie twoją współwłasnoscią- wcale tak nie musi być, nie napisałaś czy gospoddarstwo jest własnością x czy matki x, jesli matki x to ona może przepisać to na x i jego dziecko , jesli x to x moze przepisać na dziecko, ty do tego domu naprawde nie masz wielu praw

chcesz stabilności życiowej, jesteś z x min dlatego, ze twoja córka go kocha a on ją akceptuje i jest dla niej dobry, ale opieranie twojego i twojego dziecka poczucia bezpieczenstwa na facecie jest mało stabilne, ja by sie bała, bo łaska na pstrym koniu jezdzi