ja, on i ten trzeci

JeździecBezGlowy czytając Twoje wątki też pomyślałam sobie, czy Ty nie jesteś w tym człowieku zakochana, skoro tak trudno przychodzi Ci strata waszej relacji. A jeżeli chodzi o miłość do dwóch mężczyzn wydaje mi się ona całkiem możliwa. Zresztą po moich przeżyciach już nic mnie w życiu nie zdziwi...trzymaj się dzielnie jutro ... dobrej nocy

Może zakochałaś, a może po prostu przyzwyczaiłaś. Podjęłaś jednak taką decyzję mając na uwadze swojego obecnego partnera i pomimo, że w Twoim odczuciu ten układ traktowałaś dość instrumentalnie, to był bodziec dla Ciebie by to zakończyć. Ty chciałaś wrócić na stopę koleżeńską, on nie.
Nawet Ty, wydawałoby się po pierwszych wypowiedziach, dość chłodno podchodząca do swego romansu, masz teraz poczucie, że coś straciłaś. Chociażby te rozmowy. Myślę, że to jest najtrudniejszy etap - odzwyczaić się. Wiadomo, że aby się od kogoś odciąć, najlepiej urwać kontakt. Inaczej jak jest "normalne" rozstanie, inaczej w romansie, który rządzi się innymi prawami. Jesteś jak to określiłaś "grafikiem na seks" to i jesteś jak to Helena określiła "adorowana i rozpieszczana". Rezygnujesz z tego, tracisz i "przyjaciela". U Heleny, podobnie jak u mnie, facet widzi, że kobieta się zakochała, więc pewnie będzie gra, która się już zaczęła, że przecież nie o seks tu chodzi, i tak sobie facet poczeka aż Helena sama zmięknie. Tak "mój", jak i "twój", jak i Heleny ma (co najmniej) żonę do seksu. U was był klasyczny czysty układ bez wyznań, to i facet od razu spasował.
To odzwyczajenie, odcięcie jest najtrudniejsze, ja też zwlekałam z tym zbyt długo. Ale w końcu trzeba pomyśleć o sobie a z perspektywy czasu te gadki, smsy, są nic niewarte. Fajny seks i rozmowy można mieć z kimś innym, gdzie nie trzeba się kryć i czuć tą drugą.
Ty sobie poradzisz, po wypowiedziach widać, że jesteś dość silna psychicznie. Gorzej z Heleną, bo mam wrażenie, że ona się mota, nie jest jeszcze na tyle silna by zrezygnować z tego "szczęścia".

Roxann - właśnie w tej relacji nigdy nie byłam dopieszczona tak jak w romansie to bywa...Nie było czułych słówek, nie było "jesteś cudowana, jedyna" itp... Ale oczywiście byłam dopieszczona w łóżku - podnosiliśmy sobie nawzajem poczucie własnej wartości. Ja - jako kobieta porzucona przez męża, chciałam sobie i światu udowodnić że jeszcze jestem w stanie "mieć każdego i rozgrzać go do czerowoności". Udało się. On - karmił się mną i jego męskie ego jako kochanka urosło wspaniale. Cieszyłam się że dzięki mnie ktoś czuje się szczęśliwym, spełnionym facetem. Przecież dobrze wiemy jak mocno w męskich głowach zakorzeniona jest chęć bycia tym najlepszym jakiego miałaś w łóżku... Ciężko mojemu "Przyjacielowi" spaść z tak wysokiego piedestału... Nigdy nie chciałam wiedzieć jak układa się mu w małżeńskim łóżku. Skrawki informacji i istnienie mnie raczej nasuwa wniosek - że niekoniecznie było super... Tylko czy w łóżku zawsze musi być super? Przecież po 10-15 latach związku to już nie będzie ciągła fascynacja, wyobraźnia już tak nie pracuje... Na początku tego naszego układu usłyszałam od niego słowa które zaważyły na wszystkim co się później stało... "za dużo mnie z żoną łączy, nigdy jej nie zostawię"... Po moim początkowym zauroczeniu i chyba zakochaniu, powoli, stopniowo, miesiącami, budowałam w swojej głowie "inne podejście"... Tylko teraz zastanawiam się czy z jego strony to na pewno był tylko taki "układ"? A może też nie poradził sobie do końca ze swoimi uczuciami, przecież nie jest maszyną. Mężczyźni też kochają. A już na pewno fascynują się kobietami. Ja szanowałam jego prywatność, zawsze byłam dyskretna, nigdy niczego się nie domagałam i choć to pewnie ktoś skomentuje ("dziw..a")-szanowałam jego rodzinę. I chyba naiwnie wierzyłam że on uszanuje mnie, moje decyzje - takie jak ta o rozstaniu...
Brakuje mi go strasznie... Brakuje mi tej świadomości że jest... Ale choć to małe pocieszenie - jestem pewna że jemu brakuje mnie bardziej.
Przepraszam Was Dziewczyny - chyba bredzę...

Witajcie Dziewczyny. U mnie nadal emocjonalna huśtawka, mimo, że jest w delegacji. Wczoraj mówiłam sobie, że jakoś to będzie, myśląc, że niech zostanie jak jest, a dzisiaj znowu górę bierze zdrowy rozsądek. Chciałabym porozmawiać z mężem i powiedzieć mu o moich wszystkich zalach, ale wiecie czemu tego nie zrobię, bo boję się, że mąż będzie chciał jednak podjąć walkę o nasze małżeństwo, a ja nie będę mogła mimo wszystko zrezygnować z całkowitego kontaktu z Prezesem. Dlatego nie widzę sensu spróbowania a tkwie nadal w tym co jest. JezdziecBezGlowy pisałaś o telefonie, to  jest poprostu okropne, biorę go do ręki i ... nie mogę sobie wyobrazić, że już nie będę z nim pisac, że go nie usłyszę. Kurczę Ty naprawdę kochałas tego faceta i jego strata musiała Ci to uświadomić, powinnaś teraz cieszyć się nowym związkiem, a Ty uczuciowo związana z przyjacielem nie możesz tego robić. Porabana sytuacja, współczuję tego mętliku w głowie...

Edit: Weź też pod uwagę, że nie tylko jego żona może odkryć wasz romans, ale równiez Twój mąż. Co wtedy zrobisz? Pomyśl o konsekwencjach. Czytając te watki i obserwując co się dzieje dokoła, rzadko się zdarza, że osoba, która nie chce rozwodu, po tym jak romans wyda tworzy szczęsliwy z kochanką/kochankiem.
Ja, rozstając się z tamtym facetem i wiedząc że on ma żonę i dzieci, liczyłam się z tym, że to będzie facet z odzysku z bagażem. Mój jednak warunek był taki, że sam odejdzie, że to będzie jego decyzja. A nie że żona kopnie, jak się wyda. Wtedy to traciło dla mnie sens bo nie odszedł dla mnie z własnej woli tylko „musiał”. A ja w takich okolicznosciach go nie chciałam nawet wtedy kiedy jeszcze byłam zakochana. Dlatego nie chciałam donosić żonie, czy jakoś „mścić” bo mnie nie wybrał.
Popatrz, tak ja, jak Ty, jak i Jeździec jesteśmy 30+, dzieli nas zaledwie 5l? róznicy, więc ogólnie rzecz biorąc jesteśmy w podobnym wieku, nie jakieś nastolatki itd. Każda ogarnięta zawodowo, ale na innym etapie, ja bez męża i dzieci, Ty z mężem i dzieckiem, Jeździec z dziećmi po rozwodzie... każda z nas wdała w romans z żonatym. Wdać się to jedno a tkwić w nim to drugie. Nawet Jeździec, która początkowo pisała, że dość instrumentalnie do tego podeszła, ma teraz rozterki. Ale też nie chce być tylko „grafikiem na seks”. I nawet jak zaczęła nową relację, to wciąż myśli, że i on się mógł zakochać.
Taka nasz kobieca natura.
Pisałam, że ten „mój” zdradził żonę z żoną przyjaciela w sytuacji kiedy było kilkumiesięczne dziecko w domu. Zdradę odkrył ten przyjaciel. Nie jego żona. Oni się rozwodzą, ten „mój” prawdopodobnie nie. Jakie bajki jej sprzedał? Ma dużą wyobraźnię i doświadczenie. Podobno „się nawrócił”. A zdradzać i tak będzie.

Dzis się dowiedzialałam że zożył papiery w mojej obecnej firmie...
Nawet tego nie skomentuję...

Masz kolejny powód żeby wrócić do Polski.

Może być i znak. Gorzej jak będzie tak za tobą latał po całym świecie.

Tak? A o tej z Tobą też?

To trzeba było się przyznać i czekać na reakcję...

Wiesz, to nie do końca Twoja sprawa, co się dzieje w ich małżeństwie. I jako jego ex kochanka, to powinnaś raczej siedzieć cicho, bo masz sporo na sumieniu.

To i może moje update...
Koleżanka się rozwodzi... on nie.. nie wiem czy u nas dostał zatrudnienie, ale otworzył własną firmę ze wspólnikiem.
Do mnie wciąż pisze.. teraz życzenia na święta itd chce spotkać porozmawiać....
Podobno ona go chciała i nakręciła całą sytuację.  Zadbała by doszło do żony.
Wiadomo, że wątpię, choć wiem, że zawsze jej podobał.. był taki przedsiębiorczy i błyskotliwy nie jak jej mąż... i już kiedyś miała ze mną problem, że się przyjaźnimy...
No ale co mnie to... nie odpisałam nawet na życzenia świąteczne choć to chyba niegrzeczne... Nie chcę... i tyle...

Jednak zdecydowałam, że wracam za kilka msc. Długo nad tym myślałam i argumenty "za" przeważyły. Wiem, że to by było romantyczne poświęcić się w imię miłości, ale ja z takiego podejścia już wyrosłam, szczególnie ten romans mnie z takich pobudek wyleczył. Nie przemawia za mną też argument, że mam już swoje lata a w Polsce nie mam gwarancji, że poznam kogoś lepszego, zdecydowanego założyć ze mną rodzinę. Tam nigdy nie czułabym się jak u siebie, i nie tylko chodzi o inną kulturę, ale też to, że daleko mam wszystkich bliskich. Zapewne sytuacja byłaby inna, gdybyśmy razem wyjechali.. a nie że on jest u siebie.
2 lata wystarczą, teraz pora na zmianę. Nie rozstajemy się, ale też chcę zobaczyć, czy i on byłby skłonny się dla mnie poświęcić. Bo jeśli to działa tylko w jedną stronę, to bardzo dziękuję za takie partnerstwo. Po prostu nie wyobrażam sobie, że miałabym tam siedzieć na macierzyńskim. A zapewne do tego by się sprowadzała moja najbliższa przyszłość/plany.

On nie był moim przełożonym! Ale tak byłam uzależniona od wizji czegoś, co spełnionym być nie może. Wynikało to chyba bardziej z naiwności i idealistycznego świata, który sobie sama stworzyłam, jako ucieczkę przed problemami rodzinnymi.
I nie chodzi o to, że tambylec był zbyt powściągliwy itd. Wręcz przeciwnie, coraz bardziej nalegał na ślub, dziecko itd. To ja znów się wolałam wycofać, jak to zwykle bywało u mnie. Przez te rożne doświadczenia, nauczyłam się odpowiedzialności (za siebie) i niezależności. Tu nawet nie tyle chodzi o karierę, ale zostając tu zrobiłabym to wbrew sobie. Po prostu nie wyobrażam sobie, że tu teraz bym się zdecydowała na dziecko. Po prostu wiem, że wtedy bym się od niego, tego miejsca uzależniła na długi czas. Nie jestem na to gotowa. Dlatego zdecydowałam się wrócić do siebie, do swego mieszkania itd.

Co do mego balonu (wyobrażając sobie go takiego z koszem latającego w przestworzach) to myślę, że po przeleceniu nad pięknymi górami, morzami, lasami, spadłam razem z nim na jakąś łąkę, która jest w sumie piękna w swojej prostocie, ale żeby docenić urok tego miejsca, polnych kwiatów, latających motyli, trzeba się na tą prostotę otworzyć. I wiesz co? Jakoś nie tęsknię już za widokami zapierającymi dech w piersiach, nie mam ochoty wznieść się tym balonem znów na wyżyny, ale chcę by ta łąka stała się bardziej moja. Mniej obca.
Edit: Jakoś nie specjalnie przywiązuję uwagę do snów, ale dokładnie taki z tym balonem jakiś czas temu mi się przyśnił. Z pewną osobą (nie pamiętam kim ona była, tzn w śnie) wyruszając z tego samego miejsca, umówiliśmy się, że się za jakiś czas gdzieś w konkretnym miejscu się spotkamy. Ja podekcytowana krajobrazami, robieniem zdjęć, w pewnym momencie zorientowałam, że nie mam telefonu, nie mam gpsa, więc jak się spotkamy? Każde pewnie leci w innym kierunku. Wyląduje w innym miescu. Nie mamy nie tylko ze sobą kontaktu ale ze światem. I właśnie po jakimś czasie sama wylądowałam na takiej trochę górzystej łące... itd., itd. Także bardzo ciekawy to był sen...

Wiesz Excop, o ile moja decyzja o wyjeździe była dość spontaniczna, podyktowana tym, że chciałam się stąd wyrwać, pobyć gdzieś w oddali, zdystansować, tak ta o powrocie jest bardzo przemyślana. Zastanawiałam się nad nią od kilku msc. Nie wyjechałam tu za przysłowiowym chlebem, nigdy nie chciałam żyć na obczyźnie. Wyjechałam by się odciąć w pierwotnym założeniu na rok, zostałam 2 lata. W tym czasie bardzo wiele rzeczy zmieniło.  Ja też już myślę, że jestem inną osobą, w innym miejscu. Ten wyjazd był dla mnie trochę jak "odwyk". Wyleczyłam się i mogę już wracać do siebie swojego domu, życia.  Bez żadnych spraw na sumieniu. Z którymi sobie nie radzę. Tak nawet kwestia związku z obecnym facetem. Wiele godzin, dni przegadaliśmy na temat naszej przyszłości. Jak słusznie zauważyłeś on tam u siebie ma swój plan na życie po ichniejszemu, ja mam się dostosować. Mi to nie odpowiada, choć pewnie gdybym nie miała dokąd wracać, to bym się cieszyła, że "złapałam" cudzoziemca i mam życie, przyszłość zapewnioną, czy też zorganizowaną przez niego. Tylko się dostosować. No nie, to nie dla mnie. Ja tu mam do kogo, czego wracać. Mam tu rodzinę, rodziców, którzy są coraz starsi, własne mieszkanie, dostałam po tych 2 latach jeszcze lepszą propozycję pracy, za lepsze pieniądze. Gdybym została, żałowałabym na pewno. Nie byłabym szczęśliwa. Teraz ta perspektywa mnie nakręca, znów czuję, że żyję... i nie mogę doczekać nowych wyzwań. To "łono" wydaje się bardziej zielone i pachnące niż kiedykolwiek indziej. Po prostu cieszę się, że wracam.

Dziękuję :*

Ale za co? Przecież tobie nic takiego nie zrobił.

Roxann naprawdę myślisz, że ot tak nagle go ruszyło sumienie?
No proszę Cię

Kiedy zaczniesz myśleć o sobie? Już najwyższa pora na dobre życie.

Za co? Nie wiem czy nic takiego, skoro tak długo się z niego leczyłam ...
Złamane serce, gra na emocjach, kłamstwa ... itd. Mało?
Zważywszy, że byliśmy (tak przynajmniej to wyglądało) bliskimi przyjaciółmi....

Biały, ja mu wyrzutów nie robiłam. Nie zwalam wszystkiego na niego. Ale oboje wiemy jak było... nie chcę do tego wracać co gdzie kiedy itd. Skoro przestaliśmy ze sobą rozmawiać, unikaliśmy się, to był powód.
Brakowało tej ostatniej rozmowy, by "oczyścić" atmosferę, bo po takim czasie to traktowanie siebie jak powietrze, było już zbędę, bo emocje dawno opadły.
Widzisz, on doskonale wie, że mnie zranił i nie był wobec mnie fair..., że zachował się jak dupek. Wie że mam czy miałam do niego żal i za co dokładnie.  Można sobie pewne rzeczy teraz wypunktować czy przeciwstawić, jak Ty to zrobiłeś, ale to wszystko działo się w jakiejś czasoprzestrzeni...

Za wszystko.

Inaczej, nie przeprosił tylko prosił bym mu wybaczyła... choć nie wiem czy to nie jedno i to samo... ale dla mnie nie do końca.