mąż mnie zdradził, złożył pozew o separację

Wiecie co ja też dalej kocham mojego męża i chyba nie potrafię przestać. Nie umiem się z nim kłócic nawet po tym co zrobił. I wiem jedno nie mogę i nie chcę czuć do niego żadnej urazy, przynajmniej na razie i myślę że to się nie zmieni. Tłumaczę sobie że Bóg widocznie tak chciał i po coś to się stało. Nie widzę w tej całej sytuacji swojej winy i nie chcę szukać jej chyba u męża. Chciałabym abysmy zostali przyjaciółmi, chociażby ze względu na dzieci, to one najbardziej cierpią a są najmniej winne. Mam nadzieję że nic się takiego nie wydarzy co zniszczyłoby mi kolejne marzenie- marzenie o przyjaźni z (byłym) mężem.

zuczek70 gdyby tak można cofnąć czas. Co ja bym za to oddała. Tylko czlowiek jeszcze by musiał wiedzieć do którego momentu ma się cofnąć- ale cóż, to są marzenia które się nigdy nie spełnią. Pozostał nam jak na razie ból, łzy i rozpacz.
Też nie mogę zrozumieć czy oni wymazali tyle lat przeszlości, wspólnych chwil, że nie mieli oporów aby powiedzieć nam że już nie chcą być razem z nami, że już nie chcą wspólnie żyć. Dla mnie to jest niepojęte. Nawet nie mogę wyobrazic siebie postepującej tak ja oni. To jest po za zasięgiem mojej wyobraźni......

Dzisiaj postanowiłam sobie,że przez ten okres 40dniowy będe dla niego miła i nie będę mu robiła wyrzutów,tylko czy uda mi się wytrwac w tym postanowieniu?To zależy też od niego.To nie będzie łatwe bo w marcu czeka nas spotkanie w sądzie,złożyłam pozew o alimenty.Jutro wizyta u psychologa,mówiłam mu dziś żeby ze mną poszedł,ale stwierdził,że nie potrzebuje tego i nie będzie z nikim gadał.Pewnie myśli,że to poniżające mówic komuś o swoich problemach,liczyłam się z jego odmową,choc liczyłam...no i się przeliczyłam.

Chyba gdzieś caly czas w podświadomości myslimy ze się wydarzy cud. Trudno się nam do tego przyznać, ale taka jest prawda.
Oni nie potrzebuja pomocy psychologa, niczyjej pomocy, bo przecież oni nic złego  nie robią- tak to zdaje mi się wygląda z ich strony.

zuczek70 zyczę Ci dużo wytrwałości i siły będą Ci z pewnością potrzebne. Niewiem za co my tak cierpimy. Przychodza momenty w ciągu dnia, tygodnia że jest mi cholernie ciężko, juz niewiem jak z tym walczyć, jak sobie radzic.

Ja już nie mogę. Myslałam że z dnia na dzień będzie lepiej, a tu na odwrót. Chyba caly czas żyję nadzieją, choc ciężko mi się do tego przyznać. Cały czas mam nadzieję że cos sie wydarzy, że stanie się cud i bedziemy razem. Niewiem czemu ta nadzieja jest we mnie, skoro wiem dobrze ze on juz nie zmnieni zdania. Najchetniej ukryłabym się gdzieś aby z nikim nie rozmawiać, nikogo nie widzieć.
zuczek70 ja w przeciwieństwie do Ciebie mogłabym o nim rozmawiać cały czas i nie są to jakies żale do niego, czy pretensje to są piękne wspomnienia tak wielu lat spedzonych razem. Myslę że u mnie jeszcze na złości na niego przyjdzie czas i oby przyszedł jak najszybciej. Chciałabym umieć życ bez niego, ale nie potrafię. Brakuje go mi codziennie, nagle mam za dużo czasu, juz niewiem co mam robić. Kazdy dzień jest koszmarny do przeżycia.

zuczek70 widzę że nie ja jedna żyję nadzieją. Zastanawiam się tylko ile czasu będziemy się tak jeszcze oszukiwać i czekać że może coś się zmieni? czy wogóle warto? Tysiace pytan w głowie, a jednak tej nadziei nie potrafie się pozbyć- dlaczego?

zuczek70 niewiem skąd ten zbieg okoliczności, może podobne wartości mamy w życiu , ale myslę dokladnie tak jak Ty. Wiem że nie bedę potrafiła nikogo pokochać- bo przecież juz pokochałam i mu przysięgalam do końca życia... Watpię żeby to się kiedykolwiek zmieniło. Wydaje mi się że nasi mężowie o tym wiedzą i może to im sprawia również jakąś radość. Kiedyś usłyszałam od mojego męża: jesteś jeszcze młoda i ułozysz sobie życie od nowa.  Niewiem czym on sie kierował mówiąc te słowa, przecież mnie zna. Nie potrafiłabym pozwolić się zblizyć komukolwiek do mnie bardziej niż tylko na stopie koleżeńskiej. To dla niego zawsze będą otwarte drzwi i moje serce. Czy chciałabym to zmienić - niewiem. Ale wiem że nawet gdyb chciala to bym nie potrafiła.

Utwór Urszula"Anioł wie"  piękny ale dla mnie okropnie dołujący. Siedzę, słucham, piszę i płaczę. Czemu emocje zawsze biorą górę. Czemu nadal go kocham

Witam . Ostatnio się dowiedziałam, że mój mąż mnie nie kochał przez 25 lat małżeństwa? Teraz to on mnie tylko nienawidzi. Tak to czuję. Jak mnie widzi to jest bardzo nerwowy. Jestem dla niego mniej niż zero. Zeznał ostatnio , że on kocha ciągle kobietę którą poznał jeszcze w szkole średniej. Najgorsze jest to , że nigdy mi o niej nie mówił. I jeszcze jedno,  kłamie jakby ktoś go nakręcił. Już tracę nadzieję na jego powrót bo jest coraz gorzej.  Ból i cierpienie jest u mnie niesamowite. Nawet szacunku do mnie nie ma, po tylu latach przeżytych wspólnie.Dlaczego on mnie tak dołuje? Zostawił rodzinę i tego nie mogę zrozumieć. Przecież był innym człowiekiem, ja to wiem i tak czułam. A ta kobieta w jego życiu na pewno jest. Gdyby jej nie było , było by inne jego zachowanie.

Kama 5- masz rację , tak to właśnie było , on był zawsze na pierwszym miejscu , dzieci , a na końcu moje potrzeby, których nikt nie widział, a  na pewno nie on. Teraz wreszcie mogę pomyśleć o sobie. Ja już nie chce jego powrotu, już nie chcę być jego niewolnicą do wszystkiego. Na pewno nie chcę słyszeć  już jego wrzasków i czepiania się  o byle co, tym bardziej , że on nigdy nie był kryształem. Jest mi ciężko jeszcze, bo wracają wspomnienia i ogromny żal, że tak mnie potraktował po tylu latach. Mam ochotę  mu wygarnąć wszystko tak dobitnie, żeby poczuł to w piętach, ale czy  do takiego coś dociera? Potrzebne mi są takie słowa jak właśnie Twoje. Przede mną jeszcze dużo zakrętów. Proszę o dalsze wsparcie.

Grala...Takie gadanie o tej koleżance z klasy jako wiecznej miłości... Nie wierz w to!
Modne są zjazdy absolwentów, no i "Nasza- klasa" też narobiła wiele złego. Ludzie spotykają się na żywo lub wirtualnie i wydaje im się, zwłaszcza starzejącym sie facetom, że miłość szkolna trwa!! Bo oni tacy młodzieniaszkowie niby?!!! Śmiechu warte!
I takiego pajaca kochać? A za co?

Grala, mój mąż jest panem w swoim wieku...Nie ma głupawych pomysłów, jak wasi, choć fakt - chce czasami nadrobić trochę upływający czas...  ale ja to wiem od zawsze, że kobieta powinna być egoistką, powinna być dla siebie dobra, powinna robić wszystko, aby codziennie był Dzień Kobiet.
Ja wiem, że to czasem trudno, bo z natury jesteśmy kwokami, które najchętniej wzięłyby dzieciaki razem z mężem pod swe skrzydła. jednak dla mężczyzny kobieta zawsze powinna byc kobietą, dopiero potem on zrozumie, że również matką.

Mam takich znajomych...nie wiem, może już tu o tym pisałam, nie chce mi sie sprawdzać. Zostawił rodzinę - 2 dorastających synów - dla koleżanki szkolnej. Śmieszny jest przy tym tak bardzo, że boki zrywac:)))
Apollo i Romeo w jednym, chociaż brzych i łysina! Ale tylko my wiemy, jak bardzo smieszny - żona cierpiała bardzo, deprecha...psychiatra...Kłopoty z synami. Już jest dobrze - dała radę, wzięła się za siebie, zawsze ubrana i pachnąca...ma faceta do rzeczy...A on stracił towarzystwo z tej głupoty, bo tylko on widzi, że jego nowa laska jest wyjątkowa! I dobrze - niech widzi, tylko dlaczego skrzywdził swoje dzieciaki?

Dobrze będzie, zobaczysz...po co Ci taki facet, no powiedz??
Ja tak sobie myslę, że w tej Waszej rozpaczy to wielką rolę odgrywa "jak ja to powiem rodzinie, znajomym"
Normalnie trzeba mówić: ten stary pajac wyprowadził się!. A niech tam...i tak od dawna miał problem z erekcją, sikał na siedząco i nie zamykał klapy sedesu. Niech się cieszy, że sama go nie wywaliłam!

A piosenka? Nie pamiętam...Kasia Sobczyk??

????????????

No to po prostu go spuść...W cholerę z dziadem!
Czy on już się wyprowadził?? Jak nie, to niech to zrobi natychmiast.
Daj mu walizki!!

Grala!! Miałas mówić inaczej,

A do czego on Ci potrzebny?? Do wrzeszczenia na Ciebie?? Chyba żartujesz?

Grala...Musisz siąść i pomyśleć spokojnie: jakie tak naprawdę  emocje przeżywasz?

Czy to jest miłość? Kochasz go miłością skończoną, masochistyczną, mimo wszystko? Czy każde mówione dziś do Ciebie jego słowo jest balsamem na Twoją duszę?
Grala, czy to jest miłość??

Czy to jest wściekłość, żę nie wyszło po Twojemu. Wściekłość poniżonej kobiety, że sobie poszedł, a przecież były inne plany. Przecież mieliście jeszcze tę altankę postawić, i warzywniak wytyczyć i urlop zaplanować...

Czy może wstyd, bo ucierpiała Twoja ambicja opuszczonej kobiety i to opuszczonej chyba dla innej - przecież to, czy jest ta inna bardzo Cię zajmuje, prawda?

No więc co? Jakie emocje przeżywasz??

koma5- tak jak piszesz to chyba postępować się nie da. Przynajmniej nie tak od razu jak to wszystko jest takie świeże. Na wszystko być może przyjdzie pora ale potrzeba duzo czasu, zanim nam się to wszystko zmieni i trochę przewartościujemy nasze życie. Zbyt dlugo się bylo z jednym czlowiekiem, łączą nas dzieci i tego nie da się tak łatwo przekreślić, czy zapomnieć. A wydaje mi się że też dużo zależy od naszej wiary i sumienia.

To ze oni to przekreslili własnie nie mogę pojąć, dla mnie jest to poprostu niewyobrażalne.

A sumienie- ja mam czyste i to mogę powiedzieć z czystym sercem. A on -no cóż.

koma5 wydaje mi się że powolutku idę do przodu. Nie pozwole juz sobie powiedziec że to jest moja wina, bo nie jest.
Staram sie o nim, czy o latach z nim spędzonych nie myslec zbyt często, ale niestety to jest o wiele trudniejsze niż się wydaje, zwłaszcza gdy ciagle ktoś ci o tym wszystkim przypomina.

zastanawiam się czy Bóg chcialby aby tak to wszystko się potoczyło, aby ktos cierpiał. Może faktycznie nie miał wpływu na to co się stało. Niewiem.
Chciałaby mieć nadzieję że jeszcze kiedyś będę umiała się tak normalnie cieszyć, usmiechać, i nie wstydzić sie tego że on mnie i dzieci zostawił, oraz tego nie ukrywać.

Koma5-Grala,Oszukana i ja doświadczyłyśmy ogromnego cierpienia.Wiem,że łatwo się udziela dobrych rad,i dobrze że tak jest.Dzięki wam ,ja także nie popełniłam wielkiego błędu.A myśli miałam okropne.Ale tylko my wiemy co się z nami dzieje,potrafią nas zrozumiec te,które doświadczyły tego samego.Masz ogromne szczęście,że nadal trwasz w związku.Twoje rady są strzałem w dziesiątke,ale może dla nas jeszcze nie przyszedł na nie czas.Może musimy jeszcze trocho odczekac,ciągle mamy nadzieje,że można cofnąc czas.Ja też chce byc silna,co mi po tej sile,kiedy wczoraj płakałam znów dwie godziny i nie mogłam sie uspokoic.Mimo tego dziękujemy wam,że jesteście i wspieracie nas.Macie w sobie wielką siłe i moc,dar przekonywania.Wstydze się tego co on zrobił,sąsiedzi patrzą na mnie z politowaniem,bo już wiedzą.A tacy byliśmy przykładni-wszędzie razem,ale były też i ciche dni.Może one narobiły najwięcej złego?Najgorsze jest to,że nie potrafi mi powiedziec co sprawiłe,że odszedł,tak nie postępuje dorosły człowiek.Moge snuc tylko domysły,że jest ta druga.Dlaczego mam się domyślac,po tylu latach należą mi się wyjaśnienia.

Może i po części tego się boję, chociaz bardziej bym powiedziala że nie chcę litości i współczucia ze strony innych osób, bo to chyba najbardziej boli. Boli gdy wszyscy wkoło ci powtarzaja: " nigdy bym nie powiedziala; byliście razem tacy szczęsliwi; bralismy was za przykładne małżeństwo; a co na to dzieci". I choć niewiele osób wie o mojej sytuacji to takich zdań juz usyszałam bardzo dużo.
Tak jest wstyd, ale nie urażona ambicja. Jest swiadomość że przegrałam to co w życiu dla mnie jest najcenniejsze, najważniejsze- normalną rodzinę.

Najgorsze dla mnie w obecnej sytuacji jest chyba też to że nie potrafię na niego powiedzieć złego słowa, nie potrafię być naprawdę zła na niego za to co zrobił mi i dzieciom. Wiem że ta złość siedzi we mnie, ale chyba próbuję ja czymś przysłonić- tylko po co?

Dlaczego oni tak kłamią, dlaczego nie mówią prawdy - może im tak z tym wygodnie. Czy nigdy nie ma u nich żadnych refleksji, wspomnień. Mój mąż okłamuje też dzieci. Teraz przez ten okres od kiedy wiem o jego romansie, nie można z nim spokojnie i rzeczowo porozmawiać, czy aż tak zmienił się pod wpływem kochanki?
zuczek 70- w takich napiętych sytuacjach jest wiele potrzebnych i niepotrzebnych rozmów, sprzeczek, mówimy sobie dużo przykrych słów, ale chyba nie można tego uniknąć . Są to sprawy dla nas zbyt bolesne. Nie można tak ze spokojem do tego podejść. Zauważyłam, że mój mąż nie chce słyszeć prawdy, natychmiast reagował krzykiem i kłamstwem.I tak brnie w tym kłamstwie. Kiedy to się skończy?

Mam taką sąsiadkę...Zawsze to była atrakcyjna kobieta. Kilka lat temu opuścił ją mąż, co bardzo odchorowała, Zszarzała, zgarbiła się, zapuściła. Nie miała pieniędzy ani pracy. Łapała jakieś sprzątanie u ludzi, opieke nad dziećmi sąsiadów...
Spotkalam ją kilka dni temu, jak wchodziła do klatki.
Bardzo elegancka, zrobiona, uśmiechnięta.. Super!! Obok niej facet, dużo przystojniejszy od jej męża. Tak sobie wtedy o Was przypomniałam...

A dlaczego odszedł - wiadomo. Oni wszyscy w tym wieku odchodzą z tego samego powodu.

Tylko niestety nie wszystkie z nas odawżą się na taki krok. Są zasady wedle których się kierujemy, przekonania religijne, własne sumienie...

Liwia ,może powiedział ci to żeby zrobic ci przykrośc,może to głupi żart z jego strony,a jeżeli nie to sam nie zdaje sobie sprawy jak bardzo cię krzywdzi.Jesteśmy z tobą.Nawet nie potrafił uszanowac tej daty ,widocznie nie robi już na nim wrażenia.Bądź dzielna,unieś głowe do góry i pokaż mu ,że jesteś kimś.Kimś kto zasługuje na szacunek.Niech nie widzi twoich łez,bo nie jest ich wart.A jeżeli kochasz go tak jak my kochamy swoich mężów to będziesz bardzo cierpiec.Tego nie unikniesz,a dzień będzie mijał za dniem,tylko ból zostaje ten sam...

Liwia,przepraszam że byłam przyczyną twoich łez.Tak bym chciała zobaczyc uśmiech na twej twarzy-teraz sama płacze.Ja dowiedziałam się w drugi dzień świąt,że mój mąż chce rozwodu i że się wyprowadzi.Zrobił to po dwóch tygodniach.Nadal nie złożył pozwu w sądzie,bynajmniej tak mówi.I uwierz mi,że nie ma dnia,w którym bym nie płakała.Cały czas zadaje sobie te same pytania,które zadaje większośc dziewczyn z forum.A chyba najgorsze są domysły-gdzie teraz jest,czy jest sam,co robi,z kim pisze,a wyobraźnia ma wielką siłe.Jeżeli czujesz,że musisz sobie popłakac to po prostu płacz,masz do tego prawo,skrzywdził cię a ty nie wiesz dlaczego.Po co oni to robią?Ja do dziś szukam w sobie winy,ale dlaczego tylko ja mam byc winna.To myślenie cały czas o jednym nas niszczy,schudłam już dziewięc kilogramów.Może to i dobrze,bo moge ubrac ciuchy o których zapomniałam i które są już niemodne.Moja rodzina mieszka daleko więc córka pilnuje żebym coś jadła.Ale to nieistotne.Wiesz niereaz myśle,że gdybym jej nie miała moje życie już dawno by się zakończyło.Jestem katoliczką i wiem,że nie mogłabym tego zrobic i chce wierzyc,że miłośc wszystko zwycięży.Bo najważniejsza jest:wiara,nadzieja i miłośc.Ale tak jak ty zadaje sobie to samo pytanie"czym sobie na to zasłużyłam?"Trzeba myślec pozytywnie,bo inaczej ta gorycz,która w nas jest zagości w nas na dobre.A przecież chcemy byc radosne,uśmiechnięte,miłe dla innych,bo ludzie odwdziączą się tym samym.

Dziewczyny trudno się nam pozbierać, ale mam nadzieję że jest to mozliwe. Myślę że musimy przestać szukać winy w sobie, bo czy nagle po tylu latach zmieniłysmy się -chyba nie. Boli to wszystko jak niewiem co, nie da się przestać o nim myśleć, ale musimy byc silne, musimy im pokazać że sobie same radzimy.
Liwia napisałaś :"Nie wiem czy jeszcze kogoś właściwego spotkam na swojej drodze, bo mam jakby pustkę w sobie, jakbym była pozbawiona uczuć". Ja osobiście nie mogłabym teraz chyba nikomu zaufać, nikogo obdarzyć uczuciem- niewiem czy jeszcze kiedykolwiek komus zaufam, ale nie wyobrażam sobie abym kogoś mogła spotkać, bo już raz spotkałam i pokochałam tego jednego jedynego i jemu bedę wierna do końca, chociaż on mnie zostawił. Nie oznacza to jednak że nie mogę mieć znajomych, koegów.
Miłośc naprawdę jest ślepa, albo my nie chciałyśmy ich widzieć i znać od tej złej strony. Teraz cała swoja miłośc przelewam na dzieci, bo musze je kochac za dwie osoby, to one są najważniejsze, najukochańsze, to dla nich wart żyć i toczyc walkę samej z sobą aby widziały usmiech na mojej twarzy.
Musimy być silne i mieć nadzieję że może jutro będzie lepiej, że jurto przyniesie lepszy dzień....

Grala-bez nich jest źle, ale powrotu męża do mnie bez zdeklarowania z jego strony zmian w jego zachowaniu itp nie wyobrażam sobie. Faceci rzadko rozumieją to co zrobili, wydaje mi się, że oni sa w jakimś amoku, który trwa i trwa. Nie racaja chyba do przeszłości, nie myślą o wspaniałych chwilach z żoną i dziećmi, liczy się dla nich tu i teraz.
Mój mąż z kolei ma stały kontakt z córką, ale mam nadzieję, że ona mimo wszystko jak kiedyś dorośnie zrozumie co zrobił jej ojciec. Ostatnio nie chciałam go tu wpuścić-złożył pozew o rozwód to już nie chcę go widzieć-to wiesz -zaczął straszyć mnie policją, śmiał mi sie perfidnie w oczy, do mojego dziecka mówił -zobacz jaką masz mamę, zobacz co ona mi robi-bo normalnie z tych nerwów chwytałam go za sweter! Stwierdziłam, że wychowałam drania pod własnym dachem!!!!!!! Płakałam jak głupia, wręcz wyłam, było mi tak przykro, bo mu siebie całą oddałam, a teraz mam "zapłatę"

Ja już nie mam złudzeń , że mąż się opamięta, zmieni , kłamał w sądzie jak najęty. Wyparł się wszystkiego.Oczywiście żadnej kobiety nie ma- tak powiedział. Zuczek 70 - masz rację we wszystkim, to jest ten sam przypadek, mój mąż i Twój mąż. Dlaczego tak mu ufałam? a teraz jestem tylko niepotrzebną rzeczą w jego życiu. Tak śmieją się  w oczy. Przecież nic się nie stało. On jest teraz bardzo szczęśliwy.
Jak to wszystko mam przezyć?

Matko jakie gnoje, w porównaniu do Was ja mam stażem krótki związek...6-letni. Mieliśmy wzloty i upadki, ale bez takich numerów moje problemy to pikuś...chyba bym mojego rozszarpała ze wściekłości jakby chciał mnie tak skrzywdzić. Drogie Panie widzę, że czeka was  podział majątku, warto zainwestować w dobrą "papugę", żeby zabezpieczyć się od strony finansowej...nie odpuszczajcie niczego, skoro rozwód to tylko z jego winy. Skoro ktoś zachowuje się w taki sposób, rozwala swoją rodzinę, niszczy psychicznie żonę i dzieci, jeszcze potrafi się bezczelnie wykręcać...to chyba musi być niedorozwinięty emocjonalnie...Kryzys, wymiana na lepszy model...co to za brednie, tak sobie tłumaczą swoją chęć puszczania się na boku i nie ma co ich usprawiedliwiać. Wydaje mi się, że później jak taki wraca, nawet z podkulonym ogonem to nie warto przyjąć, rozumiem wspólne lata, dom, dzieci...ale po takim numerze jak kłaść się obok siebie, jak spojrzeć sobie w oczy, jak kochać się, jak zwierzać , jak żyć, ufać, marzyć- a i tak wraca bo się martwi, że na starość nie będzie miał mu kto pieluchy zmienić i prania zrobić? jak go kochanka z domu wyrzuci to trudno niech śpi u niej na wycieraczce... Jesteście mądre, inteligentne, wrażliwe, ciepłe zasługujecie na kogoś lepszego nie na emocjonalnego ułoma (przepraszam za słownictwo, ale się wkurzyłam). Macie w sobie siłę, dacie radę musicie w to wierzyć, czas leczy rany, nie zamykajcie się w domu ...spotykajcie się z najbliższymi, rozmawiajcie, starajcie się robić dla siebie jakieś miłe rzeczy.  Problemy w związku, jeśli takie wcześniej były,  nie usprawiedliwiają takiej podłości, ignoranci i egoizmu-nie szukajcie u siebie winy, po prostu żyjcie dalej. Pozdrawiam ciepło.

Wszystko się ułoży, teraz musisz być egoistką..myśleć o sobie, swoich potrzebach. Bardzo dobrze, że masz przyjaciół i znajomych więc nie jesteś sama. A co do niewiernych-oni Was mają gdzieś, myślą o sobie nie warto prosić kogoś takiego by wrócił. Z czasem na tą całą sytuację nabierzecie nowego spojrzenia, trzeba tylko starać się normalnie żyć. Myślę, że z czasem może dasz szansę innemu człowiekowi by mógł z Tobą budować swoje szczęście, nie każdy facet to wcielone zło

Witam dziewczyny! Wytłumaczcia mi jedno,tydzień temu 8 marca dostałam bukiet z jedenastu żółtych tulipanów od mojego-jeszcze męża.Żeby było zabawnie cały czas powtarza,że musimy się spotkac i porozmawiac na temat podziału tego co mamy zanim on wniesie sprawe o rozwód.Czyli mamy się podzielic tym co posiadamy przed rozwodem,chyba tylko po to żeby jemu podczas sprawy rozwodowej było łatwiej i żeby nie wyciągac na światło dzienne swoich brudów.Dlaczego mam to robic teraz,niech sąd nas podzieli.Ale wracając do pierwszego zdania jakie napisałam.Kupił mi te kwiaty,przyjechał z nimi do domu,chciał mi je dac.No ale pech ,mnie w domu akurat nie było,a szkoda bo jeste ciekawa jak by je wręczy.Gdybym w nim była to pewnie bym nie wytrzymała i rzuciłabym mu się na szyje.A jak on by zareagował?odepchnął by mnie czy może przytulił?Tego się juz nie dowiem.I przez skype zadałam mu pytanie dlaczego przyniósł mi te kwiaty?Więc usłyszałam,iż on wie,że ja obchodze Dzień Kobiet,a skoro zawsze  przynosił mi kwiaty w tym dniu to wypadało to zrobic i teraz.Nie rozumiem tego i to mu powiedziałam.Jeżeli facet chce rozwieśc się z kobietą i twierdzi,że się wypalił tz,że juz nie kocha.Jaki mąż przynosi kwiaty kobiecie,której nie kocha?Robi to tylko dlatego,że tak wypada?Skoro jestem zła,niedobra,mam pełno wad,zaniedbywałam go,nie chwaliłam,wogóle cała jestem beee,to po jasną cholere mi te kwiaty?Chyba jestem naprawde głupia,bo ja tego nie pojmuje.Dla mnie te kwiaty były jakąś nadzieją,światełkiem w tunelu.Oni naprawde nie mają wyrzutów sumienia,że wyrządzili nam wielką krzywde.Może kiedyś los im za to odpłaci.A wiecie drogie dziewczyny na co mam teraz ogromną ochote?Chciałabym tak bardzo,bardzo pojechac nad morze(choc jest zamarznięte) i posiedziec sobie,popatrzec w horyzont i popłakac sobie.Ale marzenie to jest nierealne,bo nie mam samochodu( tz.mam a raczej on go ma) a innymi środkami komunikacji to długa podróż.No ale może mi się kiedyś uda,trzeba wierzyc we własne marzenia.Pozdrawiam was cieplutko.

grala5  Ja staram sie nie oglądać wstecz. Oczywiście denerwujące sa pytania znajomych o niego, ale juz nie ukrywam, mówię wprost pytajcie się jego samego co u niego słychać. Zostawil mnie i dzieci i nie chcę już wiedzieć co robi, czy jest mu dobrze czy źle, jak  sobie radzi na codzień. Teraz sobie zdałam dopiero sprawę że ja sie tym wszystkim przejmowałam, przeżywałam jak my wszystkie, a on jak pozostali Wasi mężowie pewnie miał wszystko gdzieś. Bardzo mi pomogły rozmowy ze znajomymi, na których mogę liczyć i to chyba im w pewien sposób zawdzięczam to że potrafię już o tym mówić i starać się normalnie żyć, nie mysląc o nim. Jest to ogromny krok do przodu choć aby wrócić do normalności pewnie jeszcze wiele pracy przede mną.
Trzymam za Was kciuki aby i Wam udało się na to wszystko spojrzec inaczej i aby życie sie do nas częściej uśmiechało.
Pozdrawiam

Oszukana, mam wrażenie, że się powolutku prostujesz. Pamiętasz, pisałam Ci, że trzeba o tym mówić - rodzinie, znajomym...mówić, nie bać się, nie wstydzić...Myślę, że doznałaś ulgi, gdy to z siebie wydobyłaś.
Teraz tylko nie ulegaj z tym pomysłem na wyprowadzkę z domu, bo kiedyś będziesz miała o to do siebie żal!!!
Pamiętaj, że to Ty jesteś najważniejsza! Ty i dzieci!!

Łapcie grunt, Dziewczyny!!Dacie radę!!