mąż mnie zdradził, złożył pozew o separację

Oszukana 1, trzeba wierzyć, że jeszcze zaświeci nam słońce, zarówno to za oknem jak i w naszych sercach. Też mam wrażenie, że ciagle mam pod górkę, zwłaszcze gdy pomysle o swoich latkach:( Jednak musimy być silne i nie tracić nadziei.

Oszukana1 mam nadzieję że http://www.byłeżony.pl/  znalazłaś też pocieszenie. Swoją drogą powinnaś podjąć jakąś decyzję.Zawieszenie utrudnia bardzo życie.:)

gosiabuziunia,

Nie myśl kategoriami,że jesteś upokorzona przez męża, to na pewno nie podbuduje twojej psychiki,a tego Ci najbardziej potrzeba. Skoro opiekujesz się wnukiem pewnie masz dobre relację z  swoimi dziećmi czy na ich wsparcie możesz liczyć???
Takie sytuacje się zdarzają pewnie częściej niż myślisz, to mało pocieszające ale tak jest. Pamiętaj na tym świat się nie kończy- nie może. Odśwież znajomości z dawnymi przyjaciółmi- im większa grupa wsparcia tym lepiej. A skąd wiesz,że nie udowodnisz mężowi winy -porozmawiaj z dziećmi, przyjaciółmi może razem wymyślicie jak udowodnić mężowi zdradę, albo napisz więcej szczegółów to na forum uzyskasz porady- skąd wiesz,że Cię zdradza i to od kilku lat?

jeżeli masz małe dochody udowadniając mężowi zdradę możesz zażądać alimentów na siebie. Nie poddawaj się -pierwsze dnie, tygodnie są najgorsze, ale kobiety są silne i zniosą więcej niż się im wydaje.

Ty też dasz radę. Trzymam kciuki!

DZIEWCZYNY KOCHAJCIE SIEBIE I ŻYCIE TO KLUCZ DO TEGO ABY NAS KOCHALI.

BRAWO!!!
I dobrze robisz!
Niech zobaczy co stracil i pluje sobie w brode...
Mezczyzni to idioci - nie potrafia docenic kobiety, gdy ta ich kocha i dalaby sie za swojego partnera doslownie zadziabac... Ale tylko przestanie kochac, oleje go i jego uczucia - wtedy on szaleje...
Hmmm...
Jedyne wyjscie to zyc tylko dla siebie a partnera miec w 4 literach...
Nawyrazniej wtedy sa szczesliwi i biegaja za swoimi kobietami jak wierne pieski.

Zuczek70
wiem ze dalo ci to spotkanie pewnego rodzaju satysfakcje - chocby przez zadbany wyglad pokazujesz ze sie nie poddalas i nie "umierasz" nadal z milosci.
Ale pamietaj - nie robisz tego dla bylego - tylko dla siebie.
Ja od czasu rozstania zaczelam dbac o siebie az przesadnie. Ledwie wstawalam od razu przywdziewalam moj "rynsztunek" czyli seksowne, nowe ciuchy, w ktorych czulam sie jak bogini (troche ex mial w tym swojego wkladu bo przez depresje stracilam 25 kilo ). No i oczywiscie na twarzy "barwy wojenne" - kazdego dnia raniutko, nawet jesli nie mialam jakichs szczegolnych planow.
I wiesz co? Pomoglo.
Gdy czulam sie zadbana, jednoczesnie czulam sie odrobine lepiej. Pokazywalam sama sobie przez to ze najwazniejsze jest to ze JA mam siebie kochac.
Zaczelam traktowac siebie jako moje nowe hobby - nie tylko pod wzgledem wygladu.
Zaczelam wiecej wychodzic do ludzi - do teatru, kina, jezdzilam na wypady weekendowe ze znajomymi.
I chociaz satysfakcja z rzednacej miny eksa na Twoj widok to na pewno nagroda ale przeciez nie o niego tu chodzi.
On juz zniknal. Nie ma go. Ten pan juz tu nie WYSTEPUJE.
Trzymaj sie

Dziś usłyszałam,że "kochać to znaczy powstawać".Więc trzeba wstwć i ruszyć do przodu..gdyby to było takie proste.Ale najpierw trzeba zaakceptować i pokochać siebie,za swoimi wadami także..bułka z masłem.Tylko,że ja tak nie potrafie, pokochać samą siebie.Jest na to jakaś receptra?

http://milosc-uczucia-zdrada-przerazenie.blog.onet.pl/

Beato- podziwiam szczerze, bardzo budujące jest co piszesz.......BRAWO!:-)

Witam
jestem nowa na tym forum chociaz podczytuje je od dłuższego juz czasu. Mialam podobne problemy z meżem i w lutym 2011 r. minie 3 lata od naszego rozwodu. W październiku 2007 r. maz wyprowadzil sie do mlodszej o 20 lat ode mnie kolezanki z pracy. Sa nadal razem. Podobnie jak niektore z Was bylo to dla nas duze zaskoczenie bo maz mial ciężki charakter i często synowie mówili ze poza mna nikt by z nim nie wytrzymal. Synowie zaczynali wtedy jeden studia na AM drugi nauke w liceum. Bylo nam bardzo zle bo maz oddalil sie od synow. Nadal ich kontakt jest sporadyczny ale jest i mam nadzieje ze bedzie lepiej. Chce powiedziec ze dalismy sobie rade i ze da to wszystko sie przezyc. Uwazam, ze najlepiej nie czekac na jego powrot. Jezeli maz nas nie kocha lub nie chce kochac to jesli nawet a moze zwlaszcza dlatego ze nadal darzymy go uczuciem nalezy pozwolim mu odejsc. Dla dobra wszyskich a zwlaszcza dzieci i wlasnego. Maz odchodzac powiedzial, ze zastanawial sie nad powrotem ale odoba ktora koch jest mloda i bardzo by cierpiala a on nie moze jej skrzywdzic. Nie znam tej osoby, synowie rowniez. Nie wiemy gdzie razem mieszkaja. Maz byly oczywiscie kontaktuje sie z nimi przychodzac do naszego domu po swoja poczte. Jak potrzeba jego pomocy gdy nie potrafimy tego zalatwic sami dzwonie i przedstawiam sprawe. Garnitur na studniowke kupowalismy razem. Ale jestesmy wystarczalni i jego pomoc jest niewielka. Oczywiscie placi ustalone przez siebie aliment a wieksze wydatki jezel poprosze to sie dolozy. To nie jest problemem ale wymagalo odemnie duzego starania i ustepstw zeby nie bylo konfliktow.
Wiem ze synowie to doceniaja. Po ponad 3 latach na propozycje syna pojechali na tydzien na wspolny urlop. Cieszy mnie to bardzo. Uplynel3 lata a maz nie jest mi obca osoba. Nigdy nie bedzie ale nie jest juz moim przyjacielem i chyba nigdy nie byl i nie bedzie. Mysle ze gdyby nie synowie to od 3 lat nie widzialby mnie na oczy bo ja jestem mu obojetna. Ale ciesze sie z rozwodu bo najbardziej bolalo mnie spojrzenie meza pelne nienawisci i niecheci do mnie jakim patrzyl na mnie w ostatnich miesiacach naszego niby udanego zwiazku. Dla ciekawostki i pociechy podam przyczyny naszego rozwodu : zle organizowalam przyjecia dla jego rodziny, izolowalam go od niej i bylo nudno. Pomimo kilkakrotnych upomnien nie poprawilam sie. Moja tesciowa widuje go rzadziej niz synowie i nas pyta o wiesci o nim.
Ale sie rozpisalam. Przepraszam. Mocno pozdrawiam
Czyli dostalam czerwona kartke.

Witajcie dziewczyny!Troche tu nie zaglądałam,więcej myśle niż pisze ,a może zwyczajnie napisałam już wszystko co mi na sercu leżalo.Życie to nie piękny film,teraz to już wiem.Nigdy nie oceniałam siebie zbyt wysoko,za to mój jeszcze "mąż" czynił to codziennie.Teraz zadaje sobie pytanie z jaką nienawiścią ,pogardą,odrazą patrzył na mnie co dnia,jak musiał się zmuszać żeby mnie tolerować.Jakiego czasu potrzebował żeby podjąć decyzje o odejściu o porzuceniu dziecka,które było całym jego światem.Ile można poświęcić żeby zaspokoić własne potrzeby nie zważając na ból,cierpienie ,upodlenie drugiego człowieka.Jesteśmy po rozmowach i badaniach z psychologami,oczywiście to moja wina,tak usłyszałam,niech mówi co chce,niech obwinia.Może w ten sposób jeszcze bardziej utwierdza się w przekonaniu jakim to on jest dobrym człowiekiem.Twierdze ,że takie badania polegające na wypełnieniu testów ,narysowanie czegoś i krótkiej rozmowie nie jest w stanie w 100% przedstawić cech naszej osobowości.W danym dniu i ja i psycholog możemy mieć tz.zły dzień i można w ten sposób wysnuć złe wnioski i spostrzeżenia.Wcale nie chciałam  przedstawiać się w jasnym świetle,mówiła co myślałam,co czułam, kim teraz jestem i kogo ze mnie zrobił.Czekam na kolejną rozprawe i na opinie wydaną przez psychologa i wcale sie jej nie obawiam,po prostu mogę się z nią zgodzić lub też nie.
Jak łatwo jest zranić człowieka,dlaczego nadal codziennie płacze a rano budząc się myśle tylko o nim,o człowieku który wdeptał mnie jak robaczka w ziemie,a ja nadal potrafiłabym mu wybaczyć.Czy to już objaw jakieś choroby?
Myśle o świętach,jakie będą i o tym ,że pewnie dojdzie przed nimi do kolejnej rozprawy. i już nie chce rodzinnych świąt ,które tak lubiłam ale chce święt w samotności,chce żeby inni mogli je przeżyć radośnie nie zamartwiając się o mnie,nie patrząc na moje łzy.W drugi dzień świąt minie rok jak mi o tym powiedział i może dlatego wolałabym żeby świąt nie było ,aler tylko dla mnie.Inni niech świętują ,cieszą się swoją obecnościę,okazują sobie miłość ,przywiązanie,dla mnie to już przeszłość,której nigdy nie zapomne.Pozdrawiam

wluliłam sie ze swoim tekstem, a to nie mój watek. Juz wywalam.

Zapewne beda to smutne święta bo pełne przykrych wspomnień.  A może na przekór całemu światu zorganizujesz sobie i córce (mam nadzieję że dobrze zapamiętałam) wspaniałe święta!!!!!!
Wiem co to znaczą samotne święta, kiedy cała rodzina w rozjazdach i kiedy czeka się na telefon. Ale życie biegnie dalej raz boli więcej raz boli mniej. Właściwie to jest pewne że któregoś dnia przestanie boleć. I życzę Tobie i sobie aby taki dzień przyszedł jak najszybciej. A nasi mężowie, no cóż skoro dostali małpiego rozumu to nic ich nie uzdrowi - chyba że kochanka go zostawi.
A zastanawiałś się czy dałabyś radę codziennie żyć z nim jak żona, kochanka?  Czy potrafiłabyś wybaczyć zdradę i nigdy mu tego nie wypomnieć  - nawet kiedy dojdzie do kłótni?  Masz tak silną wolę  - bo ja im więcej i dłużej się zastanawiam - tym częściej myślę że    nie !
Wiem że czasem człowiek zmienia zdanie, ale na dzisiaj  mówię nie. 
Wierzę w przeznaczenie ,  a skoro coś mi jest przeznaczone to nie ucieknę od tego i tak się to stanie.  A może to co dzisiaj wydaje się końcem wszystkiego , jutro okaże się najlepszym poczatkiem.
Trzymaj się  - głowa do góry
pozdrawiam

A tu brak ciagu dalszego....