Ja on i ktoś trzeci

Myślisz że to tylko tak może wyglądać, że chodzi tylko o to aby ... i nic więcej, że taki facet nie może się zakochać. Ja też kiedyś tak myslam, teraz nie wszystko jest już dla mnie czarno białe, ale dziękuję za Twój punkt widzenia. Pozdrawiam

Skoro nie chcesz zrezygnować z kochanka to w czym mamy Ci pomóc? Czy mógł w Tobie się zakochać może i tak, czy chce sobie tylko po bzykać oczywiste, że tak. Myślę, że Twoja relacja z gościem może wynika z depresji poporodowej, nie do końca z niej wyszłaś wróciłaś o pracy tam szef okazał Ci trochę ciepła(w przeciwieństwie do męża) i popłynęłaś. Czarno widzę Twoje dalsze relacje z mężem.

Teufel a jednak można, bo jak się kogoś pokocha to można wiele. A ja widocznie mimo tych pięknych słów jestem w zupełnie innej sytuacji. Boję się tylko o to, że zabraknie mi sił na wyrwanie się z tego równoległego świata który sobie stworzyłam, bo jak narazie nie jestem w stanie z niego zrezygnować. Dziękuję Ci bardzo za wpis

Taufel, dużo czasu kolega potrzebował aby rozejść się z żoną?
Autorko, widocznie jeszcze za mało wycierpialaś, jeszcze musisz się pomęczyć zanim znajdziesz motywację do zmian w życiu.

Sosenek bardzo bym chciała znaleźć w sobie tą siłę i motywację, aby zrezygnować i z jednego i drugiego Pana i zacząć układać sobie życie na nowo, tylko z córeczką. Ale niestety wystarczy jeden telefon od niego, a we mnie rozpala się nadzieja, że może kiedyś będziemy razem. A to jest tylko chwilowe szczęście

Nie zamierzam porównywać Twojej sytuacji z moją, ale bywalam w zyciu w sytuacjach gdy faceci wodzili mnie za nos. żyłam wyobrażeniami, mrzonkami, nadzieją. Dziś nauczylam się konfrontować z rzeczywistością, wolę gorzką prawdę niż słodkie kłamstwa. Gdy tylko czuję, że relacja staje się dla mnie niekomfortowa, niepewna bądź "sliska" to wole szczerze pogadać, usłyszeć, że jednak nic z tego, dostać przysłowiowego kosza. To pozwala odciąć się i nie robić sobie dalej nadziei. Wszystko staje się jasne, mogę iść i żyć dalej, szukać dla siebie czegoś nowego.

Jak wyobrażasz sobie to "kiedyś",  nawet w marzeniach, jeśli ten pan ma w tej chwili 61 lat?
Dla niego to ostatnie podrygi, odskocznia od rutyny w życiu i pewnie równie starej żony, do tego dowartościowuje się faktem, że wyrwał młodą kobitkę.
Nie sądzę, że on ma plany na przyszłość związane z Tobą, za dużo by go to kosztowało, a po za tym, chyba nie jest naiwny i zdaje sobie sprawę z różnicy wieku jak Was łączy, a w związku z tym, wynikających problemów.
Znajdujecie się na zupełnie innych etapach życia.  Nie wątpię, że on też się zauroczył Tobą, ale to tylko doraźna przyjemność.
Przestań żyć utopią, pomyśl o terapii, być może uda Ci się wyprostować swoje życie. Ten romans nie pomoże Ci w tym.

Przecież to jej szef, pracują razem.

To było jakieś 10 lat temu, trwało to około jednego roku, jak pamiętam.

Dokładnie tak masz pracę, na pewno jesteś w stanie sama wychowa córkę. To nie te czasy ze jako samotna matka będziesz wytykana palcami, ponadto będąc wolna będziesz sama sobie panią a może kiedyś spotkasz również pana który da i szczęście - tylko upewnij się ze jest wolny.

Nie zgadzam się.
Facet, który kocha, zrobi wszystko, by być z kobietą, którą kocha.

Oczywiście
Tylko jeśli naprawdę kocha.

Wiem jak to wygląda dla kogoś kto nie był w takiej sytuacji. Jakieś dwa lata temu bliska mi osoba znalazła się w podobnej sytuacji ... pamiętam co wtedy mówiłam "nie buduje się swojego szczęścia na cudzym nieszczęściu". Nie mogłam uwierzyć, że można robić coś takiego i smialo o tym mowilam. Dzisiaj już nikogo nie oceniam.
Maku pracowałam z nim wcześniej i była normalna relacja, poprostu sytuacja w domu spowodowała to co się stało.
Wszyscy tak podobnie piszecie, jakby rzeczywiście kochał chciałby coś zrobić. Nie mogę uwierzyć, że mnie oszukuje ... to nie możliwe... czy mogę być taka głupia. Roxann na forum się nie udzielalam, ale odkąd moja sytuacja zrobila się trudna i trafiłam na to forum to zaczęłam czytać Twoje wpisy, wiem jak wiele przezylas. Próbowałam Ci nawet wysłać prywatną wiadomość, ale coś nie poszło i pozostałam tylko czytelnikiem. Ktoś pytał czy pracuje, tak oczywiście jestem aktywna zawodowo i finansowo wydaje mi się, że nie miałabym problemu z utrzymaniem siebie i córki. Pozdrawiam Was

Kochana ja tu długą historię mam. Uniemożliwiłam kontakt ze mną głównie przez  jakieś flirty, nieodpowiedzenia.
Teraz nie bardzo mam jak pisać ale jak będę mogła to więcej coś powiem.Trzymaj się tymczasem.

Ad. 1 Tyle o nas wiadomo, na ile nas sprawdzono.
Jasne zasady nie na wiele się zdały . Ani dobro córki , ani dobro męża , ani dobro jego żony , dzieci nie były dla Ciebie wyznacznikiem.
Wyznacznikiem stało się Twoje , doraźne , dobro .
Ad. 2 cierpisz nie dlatego , że okłamujesz innych, ale dlatego że Ty nie masz czegoś więcej niż masz teraz.
Zapewniam Cię , że gdybys dostała to z czego braku cierpisz teraz, za chwile znowu byś cierpiała . Bo chciałabyś czegoś więcej . Żeby starszy pan był młodszym panem, żeby nie miał żony żądającej alimentów , żeby nie miał dzieci żądających kontaktów , żeby nie miał chorób wieku dojrzałego , żeby był taki romantyczny jak w czasie romansu itd.

A nie cierpisz z powodu córki , która musiałaby przyzwyczaić się do faceta innego niż ojciec ?
Nie cierpisz z powodu przeżyć jego żony , Twojego męża gdybys Ty otrzymała te doraźne marzenie ?

Ad 3. Tylko Ty sama możesz sobie pomoc.
Tylko Ty możesz uporządkować swoje życie , swoje myśli , swoją hierarchie wartości .
Nikt inny nie zrobi tego za Ciebie.

W każdym małżeństwie są problemy .
Ogromne, mniejsze .
Rzadko kiedy małe .
Dopóki nie ma patologii, można szukać dróg naprawy.
Kiedy i to zawiedzie, kiedy rany po obu stronach rany sa zbyt duże , jak w przypadku zdrady, wtedy można się zdecydować na rozstanie.
Ale oszukiwanie nie jest cywilizowanym sposobem na problemy w związku .

Teraz masz podwójny problem:
- kryzys w małżeństwie
- emocjonalne związanie się z osoba trzecia, przez co nie widzisz w mężu faceta w którym można by się zakochać .

Rada , jak zawsze :
- zerwać toksyczny związek .

A toksyczna jest relacja z kochankiem.
Przez nią cierpisz bardziej, niż w małżeństwie .

Wpadłaś z deszczu pod rynnę i nawet tego nie zauważyłaś .

Z mężem było źle, z kochankiem beznadziejnie.
Ale to z kochanka nie potrafisz zrezygnować .

Dlaczego ?
Bo jest tylko marzeniem.

Znasz go z tylko ze spotkań , męża znasz na codzień .
Marzenia są zawsze bez wad.

Nawet jak pokazują środkowy palec wobec naszych pragnień .
A to właśnie robi kochanek.

Jak większość kochanków .

Facet wybiera na kochankę mężatkę .
Bo mężatka , będzie bała się ujawnić romans.
Bo może stracić więcej niż on...

Ela ,
A skąd Ty wiesz ze maz był toksykiem?

Gdzieś to wyczytała w historii Heleny36?
Bo były kłótnie , awantury ?
Za kłótnie i awantury w większości przypadków odpowiadają obie strony.

Dlaczego uważasz , ze należy martwić się o córkę w kontekście "matki która żyje z takim ojcem" ?

Czyzbyś chciała zasugerować tani frazes " szczęśliwa matka, szczęśliwe dziecko " ?
Takie tanie slogany są są tylko na potrzeby uzasadnienia własnych potrzeb , ale nie potrzeb dzieci.

Dzieci potrzebują dwoje rodziców , którzy dbają o relacje emocjonalne miedzy sobą .

Co do wzoru przy wyborze własnego faceta - jaki daje teraz wzór , wiesz coś więcej niż w postach Heleny ?

A może coś powiesz nie o wzorze faceta, ale o zasadach wyboru faceta dziecka z rozbitej rodziny?
Może coś wspomnisz o Dorosłych Dzieciach Rozwiedzionych Rodziców ?
Albo o DDD ?
Jak ma razie to matka funduje jej jedno i drugie.

Gdzie wyczytałaś w moim poście o "nowym tatusiu" ??
Pisałam o "facecie innym niż ojciec".
Zacznij czytać uważniej , zanim zaczniesz się wypowiadać w temacie.

I znowu ... na jakiej podstawie twierdzisz ze wg mnie "lepszy zły związek niż żaden "??

Czytaj co piszę, a nie to co Ty chciałabyś widzieć .

A zakładam, rzeczywiście , że toksyczny jest związek z kochankiem.
Mam tłumaczyć jak dziecku dlaczego ?

Zapewniam , a owszem, ze kochanek znany z potajemnych schadzek, to nie to samo co partner, maz z którym jest się na codzień .
Mam tłumaczyć jak dziecku dlaczego ??

Mogło tak być jak piszesz Maku-- spora różnica wieku + zależność służbowa też zrobiły swoje.
Autorka nie pisze o mężu jaki był wcześniej, czy ten kryzys wynikł po urodzeniu dziecka. Nie sądzę. raczej ujawnił prawdę o ich życiu i Ona coś z tym musi zrobić. Nie wiemy, czy próbowała coś naprawiać, czy mąż widzi w ogóle jakiś problem
Za najgorszą jednak uważam jej opcję poświęcania się dla męża i dziecka i spychania swoich potrzeb na dalszy plan, czyli Matka-Polka..
Nikt tego nie doceni.

Anderstud. Nie zgodzę się z Tobą. Dla Ciebie wszystko jest czarno-białe. Wszzyscy działają perfidnie. Kobieta po prostu chciała „rozłożyć nogi przed starym dziadem” a facet „pobzykać młodą póki jeszcze może”. Więc w zasadzie jaki problem? Każdy dostał co chciał. Nikt jednak nie posunie się do zdrady w sytuacji, kiedy czuje się spełniony w związku, no chyba że jest się recydywistą, jak forumowy Gary, ale myślę, że to specyficzna grupa, do której autorka się nie zalicza. Musiała być jakaś przyczyna, że nagle wdała się w romans z dużo starym facetem, którego już wcześniej znała. I ona próbowała ją znaleźć, opisując swoją sytuację.

Helenko, czytałaś mój wątek, wiesz co było dla mnie w tym wszystkim najtrudniejsze:
1. Uzmysłowienie sobie, że za jego słowami, gestami, nie idzie nic więcej. Ja też wielokrotnie słyszałam słowa „kocham”, okazywał mi to w różny sposób.... Pierwszy szok „żonaty”, drugi „rozwód nie wchodzi w grę”. No jak? Po co to wszystko? Głupie tłumaczenia, tchórzostwo....
2. Oduzależnienie emocjonalne od niego. Ja nie miałam męża, ale też nie byłam „młodziutka”, bo byłam tuż przed 30-stką. Nie wiem jak wygląda Wasza relacja, ale w mojej to był kontakt non stop. Nawet jak któreś wyjezdzało w delegacje, nawet jak wracał do domu (na 1-2 dni), pisał, dzwonił. Dlatego byłam tak zdezorienowana, że nie ma mowy o rozwodzie. Nie rozumiałam tego wszystjiego.
Jednak jak zaczęłam czytać różne wątki zdradzonych żon, dało mi to inne światło. Zawsze, zwykle pojawiał się wątek „noszenia tel przy sobie” itd.
Człowiek uczy całe życie.

Jak i czy odbudujesz relacje z mężem nie wiem. Ale powiem ze swojego doświadczenia, że im szybciej skończysz romans, tym lepiej dla Ciebie. Zrób to jednak sama. Wiem, że żal Ci zrezygnować z tego „szczęścia”. Sama jednak napisałaś, że jednocześnie sprawia Ci to ból, cierpisz. To się będzie tylko nasilać. Jak mam coś Ci poradzić, to własnie zrób to sama, to jest bardzi ważne, nie czekaj na niego. On już własciwie się określił, ale nie zrezygnuje, bo mu wygodnie. Zrób to Ty. Zachowaj swoją godność. Uwierz, nawet nie wiesz ile doda Ci siły, jeśli sama zrezygnujesz. Wtedy to dla niego będzie dezorientacja. Szkoda, że jest Twoim przełozonym bo pewnie będziesz zmuszona do zmiany pracy ale uwierz, warto. Odetnij od niego. Kto wie? Może jak „go kopniesz” to zacznie inaczej myśleć. Ale nie licz na to, zrób to dla siebie, dla swojego zdrowia psychicznego. Ten mój potem zaczał „szaleć”, pić..  Oni nie są przygotowani do porażki, potem działają na oślep. Myśle, że ten Twoj też myśli, że ma Cię w ręku, kontrolę nad Tobą. Mój na pewno tak myślał. Do końca nie wierzył, że mówię powaznie, że to koniec. Potem nagle spłodził dziecko, teraz traci stanowisko.. Zresztą znasz moją hostorię.
Kochana, moja rada, zakończ relację z nim sama, w zgodzie. Po prostu powiedz, że nie możesz tak dalej i bądź konsekwenta. A potem zastanów co z małżeństwem.

I ja mogę powiedzieć daj se spokój. Ty patrzysz ze swojej perspektywy, która nie jest obowiązująca. Ty tak myślisz, bo chcesz.

Nic dodać, nic ująć.

Myślę że najlepszą motywacją byłoby jednak poinformowanie współmałżonków o tej wiekopomnej miłości, która połączyła kochanków
i sprawy same bardzo szybko się rozwiążą. Ale nie, bo kochaś tak naprawdę ma gdzieś kochanicę i ani myśli się z nią wiązać na stałe,
a kochanica tak naprawdę myśli tylko o własnym tyłku, żeby kuku jej się nie stało i nie została z niczym jak mąż się dowie a kochaś wypnie.
Roxann, każdy patrzy subiektywnie, tak samo ja jak i Ty, a kobiety nie tylko tu na forum mają wrodzoną skłonność do trzymania strony kobiet
i cokolwiek by się u której nie działo, jakichkolwiek świństw która by się nie dopuściła, to i tak się zaraz znajdzie ktoś do klepania po pleckach,
rozpływając się nad wielkim uczuciem do cudzego męża będąc samej mężatką i mając głęboko w dupie wszystkich dookoła,
bo ona się zakochała i ma do tego prawo, a że w domu czeka dziecko i jakiś tam mąż... a kogo to interesuje, kiedy tu taka miłość kwitnie.
Oczywiście skończy się to tak, że prędzej czy później stary dziadyga znajdzie sobie nowy i świeży materac do darmowego bzykania,
a Pani Autorka pójdzie w odstawkę i wtedy jak to zwykle bywa o wszystkim dowie się jej mąż, no i dupa zbita, bo Romeo się zawinął,
a mąż nie chce na oczy widzieć i co tu teraz zrobić... może założyć kolejny temat na forum, tym razem o tym jak się wywinąć
od odpowiedzialności za zdradę i uniknąć konsekwencji, czy lepiej iść na kosy w sądzie i wyszarpać ile się da przy rozwodzie,
czy lepiej udawać skruszoną biedną zagubioną i kłamiąc w żywe oczy oraz lejąc krokodyle łzy "próbować naprawiać" małżeństwo,
a może niech on ten mąż się teraz stara, ratuje, przeprasza i błaga, bo to w końcu jego wina, że do tego wszystkiego w ogóle doszło...
Tak czy siak, zawsze jest jakieś wyjście i dziwnym kurna trafem, zawsze to facet ma przechlapane, bo gdzie się nie odwróci, to i tak dupa z tyłu

Tak, tylko widzisz, różnica polega na tym, że jak mężczyzna trafi na to forum z podobnym problemem,
to momentalnie się zlatuje i na niego wsiada cała plejada forumowych gwiazd kamieniując go żywcem.
Ale jak z tym samym trafia tutaj kobieta, no to wtedy zaraz się zawiązuje forumowa grupa wsparcia
i głaszcząc po główce utwierdza ją w przekonaniu, że nie ma czym się przejmować, bo przecież nic złego nie zrobiła,
każdy ma prawo do miłości, a głupi mąż sam sobie winien, bo ... i tu wpisz sobie cokolwiek co przyjdzie Ci do głowy.
Jak czytam w sąsiednich wątkach, to dosłownie każdy, nawet najbardziej idiotyczny powód jest dobry,
żeby winnym zdrady uznać męża, a żonie wręczyć bukiet kwiatów, dyplom oraz medal za to, że zmarnowała dla niego życie.

Dobra, proponuję abyśmy się spotkali w połowie drogi i zakończyli już ten jałowy spór o pietruszkę.
Może dla odmiany autorka by się wypowiedziała, bo to w końcu jej wątek.

Przeczytałam uważnie Wasze wpisy i chciałabym odnieść się do kwestii szukania wymówki przez nieudane małżeństwo. Przed urodzeniem dziecka byłam z mężem na czymś w rodzaju obozu sportowego. Poznałam tam faceta, który był niesamowicie przystojny, a jednocześnie pogląd na świat i pasje sprawiły, że przez te parę dni nie mogliśmy się nagadać, poprostu tak jak myślałam, że nie ma ideałów to jednak okazało się, że są ☺Ten owy Pan (żonaty i dwoje dzieciaczkow) po urlopie dzwonił do mnie nie raz i próbował namówić na kawę. Mimo, że był bardzo fajny nie przyszło mi do głowy się z nim spotkać, a to dlatego, że miałam w domu kochającego i dobrego męża. Szczęśliwe kobiety nie szukają wrażeń gdzie indziej, zapewne tak jak Panowie

I wiem co powinnam zrobic ... rozwód i budowanie życia na nawo, ale wiecie co ... Ja się poprostu boję, że zniszcze dzieciństwo mojemu dziecku. Wiem, że powiecie mi, że lepiej teraz niż jak będzie starsze. ZAWSZE byłam taka mądra i rozsądna, a teraz czuje taka beznadziejnosc. Odczuwam straszny brak energii, nic mi się nie chce, robię to co muszę... już zapomniałam jak to jest robić coś dla siebie
A najgorsze są te nieprzespane noce. Roxann ile czasu zajęło Ci wyleczenie się z niego? W jakiej on jest teraz sytuacji ? Jesteś pewna, że wasze drogi się już nigdy nie zejdą?

Piszesz, że przed porodem byłaś z mężem szczęśliwa a teraz jesteś nie szczęśliwa. Co takiego się stało, że od porodu Twoje relacje w stosunku do męża tak się zmieniły? Chociaż z mężem rozmawiałaś o problemie? może jakaś terapia? czy też już postanowiłaś, że męża nie kochasz i tego będziesz się trzymać? No bo jak spróbujesz to może się jeszcze naprawi i co wtedy? Odnoszę wrażenie że czegoś nam o małżeństwie, mężu nie mówisz.

Heleno, przeczytaj mój wątek bo wydaje mi się jakbym czytała siebie samą, z jedną różnicą, taką że ja już jestem o krok dalej niż Ty, mianowicie uświadomiłam sobie że "ten drugi" wcale mnie nie kochał. Wszystko co mówił i robił to była gra z jego strony, i nigdy nawet przez myśl mu nie przeszło żeby zostawić żonę dla mnie. Ja oczywiście myślałam inaczej, że zakocha się we mnie i rzuci dla mnie wszystko. Doszłam do takich wniosków, ponieważ byliśmy praktycznie w stałym kontakcie, mówił jak bardzo tęskni i że jestem dla niego "promykiem szczęścia", a raz usłyszałam że jestem ważniejsza od żony... Resztę sama sobie dopowiedziałam. Jednak teraz wiem że to wszystko były kłamstwa przez co cierpię do dnia dzisiejszego. Mąż o niczym nie wie, ale bywały dni pełne łez, brak chęci żeby wstać z łóżka, czekałam aż się odezwie, to był koszmar. Zaczął mnie "olewać" mniej więcej w listopadzie, ale cierpię jeszcze do teraz. Już nie czekam na jego telefon, wiem że nie zadzwoni, nie napisze, nie tęskni. Nie ma dnia żebym o nim nie myślała. Chociaż z mężem układa nam się dobrze, paradoksalnie on nadal siedzi gdzieś z tyłu mojej głowy. Mam go za ideał, bo nie poznałam wszystkich jego wad, nie wiem jaki jest dla żony, nie wiem tak naprawdę czy w ogóle pasowalibyśmy do siebie, a mimo to myślę i tęsknię... Choć gdyby teraz zmienił zdanie, nie pakowałabym się w to znów, za dużo już wycierpiałam (należy mi się wiem). Miewam depresyjne dni i jeszcze minie sporo czasu zanim czas uleczy złamane serce.

Jak ktoś wyżej pisał faceci wolą na kochanki mężatki bo na 99% nie pójdą potem do ich żon, gdy ten już się "znudzi" taką kochanką.

Wiem dokładnie co czujesz, ale sama przyznaj że zasłużyłyśmy żeby cierpieć, jakie by małżeństwo nie było nie ma wytłumaczenia :-(

Powiem Ci tak jeżeli twoj mąż nie pije nie jest toksyczny macie dziecko i jeszcze go kochasz nie brnij w to uciekaj nie rób tego zniszczy Cie to zostaniesz sama ze wszystkimi problemami oleje cie. Walcz o męża ze wszystkich sił. Uwierz mi warto. Tez tak uwierzyłam jak ty myślałam ze jestem boginią a zostałam z niczym moje życie sie skończyło

Dziewczyny bardzo się cieszę, że odezwałem się  tutaj, nigdy wcześniej nie udzielalam się na forum i nie szukałam wsparcia. Adriaana i Roxann czytając wasze wątki widzę ile nas łączy.  Bardzo fajnie piszecie, dziękuję Wam bardzo. Malinka nie znam Twojej historii ?? Rozwiodlas się z podobnych powodów ?? Kochane u mnie są te lepsze i gorsze dni, wiecie o czym mówię, dziś usłyszałam, że mnie kocha i widziałam jak mu zależy, ale czy można kochać i nie chcieć zostawić zony ? Bo nie chce skrzywdzić jej i dzieci ... nie wiem sama co o tym myśleć ...nie może mnie oszukiwać ... ....

Kochana ileż u mnie było niby tych dowodów miłości ... potrafił kilkaset km jechać po nocy bo blyam chora. .Nawet nie chcę o tym mówić ... no ale prawda taka ze nie zdecywał na rozwód. Czyli co kochanka? No way. Jego strata
I tak myślimy; )

Gdyby nie mówił , że Cię kocha - trwałabyś przy tym romansie ?
Nie.
Takie słowa to element gry.
W zamian otrzymuje od Ciebie to na czym mu zależy.
Zwykły handel.

Coś za coś .
Miłość nie polega na handlu.
"Nie wierz w to co widzisz i w polowe tego co widzisz" - takie słowa mówi się zdradzanym.
Ale są również adekwatne dla relacji dwóch zdradzających swoje rodziny.
Oczekujesz wiele, a otrzymujesz jedynie słowa.
Same słowa, nie poparte czynami są tyle warte co nic.

Słowa to element gry w romansie, taki afrodyzjak podnoszący atmosferę . Można nawet złożyć obietnice, wszelkie zapewnienia.
Tylko...on to już kiedyś mówił innej kobiecie, tak jak Ty innemu mężczyźnie i to przy świadkach - i co były warte te słowa ?

Czy może Ciebie oszukiwać ?
Skoro może oszukiwać żonę , to Ciebie nie może ??

A Ty - nie oszukujesz męża ?
A możesz ?