mąż mnie zdradził, złożył pozew o separację

Marku, ja pracowałam i pracuję. Przez 25 lat sprzątanie, gotowanie, praca, wychowywanie dzieci. Mój mąż nigdy nie umył podłogi, nie umył garów, wiecznie był zmęczony. Jak umył to tylko swoją szklankę. Jeżeli ja powiedziałam, że jestem zmęczona to on to źle odbierał, zwracał mi uwagę. Po prostu miałam być robotem i nie narzekać. Ale nauczyłam się przymykać oko na większość jego wybryków, a było ich nawet dużo. Wspierałam go w trudnych momentach jak tylko potrafiłam najlepiej, on tez mnie wspierał, ale teraz wszystko mi wypomniał. Bardzo źle się z tym poczułam. Ale niestety większość przyzwyczajeń wyniósł z domu rodzinnego. Ja tego nie widziałam Budowa domu była też na mojej głowie i naszego syna.A teraz jeszcze zafundował sobie inną kobietę,  a mi i dzieciom stres, nerwy , nie ma rodziny. Dzieci się za niego wstydzą. Najgorsze jest to , że on nie widzi, że też popełniał błędy w swoim życiu, ale on uważa , że to on jest pokrzywdzony. Ja jestem dla niego wrogiem. Rozmowy do niczego się nie przydały bo to on ma zawsze rację. Miał za dobrze wżyciu. Nie potrafi tego docenić. Ale pomimo jego wad nie potrafiłabym zrobić takich rzeczy jak on.  Pomimo wszystko po tylu latach nadal go kocham.

To straszne że mówi do waszych synów że nie kocha ich matki....musisz zająć się soba i synami a z mężem ograniczyć kontakt.Również synowie chyba przez pewien czas powinni tylko rozmawiać z nim na tematy dotyczące kwestii finansowych bo reszta jest za bardzo bolesna. Współczuję ci bardzo ale mam nadzieję że ty też znajdziesz szczęście i będziesz mogła za jakiś czas powiedzieć swojemu mężowi że ten etap masz już za sobą:)

Życie to dożywotnia kara śmierci. Cierpimy bo kochamy beznadziejną miłością ale pocieszam się, że wolę teraz cierpieć z jej powodu niż jej w ogóle nie zaznać...

grala5 tej siły już brakuje i Ty pewnie o tym dobrze wiesz, człowiek się poddaje i wszystko to co mu przynosi kolejny dzień przyjmuje ze spokojem . Niewazne czy to są smutki czy jakieś skrawki radości.
Jezeli on chce naprawdę separacji czy rozwodu to dostanie, ale ja mam tylko jedno marzenie takie niewielkie, które bedzie ukryte na dnie w moim sercu i będę gdzieś poniekąd szczęsliwa gdy ono kiedykolwiek się spełni i uwierz mi to wcale nie jest jakaś zemsta na mężu czy rewanż  to niemaiałoby najmniejszego sensu. Nieumiałabym postapić tak jak on.

Nie można się pogodzić z tym , że po 25 latach małżeństwa nagle przestaje kochać i nic dla niego rodzina nie znaczy. Zdradził nie tylko mnie ale także rodzinę i swoje wartości. Najgorsze jest to, że nie potrafi zrozumieć mnie i dzieci w tym wszystkim. Czy on nie wie co traci? Czy  nie przychodzą u niego chwile refleksji? Nie mogę tego zrozumieć. Już nie jesteśmy młodą parą. Przeżyliśmy wzloty  i upadki.
Ale powinnam się już z tym pogodzić ale nie potrafię. To zostanie chyba do końca moich dni.
zuczek 70- nie wiem czy on się wypalił , czy znalazł sobie jakąś odskocznię od codzienności , czy tylko wygodnictwo z jego strony.          A może oni wszyscy nie dojrzeli do roli męża i ojca. Ucieczka od problemów? To nie jest dla mnie normalne. Niby zawsze rodzina była dla mojego męża najważniejsza, a nic nie zrobił żeby ta rodzina pozostała i jeszcze szuka winy wszędzie tylko nie w sobie.  Tylko jego szczęście się liczy a reszta to przeszłość. Jak to strasznie boli.

Witaj kamia,mój mąż też zachowywał się normalnie i mieszkał z nami od chwili kiedy oznajmił mi tą radosną dla niego nowine,że ma już dośc.I wcale nie zauważyłam żeby targały nim jakieś emocje,po prostu robił to co wcześniej,a że nie mamy rodziny w mieście,w którym mieszkamy to trudno było mu znaleśc jakieś lokum.Nawet chyba zbyt intensywnie nie szukał,dopiero gdy spytałam go czy  ma sumienie po takiej wiadomości dalej z nami mieszkac coś sobie znalazł.Nie wiem gdzie znalazł i wcale nie zabiegam o to żeby się dowiedziec.Ta decyzja o odejściu musiała w nim dojrzewac,chciałabym wiedziec tylko od kiedy,nigdy nie dawał mi sygnałów,że nasze nieporozumienia mogą się tak zakończyc.W święta powiedział do siostrzeńca,że trzeba mnie wymienic na młodszy model,ale ten uznał że to żart wujka i nic nam nie powiedział(zresztą troche byli wstawieni)Pewnie uznał to za głupie gadanie.Wszyscy nasi znajomi są w szoku kiedy się dowiadują co zrobił,mówią zebym walczyła,ale ja wyczerpałam już wszystkie pomysły.Bardzo podoba mi się postawa mojej teściowej,z którą nigdy nawet się nie posprzeczałam.O tym,że jej syn mnie zostawia dowiedziała się  w sylwestra i od tej pory nie zadzwoniła do mnie ani razu.Potem wysłałam jej wiadomośc,że się wyprowadza,ona dalej milczała,nawet nie potrafiła zadzwonic do wnuczki która jest ponoc dla niej wszystkim.W ten sposób pokazała mi jak mnie przez te wszystkie lata tolerowała i kim dla niej byłam.W rodzinie uchodzi za dobrą ciocie,która wszystkim dookoła udziela dobrych rad i potrafi łagodzic konflikty i spory.Widocznie na załagodzeniu i utrzymaniu małżeństwa jej syna aż tak bardzo jej nie zależy skoro nic w tej sprawie nie robi.I tak mi podziękowała za 17 lat małżeństwa z jej synem,czego mogłam więcej od niej chciec,przecież jestem tylko obcą osobą,która weszła do rodziny.Może to kara za to,że przez te lata nie mówiłam do niej"mamo",ale znała moje zdanie,że matke ma się tylko jedną i że nie będę używała tego słowa w stosunku do niej.Twierdzi,że dla niej jest to trudna sytuacja,może wydaje jej się,że dla mnie nie jest trudna i że ja czuje się jak bym była na wymarzonych wakacjach.Myśle,że gdyby ta sama sytuacja dotyczyła jej córki to walczyłaby jak lwica żeby wszystko dobrze się zakńczyło.Z córka ma bardzo dobre stosunki,rozmawiają ze sobę nawet dwa-trzy razy dziennie,więc wie o każdym szczególe z jej życia.Ja nie byłam nigdy wylewna,ciekawe czy chociaż wstydzi się za postępki swojego syna.A powinna.

Witam was! wiecie co zaczyna mnie denerwowac,gdy ide ulicami?Jak widze pare,która idzie obok siebie trzymając sie za ręke,uśmiechaja się do siebie,rozmawiają,patrzą  na siebie ukradkiem,jak ja im zazdroszcze,bo wiem że dla mnie jest to czas przeszły.Natomiast,gdy widze jak dwoje ludzi zaczyna sprzeczke mam ochote podejśc do nich i powiedziec im -nie róbcie tego to do niczego dobrego nie prowadzi.
Trzymam się decyzji,którą podjęłam na początku roku,chodze na siłownie,musiałam zdobyc się na odwage,bo większośc trenujących to mężczyźni.Wiedziałam,że siedzenie w domu i ciągłe rozmyślanie,co złego zrobiłam,że odszedł do niczego dobrego nie prowadzi.Chodze też do psychologa,na pierwszym spotkaniu to raczej ja mówiłam nie dopuszczając kobiety do głosu,ale to mi bardzo pomogło.Wy też jesteście dla mnie ogromnym wsparciem,byłyście pierwszwmi,które wysłuchały moich żalów.Oszukana,ja też czekam na dzień,w którym będe mogła się cieszyc życiem,bo wydaje mi się,że swoim postępowaniem nieraz krzywdze córke,która nie jest niczemu winna.Nie chce jej rozczarowac,dla niej to też trudny czas,ale nie moge zrozumiec co ją tak do niego przyciąga.Przecież wyrządził nam taką krzywde,wiem że to jej ojciec,ale nigdy nie okazywała mu uczuc.Za to on ją ciągle bombarduje słowami,że ją kocha.Boi się że ją straci,może wtedy dostałby kopniaka i poczuł to co ja czuje.To nadal tak bardzo boli.

oszukana 1 też się zastanawiam kiedy to minie ... Mam wrażenie że nigdy ...   I ciągłe pytanie skąd brać siły żeby normalnie funkcjonować w domu i w pracy, żeby ochronić dzieciaki przed swoim bólem. Czasami mam ochotę wsiąść do pociągu i uciec daleko...
Wiem jednak, że to nie jest dobre rozwiązanie i cały czas tkwię w tym chorym związku ... Myślę, że nikt kto tego nie przeżył nie jest w stanie zrozumieć tego wielkiego bólu jaki jest w sercu i ciągłego pytania kołatającego się w głowie co zrobiłam źle, dlaczego on tak zrobił, czemu mnie okłamywał, po co przychodzi do domu skoro jest mu z tą drugą lepiej i setki innych . Czasmi siedzię w domu przed monitorem i gapię się w niego jak sroka w gnat i nie wiem co tu robię , a on siedzi obok i wysyła sms-y ... Gdzie tu logika ? Nie ma ... zresztą zranić kogoś jest bardzo łatwo gorzej to wszystko naprawić. Cały czas staram się myśleć o dzieciach, dla nich pozwalam mu mieszkać z nami, bo wiem że jak się wyprowadzi to straci z nimi kontakt. A one nie są winnie niczemu. Powinny mieć matkę i ojca więc zabijam sie powoli jego szczęściem i obecnością i zastanawiam się czy kiedyś uda mi się stanąc twrdo na nogi i powiedzieć DOŚĆ  !!! Na razie nie mam na to siły i pewnie też boję się podjąć pewne decyzje. Jednym słowem BAGNO nie życie

Nie widzę sensu życia, bo po co to wszystko było,  starałam się, cieszyłam się wszystkim co razem osiągnęliśmy. Nagle okazało się, że to nic nie znaczy. Oszukuje mnie, chce mnie zniszczyć do końca. Nie potrafię go przestać kochać. Jakie to trudne.Dlaczego on jest taki bezwzględny?

Dziękuje za dobre słowo. Właśnie dobrze powiedziałaś, on odwraca kota ogonem i udaje, że jest wszystko ok, też szukam rozwiązania na odkochanie się. Ta moja miłość jest silniejsza od wszystkiego. Nigdy się nie zastanawiałam jak bym się zachowała gdyby mnie mąż zdradził. Nie poznaję samej siebie.

To tak jak ja sama się sobie dziwię. Zawsze myślałam, że to nie będzie tak bolało , ale lata spędzone razem robią swoje. Wspólne pokonywanie trudności, podejmowane decyzje przywiązują do danej osoby . Teraz samemu trzeba sobie radzić, wziąć na swoje barki wszystkie troski tego świata i jeszce uśmiechać się i udawać, że wszystko jest ok ...

Dziś w nocy nie mogłam spac,zajrzałam na forum potem położyłam się spac,ale sen nie przychodził.I nagle pomyślałam żeby wziąc do ręki Pismo Święte i  je otworzyłam,na dowolnie wybranej stronie,widocznie tak miało byc.Oszukana,ty już wiesz jaka to była strona-prawda
List do Koryntian-Hymn o Miłości.Nie mogłam czytac łzy same napływały do oczu.Chowałam twarz w poduszke żeby córka nie usłyszała,że znów wyje z bólu.Dlaczego tak bardzo musimy byc doświadczane przez życie,czy to jakaś kara.Ta nasza miłośc jest tak wielka i silna tylko oni jej nie chcą zauważyc,bo swoją przelali na samych siebie,to takie egoistyczne i samolubne.Podjęli decyzje za nas i  nasz los ich już nie obchodzi,co to za ludzie?Co ich tak odmieniło,że przestałysmy byc dla nich miłością ich życia,o której nas zapewniali,kłamali?Miłośc się nie wypala to co robią to czyste wygodnictwo

Oszukana1,
ja myślę, że masz prawo do pokazywania bólu, jesteś bardzo zranionym człowiekiem, oszukanym, skrzywdzonym i powinnaś płakać, jeśli to przynosi ulgę.

Zdrada mojego męża była dla mnie takim szokiem, że początkowo nie mogłam w nią uwierzyć. Dałabym sobie ręce  i nogi uciąć za jego wierność i teraz byłabym kadłubkiem. Przeszłam przez fale rozpaczy, nieludzkiego bólu i pytań dlaczego ja... Uratowała mnie praca, rozmowy z koleżankami w podobnej sytuacji (aż dziw bierze ile kobiet cierpi z tego powodu) i dzieci - związana z nimi pewna rutyna. Wiedziałam, że muszę ugotować, pomóc w lekcjach, wyprać, zaprowadzić do szkoły, itp. Trochę mi to pomogło. Poza tym, jak już ochłonęłam włączyło mi się myślenie w trochę innym kierunku. Przestałam szukać winy w sobie. Zaczęłam patrzeć na męża bardziej krytycznie i zadałam sobie pytanie: ''Czy ja go takiego kocham jakim on teraz jest? Czy może boję się rozstania z powodu dzieci i rzeczy czysto praktycznych?''. Wyszło mi, że część tej miłości pozostała, ale poczucie krzywdy, brak chęci zadośćuczynienia, łatwość z jaką ta zdrada mu przyszła, sprawiło, ze doszłam do wniosku, iż niewiele bym straciła, gdybyśmy się rozstali. Emocjonalnie nic - bo teraz jest pustka, mimo że jesteśmy razem. Ale ja nie wierzę w zapewnienia o miłości, tęsknotę, która ponoć odczuwa jak mnie nie ma i nie wiem, czy będziemy razem.

Bea16 kazdy patrzy na sytuacje w jakiej sie znalazl ze swojego punktu widzenia. Ja tak jak pisalam juz wcześniej chialabym mieszkać z mężem (nieważne czy by gdzieś wychodził, czy by mnie zdradził). Ja go zbyt mocno pokochałam wiele lat temu i dlatego jestem wstanie chyba wszystko wybaczyc. Dzieki niemu mam dla kogo teraz życ- mam dwójkę wspaniałych dzieci i to one obecnie stały sie dla mnie całym moim światem. Niepotrawię sie pogodzic z tym wszystkim , ale rowniez nie potrafię złościć sie na niego, ani w jakis sposob go znienawidzieć za krzywdę jaka zrobił dzieciom i mnie. Byc może kiedys będę żałowala że nie potrafiłam o nim zapomnieć, ale nie da sie wymazac z pamięci tylu lat wspólnego życia, tylu wspanialych wspomnień. To wszystko boli a ten ból zamiast z każdym dniem maleć to on u mnie rośnie.
Niewiem ile jeszcze przyjdzie nam znosic upokorzeń, cierpień na tym świecie. Niewiem dlaczego jednych droga jest prosta, a drugich cały czas pod górkę. Czym sobie człowiek na to zasłużył? Czym sie Bóg kieruje wybierając ludzi aby im dać krzyz do dźwigania? A przede wszystkim dlaczego cierpią dzieci, przecież one niczym sobie nie zasłużyly na taki los. Może kiedys znajdziemy odpowiedzi na te pytania. Może kiedyś będzie łatwiej spojrzec na to wszystko. Mówią czas leczy rany, nie dokońca to jest prawdą on je tylko zabliźnia, więc zawsze o tym bedziemy pamiętać, zawsze gdzieś bardziej lub mniej bedzie to w nas .

Bea16 dziękuje za mile słowa otuchy. Wiem że jest ciężko życ pod jednym dachem z osoba która nas skrzywdziła, ale o ile lepiej dla dzieci i w pewnym sensie dla nas. Mimo naszych przezyć - skoro nie poddałysmy się- jestesmy osobami wyjatkowo silnymi i wiele jesteśmy w stanie znieść- w Twoim przypadku mieszkanie z mężem. Nawet chyba nie jestes w stanie sobie wyobrazić siebie i dzieci mieszkającymi bez męża, nie chodzi mi o fizyczną jego nieobecność, ale o psychiczne cierpienie gdy powoli ze zdwojona siłą dociera do nas wiadomość że nie ma tej drugiej osoby, że jesteś teraz tylko Ty i dzieci. Co im mówić gdy co chwilę pada pytanie kiedy przyjdzie tatus?, a dlaczego on juz z nami nie chce być? I wlasnie przez takie pytania nie jestes wstanie o nim zapomnieć, wymazać go z pamięci, to potęguje ten i tak juz nadludzki ból. Nie ból zdrady, ale roztania, utracenia bliskiej osoby, utracenia rodziny, w pewien sposób przegrania swojego zycia.
Mam nadzieję że kiedys zaświeci na nowo słońce, chociaż dla moich dzieci bo one na to zasługują.

Najgorsze jest to , że oni chyba nie żałują tego co zrobili. Ale przyjdzie kiedyś czas refleksji.  Wtedy będzie już za późno. Odwrócą się nawet od niego własne dzieci. Kochanka go zostawi , bo się nim znudzi, bo kochanka to tą drugą zawsze będzie. A nasi mężowie przecież nagle charakteru nie zmienili. Jak długo można udawać? Ta zdrada im nic nie dała. Ten nasz ból kiedy minie. Kochanka też kiedyś zostanie sama, z bólem większym niż nasz. Dowartościowanie? a co to jest w mniemaniu naszych mężów?To są faceci bez jaj. Przepraszam za słowa , ale tak jest. Zauroczenie mija i to szybko.

Liwia, zgadzam się z Tobą w całej rozciągłości. Zdrajca to jednak nie ten sam człowiek, którego pokochałyśmy - to ktoś obcy, kto odsłonił zupełnie nowe oblicze.  I nie należy się łudzić, że jeśli my coś w sobie zmienimy to wróci. Że nasze łzy go wzruszą. Nic z tych rzeczy - najwyżej zirytują i utwierdzą w przekonaniu, że dobrze zrobił zostawiając rozhisteryzowaną, niepewną kobietę. Może dlatego warto jednak pomyśleć o sobie i przyzwyczaić się do myśli, że: to nie ten człowiek, którego kiedyś tak bardzo pokochałyśmy, tylko oszust i zdrajca za nic mający przysięgę i dobro dzieci. Po drugie: wziąć się za siebie - zacząć jeść, spać, rozmawiać z innymi, samej pójść do kina, pójść też do psychologa (z dziećmi - psycholog pomoże im zrozumieć sytuację i jako osobie niezaangażowanej bez płaczu i cierpienia wszystko wyjaśnić). Nie bać się własnych emocji - płakać, mówić otwarcie  o swym bólu i pomyśleć o sobie jako o odrębnej jednostce, która, nawet cierpiąc i rozpaczając po utraconej miłości i zawiedzionych nadziejach jest w stanie poradzić sobie z życiem - dla dobra własnego i dzieci...
Pozdrawiam serdecznie te z Was, które wciąż tak bardzo cierpią.

zuczek70 tak , wspomnienia są piękne, ale zarazem okropnie bolą. Ich nie jesteśmy wstanie wymazać z pamięci. Może lepiej nie wracać do nich przez jakiś czas? Tylko czy się tak da, jeżeli wszystko- nawet najmniejsza rzecz- nam o nim i o życiu razem z nim  przypomina. Jak wrócic do normalnego życia. Chyba we wszystkich takich sytuacjach znajomi nam nie chcą wierzyć. Ja gdy o tym komuś mówię to pierwsze słowa jakie słyszę to : ty chyba żartujesz, nie rób sobie jaj; a później :byliście przeciez takim wzorowym małżeństwem co się stało? A ja wtedy jedyne co mogę to popatrzyć się na tą drugą osobę, bo powiedzieć juz nic nie jestem w stanie, gdyż łzy same płyną po policzkach. Całe życie przebiega mi przed oczami, co zrobiłam źle, gdzie popełniłam błąd, czy za mocno pokochałam?
Piszesz żę twoja siostra straciła męża- umarł. Zastanawiam się tak (jeżeli oczywiście wogóle można to w ten sposób porównać) czy z jednej strony jej nie jest lepiej, bo ona wie gdzie on odszedł, że zawsze będzie patrzył na nią tam z góry, a my co? My niewiemy nic.
Niewiem jak bym sie zachowala widząc mojego męża z inną. Z jednej strony tak jak piszesz jest zlość i żal, ale z drugiej chcialabym aby ktoś sie nim zajął, pomagał w zwykłych codziennych czynnościach. Nie umiem powiedzieć dlaczego, przecież mnie skrzywdził i nie powinien zasługiwać na nic. Może przez to że Bóg kazał wybaczać? Niewiem . Czasami gdy siedzę w nocy i rozmyslam to stwierdzam że chciałabym go znienawidzieć, zapomieć że wogóle istniał i istnieje, nie życzyc już niczego dobrego ale nie mogę, czemu?
Może jest prawdą że Bóg nie rychliwy ale sprawiedliwy i przyjdzie nam się kiedys o tym przekonac.

Oj ja też im tego życzę-by tak cierpieli jak my wszystkie, żałowali kiedyś do bólu swoich czynów i zapłacili tego najwyższą cenę!!

grala5 jestem tutaj nowa,ale czytając twoje posty,to tak jakbym widziała siebie,jestem ponad 20 lat po slubie i nagle mąż,który przebywa za granicą ,oświadczył,że nie chce już z nami być(mamy dzieci 16 i 17 lat).Był w domu całe trzy tyg.jeszcze na ostatnie święta w grudniu i wszystko było ok.,przynajmniej tak to wyglądało,ale kilka dni po wyjeździe zadzwonił i powiedzial co ma do powiedzenia,poczym rozłączył się i do dzisiaj nie mamy z nim kontaktu.Oznajmił,że od dawna ma inną kobietę,ona ma już dorosłe dzieci,a on musi wreszcie użyć życia,a na kontakcie z naszym dziećmi mu nie zależy.Pojechałam z synem do niego,ale to był koszmar,mąż ciągle tylko powtarzał,że tak postanowił i nic więcej go nie obchodzi,nie chciał nawet z nami rozmawiać,na drugi dzień wyrzucił nasze rzeczy za drzwi i kazał się wynosić.Tylko,że jestem tak głupia,że kocham go nadal,zawsze kochałam go całym sercem,mimo,że mnie krzywdził.Jestem gotowa mu wybaczyć,chociaż w głębi serca czuję,że nie powinnam,ciągle płaczę,dzieci go znienawidziły i twierdzą,że nie chcą go już widziec.
Minęło już trochę czasu od twojego ostatniego postu,czy mogłabyś powiedzieć jak się pozbierałaś,czy dałaś radę jakoś podnieść się,bo ja w tej chwili to przeżywam horror,psychiatra,psycholog,leki i ten ciągły płacz.Jestem na emeryturze,to nie pracuję,dzieci w dzień w szkole,a ja dostaję obłędu.Jak mam sobie z tym poradzić !!!!!!!!!!!

Jak ja Wam współczuje dziewczyny kochane. Mam 25 lat i nie wyszłam jeszcze za mąż, ale juz się boję, że kiedyś mnie coś takiego spotka... Życzę Wam z całego serca żeby jeszcze kiedyś los się do Was uśmiechnął...

Sława, ten ból ciągle powraca, te wspomnienia i ciągłe pytania- dlaczego. Jestem na środkach uspakajających. Chodzę do psychologa. Przede mną jeszcze daleka droga i chyba ciężka, gdyż rozpoczęły się rozprawy sądowe. Potrzebny mi jest naprawdę dobry prawnik, tylko skąd pieniądze brać, zarabiam niewiele.Muszę utrzymać dom, syn jest bez pracy, drugi syn studiuje i tez trzeba mu  pomóc. Gdybym wiedziała , że mój mąż tak zrobi jak zrobił- nie podpisałabym tego kredytu nigdy. Teraz się martwię co będzie  ze mną i z dziećmi. Nie wiem co ten jego chory umysł jeszcze wymyśli. Nie tak miało być. Do tych ,,zakochanych" mężów nic nie dociera. Oni już postanowili, ze oni muszą być szczęśliwi, tylko jakim kosztem? Nasze dzieci chcą normalnej rodziny, tylko do niego nic nie dociera, nawet prośby dzieci go nie ruszają( podobno dzieci kocha).  Nie radze sobie z tym wszystkim. Pomagają rozmowy z kimś kto Cie zrozumie, musisz się wygadać , bo oszalejesz. Ciągle go kocham,  nie mogę się odkochać , nie mogę go zrozumieć, dlaczego tak postąpił, rozmowy nic nie dały, zresztą to nie były rozmowy z jego strony tylko krzyki i wrzaski, nerwy z jego strony- tylko dlaczego tak się denerwuje skoro jest szczęśliwy? Delegacje, wyjazdy za pracą jak widać do niczego dobrego nie prowadzą. Najgorsze chyba jest to,  że ciągle się łudzę , że on wróci.

Sława, porozmawiaj z jego matką, ojcem jak ich ma, rodzeństwem, może oni  mu przemówią do rozsądku. Przecież to nieludzkie. Czy znasz ta kobietę? Jeżeli ją znasz to po prostu napisz do niej , bądź porozmawiaj. A dlaczego urządzałaś mu mieszkanie? Czy mieliście razem mieszkać? Wiedz o tym ,że dzieci mocno to przeżywają. Ta baba, jeżeli wie o twojej sytuacji to ona chyba nie jest człowiekiem. Jesteś silną kobietą. Chciałabym Ci pomóc w jakiś sposób. Niech On wyjeżdża gdzie chce i tak go sprawiedliwość dopadnie. Czy on jest człowiekiem wierzącym w Boga? Mój mąż, po obwieszczeniu tak wspaniałej dla siebie nowiny, nagle zaczął chodzić do kościoła               ( spowiedź, komunia św.). Musisz walczyć, nie poddawaj się. Wiem , że jest Ci  ciężko. Ale rozmowy tu na forum bardzo pomagają. We wszystkich tu przypadkach opisywanych na forum, ci nasi mężowie są bezwzględni. Nasza miłość była i jest prawdziwa co niestety nie można powiedzieć o ich miłości do nas.

Jeżeli ta siostra nie chce go znać to niech wspomoże Ciebie i dzieci. W moim przypadku jest tak, że ja i dzieci nawet nie wiemy gdzie mieszka mąż i tatuś. Siostra męża wie ,ale nie powie nam. Jest to przykre. Ale na detektywa mnie nie stać. Widocznie ma coś do ukrycia skoro nawet dzieci nie zaprosi do siebie. Myślę , ze w tej chwili oni nawet o dzieciach nie myślą. Te ich kochanki to muszą być prymitywnymi  babami. Poza tym to może być tak , że nasi mężowie też okłamują te swoje kochanki. Skoro nie byli lojalni wobec swojej rodziny i okłamywali, to historia się powtarza- przecież charakter nagle im się nie zmienił. Dzieci to oni stracili już bezpowrotnie. Dziwię się, że mój mąż nie wstydzi się tych dzieci. Przecież oni już dawno go podsumowali. Złość we mnie jest wielka, ale on nawet nie próbuje nic naprawić- rozdział zamknięty, jakby nas wcale nie było nigdy w jego życiu. Myślę , że na naszym nieszczęściu to on szczęścia nie zbuduje. Kiedyś przyjdzie czas refleksji i u nich, i co wtedy oni zrobią z wyrzutami sumienia?Wyjdź do ludzi i niczego nie ukrywaj. Zło ma być potępione. Ty nie jesteś niczemu winna. Dzieci zostaną z Tobą. Teraz jesteś im bardzo potrzebna. Wspieraj ich. Teraz mają tylko Ciebie. Mnie dzieci bardzo wspierają. Musimy żyć dalej dla siebie, dla dzieci.

Przeżyłam dzisiaj straszne upokorzenie,ponieważ nie mamy z czego żyć musiałam iść do MOPS.Tam stałam w kolejce między pijakami.Boże drogi,mam 50 lat i czegoś takiego w życiu nie czułam.Wstyd,bezradność,upokorzenie,złość.Dostanę 80zł.miesięcznie i obiady dla mnie i dzieci aż do podjęcia jakichś kroków przez sąd.Z jednej strony to cieszę się ,że musiałam tam pójść,bo zaczynam nienawidzić mojego męża,czuję do niego wielką złość.Nawet dzisiaj nie płakałam,ale gdybym go spotkała na drodze,to za swoje czyny nie odpowiadam.Nigdy nie przeżyłam takiego upokorzenia i to dla 80zł.Zastanawiam się ,czy warto brać rozwód z orzekaniem winy.Chcę to mieć już za sobą,chcę o tym łajdaku szybko zapomnieć.Nigdy mu tego nie zapomnę ,to było straszne.

Sława, wiem ,że teraz potrzebujesz tych pieniędzy. Idź na całość- zwróć się o pomoc do jego najbliższej rodziny. Może napisz do jego pracodawcy, jeżeli jest to możliwe. Wyjaśnij całą sytuację. Może Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie.O alimenty na dzieci możesz już się starać w sądzie, popytaj  jakiegoś prawnika jeszcze. Musisz walczyć , jak my tu wszystkie na tym forum. Rozmawiaj i to dużo           z dziećmi, z przyjaciółmi - to bardzo pomaga. W czasie wakacji może dla dzieci poszukaj  pracy sezonowej ( markety, itp. , mój syn         w czasie wakacji pracował jak większość dzieci,  na plantacji borówek- 12 godz. dziennie). Musi być jakieś wyjście z sytuacji. Pamiętaj o dzieciach- są w trudnej sytuacji. Muszą czuć to wsparcie w Tobie. Oni Ci się odwdzięczą na pewno.

własnie ta tesknota za nim co z nia zrobić, jak zagłuszyć?
To prawda Liwia świat chyba zwariował, niektórym poprzestawiały się wartości. Tylko dlaczego akurat nas to spotkało? Dlaczego po tylu latach wspólnego życia? Czy ktoś bedzie nam kiedys w stanie na to wszystko odpowiedzieć? Czy my i nasze dzieci będziemy w stanie to kiedyś zrozumieć?
Przeczytałam u kogoś na forum takie słowa :"Ja istnieję,a tak bardzo chcę żyć, ale nie mogę, nie potrafię, nie chce mi się... ", popatrzcie jak one bardzo nas dotyczą.

Witaj Oszukana,brakowało tu ciebie.Wiesz ja nadal na półce mam nasze wspólne zdjęcia .Stoją tak jak stały,a ja patrząc na nie wspominam te chwile kiedy były zrobione.Nie potrafie ich schowac,bo nadal kocham.Czytałam,że taki okres"żałoby"trwa nawet do dwóch lat,gdy było się w dłuższym związku.Sama widzisz co nas czeka.Oni podejmują durne decyzje,a potem gdy stwierdzą,że nie są one strzałem w dziesiątke nie potrafią się z nich wyplątac.I pewnie ich męska duma na to nie pozwala.

Liwia,ty miałaś prawo nakrzyczec na niego i życzyc mu najgorszego,bo on cię zranił,oszukał,skrzywdził.To są emocje nad,którymi nie zawsze panujemy,ale nie miałaś prawa przepraszac go za swoje słowa.Mało tego on nie powinien zobaczyc twoich łez,wiem że łatwo się mówi,trudniej zrobic.Poczuł się wielki i pewny siebie,wiedział że nad tobą góruje, rósł,puszył się.A ty byłaś taka malutka,patrzył na ciebie z pogardą.Napewno chciałaś się do niego przytulic,ja też bym tego pragnęła.I co wtedy powiedział?Może "przepraszam za to co zrobiłem"Pewnie patrzył i myślał-to ja jestem tu Panem.A ty powinnaś podnieśc głowe i powiedziec mu,że "będzie ci ciężko,ale dasz sobie rade"I to powinno mu dac do myślenia.Udzielanie rad jest proste,gorzej gdy chcemy je wykorzystac.

Wiem co mnie czeka,ale nadal myśle,że to tylko koszmarny sen.Że wybudze się z niego a on będzie obok.Ale to tylko marzenie,bo miejsce obok jest  i zostanie puste.Oglądam zdjęcia w albumach i płacze za tym kogo utraciłam.I myśle co mogło byc przed nami.

Dziewczyny-on nie widział moich łez, to była rozmowa telefoniczna. Wrzeszczałam-był chyba zdziwiony, że jestem zdolna wywrzeszczeć, że ma brać ten cholerny rozwód, bo ja już nie mogę, wrzeszczałam, że powody dla których zostawił nas są dla mnie nie pojęte (bo podobno nikogo nie ma)...potem jak już skończyłam rozmowę i emocje opadły polały się łzy (niedużo-z czego się cieszę, że to już nie takie morza łez jak kiedyś)....potem zadzwoniłam i przeprosiłam, że życzyłam mu najgorszego-bo tak nie jest...
A co do zdjęć-ja już dawno nie mam jego zdjęć wystawionych, za bardzo mnie raniły, dziś w tych nerwach zawiozłam mu resztę ciuchów (po awanturze telefonicznej) i zdjęcia na których byliśmy szczęśliwi i przed ślubem  jak i po nim....nie chcę ich mieć, żeby nie rozpamiętywać, niech on je ma i widzi jak było i też pocierpi jak ja.........

Kochaj...
Kochaj człowieka, tak po prostu-
za nic i za to, że jest...
Szanuj...
Szanuj człowieka, też mu ciężko-
choć czasem udaje, że mu lekko jest...
Szukaj...
Szukaj człowieka, który szuka Ciebie
nie odmawiaj dłoni- masz je dwie...
Zaufaj...
Zaufaj człowiekowi- on nie chce źle,
czasem nie wie, co robi, ale wybaczać chciej...
Uwierz...
Uwierz w człowieka- szansę jedną mu daj,
nie zapominaj o nadziei, bo ona zrodziła nas... ....
--------------------------

Jak cięzko jest bez niego, nie ma z kim porozmawiać, nie ma się do kogo wieczorem przytulić.

grala5 my chyba juz nic nie będziemy wstanie zrozumiec z postepowań naszych mężów. Tylko oni wiedzą co chcą osiągnąc robiąc kolejny krok do przodu. Nam pozostaje albo walka z nimi, albo podporzadkowanie się. Niewiem co jest lepsze, niestety nie ma rozwiązania po środku. 
Leżąc wieczorem w łóżku zastanawiam się czasami co Bóg chciał mi przekazać stawiając tego człowieka na mojej drodze, bo chyba nie dlatego aby człowiek cierpiał.

Moze moja opowiesc nie bedzie dla was zadna pociecha,chce tylko napisac jak mozna dlugo kochac meza,otoz moja ciocia ma teraz 90 lat,w przeszlosci spotkalo ja takie samo nieszczescie,moj wuja poszukal sobie nowa pania,i z jednym dniem spakowal rzeczy,i wyprowadzil sie,zostawil ja z dziewiecioma dziecmi bez slowa,bez pieniedzy ,nie bede pisac co przezyla,tragedia....sama wszystkich wychowala,harala dzien i noc,w tym czasie wuja ciezko zachorowal,i owa pani go tak normalnie ,spakowala walizy ,i odeslala do zony...przyjela go ,byla przy nim do smierci,dlaczego,jak mi potem powiedziala ,ze nigdy nie przestala go kochac.Smutne to, co nas kobiety spotyka, a pomimo to potrafimy wybaczyc.....

mala czarna to tak łatwo powiedzieć walcz. Wszystko zalezy od charakteru człowieka. Od miłości jaka darzył tą drugą osobę, a przede wszystkim od tego ile jest się w stanie wybaczyc. Niestety każda z nas jest inna, każda ma wyznaczone inne granice, inne piorytety i myslę że jedna bedzie walczyć a inna po prostu się podda i przyjmie wszystko z pokorą- czy to będzie dla niej dobre czy nie.