mąż mnie zdradził, złożył pozew o separację

Dziewczyny ,bo to tak jest w "społeczeństwie",ze facetom wolno zdradzać, oszukiwać, poniżać, pić!!!
bić żonę ,dzieci ale kobietom nic z tych rzeczy!!!!

no coments...:(

Maja84 dziękuje Ci za wsparcie.Masz racje,że decyzji o rozwodzie nie powinna podajmowac tylko jedna ze stron,ja o ty też wiem.Mało tego powiedziałam mu o tym,nawet spytałam dlaczego tak ważną decyzj podjął za mnie.Jakim prawem to on pokierował moim życiem bez mojej zgody.Przecież zawsze kierowaliśmy naszym życiem wspólnie.Dlaczego tak postępuje,nie rozumiem tego.Wcześniej wszystkie decyzje podejmowaliśmy razem.A on ciągle powtarza,że zdania nie zmieni,już wiem ,że przegrałam że do niego nie uda mi się dotrzec.Razem zastanawialiśmy się jakie kupimy auto,telewizor,jaka zmywarka będzie lepsza.Wspólnie przeglądaliśmy oferty w internecie,nawet znajomi się dziwili,że jesteśmy tacy zgodni,a tu nagle taka zmiana.Od wakacji planowaliśmy zmiane samochodu,nawet wybraliśmy(wspólnie)marke.A dwa tygodnie temu oznajmił mi,że nie będzie kupował nowego auta.Dobrze,że zrezygnował z tego zakupu,bo zostałabym teraz bez grosza przy duszy.Ale nieźle sobie to wykombinował,on zostawi sobie(stare-pięcioletnie) auto a mi zostaną pieniądze na koncie.Tylko,że ja ciężko na nie pracowałam,a wcale nie zarabiałam kokosów,mimo tego potrafiłam zaoszczędzic.Wiem,że moja sytuacja materialna bardzo się pogorszy.On zarabia dwa razy więcej niż ja,no cóż do takich warunków też będę musiała się przyzwyczaic.Czy mam inne wyjście?Ale nie będę rozpaczac,podniose wysoko głowe i dam sobie rade.Musze dac sobie rade,zrobie to dla mojego skarba,którego bardzo kocham.

Jola47 moj mąż był dobrym człowiekiem,tylko dlaczego teraz się tak zmienił?Wczesnym rankiem kiedy wychodził do pracy przysyłał mi sms,że mnie kocha,że lubi na mnie patrzec,gdy śpie,że uwielbia się we mnie wtulac.Budziły mnie te sms,ale gdy je czytałam uśmiech pojawiał się na mojej twarzy i przez cały dzień czekałam na niego,albo on na mnie.A teraz go nie będzie i wiem,że w moim życiu i w moim sercu jest miejsce tylko dla niego.Inni panowie nie mają szans,bo to jemu obiecywałam miłośc aż do końca moich dni.Ja bardzo kochałam mojego tate,długo nie mogłam się pogodzic z jego śmiercią,a kiedy go zabrakło całą tą miłośc przelałam na mąża(byliśmy niecały rok po ślubie).Więc byłam bezgranicznie w nim zakochana i nadal tak jest.Nie zawsze mówiłam mu to słowami,ale to co miałam w sercu miało ogromną moc.Powinnam mu mówic o swoich uczuciach,ale jestem skryta i raczej mało wylewna.I teraz mam tego skutki.On wyleczył mnie z moich kompleksów,nauczył chodzic z podniesioną głową.Zawsze mówił,że zamiast liczyc płytki chodnikowe powinnam patrzec na ludzi,bo jestem ładną dziewczyną.Tyle zapewnień,tyle radości i koniec tej miłości.Zwierzam się wam dziewczyny choc was nie znam,ale wiem,że mnie rozumiecie bo wiele z was przeszło przez to samo.Sama się dziwie,że tak się przed wami otworzyłam,bo przecież jestem skryta,ale komu jak nie wam moge to wszystko opowiedziec.Nie znamy się,jesteśmy z różnych stron Polski,może mieszkamy blisko siebie,kto to wie.Życze Wam aby ten nowy nadchodzący rok był lepszy,bo zasługujemy na to.

Żuczku, ja nie mówię, że Ty o siebie nie dbałaś, nie miałam takiego zamiaru. Raczej poruszyłam sprawę natury ogólnej.
Popatrz, jak wiele kobiet chodzi zapyziałych po ulicach, bo "trzeba kupić zmywarkę", "bo trzeba oszczędzać na czarną godzinę", bo ....Wola sziedzieć przed telewizorem i oglądać serial, zamiast iśc na fitnes.

A potem się dziwią, że mąż sie za innymi ugania.

Witam. Szczęśliwego Nowego Roku!

Kobiety się mało cenią,proszą wybaczają.....

Boją się też odejść od takiego faceta myslą że sobie same w zyciu nie poradzą -BŁĄD!!

Święte słowa... po kilku latach małżeństwa żony przestają o siebie dbać, bo myślą ,żę męża mają już na wieczność /ale panowie nie są lepsi myślą,że jak już mają - żonkę nie muszą się o nią starać zdobywać, pamiętać o urodzinach, rocznicach , kupować Jej kwiaty - takie kobiety  wtedy zdradzają !!!!  / i nie dziic się Im.

Kochane małżeństwo jak - ognisko trzeba dorzucać drewno bo wygaśnie....

Ratujcie Wasze "ogniska" póki nie wygasły !!!!!!!!!!!!!

Pozdrawiam serdecznie w Nowym Roku wszystkiego Najlepszego Dziewczyny .... Julia

Czy uczucie może się wypalić? Czy można się zakochać drugi raz w tej samej osobie?

Chcialam Wam wszystkim na ten Nowy Rok zlozyc wszystkiego najlepszego, samych dobrych dni i : " niech nas ludzie nie zawodzą i niech uśmiech w sercu gości".

grala5 sama zadaję sobie takie pytania. Patrząc na co niektóerych to można dać odpowiedź TAK. Wydaję mi się że to wszystko jest zależne od człowieka od jego podejścia do drugiej osoby i co dla niego znaczy : uczucie, miłość czy choćby nawet słowo kocham.

arbuzekona napisałaś że dla ciebie zdrada już w chwili obecnej jest nie wybaczalna. Rozumiem że przezyłaś to już raz i wybaczyłaś a to się powtórzyło.  Ja w chwili obecnej wybaczyłabym, nie umiem powiedzieć jak bym postapiła gdybym to juz kiedyś przezyła. Teraz patrzę tylko na to aby moje dzieci miały jeszcze jak najdłużej " normalną"rodzinę.

Ja Cie swietnie rozumię...  My kobiety tak już mamy duzo możemy wybaczyć. Ja wybaczyłam ale po paru latach dowiedziałam się że tych zdrad bylo bylo o wiele wiele wiecej...
Teraz mimo że kocham swojego faceta bezgranicznie szalona miłościa (to nie ten sam od tamtego odeszłam 2 tygodnie przed porodem)  nie wybaczyłabym mu nigdy jakiekolwiek zdrady to za bardzo boli...
Każdy zasługuje na drugą szanse(nie każda kobieta potrafi ja dać )  jeśli czujesz się na siłach to ja cie popieram w ratowaniu rodziny...

Któraś z was napisała czy uczucie moze sie wypalic i wrócić owszem!!
Np. Mężczyzna moze zainteresować sie inna kobieta zauroczyć się co idzie szybko pomylić z miłościa a potem poprostu zrozumie ze tak naprawde kocha swoja byla partnerke i uczucie wraca...

Po prostu jestem u kresu wytrzymałości. Jak długo może być takim bezwzględnym człowiekiem? po tylu latach wspólnie przeżytych. Nie może to do mnie dotrzeć.

zuczek 70- mój mąż też tak mówił- ,, sprawa zamknięta, nas nie ma, rozdział zamknięty, to jest jego życie, każdy go umoralnia"- chyba ci nasi mężowie byli na wspólnym ,, szkoleniu".Nie wiem czy jest jakieś lekarstwo. Oni  w tym momencie żyją w innym świecie. Mój syn
jest obecnie zakochany, ale zachowuje się całkiem rozsądnie. Ojciec mógłby się od niego wiele nauczyć. Naszym mężom mózg się przelał w pewną część ciała.

oszukana 1- nie ufaj tak bardzo, bo on to wykorzysta, oni są bezwzględni.Pamiętaj , że on ciebie niszczy i skrzywdził wasze dzieci. Kiedyś dzieci mogą cię nie szanować za to, że tak mu ulegasz. Nie wiadomo co zostanie w ich psychice. Moim zdaniem musisz pokazać , że jesteś już inną kobietą, bo swoje już przeżyłaś i dzieci też. Może to jest sposób na to jego opamiętanie. On teraz wie, że ma zapewniony powrót, gdyby tam coś nie wypaliło.

Witam długo mnie nie było ale miałam naprawdę dużo pracy na koniec roku .
Dziewczyny bardzo dobrze Was rozumiem !!!!!.

Komo i Julko na tym etapie choć będziecie pisać nie wiadomo co, to Grala i Oszukana i Zuczek, i tak myśla Swoje bo one muszą dojrzeć do tej walki o Siebie i dzieci i szacunek i o wszystko to co dla Nas jest oczywiste . One nie rozumieją że zmiana w Nich samych to zmiana w ich małżeństwach i tak naprawdę to krok do zmuszenia myślenia w mózgach ich mężów .

Choć oni nie przyznają się nigdy do tego to ziarno jest zasiane .
Dlatego jak Koma pisze płaszcz dla męża tak -jak najbardziej ,ale dla mnie też a jak kocha to najpierw kupi żonie a zaoszczędzą na drugi .Tylko jak żona przez ten dobrobyt też zbzikuje i zacznie wracać później?

Dziewczyny Ja doszłam do wniosku że meżczyzna zdradza bo czuje się nie dowartościowany albo wiek średni -oni wtedy głupieją -jak ja to nazywam i nic do nich nie dociera dlatego jak wykorzystałyście już naprawdę wszystkie możliwości i atuty to trzeba sobie odpuścić i niech się dzieje Wola Boska.

Niech idą a Wy jeśli chcecie zostawić furtkę to zostawcie i czekajcie uważam że warto ,tylko dziewczyny wykorzystajcie ten czas dla Siebie nie -Ja wiem to bardzo trudne ale zadbajcie o Siebie jeśli nie fizycznie bo jesteście zadbane i piękne to duchowo znajdźcie sobie jakieś hobby by nie zwariować by zabić i wypełnić pustkę .

A co powiecie na postawę Marka z M jak Miłość ?
A co powiecie na postawę Grażyny jak ona idzie po trupach do celu ?

Może to pozwoli Wam zrozumieć waszych mężów i uzyskać odpowiedzi na wasze pytania .
jesteście super babki pamiętajcie o tym popatrzcie na to z innej strony.

Spróbujcie wypunktować co waszym zdaniem jest w Was atrakcyjnego i godnego podziwu ?
Musicie myśleć pozytywnie i nie zadręczać się bo to nic dobrego .
Trzymajcie się ciepło
-----------------------------------
Tamara

oszukana 1- nie wiń siebie, ty go nie zdradziłaś, gdyby nawet ci powiedział dlaczego odszedł  to i tak nie będzie ci lżej. Dojrzały człowiek powinien się zdobyć na szczerą rozmowę. Jeżeli był problem wcześniej to powinien szczerze porozmawiać. W naszym przypadku tego nie było. Były kłamstwa z jego strony i to bardzo długo i udawał, że się nic nie stało. A jaka jest ta prawda tak do końca,to on tylko wie.W czym zawiniłaś? Kochasz go , dbasz o wszystko, starałaś się jak potrafiłaś najlepiej, wychowujesz dzieci. Pracujesz, wspierałaś go, wybaczałaś.Jak zapytałam męża ,,co ja ci zrobiłam, ze mnie tak potraktowałeś"- odpowiedział, że nic mu nie zrobiłam.

Tak  to jest koszmar- dla mnie też. Często wracam do przeszłości. Nie widzę przyszłości. Często zadaję sobie pytanie czy on wogóle myśli o mnie jeszcze pozytywnie, czy tylko jestem niepotrzebnym przedmiotem w jego życiu. Pewnie mnie przekreślił i myśli  o życiu z tą ,, ukochaną". Myślę ,że życie im kiedyś zapłaci za te krzywdy które nam wyrządzili. Nie tak planowałam  nasze wspólne życie. To mój mąż sam zdecydował o naszym życiu. Nie liczył się z nikim. Przykre to jest.

Oszukana 1- to że wszystko wychodzi na światło dzienne- to normalne. Tego nie da się ukryć. Mój mąż oczywiście mnie za to wini, że ludzie wiedzą . Ale zawsze tak jest , że żona dowiaduje się ostatnia. Może mężowie nasi się boją o swoje kochanki. Bo przecież będą na ludzkich językach. No i będzie ich szczęście w jakiś sposób zmącone. A oni są tacy , dobrzy". Tylko te  ich żony takie nijakie. Oni są tacy biedni. Tacy byli nieszczęśliwi, że  musieli sobie znaleść inną kobietę i tam mają pocieszenie i zrozumienie. Nie martw się. Społeczeństwo mojego męża już oceniło i twojego też ocenią. Żadna to pociecha, ale ani ty , ani ja nie chciałyśmy takiej tragedii, takiego końca małżeństwa. Walczymy ciągle o te małżeństwa. Chyba tylko cud może się zdarzyć, żeby mężowie nasi zaczęli myśleć o tym co naprawdę stracili, że rodzina jest najważniejsza.

Trudno jest wierzyć. Przecież zawiodła nas najbliższa osoba. Pod wspólnym dachem mieszkał ktoś kto nam zgotował ten koszmar. Wierzyc się nie chce, że tak można zrobić. Tak ma być jak ON chce i koniec. A jak mi się nie podoba to mogę opuścić ten lokal. Nic nie mam do gadania.

Chciałabym porozmawiać z kimś,  kto odzyskał swojego partnera.Czy jest to możliwe, żeby mąż wrócił?

Oszukana 1- w moim przypadku jest tak samo. Gdyby chciał walczyć o nasze małżeństwo, gdyby się przyznał do błędu, to można jeszcze raz wybaczyć. Jednego nie mogę sobie wybaczyć , że byłam tak naiwna i tak mu ufałam. Porostu nie mogę uwierzyć, że katolik wierzący , praktykujący może tak postąpić. Nie wiedziałam , że żyję pod jednym dachem z człowiekiem bezwzględnym. I jak mam dalej żyć?

zuczek 70- wiesz co - niech idzie w cholerę-przepraszam, ale tak jest. Też jeszcze cierpię ale już mniej. I tak byś go nie zatrzymała.
Musimy żyć, będą jeszcze,, doły" nie raz. Teraz po tak długim czasie dopiero zrozumiałam ile popełniłam błędów po tym  kiedy mąż mi oznajmił, że ma kochankę. Płakałam, prosiłam, dzwoniłam, pisałam sms-y , a to był duży błąd. A on ,,rósł". I tak sobie z tego nic nie robił. Ale byłam w ogromnym szoku i nic do mnie nie docierało. Mówili wszyscy wokół, że szkoda mojego zdrowia. Ale każdy musi sam do tego dojrzeć. Oni mówili mi z dobrego serca, żeby dać sobie z nim spokój, ja tego nie słyszałam i tak robiłam swoje. Teraz pytam się sama siebie, po co? Miej swój honor, nie poniżaj się. Czytam różne wypowiedzi na forum kobiet i mężczyzn zdradzonych i to mi w pewnym sensie też pomaga. Życie traci sens w takiej chwili i jeszcze długo po, ale musimy być mocne. Nie płacz już,  bo tacy mężowie nie są tego warci. Chociaż mówią też ludzie , że płacz pomaga. Musisz wyjść do ludzi z tych czterech ścian, bo oszalejesz. Rozmowy na forum pomagają naprawdę.

Drogie Panie jedyne co Wam mogę poradzić to abyście zachowały całkowity spokój i obojętność do waszych mężów. Zapamiętajcie jedna rzecz że obojętność jest gorsza od złości. Zadbajcie o siebie i o dzieci jak Wasi mężowie zobaczą że całkiem sobie dobrze radzicie może się opamiętają , może zrozumieją  co stracili. Wiem doskonale co teraz czujecie ponieważ sam jestem w podobnej sytuacji i przerabiałem już powroty i zaczynanie wszystkiego od początku i nic dobrego dla mnie z tego nie wyszło.
Do dnia dzisiejszego żałuje że kilka lat temu jak już pogodziłem się z rozstaniem z żoną zacząłem jeszcze raz od nowa wszystko budować , czas pokazał że nie było warto. Przeczytajcie sobie dokładnie mój post na tym forum "Bardzo smutna historia" i proszę wyciągnijcie z niego wnioski nie popełniajcie moich błędów.
Ja dalej pozostaje w chorym związku żyjąc nadzieją że żona cos zrozumie że się zmieni prosząc Boga o to aby zniszczył uczucie jakie do niej nadal żywię.

To w takim układzie powiedz mu że Ty nie chcesz separacji tylko rozwodu, zanim jednak to zrobisz porać sie prawnika czy rozwód z jego winy będzie dla Ciebie korzystny

Gdybym mówił językami ludzi i aniołów, a miłości bym nie miał, stałbym się jak miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący.
Gdybym też miał dar prorokowania i znał wszystkie tajemnice, i posiadał wszelką wiedzę, i wszelką możliwą wiarę, tak iżbym góry przenosił, a miłości bym nie miał, byłbym niczym.
I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją, a ciało wystawił na spalenie, lecz miłości bym nie miał, nic bym nie zyskał.
Miłość cierpliwa jest,
łaskawa jest.
Miłość nie zazdrości,
nie szuka poklasku,
nie unosi się pychą;
nie dopuszcza się bezwstydu,
nie szuka swego,
nie unosi się gniewem,
nie pamięta złego;
nie cieszy się z niesprawiedliwości,
lecz współweseli się z prawdą.
Wszystko znosi,
wszystkiemu wierzy,
we wszystkim pokłada nadzieję,
wszystko przetrzyma.
Miłość nigdy nie ustaje,
[nie jest] jak proroctwa, które się skończą, albo jak dar języków, który zniknie, lub jak wiedza, której zabraknie.
.....
Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość - te trzy: z nich zaś największa jest miłość."

Bardzo lubię ten fragment, on tak bardzo obrazuje moją miłość do męża.

grala5 - ja sie powoli poddaję, nie potrafię walczyc z człowiekiem ktorego kocham ! Jak można być złosliwym w stosunku do drugiej osoby. Niepowiem bo gdy go niewidzę to w myslach układa mi sie wszystko inaczej, wtedy wydaje mi sie ze jestem na tyle silna że dam radę, stawię czoło wszystkim przeciwnością i wywalczę resztki dobra dla dzieci, ale gdy tylko się on pojawi , popatrzy na mnie i odezwie sie to wszystko mija. Nie potrafię i nie umiem z tym walczyć. Mam nadzieję że rozstaniemy się jak przyjaciele i nawet podział majątku nas nie podzieli. Obym się nie myliła. Może z mojego męża juz wyszło wszystko zło co w nim siedzialo tak skrycie ukrywane.

grala5 z tego co słyszałam to czasami wynajęcie detektywa nic nie pomaga, bo choć znajdzie on dowody to niektóre sądy twierdzą że przekroczyli pewne granice i te dowody nie mogą byc dopuszczone do rozprawy. Musisz sie zastanowic jak to wszystko ogarnąć. Ja tak jak pisałam chciałabym mieć z mężem dobry kontakt nawet ze względu na dzieci. Mam nadzieję że to się uda.

zuczek 70, ja ciągle myślę, że on jeszcze odwoła to wszystko w sądzie, ja nie mogę w to uwierzyć, że mój mąż tak się zachowuje. To nie jest on. Nie było  aż tak źle, żeby tak postąpić i to najgorzej boli.  Niestety rzeczywistość jest inna. Ta tęsknota jest ciągle u mnie też.
Oszukana 1- moim zdaniem to twój mąż nie jest przyjacielem. Jeżeli byłaby przyjaźń to by tak nie robił.

oszukana 1- u mnie też nic nie wychodzi. Pogodzić się z decyzją jaką podjął mąż jest ciężko. Teraz czeka mnie chyba najgorsze- rozprawy sądowe. Nie wiem jak to można przeżyć.

Oszukana ma racje,nigdy nie wierzyłam,że mogłabym tyle wybaczyc,tak wiele znieśc i tak bardzo się zmienic.Inaczej zachowujemy się gdy doradzamy innym,mówimy jak mają postępowac,bo wydaje nam się to słuszne.Zupełnie inaczej postępujemy gdy ten sam problem dosięgnie nas.Ja zauważyłam u siebie duże pokłady złości,które dotąd tłumiłam w sobie.Z drugiej strony tak bardzo tęsknie i nadal go kocham i chyba nie przestane,bo to mu ślubowałam.

Myslę że nasze życie teraz będzie fazą nieustannych pytań: dlaczego? za co? co zrobiłyśmy nie tak?czemu nas to spotkało?.
Przeraża mnie teraźniejszośc, przeraża mnie myśl o przyszłości. Tak wiele potrafiłam dać, niczego nie żądając w zamian bo niby dlaczego? A teraz patrząc na to wszystko zdaje mi się że żyłysmy z osobami których tak naprawdę nie znałysmy. Które aby było im dobrze potrafili zaprzepaścić szczęście wielu osób ale zadbać o swoje. Dla mnie to jest czysty egoizm z ich strony.
Pamiętam jak mój mąż opowiadał mi (jakieś 5 lat temu) jak jego kolega zostawił żonę dla koleżanki z pracy, pamiętam jak go niesamowice potępiał, jak mówił że czegoś takiego nigdy nie zrobi. A tu co się okazało?, że nie jest więcej wart od tego kolegi, że samiec zawsze pozostanie samcem, że oni  w wiekszości nie potrafią oprzeć się pokusie a później conajmniej połowa z nich nie potrafi przyjść przeprosić, przyznać sie do błędu. Oni zabili w nas wiarę w szczęscie rodzinne, wiarę aby zaufać drugiemu człowiekowi.
Ja obawiam sie tylko tego jak nas to wszystko zmieni, jak my bedziemy się czuly za rok , dwa, pięć, jak to wszystko odbije się na naszej psychice i co najwazniejsze jak zniosą to nasze dzieci.........

Mój mąż ma dziś imieniny,wysłałam mu sms z życzeniami.Nawet za niego nie podziękował,nie zaprosił mnie na przysłowiową kawe.Pewnie nie ma czasu na takie głupoty,może obmyśla jak spędzic wieczór z kimś ciekawszym,zabawniejszym,młodszym,ładniejszym.Przed nim całe życie,ja już jestem na ostatnim miejscu w jego klasyfikacji,teraz zapewne będzie lansował nową panienke.Siedze teraz sama,córka poszła do niego z prezentem,ja zostałam potraktowana jak piąte koło u wozu.Nie chce żeby go odwiedzała,ale nie moge jej tego zabronic,ma już prawie 15 lat.Jaka ta samotnośc jest okropna,wiecie ja nawet polubiłam ciemnośc.Są momenty,w których próbuje zapomniec co nam zrobił,próbuje zmusic się do uśmiechu,ale nie potrafie. Nie ma go w domu ponad tydzień,jednak więzy krwi mają dużą siłe.Moja teściowa nie zadzwoniła do mnie przez ten czas ani razu,podobno to dla niej trudna sytuacja.Pewnie myśli,że dla mnie jest prosta i że ja czuje się jak na wakacjach.Ale ciesze się z jednego,że syn zatroszczył się o to,aby było jej wstyd.A napewno będzie jej wstyd,bo mieszka w małej miejscowości w której wszyscy o wszystkim wiedzą.Dlaczego ta miłośc jest tak silna?Ktoś ostatnio powiedział,że walczy się o małżeństwo,którego się chciało.I miał racje,tylko że my pragnęliśmy tego małżeństa razem,więc dlaczego nie walczymy o nie razem?Bo on się wypalił,nie rozumiem tego słowa z jego ust,ja się nigdy nie wypale.

Kobietki, czytam te Wasze posty i jakbym o sobie czytała. Ciężka to sprawa, małżeństwa rozpadają się jak szalone. Też przysięgałam, też nadal kocham, ale nie ma już nic. Nic mi już nie pozostało, zostałam sama z dzieckiem ponad pół roku temu. Już jakby trochę to wszystko spłynęło po mnie, ale wciąż jest ciężko, tym bardziej , że on chce rozwodu! Nie wiem co Wam tu napisać, żeby ulżyć cierpieniu nas wszystkich! Może kiedyś nadejdą lepsze dni, może..........

Netchłopaku- zacznijmy od tego że każdy związek jest inny. W Twoim mogę powiedzieć widać lenistwo żony. Ale uwierz mi w większości związków tak nie jest. Ja prcuję i pracowałam normalnie w pracy plus obowiązki domowe ( pranie, sprzątanie, gotowanie), jedynym obowiazkiem męża było mycie naczyn- oczywiście dopóki nie kupilismy zmywarki. Nie chcę i nie mogę zwalić całej winy na niego, ale jeżeli ktoś nie potrafi powiedzieć dlaczego juz nie chce być z drugą osobą to chyba z nim coś jest nie tak. Pytałam czy byłam złą żoną, matką to zaprzeczał. Slyszałam że byłam wspaniala. Byłam, nie jestem. W ciągu jednego dnia, jednej godziny nagle to się zmieniło. Zadnych sygnałów nie dawał. Ja wychodzę z zasady, że jak jest problem to należy rozmawiać i próbować znaleść jakieś rozsądne wyjście. Wina nigdy nie jest jednostronna, ale niech nam do powiedzą co było z naszej strony nie tak. Bo czy to tekście jaki usłyszałam, : "ja muszę zacząć myśleć o sobie bo dzieci wnet będą dorosłe" mogę gdzieś się dopatrzyć swojej winy?. Chyba tylko w tym że dzieci tak szybko rosną.
Netchłopaku większość z Was patrzy tylko na siebie na swoje szczęście, a inni są nieważni. Najgorzej jest mi szkoda wszystkich dzieci bo one cierpią niesamowicie i tego w żaden sposób nie da się naprawić, ani prezentami , ani spędzaniem razem weekendów. Im brakuje poprostu na codzień ojca. Ojca który przychodzi z pracy do domu i po prostu w nim jest. Ojca z którym w każdej chwili można porozmawiać czy poprostu się do niego przytulić